• Wild women

    Wat een waanzinnig weekend had ik.

    Ik kan er veel meer vertellen dan in één blogpost past, en zou jullie het liefst overspoelen met verhalen. En tegelijkertijd lijkt het vreselijk moeilijk om de afgelopen drie dagen in woorden te vatten.

    Oké, eerst maar even de feiten dan. Ik ging naar een vrouwenweekend, georganiseerd door Margo. Ik had Margo nog nooit ontmoet, maar kende haar via iemand uit m’n studententijd. Margo coacht vrouwen, ze leert je om je wild and sacred zelf te zijn.

    En al jaren dacht ik: ooit wil ik nog eens een training bij haar doen. Al helemaal sinds ik – ook jaren terug alweer – blogs las van haar man, die vertelde hoe hun dochter en zoon werden geboren. Voor mij was dat een eerste kennismaking met hoe een bevalling ook zou kunnen zijn. Natuurlijk, niet-medisch, vanuit je oerkracht als vrouw.

    Anyway, die ‘ooit’ werd ineens dit weekend toen ons geplande Zwedentripje wederom niet doorging (stomme corona). Dus op vrijdagmiddag reisde ik naar een mooie plek in Gelderland. Al op de parkeerplaats ontmoette ik een vrouw in een mooie lange jurk, die met me meeliep over het groene terrein.

    Met lichte kriebels in m’n buik zette ik m’n OV-fiets tegen de boom. Oké weekend, kom maar op.

    Voor de rest van de tijd geldt: ik kan opschrijven wat we deden, maar dat doet alle ervaringen nauwelijks recht. Ik bedoel: ik kan zeggen dat we al vóór het programma officieel begon, zonder kleding in het zwembadje lagen om af te koelen (en dat Margo naar buiten kwam toen we in de zon lagen op te drogen, ze grijnzend om zich heen keek en zei: ‘My work here is done’).

    Ik kan zeggen dat we voordat we elkaars naam kenden, al helemaal los moesten. Letterlijk, als in: veertig seconden op je allergekst doen terwijl een ander toekijkt. Zo ram je het ongemak er wel uit, ja. ;-)

    Sowieso kwamen we pas zaterdagavond (!) toe aan vragen als ‘wat voor werk doe je eigenlijk’ – terwijl dat toch meestal een van de eerste dingen is die je vraagt als je iemand ontmoet.

    Nou, niet hier.

    Ik kan ook vertellen over het vele dansen; m’n kuiten waren er zondag stijf van. Over de dagelijkse sessies en rituelen om in je lichaam te zakken. In verbinding met jezelf, en daarna met de ander – met al je sisters, en met de aarde. Over elkaar minutenlang diep in de ogen kijken en zeggen wat je ziet. Nieuwsgierigheid, kwetsbaarheid, pijn.

    Ik kan delen hoe we vrijdagavond naakt om het vuur dansten – het regende, we waren al eens natgeregend en wilden niet nóg een jurk doorweekt hebben. En oké, zonder kleding dansen was ook wel enorm bevrijdend. Dansen als vrouw tussen vrouwen, en dan zonder de rivaliteit of oordelen die je daar misschien mee associeert. Het tegenovergestelde: pure acceptatie van jezelf en iedereen om je heen.

    Want weet je, dat was het misschien vooral: hier mochten we gewoon zijn.
    Wij mogen er gewoon zijn. Nee: we mogen er HEEL ERG ZIJN, wij vrouwen van alle vormen, leeftijden en achtergronden. I love you, and it is so easy to love you.

    We konden gewoon dansen, voelen, ervaren. Smeltwater, zo noemde Margo onze tranen. Alle tranen die eerder niet konden worden gehuild. Alle pijn die eerder niet kon worden doorvoeld. Hier en nu mocht het er allemaal uit.
    We dragen het samen. Voel maar.

    Ook bij mij kwam er een boel uit. Intens vond ik het moment dat ik midden in de gesloten cirkel stond, tegenover me een van de anderen, wiens handen ik vasthield. Ik voelde de blokkade en bijna op het punt dat het eigenlijk de bedoeling is dat we de plek zouden doorgeven aan een ander, barstte er iets in me. Voor mijn gevoel ging het veel te lang door en ik vond het ZO MOEILIJK om al die ruimte in te nemen – en zei dat ook. ‘Daarom is het juist zo goed dat je het doet’, kreeg ik terug.

