Suushi

a little bit of everything, all rolled into one

Waarom ik zo min mogelijk werk met AI

Hier volgt een bekentenis: ik werk zo min mogelijk met generatieve AI.

Sinds vorig jaar is het een behoorlijke hype in tekstschrijversland. M’n halve LinkedIn-feed staat vol met trucs en superprompts. Veel collega’s volgden trainingen om te leren werken met ChatGPT en z’n vrienden. Ook in m’n intervisiegroepjes kwam het thema uitgebreid ter sprake.

“Dit is nu eenmaal de kant die we op gaan. Dus wil je relevant blijven, dan moet je méé.”

Ook ik ging op verkenning uit. Ik vond dat ik dat aan mezelf verplicht was, want natuurlijk, altijd openstaan voor vernieuwing en niet oordelen zonder eigen ervaring. Dus werkte ik een tijdje met Chat&co. Nam een betaald abonnement op Claude. Experimenteerde met AI-transriptiesoftware.

En ik moest toegeven: yep, hartstikke handig. Fijn om even te kunnen ‘sparren’ als je vastloopt. Chill, zo’n digitale eindredacteur die de laatste oneffenheden uit je tekst vist.

Maar na uitgebreid onderzoek is mijn conclusie: nee, hier ga ik niet mijn werk van maken.

Dat zit ‘m in 5 dingen:

1. Werken met AI maakt mijn creatieve brein lui

Een schrijfspier heeft consistente training nodig en in de periodes dat ik meer met AI deed, merkte ik hoe m’n associatieve vermogen afnam. Ik werd ook gemakzuchtiger. En dat wil ik niet. Ik wil juist scherp blijven.

Sinds ik rekenmachines gebruik (en dat is sinds de brugklas ;-)) kan ik nauwelijks nog hoofdrekenen. Ik wil niet dat met mijn schrijfvaardigheid iets vergelijkbaars gebeurt. Daarvoor is schrijven te belangrijk voor me.

2. Ik wil mijn werk doen met bezieling

Ik wil dat de dingen die ik doe écht en authentiek zijn. Ik geloof dat door mensen geschreven verhalen in de onderstroom iets anders bij ons raken dan verhalen die door de computer zijn gemaakt. Stel je een museum voor waar alleen maar kunst hangt die gemaakt is door ChatGPT: zou jij gaan kijken?

Scheppingskracht brengt onze wereld verder – op veel manieren.

3. AI verknalt mijn werkplezier

Simple as that: ik word niet blij van pompten. Dus ’the human in the loop’ worden? No thank you. Ik haal er juist uitdaging en voldoening uit om te puzzelen met complexe materie, net zolang tot het lekker leest. Om een inhoudelijk gesprek van een uur uit te werken tot compacte klantcase. En daar rustig de tijd voor te nemen – met deep focus.

Tuurlijk, halverwege het proces vraag ik me weleens af hoe dat nú weer gaat lukken. Maar dat hoort bij creatief werk. Een shortcut nemen door AI te vragen voelt als kilometers afsnijden in de marathon. Je gaat minder diep, maar komt ook een stuk minder voldaan over de finish.

4. Ik maak me veel zorgen over de klimaatimpact

Dit is voor mij een hele belangrijke. Het voelt niet oké om in mijn dagelijks leven stappen te zetten richting planeetvriendelijk leven, en die positieve impact vervolgens door m’n zakelijke activiteiten volledig teniet te doen.

De schattingen verschillen, maar duidelijk is dat voor elke prompt een gigantische hoeveelheid water en elektriciteit nodig is. Terwijl beiden juist steeds schaarser worden.

5. Alles wat je aandacht geeft, groeit: wil ik AI (nog) groter maken?

We gaan met z’n allen almaar sneller, rennen harder en harder. Niet voor niets vallen we bij bosjes neer: het is te veel, we gaan te hard. Dat roept de vraag op: waar sta ik voor? Aan wat voor wereld wil ik meebouwen?

Als tekstschrijver werken met AI betekent nóg meer projecten in minder tijd, nog meer schakelen, nog meer output. Ik geloof niet dat dat gezond is. Ik wil juist bouwen aan een wereld met meer ademruimte en balans. Aan deep change.

***

Dus lang verhaal kort: nee, ik word geen AI-tekstschrijver. Gelukkig merk ik afgelopen maanden dat opdrachtgevers mij juist om die reden weten te vinden.

Ze vragen mij omdat ze écht goede, strakke teksten willen, zonder gekke fouten of geblaat. Omdat ze zien hoe belangrijk verbinding, inlevingsvermogen en persoonlijk contact daarbij zijn. Omdat ze iemand zoeken die strategisch meedenkt, ook over projecten heen. Omdat ze zelf ook voelen dat het wringt om een hulpmiddel te gebruiken dat zoveel schade toebrengt aan de wereld.

Voorlopig heb ik meer dan genoeg werk. Mocht dat ooit veranderen, dan is het tijd voor een carrièreswitch. Maar weet je: het voelt goed om dit nu zo hardop uit te spreken. Om ergens voor te gaan staan. En voor het eerst in maanden voel ik me hoopvol op dit vlak.

PS. Ter nuancering: dat ik AI als drijvende kracht in m’n werk afwijs, betekent niet dat ik er nóóit gebruik van maak. Daar ontkom je ook niet aan vrees ik, nu ook bedrijven als Google de technieken inbedden in hun diensten. We leven nu eenmaal in de wereld van vandaag. Wel is de vraag: hoe bouwen we mee aan de wereld van morgen?

PPS. Dit verhaal deelde ik eerder vandaag op LinkedIn.

Vind je deze stukjes leuk? Abonneer je, dan krijg je een mailtje bij een nieuwe blog.
(Afmelden kan natuurlijk altijd weer. :))

Vul je e-mailadres in:

3 reacties op “Waarom ik zo min mogelijk werk met AI”

  1. Hier ben ik het helemaal mee eens! Zelf maak ik me sinds de komst van AI zorgen over de impact op het klimaat (moeten we dit wel willen?). En inderdaad ook wat jij schrijft, de impact op ons brein. Er zijn inmiddels onderzoeken gedaan die zwaar afraden om het veel te gebruiken.

  2. Jaaa, ik vind dit heel mooi! ” Een shortcut nemen door AI te vragen voelt als kilometers afsnijden in de marathon. Je gaat minder diep, maar komt ook een stuk minder voldaan over de finish.” – very true.

  3. Loes

    Ik ben blij dat je tegengeluid heeft. Ik zou AI graag willen vermijden vanwege de klimaatimpact, maar vermoed dat dat net als met de smartphones is – je kunt er op gegeven moment nog maar met moeite omheen. En die moeite wil ik niet altijd doen.

    Ik vraag me vaak af: hoe kan het dat er zoveel budget is voor AI en zo weinig voor menselijke zorg, natuurherstel, klimaat etc.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.