Wennen & lijstje met dingen

Ja, weer beginnen met werken hè. Ik zal eerlijk zijn: dat was best even wennen na drie weken vrij in december. Meer dan anders, misschien wel. Logisch ook, er is nu geen kantoor om naar terug te gaan. En daarmee is de overgang van ‘vakantie’ naar ‘werkdag’ een hele vage: ik ben thuis, net als vrijwel alle dagen sinds september.

Nou was ik in de kerstvakantie wél een paar dagen de deur uit. Ik ging een weekend logeren bij A en was rond Oud en Nieuw bij E en J in Groenlo. Allebei superfijn – en achteraf ben ik extra blij dat ik de mogelijkheid heb benut om even weg te gaan. Want hoe fijn dit huis ook is, het is goed om nieuwe ervaringen op te doen.

Het kerstdiner dat we bestelden bij Waku Waku was trouwens ook een héél goede nieuwe ervaring!

Nu is het januari, een grijze januari. Het lukt me gelukkig om vóór het begin van elke werkdag even naar buiten te gaan, een blokje om. Ik ga dan als het ware naar mijn werk, zo voelt het echt een beetje. Hop, de deur achter me dicht trekken, tien tot dertig minuten lopen door de ontwakende wereld en dan naar de werkkamer.

Wat hierin helpt, is dat m’n collega’s en ik tegenwoordig wandelen met de Ommetje-app. Zo krijgt dat dagelijkse rondje een sociaal én competitief element! Je ontvangt bonuspunten als je vóór 9 uur ‘s morgens al een Ommetje hebt gemaakt. Drie keer raden wat mij afgelopen dagen op tijd m’n bed uit kreeg…

Voor wie het leuk vindt: ik maakte zojuist een nieuw team aan in de app.
Wees welkom om mee te lopen in team Blokkie met code KWWTL. Zie je daar!

Maar ja, verder begin ik dus wel op een punt te komen dat ik denk: mag er weer een beetje? O, er is genoeg te schrijven, te lezen, te koken en te bakken, te bespreken via de telefoon. En ik heb weer een tijdelijke Xbox-verslaving, ditmaal speel ik oldskool Sims 4.

En toch.

Het is januari, vertel ik mezelf nog maar eens.
Winter. Korte dagen. Tijd om je terug te trekken.
En het is dus helemaal niet raar dat ik niet helemaal in de pas loop. Wat minder gemotiveerd of energiek ben. (Los van dat dit niet eens de héle tijd aan de hand is, allerminst zelfs! Er zijn heel veel leuke dingen, ook nu. En mentaal voel ik me rustig, stabiel en doorgaans tevreden met wat er is. De winterdips die ik vroeger had, zijn in geen velden of wegen meer te bekennen.)

Goed, een ouderwets lijstje dan, met wat random dingen die ik jullie al de hele tijd wil vertellen.