    Ik ontdekte ook de waarde van rituelen. Hoe verrassend fijn het is, om een bak water intuïtief te versieren met veldbloemen, er olie in te druppelen, jezelf daarmee te reinigen. Laat maar van je af spoelen wat je niet meer nodig hebt. Om een offer te verbranden – iets dat symbool staat voor wat jou niet meer dient. Om elkaar te masseren in de zon, de ander lieve woorden toe te fluisteren. Om na elk ritueel waarbij we elkaar vasthielden even je handen op het gras te leggen – zodat je kan teruggeven wat niet van jou is (‘anders gaat het vanavond jeuken’). Om dansend op zoek te gaan naar je innerlijke meisje, en (later) naar je Queen.

    Om aan het eind van het weekend samen een kroon van gevlochten bladeren te maken, daar elk je eigen bloem aan toe te voegen en die kroon zo een van jouw kwaliteiten mee te geven. Daarna om beurten de kroon aan elkaar door te geven, en met de kroon op je hoofd jouw waarheid te spreken.

    Om te merken dat ik me zo gedragen voelde door de groep, dat het ineens niet meer eng was om voor vijftien vrouwen te spreken. Dat ik het zelfs fijn vond om de ruimte te voelen en me te mogen uiten – plots sprak ik niet eens meer te snel en ik struikelde ook niet over m’n woorden.

    Ik merkte ook dat ik elke dag een stukje meer rechtop ging lopen. Letterlijk: toen ik thuiskwam, had ik het gevoel alsof ik een paar centimeter langer was geworden.

    En diep vanbinnen weet ik: dit is nog maar het begin.

    4+
  • Lat(er)

    Als ik een tijdje weinig blog, vind ik dat achteraf toch altijd jammer. Ik bedoel, ik weet heus dat het soms even niet anders is. Dat het niet redelijk is om van mezelf te vragen om na een lange werkdag schrijven-schrijven-schrijven ook ‘s avonds nog achter m’n laptop te kruipen. Dat er tijden zijn waarin ik zin heb om veel te delen, maar evengoed momenten waarop ik me wil terugtrekken.

    En toch. Toch denk ik ook: misschien mag de lat gewoon weer wat lager. Heus niet elk stukje hier hoeft het vorige weer te overtreffen. Dit is een online dagboek, het mogen ook best flarden zijn. (Wat helpt, is dat ik op SAN natuurlijk al dagelijks wat flarden noteer – nog steeds blij met dat plekje ook, het blijft zo’n goede oefening om telkens weer drie dingen te verzinnen die goed of fijn waren aan de dag.)

    Bovendien: vaak is een post die ik op het moment van schrijven bestempel als ‘flarden’, achteraf toch best een coherent stukje. Of in elk geval iets wat leuk is om te lezen – tenminste, dat merk ik zelf als ik via m’n related posts toevallig op een oud schrijfsel stuit.

    Uiteindelijk is het toch vooral de optelsom van alle gewone dagen, die samen je leven maken.

    En dan merk ik keer op keer hoe waardevol is dat ik registreer wat ik doe. Dat ik foto’s maak van de dingen die ik meemaak (helaas heb ik die gewoonte de laatste jaren een beetje afgeleerd, best jammer vind ik soms – al scheelt het wel een hoop schijfruimte in m’n iCloud), en dat ik erover schrijf. Vooral de combinatie, eigenlijk. Ik bedoel, teksten teruglezen kan me blij-nostalgisch maken maar met een foto reis ik soms in één klap jaren terug in de tijd, en voel ik me weer helemaal zoals toen.

    Anyway. Het is vrijdagavond, weekend en het was me het weekje wel. Veel goeie dingen hoor, maar ook een dag niet fit en een beetje een emotionele rollercoaster. Ik zit in m’n herfst, dat zal er ongetwijfeld mee te maken hebben. Vanavond zou een vriendin komen eten maar stiekem voelde ik opluchting toen ze ‘s middags appte dat ze niet kon komen (ze bleek contact te hebben gehad met een coronapatiënt).

    Gewoon maar even bijkomen dus.

    Samen maakten B en ik tabouleh bowls uit de Vegan Box (na een paar mindere maaltijden hadden we deze week gelukkig weer lekkere gerechten), na het avondeten besloten we nog een stuk te gaan wandelen en we eindigden op de bank met thee en de chocolade-kersentaart die ik vanmiddag haalde bij Gys. Dat laatste onder het mom van ‘nu kan het nog’, want jongens, over precies twee maanden krijgen we al de sleutel van ons nieuwe huis!

    Morgenochtend ga ik naar yoga. Yep, en dat bedoel ik letterlijk: ik ga naar yoga. Na maanden zoomen in de woonkamer – wat me overigens verrassend prima beviel – is morgen de studio voor het eerst weer open. Dat betekent niet meer om negen uur m’n bed uit rollen voor de les van half tien, maar wél weer profiteren van de fijne rustige sfeer die in de yogaschool hangt.

