A little bit of everything, all rolled into one

Hunkering

S. was vanavond hier, en dus kon ik heel goed mijn nieuwe project oefenen.

Hoe langer ik de dagen alleen thuis doorbreng – en dat is nu al bijna vier maanden –, hoe meer ik tot de conclusie kom hoe goed deze manier van leven me doet. Minder onderweg zijn natuurlijk, minder prikkels, maar ik ontdek ook hoe heilzaam het voor me is om niet de hele tijd in sociale situaties te zijn.

Gevolg is wel dat ik, áls ik weer in een sociale situatie ben, merk hoe intensief dat is. Hoe hard ik altijd onbewust aan het werk ben geweest. Mijn hoofd draait overuren, is de hele tijd bezig signalen van anderen op te pikken en te interpreteren, scant continu naar mogelijke afwijzingen. En doet alles om die te voorkomen.

Anders gezegd: mijn kleine, kwetsbare ik hunkert fulltime naar bevestiging.
Vreselijk vermoeiend, natuurlijk. Geen wonder dat ik dan liever alleen ben.

Tegelijkertijd besef ik dat het niet zo hóeft te zijn. Ik geloof niet dat ik gemaakt ben om hele dagen in m’n uppie te slijten. Ja, ik ben introverter dan ik dacht. Ik wil niet meer zonder Suustijd, maar dat betekent niet dat ik geen sociaal contact nodig heb.

Sterker nog, ik denk dat ik heel veel blijdschap, voldoening en levensgeluk kan halen uit samenzijn met anderen. Dat doe ik natuurlijk al, maar ik bedoel: dat het me méér kan opleveren, en minder hoeft te kosten dan nu.

Daarvoor staat me wel iets te doen. Actief oefenen dus, een andere houding aannemen, leren te ontspannen als ik met anderen ben. Niet meer zo hard werken. Dat begint natuurlijk met opmerken dat ik dit uberhaupt doe, en vervolgens mezelf een aai geven en proberen terug te keren naar mijn basis. Het is oké, Suusie, je bent oké.

Anders gezegd: ik mag zélf leren kleine-ik het vertrouwen te geven dat ik tot nu toe altijd buiten de deur zocht.

Doodeng natuurlijk, want in die bevestiging van anderen vond ik jarenlang veiligheid. Toch geloof ik dat dit de enige manier is: gewoon proberen – te beginnen bij mijn liefsten misschien – en dan ontdekken dat mensen heus niet weglopen. (En als ze dat wel doen, tja, pijnlijk maar dan waren het blijkbaar geen mensen bij wie ik echt mezelf kon zijn.)

In dit proces vind ik het verfrissend om te ontdekken dat dit mechanisme bij sommigen compleet niet speelt. Of zelfs weerstand oproept. Zo schreef Lianne dat zij gillend gek wordt als ze voelt dat mensen bevestiging zoeken. En B heeft vrienden die zich totaal niet druk maken over dingen als ‘ik heb nu al twee keer ‘nee’ gezegd, dan moet ik de derde keer ‘ja’ zeggen anders is het stom voor de ander’. Ze zeggen gewoon wat ze denken en willen.

Zulke voorbeelden helpen me verder. Ik wil dat ook leren in mijn vriendschappen, familiecontacten en werkrelaties. Dat betekent wel dat ik hier en daar wat moet doorbreken, want door die onbewuste behoeften heb ik vooral mensen om me heen verzameld die ook wel lekker gaan op continue bevestiging van anderen. Dat zijn immers mensen bij wie ik me prettig en veilig voel – ik kan de hele tijd tegen hen zeggen dat ik hen lief vind en dan vinden ze me aardig en ze zeggen ook nog dat ze mij lief vinden!

Maar ja, voor je het weet zit je elkaar de hele tijd te vertellen dat het heus wel goed en oké is en te vragen of de ander wel zeker weet of ze iets wil en jezelf te excuseren als je een keus maakt want als jij het andere wilt is dat natuurlijk óók helemaal prima.

Eveneens enorm vermoeiend.

Tijd om dat te doorbreken dus. En dat dat veel beter kan uitpakken dan je van tevoren denkt, ontdekte ik vanavond. S en ik aten burgers, dronken wijn terwijl we op het randje van de openslaande tuindeuren zaten, en steeds weer probeerde ik te blijven voelen. Niet te fixen, niet te entertainen.

Gewoon de zomeravond te laten stromen.

‘Ik ontdekte dat het steeds meer lukt om echt bij je te ontspannen’, schreef ik haar na afloop een tikje trots.
Waarop ze terugstuurde: dat zie ik, je kwam ontspannender over dan soms. Minder spanning in je gezicht. En door meer ontspanning bij jou kan ik ook meer ontspannen.

