A little bit of everything, all rolled into one

Lekker in de yogaflow & piekdrukte op werk

Coronatijd een rustige periode?! Nou jongens, als je hier de laatste maand hebt meegelezen, kreeg je er al wat van mee… niets is minder waar. Het was even flink aanpoten op m’n werk én daarbuiten.

Gelukkig is yoga mijn nieuwe hobby; die uurtjes in de downward-facing dog en child’s pose zijn hard nodig om de boel in balans te houden. Hoe kom ik in zo’n drukke periode weer een beetje úit m’n hoofd? Je ziet het in deze nieuwe vlog.

Veel kijkplezier!

0

Clean

Stoppen met sociale media was misschien wel het beste besluit van afgelopen jaar. Grote kans dat het in elk geval de beslissing was met de meeste impact op mijn leven.

Voor de volledigheid: ik ben niet helemáál gestopt. LinkedIn gebruik ik nog voor mijn werk* en ik ben, ondanks een paar halfslachtige pogingen, nog niet van WhatsApp af. De criticus zou eraan kunnen toevoegen dat YouTube toch eigenlijk óók een sociaal medium is.

Fair enough.

Maar verder ben ik clean. Geen Facebook, Twitter en Instagram meer voor mij. Nu al ruim een jaar en twee maanden. Dat is meer dan vierhonderd dagen.

En wat een bevrijding is het.

Oké, soms mis ik het – een beetje. Gewoon even scrollen op Insta. Zien wat m’n vriendinnen uitspoken, gluren wat vage kennis X aan het doen is of opzoeken hoe het nou eigenlijk gaat met oud-schoolgenootje Y.

En héél af en toe overweeg ik serieus: moet ik niet tóch weer op sociale media? Zijn daar niet juist enorme kansen om impact te maken, om mijn blog en YouTube-kanaal te laten groeien, om meer mensen te bereiken? Is het niet jammer dat ik nu geen lid kan worden van inspirerende groepen op Facebook, waar mensen tips delen over veganisme en duurzaam leven?

Ja, vast.

Maar telkens kom ik weer tot dezelfde conclusie: de voordelen wegen – voor mij – niet op tegen de nadelen. Zeker de laatste maanden, met de coronagekte en bakken complotdenkers en fake news-taferelen, denk ik bijna wekelijks: god, wat ben ik blij dat ik niet meer op die kanalen zit. Ik heb niet de illusie dat ik daardoor géén bubbel om me heen heb, maar het scheelt toch aanzienlijk.

Al die bakken breinvervuiling gaan mooi aan me voorbij.

Want dat is het, hè: met welke informatie voed je je brein? Ik geef mijn hersenen liever niet te veel fastfood. Tuurlijk, soms even snacken is best lekker – zo nu en dan kan ik keihard genieten van een avondje loos ronddolen op YouTube, of even struinen over de showbizzpagina’s van NU.nl. Ben ik ook primadeluxe-tevreden mee.

Soms wil je gewoon McDonald’s.

Maar met Instagram en Facebook was het niet zo. Ik was daar élke dag. Om niet te zeggen: elk uur. Alle wachtmomentjes, treinreizen, verloren minuutjes en wc-bezoeken hing ik te slurpen aan dat scherm. Jarenlang knalde mijn schermtijd standaard over de vier uur – soms zelfs zes.

Tegenwoordig zit ik op gemiddeld twee uur per dag. Dat betekent dat ik de afgelopen 400 dagen óók minstens twee uur per dag aan ándere dingen kon besteden dan aan mijn smartphone (en smartphone was bij mij vooral sociale media).

Even rekenen, dat is dus 800 uur, ofwel 33 volledige dagen. Ja, zo simpel is het: het afgelopen jaar had ik een dikke máánd extra om te leven.

33 dagen tijd voor mijmeren. Schrijven. Boeken en magazines lezen. Pianospelen. Praten met vriendinnen. Yoga’en. Wandelen. Fietsen. Puzzelen. Koken. Taartjes halen en opeten. Me verdiepen in thema’s die me boeien (en waarover je hier de laatste tijd regelmatig leest).

En tijd om, gewoon, aan te rommelen. Voor me uit staren. Op nieuwe ideeën te komen. Te voelen. Shit man, een máánd. Ik vind dat nogal wat.

Lees ook: 10 tips om minder op je smartphone te zitten.