    Ik geloof dat ik er wel zin in heb. Verder op het programma: de 70e verjaardag van B’s mama vieren met pannenkoeken in het bos, en op zondag een fietstocht samen met een vriendin. De eerste keer dat ik sámen met iemand ga wielrennen; beetje spannend wel, maar vooral heel leuk.

    Wat zijn jouw plannen? Fijn weekend!

    Wat fietsen betreft krijg ik trouwens weer steeds meer de smaak te pakken! Maar daarover later meer. ;-)
    0
  • zaterdag

    • Suusdag. Te beginnen met een les yin yoga en daarna de rest van de dag he-le-maal niets hoeven.
    • Hermitten met B: de vierde Detective-case spelen (wat VET is dit toch), Wie is de Mol? en Sorjonen kijken, burgers van Meneer Smakers bestellen. Sowieso: spelen. Brené Brown zei het ooit al, to rest and play is een levensbehoefte. Het houdt ons gezond.
    • Dat ik gisteren alle ‘nuttige’ dingen die urgent waren al had gedaan, waardoor ik de boel nu echt even de boel kon laten. Het was nodig. Meteen voor komende maand ook weer elke week een SUUSDAG in m’n agenda geblokt.
    0
  • zaterdag

    • Best Kept Secret, de home edition – met een G&T op de bank als welkomstcocktail (tradities en zo) en daarna chillen in het park: verschillende ciders proberen, frisbeeën, een pubquiz uit de krant en ‘s avonds (vega)burgers van Meneer Smakers laten bezorgen.
    • Dat we de frisbee tóch weer uit de (hele hoge) boom wisten te krijgen. Waar deobussen al niet goed voor zijn. ;-)
    • Nieuw WordPressthema vinden voor Suushi waar ik heel erg blij mee ben. Beetje customizen zodat het nog beter wordt en beginnen met het beter taggen/categoriseren van eerdere posts zodat jij alles voortaan beter kunt vinden.
    0
  • Wat ik allemaal doe de laatste tijd

    Ja hoi, al dat schrijven over restaurants, hardlopen, boeken en yoga is natuurlijk hartstikke leuk, maar wat spook ik eigenlijk verder allemaal uit tegenwoordig?

    Nou, een heleboel.
    (Oké, da’s vast niet zo’n verrassing, ik bedoel, is het ooit anders geweest?)

    Nee, zonder gekheid: ik ben zo veel van huis dat ik tegenwoordig op zaterdagochtend eerst samen met Tom twee uur lang een WERVELWIND door het huis doe, om alle was, afwas, stapeltjes en andere rommel zodanig te ordenen dat het weer een beetje leefbaar is. ;)

    Einder, NU.nl en de Volkskrant

    Alweer een half jaar ben ik economieredacteur voor NU.nl, parttime & freelance. Dat is hartstikke leuk: gezellige collega’s, prima werktijden en ik leer veel nieuws. Een halfjaar geleden wist ik echt NIETS over beurskoersen en ik zou mezelf nog steeds geen expert noemen op dat gebied, maar ik weet inmiddels wel hoe een faillissement werkt, hoe het precies zit met vrijhandelsverdragen CETA/TTIP en wat zoal de gevolgen van de lage rente zijn.

    Verder startten afgelopen maand twee nieuwe rubrieken in de Volkskrant, waarvan ik auteur ben. In De Opvolger komen twee generaties in een familiebedrijf aan het woord en in De Sprong interview ik mensen die radicaal van werkzaamheden zijn veranderd. Elke week verschijnt één van deze twee rubrieken op de economiepagina’s van de krant (geen vaste dag, maar het zal meestal op woensdag t/m vrijdag zijn). Tips voor beide rubrieken mogen overigens altijd mijn kant op!

    deopvolger1
    desprong1

    Is dat alles? Nee, integendeel, het belangrijkste komt nog! Sinds juli ben ik natuurlijk als schrijver in dienst bij Einder en sinds 1 oktober werk ik er om de week een dag extra. In oneven weken ben ik nu naast maandag, dinsdag en woensdag ook op vrijdag in Nijmegen te vinden. (O ja en sinds vorige week ben ik ook volgens internet officieel deel van het team. Jeej!) Het bevalt dus hartstikke goed daar in de Keizerstad. Wow, wat heb ik het toch getroffen met dit plekje…

    Half juli schreef ik al eens wat ik doe bij Einder en hoe leuk het daar is.

    “Nijmegen, da’s best een eindje reizen”

    Dat is de reactie van veel mensen als ik over m’n werk praat. Maar eigenlijk vind ik dat uurtje ‘s ochtends en ‘s avonds prima te doen. ‘Vroeg opstaan’ valt wel mee; de wekker gaat tussen half en kwart voor zeven en daar ben ik na ruim vier maanden zo aan gewend, dat zelfs opstaan in het donker niet vreselijk meer is.

