Zevenheuvelennacht 2016: verslag van een hardloopweekend (1)

Een weekend hardlopen stond in mijn agenda, op 19 en 20 november: de Zevenheuvelennacht én de Zevenheuvelenloop.

Zo Suusie, lekker ambitieus. Hoe dat zo? Nou, net als vorig jaar wilde ik graag samen met vriend Chaim de Zevenheuvelennacht (7 kilometer om 19 uur ‘s avonds) doen. Dat was toen zó leuk: een sfeervolle route door het bos, overal lopers met lichtjes…

Tegelijkertijd was ik inmiddels toe aan een Serieuze Uitdaging. Dus toen Ellis – fotografe met wie Einder veel samenwerkt – aan de lunchtafel vertelde over haar plan om de Zevenheuvelenloop te doen, kon ik mijn enthousiasme niet verbergen. En als ik heel eerlijk ben, had het idee om ze allebéi te lopen het afgelopen jaar al zo nu en dan door mijn hoofd gespookt.

Dus hey, waarom dan niet gewoon dat proberen?

7hl

KLAAR VOOR DE NACHT

Zaterdag toog ik halverwege de middag naar Nijmegen – of eigenlijk eerst naar Lent, waar Chaim woont. Hij was zo lief om een van de gastenkamers in zijn wooncomplex voor me te reserveren. En omdat wie een stuk gaat rennen wel een goede bodem kan gebruiken, aten we eerst samen een goed bord volkoren pasta (met spinazie, rode ui, paddenstoelen, vega-speckjes en room, jammie!).

Mooi op tijd stonden we bij de start op de Groesbeekseweg, samen met Eveline, die de Nacht voor het eerst zou gaan lopen. Lichtjes aan, nog even kijken naar de lasershow… en daar gingen we al!

20161119_184732

DE ZEVENHEUVELENNACHT (7 KM)

Chaim en ik startten samen, maar al na een halve kilometer merkte ik dat hij eigenlijk sneller wilde. ‘Ga maar’, zei ik, want we liepen al 5’30 gemiddeld en ik wist dat ik de eerste kilometers niet veel harder moest gaan. Hij grijnsde en sprintte vooruit.

De eerste twee kilometers gingen prima. Daarna sloegen we linksaf, omhoog, de Sophiaweg op. Nu begon het klimmen! Al bij kilometer drie had ik het best zwaar, maar op de een of andere manier wist ik mijn tempo hoog te houden. Mijn plan was om deze 7 kilometer “op snelheid” te lopen. Stiekem hoopte ik zelfs iets sneller te eindigen dan vorig jaar (38:23 min), maar omdat ik de laatste maanden vooral langzame duurlopen had gedaan, probeerde ik daar niet al te veel van te verwachten.

Ik wist dat ik 5’27 gemiddeld moest lopen om de tijd van vorig jaar te evenaren. Omdat de heuvel omhoog me best tegenviel, begon ik te vrezen dat dat te hoog gegrepen was. Maar toen ik na kilometer 4 op 5’28 gemiddeld zat, voelde ik een sprankje hoop. De Louisaweg, het donkere stuk door het bos met overal lichtjes en muziek (Vivaldi’s Four Seasons), zorgde voor wat afleiding. Daarna zette ik mijn eigen muziek een tandje harder.

Oké, nog één heuvel: de Kwakkenbergweg. En vanaf Westerhelling, het studentencomplex waar ik twee jaar heb gewoond, was het alleen nog maar omlaag. Nu mocht het gas erop!

Bij kilometer zes merkte ik dat ik nog wat meer energie had dan ik dacht.
O, en daar was het 400 meter-bordje al.

Nog een paar mensen inhalen, zigzaggen, een laatste sprintje…de felle verlichting en het publiek gaf me een zetje en YES, daar ging ik over de finish! Het sms’je dat ik direct kreeg, stemde me euforisch: 37 minuten en 09 seconden! Anderhalve minuut sneller dus, dan vorig jaar.