Dit klinkt misschien allemaal een beetje als een praatje van een productiviteitsgoeroe: “kijk eens hoeveel tijd ik bespaar!” Maar eigenlijk is dat niet mijn punt. Waar het om gaat, is dat ik veel meer mijn eigen nieuwsgierigheid volg – in wat ik lees, kijk, doe – in plaats van dat ik de dingen consumeer die me toevallig door een of ander algoritme worden voorgeschoteld.

Vroeger voelde ik me aan het einde van de dag vaak knettergaar, overprikkeld en ongeïnspireerd. Dat is nu nauwelijks nog het geval – zelfs niet met de volle werkweken van de laatste tijd. Mijn creatieve brein bruist als nooit tevoren. Is het toeval dat ik tegenwoordig meer schrijf hier dan in jaren?

Wakker ben ik.
En dat wil ik graag nog even blijven.

*LinkedIn gebruik ik voor mijn werk – dat argument zou je ook voor de andere social-kanalen kunnen gebruiken, maar ik heb de afweging gemaakt dat LinkedIn mij meer oplevert dan kost. Bovendien lukt het vrij aardig om dit netwerk niet te gebruiken als een schermjunkie.

1+

Ik kies bewust

Gisteravond verloor ik me weer even in YouTube. Niet in video’s dit keer, maar in de wereld erachter. Ik raakte even afgeleid door de statistieken van m’n laatste vlog (‘ranked 1 out of 10!’ – er kwam zelfs een vrolijke vuurwerkanimatie bij)

en voor ik het wist was ik uren aan het lezen over keyword optimization, het YouTube-algoritme (wist je dat daar hele wetenschappelijke papers over zijn geschreven?), hoe je je video zó kunt labelen dat je meer views genereert. Ik had vijf video’s bekeken waarin hippe tech nerds uitleggen hoe ik m’n bereik kan vergroten en drie Firefox-plugins geïnstalleerd die beloven me bij dit alles te gaan helpen.

O ja, en in Word hing al een docje in wording: ‘YouTube-strategie Suusie’.

Toen B thuiskwam was ik er nog helemaal in verdiept.
‘Ha’, zei hij, ‘wat heb jij vandaag gedaan?’
Ik liet hem de 27 tabjes in mijn browser zien.

Goh, interessant, zei hij sarcastisch.
Nou, zei ik, ik vind het inderdaad interessant.

En dat vind ik ook. Fascinerend, om te ontdekken wat voor business er schuilgaat achter al die leuke filmpjes. Welke trucs professionele videomakers gebruiken om hun video’s in de kijker te spelen. En interessant om na te denken over wie mijn publiek eigenlijk is – en wat ik wil bereiken met mijn video’s.

Deels is die fascinatie beroepsmatig; zeker de laatste twee vragen stel ik bijna dagelijks aan de opdrachtgevers met wie ik werk. Vaak ben ik degene die hén erop wijst hoe cruciaal het is om na te denken over je doel, doelgroep en strategie, als je iets wil bereiken.

Tot ik later stond te tandenpoetsen, mezelf in de spiegel aankeek en dacht: maar is dit nu werkelijk hoe ik het liefst mijn avonden besteed?

Vandaag kies je voor morgen

En ineens was het weer glashelder. Want wat geldt voor YouTube, geldt voor alles in mijn leven. Het is niet dat sommige dingen niet leuk zijn om te doen, maar wel dat ik – als ik bewust kies – andere dingen misschien liever doe.

Hoe cheesy het misschien ook klinkt, met de keuzes die ik vandaag maak, schep ik mijn wereld van morgen. En dat zit JUIST in kleine dagelijkse dingen. Onlangs las ik weer de vergelijking (volgens mij wordt-ie wel vaker gemaakt) met de luchtvaart: als een vliegtuig opstijgt, hoeft-ie maar een tikje van koers te veranderen om uiteindelijk heel ergens anders uit te komen. Wacht tien uur en die paar graden variatie in de beginfase maken het verschil tussen landen in Alaska of op de Filipijnen.

Anders gezegd: je kiest vandaag zelf waar jij jouw tijd en energie in steekt. Alles wat je aandacht geeft groeit, noem het een cliché maar het zijn wel woorden als deze die me vaak weer even wakker schudden.

Hé, waar sta je voor? En hoe zie je dat terug?

Ik wil kiezen voor mildheid en zelfcompassie – en dus is het belangrijk dat ik daar elke dag mee oefen. ‘Het is oké, Suusie’ zeggen als er iets misgaat. Mezelf een aai geven. Besluiten dat het goed genoeg is. Maar ook mildheid oefenen naar anderen; luisteren, hen niet veroordelen.

