Veel

Het voelt of ik hier al eeuwen niet heb ingelogd – terwijl dat nou ook wel weer meevalt. Er gebeurt gewoon zo veel, deze weken. Hele vreugdevolle en intens verdrietige dingen gebeuren er.

Ik kocht een huis met B. We klusten, verhuisden.
Nog maar een paar weken en dan ben ik niet meer in dienst bij Einder – ik ga voor mezelf beginnen (doe dat eigenlijk al, deels).
En iemand die me dierbaar is, heeft niet lang meer te leven.

Ja, jemig, wat moet je dan verder nog zeggen hè. Niets misschien, en misschien zweeg ik hier daarom ook zo lang. Het voelt als niet mijn verhaal om te vertellen. Dit is het verhaal van anderen en ik heb niet het recht om dat zomaar op internet te gooien.

Dus ik weeg mijn woorden voorzichtig.

Sinds ik vorige maand 30 werd, lijkt het leven te zeggen: hallo Suus, nu ben je volwassen, dan heb je hier een berg grotemensendingen om mee te dealen.
De ene na de andere vriendin wordt zwanger.
Afscheid nemen van voorleeskindje A confronteert me met m’n eigen kind-pijn.
Kleine I (1 jaar) kruipt voor het eerst op mijn schoot.
Ik besef dat ik moet leren m’n ouders te vergeven.
En V* gaat straks dood.
(Die laatste zin wilde ik eigenlijk niet opschrijven, te hard, te rauw, alsof het daarmee pas echt waar is, terwijl de woorden te groot zijn voor deze post, ze passen gewoon niet. Maar ik kan me niet voor altijd blijven verstoppen en ik weet dat het schrijven hapert wanneer ik doe alsof essentiële zaken niet bestaan.)

Het is raar hoe de wereld dan toch gewoon doordraait. Zoals een collega zei: je kunt wel de hele tijd verdrietig zijn maar daar schiet ook niemand wat mee op. En dus pakken we na de tranen ons werk weer op. Houden vergaderingen. Lunchen in de tuin. Maar het is allemaal niet hetzelfde.

Weet je, jarenlang leken heel veel dingen een zekerheid. Sinds het begin van de coronacrisis weet ik dat alles ineens zomaar anders kan zijn (ergens had ik dat gevoel altijd al maar nu ís het zo). Dat het geen kwestie is van ‘wachten tot alles weer normaal is’, dat we echt nooit meer teruggaan naar de wereld van 2019 en daarvoor. We zijn onderweg, maar wie weet waarheen?

Ik geloof dat ik vooral even naar huis wil.

*V’s naam is eigenlijk niet met een V. Iets met privacy.

P.S. En over de grote lijnen van het leven gesproken: vandaag is het precies 10 jaar geleden dat ik naar Taiwan vertrok. Tien jaar, jongens!

2+
close

Kom je hier vaker?

En wil je graag 1x per maand een lijstje met nieuwe Suushi-blogs in je mailbox? Meld je aan voor m'n kersverse maandoverzicht. Leuk!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.