Misschien is de gloeiende trots die zich door m’n lichaam verspreidde weer het volgende shot bevestiging, maar hé, nee, dit voelt anders. We komen samen verder. Dieper.

Ik kan maar één ding concluderen: al dat oefenen begint z’n vruchten af te werpen.

0

REBLOG 2008: over hardlopen en zelfvertrouwen

Stukje over hardlopen vandaag! Leuk trouwens om jullie enthousiasme te horen over de #reblogs tot nu toe. Ik was ergens bang dat ‘t te kazig zou zijn ;) Maar hé, zo zie je maar, soms moet je gewoon dingen doen, ook als je niet zeker weet hoe ze uitpakken. 

En eigenlijk is dat ook zo’n beetje wat ik in het stukje hieronder zeg, namelijk: 

Laat de angst om te verliezen je er niet van weerhouden het spel te spelen

20 juni 2008 [16 jaar]

Regelmatig loop ik een stukje door het bos. Dat kan allerlei redenen hebben: soms ga ik wanneer ik me niet meer kan concentreren op mijn huiswerk en mijn zinnen wil verzetten, of als ik me simpelweg niet fit voel. Daarnaast sta ik soms ‘s morgens vroeg voor dag en dauw op om de wakende wereld waar te nemen. Op zulke momenten kom ik helemaal tot rust.

Echter, de grootste motivatie om mijn sportschoenen weer uit de kast te halen put ik uit eerdere ervaringen: ik weet dat ik me beter ga voelen van een rondje rennen. En hoe vaker ik loop, hoe meer vertrouwen ik krijg in dat gevoel en in mezelf.

Aan de andere kant: denken dat ik het niet kan, dat ik die vijf kilometer vandaag niet zal redden, is funest voor mijn doorzettingsvermogen. Zodra ik deze gekmakende gedachtes de vrije loop laat, daalt mijn gevoel voor eigenwaarde met rasse schreden en ondanks dat ik er lichamelijk absoluut toe in staat zou zijn, maakt negatieve mentaliteit dat ik nauwelijks nog meters verder kom – het plezier in lopen is dan in elk geval ver te zoeken. Het is dus erg belangrijk dat ik blijf vertrouwen op en in mezelf. En geldt dat niet feitelijk voor alles wat we doen?

Algemeen gezegd: handelingen waarvan ik bij voorbaat het gevoel heb dat ze ‘toch wel gaan mislukken’, kosten me tien keer meer moeite. Heb ik daarentegen een ‘eitje-gevoel’ en ben ik ervan overtuigd dat ik de taak moeiteloos zal kunnen volbrengen, dan gaat het me ook niet al te moeilijk af. Beide zijn gebaseerd op eerdere ervaringen (tien keer eerder vijf kilometer hebben gelopen maakt het vertrouwen dat het de elfde keer weer lukt groter), of op inschatting (na een lange luiervakantie heb ik zo m’n twijfels over mijn loopkwaliteiten).

Vandaag de dag wordt het begrip zelfvertrouwen vaak in verband gebracht met uiterlijk – althans, dat is hoe ik dat lange tijd heb geïnterpreteerd. Wie tevreden is met hoe ze eruit ziet, zo wordt wel gesteld, zit goed in haar vel en heeft daarmee eindeloze mogelijkheden. Ze zal uitstralen dat ze zich goed voelt en trots is op haar voorkomen.

Toen ik tijdens een cooling-down-wandelingetje aan het bijkomen was van dat laatste rondje lopen afgelopen avond, besefte ik plotseling, dat het vele malen dieper gaat dan dat: het besef van puur vertrouwen in jezelf, dat is wat er waardevol is en wat je als persoon verder zal brengen.

Daarom is het belangrijk om zo dicht mogelijk bij jezelf te staan, en hoe leer je ‘jou’ als persoon beter kennen door heel dicht bij haar te gaan staan? Zelfvertrouwen moet groeien en daartoe ben je gedwongen te experimenteren en je grenzen te verkennen zodra je zelfbewustzijn zich begint te ontwikkelen. Daarbij is het vereist soms een duik te nemen in het diepe onbekende; wellicht precies wat velen ervan weerhoudt te vertrouwen.

Uiteindelijk haal je het beste uit jezelf als je beste maatjes bent met de sterke persoon in jou. Je bereikt dingen die je voorheen nooit voor mogelijk had gehouden, juist omdat je ze wel voor mogelijk houdt. En dat is best handig, aangezien je de rest van je leven op de een of andere manier bij jezelf moet blijven. Dus vertrouw op haar! Want wat heb je te verliezen? Ik ben in elk geval morgen weer in het bos te vinden.

0