Aan het eind van het finishgebied vond ik Chaim, die – zoals ik verwachtte – al gefinisht was. “Ik heb een maand niet hardgelopen”, zei hij nog vlak voor de start… Nou, hij zette mooi wel een toptijd van 35:57 neer! Even later vonden we ook Eveline, die eveneens blij met haar tijd was (maar wel een heftige finish had: vlak voor haar struikelde een vrouw en klapte op het asfalt, 200 meter voor de finish. Eveline hielp haar overeind en zorgde ervoor dat ze veilig was, zonder zich druk te maken om haar eigen tijd… Heldin!)

Eenmaal klaar met lopen werd het toch vrij snel koud en dus fietsten Chaim en ik terug naar Lent. Na een warme douche nestelden we ons op de bank met chocoladepopcorn en de eerste aflevering van The Crown. Rond elven kroop ik m’n bedje in – met toch wel vrij vermoeide benen, maar hartstikke voldaan. Op naar morgen, naar de volgende wedstrijd!

Lees morgen m’n verslag van de Zevenheuvelenloop op zondag.

20161119_1841340

 

Wat ik allemaal doe de laatste tijd

Ja hoi, al dat schrijven over restaurants, hardlopen, boeken en yoga is natuurlijk hartstikke leuk, maar wat spook ik eigenlijk verder allemaal uit tegenwoordig?

Nou, een heleboel.
(Oké, da’s vast niet zo’n verrassing, ik bedoel, is het ooit anders geweest?)

Nee, zonder gekheid: ik ben zo veel van huis dat ik tegenwoordig op zaterdagochtend eerst samen met Tom twee uur lang een WERVELWIND door het huis doe, om alle was, afwas, stapeltjes en andere rommel zodanig te ordenen dat het weer een beetje leefbaar is. ;)

EINDER, NU.NL EN DE VOLKSKRANT

Alweer een half jaar ben ik economieredacteur voor NU.nl, parttime & freelance. Dat is hartstikke leuk: gezellige collega’s, prima werktijden en ik leer veel nieuws. Een halfjaar geleden wist ik echt NIETS over beurskoersen en ik zou mezelf nog steeds geen expert noemen op dat gebied, maar ik weet inmiddels wel hoe een faillissement werkt, hoe het precies zit met vrijhandelsverdragen CETA/TTIP en wat zoal de gevolgen van de lage rente zijn.

Verder startten afgelopen maand twee nieuwe rubrieken in de Volkskrant, waarvan ik auteur ben. In De Opvolger komen twee generaties in een familiebedrijf aan het woord en in De Sprong interview ik mensen die radicaal van werkzaamheden zijn veranderd. Elke week verschijnt één van deze twee rubrieken op de economiepagina’s van de krant (geen vaste dag, maar het zal meestal op woensdag t/m vrijdag zijn). Tips voor beide rubrieken mogen overigens altijd mijn kant op!

deopvolger1 desprong1

Is dat alles? Nee, integendeel, het belangrijkste komt nog! Sinds juli ben ik natuurlijk als schrijver in dienst bij Einder en sinds 1 oktober werk ik er om de week een dag extra. In oneven weken ben ik nu naast maandag, dinsdag en woensdag ook op vrijdag in Nijmegen te vinden. (O ja en sinds vorige week ben ik ook volgens internet officieel deel van het team. Jeej!) Het bevalt dus hartstikke goed daar in de Keizerstad. Wow, wat heb ik het toch getroffen met dit plekje…

Half juli schreef ik al eens wat ik doe bij Einder en hoe leuk het daar is.

“NIJMEGEN, DA’S WEL EEN EINDJE REIZEN”

Dat is de reactie van veel mensen als ik over m’n werk praat. Maar eigenlijk vind ik dat uurtje ‘s ochtends en ‘s avonds prima te doen. ‘Vroeg opstaan’ valt wel mee; de wekker gaat tussen half en kwart voor zeven en daar ben ik na ruim vier maanden zo aan gewend, dat zelfs opstaan in het donker niet vreselijk meer is.

Ik heb de luxe dat ik 400 meter van een treinstation woon (Utrecht Vaartsche Rijn) en met de goede aansluiting op de intercity sta ik binnen exact 1 uur in Nijmegen. En vanaf het station is het nog maar vijf minuutjes fietsen naar kantoor.