Ik wil kiezen voor thuiskomen bij mezelf – en dus tijd maken om dagelijks te landen door een korte meditatie. Ik doe het nu pas weer een paar dagen en NU AL denk ik steevast achteraf: ja ja ja, dit is zo goed. Wil je ook (weer) beginnen? Tip, zet dagelijks een wekkertje, helpt mij tenminste enorm.

Ik wil kiezen voor de liefde – en dus is het belangrijk dat ik respectvol, met liefde en geduld omga met B. Dat ik bij conflicten me blijf afvragen: wat vind ik belangrijker, deze strijd winnen of een harmonieuze relatie met mijn lief? Dat ik mijn best doe om hem te blijven zien, met aandacht, uit probeer te gaan van de goede intenties van anderen en hun menselijkheid.

Ik wil kiezen voor ‘voor mezelf gaan staan’ – en daarom is het ook daarvan belangrijk dat ik dagelijks oefen, telkens opnieuw, en de draad oppak ook als het soms een tijdje wat minder goed lukt (daar komt ook de mildheid weer kijken).

Ik wil kiezen voor verdieping en verrijking – en dus regelmatig een boek pakken, niet elke avond worden weggezogen in mijn laptop (hoe leuk en verrijkend dat óók kan zijn). Schrijven hoort hier trouwens ook bij.

Ik wil kiezen voor gezondheid – en dus de grote en kleine dingen doen die daarbij horen; mezelf voedzaam eten gunnen (en lékker eten, want ik geloof dat de ontspanning die dat geeft ook heilzaam kan zijn), regelmatig mijn lijf in beweging brengen, maar ook de simpele kleine dingen als ‘s avonds mijn make-up eraf halen (ben ik vet goed mee bezig tegenwoordig) en m’n tanden stoken (uh, geen commentaar).

Ik wil kiezen voor een wereld die nog even mee kan – ik vind de wereld mooi en wil ‘m niet stukmaken met mijn gedrag. Sterker nog, ik wil ‘m waar ik kan een stukje beter maken. Niet alléén leven voor mijn eigen genot en plezier. Daarom eet ik vegetarisch (en oefen ik met meer plantaardig voedsel) en wil ik niet meer (in elk geval zo min mogelijk) het vliegtuig pakken.

Mede daarom ben ik ook vrijwilliger bij de VoorleesExpress, doe ik deels boodschappen bij Persepolis en sponsoren B en ik in de coronatijd wat extra initiatieven (zoals kleine muziekartiesten die we tof vinden en de lokale kringloopwinkel die het moeilijk heeft).

En misschien maakt mijn schrijven de wereld ook wel een stukje mooier?

Ik wil kiezen voor hier en nu zijn – en dus zorg ik voor voldoende vrije ruimte in mijn week; geen volgemetselde agenda, maar lege avonden en weekenden zodat ik spontaan kan meegaan met wat er komt. Dit is ook weer een goede reden om te mediteren, trouwens. En om niet op sociale media te zitten, mijn telefoon regelmatig thuis te laten… O,uiteindelijk hangt alles natuurlijk met elkaar samen.

Ja, wel interessant om dit zo eens op een rijtje te zetten. Het lijstje is vast niet compleet, maar het lijkt me een goede oefening om dit er regelmatig bij te pakken. Waar sta je voor? En hoe zie je dat terug in je leven?

0

Kijk je dagelijks meer dan een half uur op je smartphone, luister even naar Simon Sinek

Lieve mensen onder de 35 jaar: als je vandaag – nee, wat zeg ik, deze maand! – één YouTube-video kijkt, laat het dan onderstaand fragment zijn.

Men, deze man zegt rake dingen. Over leven, werk, liefde en je smartphoneverslaving (en wat dat allemaal met elkaar te maken heeft). Ik vind het bij vlagen akelig herkenbaar.

Eergens is dat ook een opluchting. Misschien ben ik niet de enige die af en toe het gevoel heeft dat het leven aan me voorbijgaat. Die ongeduldig is en altijd meer wil, altijd op zoek is naar iets diepers maar het niet lijkt te kunnen vinden.

Voor wie geen 15 minuten tijd heeft of nog even overtuigd moet worden, hier een aantal sterke fragmenten.

“We’ve all had that moment when we feel a little down and lonely. So we send out ten texts to ten friends, because it feels good to get a response. That’s why we count the likes, that’s why we go back ten times to see if [someone’s commented on our post]. (…) It’s because when we get likes, it releases dopamine. So it feels good.