    Ik heb de luxe dat ik 400 meter van een treinstation woon (Utrecht Vaartsche Rijn) en met de goede aansluiting op de intercity sta ik binnen exact 1 uur in Nijmegen. En vanaf het station is het nog maar vijf minuutjes fietsen naar kantoor.

    In de trein lees ik vaak boeken, typ blogjes of werk aan mijn sociale leven via WhatsApp. Het zijn, kortom, best ontspannen uurtjes, al is het wel significant drukker in de trein sinds de colleges weer zijn begonnen.

    nijmegengeenmist

    “En wat doe je verder nog dan?”

    Tiz natuurlijk niet alléén maar werk, hè, het leven. Gelukkig is er ook nog allerlei Leuks – onlangs, nu én binnenkort:

    • Uit eten gaan met Tom en met vrienden: onlangs bij De Veiling in Utrecht (leuk!), aanstaande zondag bij de Meesterproef in Nijmegen
    • De tweede sessie van m’n wijnclub, aanstaande zaterdag. Ditmaal wordt ‘ie georganiseerd door twee andere clubleden, dus ik hoef alleen maar achterover te leunen en lekkere wijntjes te proeven. Zin in.

    Lees ook welke wijnen we dronken tijdens de eerste sessie & wat we ervan vonden.

    • Rondjes hardlopen met en zonder maatjes. Dinsdag liep ik voor het eerst met collega’s Margriet en Ellis door Nijmegen, een proefrondje Zevenheuvelennacht. Over ruim twee weken loop ik de wedstrijd. Zin in!
    • En o ja, de dag daarna loop ik dan ook nog ‘even’ de 15 km-Zevenheuvelenloop. Te veel hooi op m’n vork? Ik ben er nog niet over uit… Het is in elk geval iets dat ik al bijna een jaar in m’n hoofd heb (om beide wedstrijden te lopen), dus hé, laat ik het maar gewoon DOEN en dan merk ik het wel.
    • Afgelopen maand logeerde ik weer een weekend bij mijn oma in Drenthe. Ze is inmiddels 83, ik voel me gezegend dat dit nog kan <3
    • In oktober dronk ik in totaal 4 glazen wijn (tegenover toch wel tientallen in september, toen ik op vakantie was in Frankrijk ;-)). Dat kostte wat moeite maar werd langzaam steeds meer een gewoonte. Nu nog zorgen dat ‘t zo blijft, want er is áltijd wel reden voor een feestje…. Gelukkig heb ik steeds meer fijne alcoholvrije alternatieven ontdekt, die deel ik binnenkort nog wel eens met jullie.
    • In de trein lees ik intussen ook nog steeds een hoop boeken. Vier weer deze maand; natuurlijk schrijf ik er binnenkort weer over, net als in september, augustus, juli, juni, mei, april en maart.
    • En dan ga ik nog een week naar Zweden, eind november! Mijn moeder en stiefvader (die daar wonen) heb ik inmiddels al sinds begin april (!!!!) niet meer gezien, dat is dus al dik een half jaar geleden. Hoogste tijd dus en gelukkig had ik nog precies genoeg vakantiedagen dit jaar. Tom gaat dit keer ook weer mee.
    hardlopenzevenh
    dessert

    O ja: en ik ga naar Cuba

    Volgens mij liet ik het al eens vallen in een blogje, maar inderdaad: ik ga naar Cuba! In mijn eentje, twee weken, in januari. Ticket is al geboekt, maar daarmee is dan ook alles gezegd.

    Plan is om vandaag naar Rotterdam te gaan om visum te regelen. Goede tips voor casas particulares, plekken waar ik heen moet, overleef-tips et cetera zijn meer dan welkom. De laatste weken waren zó vol dat ik me nog amper heb kunnen voorbereiden, dus dat wordt zo onderhand misschien wel een beetje tijd… Ik heb gehoord dat Cuba dit jaar zodanig overspoeld wordt door toeristen, dat het nodig is je verblijf weken/maanden van tevoren te regelen.

    cubaticket

    Goed, dat loopt allemaal vast wel los. Eerst vandaag nog m’n Volkskrantrubrieken schrijven en dan WEEKEND vieren. Morgen is het chilldag: ‘s morgens een stuk hardlopen in het bos en daarna lekker helemaal niets doen dat moet. En ja, dat plan ik in ;-) Ik kan niet wachten – al is het stiekem best moeilijk om even niets te doen als je de hele week loopt te racen.

    Maar hé, Netflix aan, kopje thee erbij; eigenlijk is er niet zo veel voor nodig om gelukkig te zijn.

    deeerstedag
    0