In de trein lees ik vaak boeken, typ blogjes of werk aan mijn sociale leven via WhatsApp. Het zijn, kortom, best ontspannen uurtjes, al is het wel significant drukker in de trein sinds de colleges weer zijn begonnen.

nijmegengeenmist

“EN WAT DOE JE VERDER NOG DAN?”

Tiz natuurlijk niet alléén maar werk, hè, het leven. Gelukkig is er ook nog allerlei Leuks – onlangs, nu én binnenkort:

  • Uit eten gaan met Tom en met vrienden: onlangs bij De Veiling in Utrecht (leuk!), aanstaande zondag bij de Meesterproef in Nijmegen
  • De tweede sessie van m’n wijnclub, aanstaande zaterdag. Ditmaal wordt ‘ie georganiseerd door twee andere clubleden, dus ik hoef alleen maar achterover te leunen en lekkere wijntjes te proeven. Zin in.

Lees ook welke wijnen we dronken tijdens de eerste sessie & wat we ervan vonden.

  • Rondjes hardlopen met en zonder maatjes. Dinsdag liep ik voor het eerst met collega’s Margriet en Ellis door Nijmegen, een proefrondje Zevenheuvelennacht. Over ruim twee weken loop ik de wedstrijd. Zin in!
  • En o ja, de dag daarna loop ik dan ook nog ‘even’ de 15 km-Zevenheuvelenloop. Te veel hooi op m’n vork? Ik ben er nog niet over uit… Het is in elk geval iets dat ik al bijna een jaar in m’n hoofd heb (om beide wedstrijden te lopen), dus hé, laat ik het maar gewoon DOEN en dan merk ik het wel.
  • Afgelopen maand logeerde ik weer een weekend bij mijn oma in Drenthe. Ze is inmiddels 83, ik voel me gezegend dat dit nog kan <3
  • In oktober dronk ik in totaal 4 glazen wijn (tegenover toch wel tientallen in september, toen ik op vakantie was in Frankrijk ;-)). Dat kostte wat moeite maar werd langzaam steeds meer een gewoonte. Nu nog zorgen dat ‘t zo blijft, want er is áltijd wel reden voor een feestje…. Gelukkig heb ik steeds meer fijne alcoholvrije alternatieven ontdekt, die deel ik binnenkort nog wel eens met jullie.
  • In de trein lees ik intussen ook nog steeds een hoop boeken. Vier weer deze maand; natuurlijk schrijf ik er binnenkort weer over, net als in september, augustus, juli, juni, mei, april en maart.
  • En dan ga ik nog een week naar Zweden, eind november! Mijn moeder en stiefvader (die daar wonen) heb ik inmiddels al sinds begin april (!!!!) niet meer gezien, dat is dus al dik een half jaar geleden. Hoogste tijd dus en gelukkig had ik nog precies genoeg vakantiedagen dit jaar. Tom gaat dit keer ook weer mee.

hardlopenzevenh dessert

O JA: EN IK GA NAAR CUBA

Volgens mij liet ik het al eens vallen in een blogje, maar inderdaad: ik ga naar Cuba! In mijn eentje, twee weken, in januari. Ticket is al geboekt, maar daarmee is dan ook alles gezegd.

Plan is om vandaag naar Rotterdam te gaan om visum te regelen. Goede tips voor casas particulares, plekken waar ik heen moet, overleef-tips et cetera zijn meer dan welkom. De laatste weken waren zó vol dat ik me nog amper heb kunnen voorbereiden, dus dat wordt zo onderhand misschien wel een beetje tijd… Ik heb gehoord dat Cuba dit jaar zodanig overspoeld wordt door toeristen, dat het nodig is je verblijf weken/maanden van tevoren te regelen.

cubaticket

Goed, dat loopt allemaal vast wel los. Eerst vandaag nog m’n Volkskrantrubrieken schrijven en dan WEEKEND vieren. Morgen is het chilldag: ‘s morgens een stuk hardlopen in het bos en daarna lekker helemaal niets doen dat moet. En ja, dat plan ik in ;-) Ik kan niet wachten – al is het stiekem best moeilijk om even niets te doen als je de hele week loopt te racen.

Maar hé, Netflix aan, kopje thee erbij; eigenlijk is er niet zo veel voor nodig om gelukkig te zijn.

deeerstedag