“So there’s an entire generation that has access to a very addictive, numbing chemical – dopamine – through social media and cellphones, while they’re going through the stress of adolescence.”

“Too many kids don’t know how to form deep, meaningful relationships. They have fun with their friends, but they don’t count on them, because they know their friends will cancel on them when something better comes along.”

“It’s about balance. There’s nothing wrong with social media and cellphones, it’s the imbalance. If you’re sitting at dinner with your friends, and you’re texting someone who’s not there….that’s a problem. That’s an addiction. If you’re sitting in a meeting with people you’re supposed to listen to and speak with, and you have your phone on the table – face-up or face-down, I don’t care – that sends a subconscious message to the room: you are just not that important to me. And the fact you cannot put it away, is because you are addicted.”

“If you wake up and check your phone before you say good morning to your girl- or boyfriend or spouse, you have an addiction. And like with all addictions, in time it will destroy your relationships.”

“Now add the sense of impatience. You want to buy something, you go on Amazon and it arrives the next day. You want to see a movie, log on and watch a movie. You want to see a tv-show: binge! You don’t even want to wait a week for the next episode. You don’t even have to learn to date, you just have to swipe right. Everything you want, you can have instantaneously. Instant gratification. EXCEPT job satisfaction and strength of relationships. There ain’t no app for that. They are slow, meandering, uncomfortable, messy processes.”

“What this young generation needs to learn is patience. That some things that really, really matter, like love, or job fulfillment, joy, love of life, self-confidence, a skill set…all of these things take time. The overall journey is long and difficult.”

“The best-case scenario is that they never find joy, deep fulfillment in work or in life. Everything’s just ‘fine’, nothing more.”

“Trust doesn’t form in an event, in a day. It’s a slow, steady consistency.”

“When I go out with my friends, we leave our phones at home. Maybe one person will bring it, to call a cab or take a picture of our meal. But when you just say “don’t look at your phone” [it’s not enough]. Because when you go to the bathroom, what’s the first thing you do? Because we don’t want to look around the restroom for a minute and a half. But if you DON’T have the phone, you can just… enjoy the world. And that’s where ideas happen.”

—–

Ja, vooral dat laatste is zó waar – en een van de redenen dat ik zo baal van mezelf de laatste tijd. Want die kleine momentjes, die leegtes waarin iets nieuws kan ontstaan, waar ik mijn gedachten de vrije loop kan laten…. Die heb ik grotendeels wegbezuinigd. Er is altijd wel een appje te beantwoorden (en anders stuur ik er zelf een; gebruik genereert gebruik), altijd wel een nieuwe Facebook- of Instagrampost te lezen.

Eigenlijk doe ik mezelf daarmee enorm tekort. En soms ben ik bang dat er een moment gaat komen, waarop ik zo ontzettend veel spijt heb dat ik mijn twintiger jaren heb ‘verspild’ als schermzombie. LIFE IS NOW. So go, live it. It’s out there.

Leuk gezegd, maar wat kun je doen? Waar kun je nú mee beginnen?
Deze 3 dingen helpen mij enorm:

  • Wat Sinek ook zegt: koop een wekker. En leg je telefoon ‘s avonds in de woonkamer aan de lader in plaats van naast je bed. Ik kocht laatst voor vijf euro dit geweldige IKEA-dingetje, beste aankoop van het jaar. Heeft ook nog een timer (voor m’n dagelijkse plank-sessie) en een thermometer (weet niet zo goed wat ik daaraan heb, maar toch grappig).
  • Installeer een app die je telefoon blokkeert tijdens bepaalde uren op de dag. Ik gebruik QualityTime. Die houdt ook bij hoeveel uur ik dagelijks m’n telefoon gebruik; da’s regelmatig best confronterend. ;-) En eigenlijk nog beter: laat je telefoon tijdens werkdagen in je jaszak zitten, neem hem niet mee naar je bureau.
  • Ga je een dagje weg of op vakantie, laat dan je telefoon thuis. Een dag, weekend, week of drie weken; een paar keer per jaar een (mini-)detox helpt ontzettend om even ‘terug’ te komen bij waar het werkelijk om gaat.

PS. Overigens ben ik het niet op alle punten met Sinek eens; het stuk waar hij grote bedrijven de schuld geeft (op het eind),  haak ik een beetje af. Wat vinden jullie van zijn betoog?

 

0