  • Onze BeterBoompje-kerstboom doet het supergoed! In tegenstelling tot de verdrietige dode bomen die deze week overal op straat liggen, staat Pim (zoals we ‘m hebben gedoopt) nog vrolijk in onze woonkamer te stralen. Zondag brengen we hem terug naar het depot, en dan planten ze hem weer in het bos. Fijn idee.
  • Ik stapte over naar een duurzame zorgverzekering. ASR scoort volgens deze test het beste – en is bovendien een ‘kleine’ verzekeraar, niet een van de grote jongens. Ik koos de verzekering van Ditzo.
  • Met dank aan jullie heb ik Vinted helemaal ontdekt. Weet je nog dat ik schreef dat ik zo’n weerstand voelde tegen tweedehands kleding kopen? Well, crossed that bridge. Oké, ik moest het even ‘leren’ en dat kostte wat moeite en tijd. Maar als je doorhebt hoe je dit handig aanpakt, is het helemaal niet moeilijk – en eigenlijk zelfs superleuk. Voor een paar tientjes heb ik nu twee prachtige warme truien van Filippa K en er zijn ook drie spijkerbroeken naar me onderweg. Waar vind je bijna-nieuwe jeans van G-star en Tommy Hilfiger voor weinig geld? Tip jongens, Vinted is awesome.
  • Soms denk ik: zucht, dat tweedehands kopen is inderdaad meer moeite en gedoe dan gewoon nieuwe spullen aanschaffen. Fair enough, maar vooral omdat het nog niet in mijn systeem zit. En toen realiseerde ik me dat als ik 25 euro uitgeef aan mijn favo G-star-jeans in plaats van 140 euro (let wel: exact hetzelfde model, hooguit een paar keer gedragen), ik heel wat uren minder hoef te werken voor die broek. Weegt makkelijk op tegen de ‘zoektijd’ op Vinted/Marktplaats. Sterker nog, als je nieuwe kleding gaat shoppen kost dat óók tijd. Een middagje winkelen vinden we heel normaal…
  • In de kerstvakantie ben ik flink aan het opruimen geweest. En nu geef ik de spullen die ik niet meer hoef, gratis weg op Marktplaats. Eerst vroeg ik er een paar euro voor (kost immers moeite om zo’n advertentie te maken, contact met kopers te leggen, et cetera). Maar toen kreeg ik een mega-enthousiaste, vrolijke mail van E over hoe fijn het is om dingen gratis weg te geven aan anderen. Hun enthousiasme, blije verhalen en het goede gevoel dat je krijgt van zowel opruimen als weggeven. Prompt veranderde ik de prijs van al m’n advertenties in “Gratis”. En verrek. Wat is het leuk om dit zo te doen.
  • Ik weet niet meer zeker of ik dit al schreef hier, maar in december kocht ik dus een refurbished Macbook Pro. Dikke tip, jongens. Zélfs als het milieu niet je eerste zorg is; je bespaart ook gewoon bakken met geld. Mijn laptop (model 2019) kwam op het oog gloednieuw binnen, inclusief netjes dichtgesealde Apple-doos. Hij werkt héérlijk. Online vind je allerlei refurbished stores; ze geven meestal 2 tot 3 jaar garantie op je producten. Ik kocht mijn MacBook op iUsed, daar kun je ook selecteren hoeveel gebruiksporen er zichtbaar mogen zijn (van nul tot veel; ik ging voor vijf sterren, ‘zo goed als nieuw’. Zo’n miep ben ik dan ook wel weer ;-)).
  • Is er bij jullie ook zo’n babyboom gaande? Zonder overdrijven: de afgelopen 7 weken is er elke week minstens één iemand in mijn omgeving die vertelt dat ze zwanger is. Komt dit alleen doordat ik in de levensfase zit waarin dit nu eenmaal gebeurt, of zouden de coronacrisis en de lockdown er ook wat mee te maken hebben?
0

Even eruit

Eigenlijk had ik nu in Zweden moeten zijn. Maar ja hè, corona.
We hadden de boottickets al geboekt. Flexibele tickets natuurlijk, want in deze tijden weet je nooit hoe het leven loopt. (Dat weet je sowieso niet, alleen zijn we ons er nu van bewust.)

Zweden was als enige land nog code geel en hoewel het advies ‘ga niet naar het buitenland’ al gold, ik zal het maar eerlijk zeggen, wilde ik gewoon heel graag weer een keer naar het huis van mijn mama. Daar ben ik nu al bijna twee jaar niet geweest; in het vroege voorjaar van 2019 voor het laatst.

Maar toen werd Zweden toch code oranje. En hoewel we rationeel gezien nog steeds weinig risico lopen (we zouden van tevoren niemand zien, reizen met de auto, verblijven alleen daar op het erf) voelde het niet goed om de regel ‘na terugkomst 10 dagen in quarantaine’ te verbreken. Zeker niet gezien B’s werk in de zorg.

Dus we gingen niet.
De vakantieweek lieten we wél staan, allebei waren we erg toe aan even helemaal niets. En omdat thuis de muren zo onderhand weer behoorlijk op me af kwamen, boekten we last-minute een weekje Zeeland.

In plaats van aan m’n moeders keukentafel zit ik dus nu hier in een ándere rustige boerderij. Met uitzicht op de dijk, een fijne keuken en de zee op nauwelijks tweehonderd meter afstand.

Ik lees boeken van David Mitchell (tip voor alle schrijvers, lees dit interview met hem), speel potjes Detective en Terraforming Mars met B, bak kruidnootjes en eet chocola. Doe zo nu en dan een yoga-oefening op de ruime vloer hier. Geniet van het opstaan-zonder-wekker, van het leven zonder klok. Ga in bad met bruisballen van de Lush.

Zelfs dat ik tóch even soort-van aan het werk moest (de schrijfopdrachten van m’n cursus lagen nog op me te wachten) was helemaal niet erg. Zonder verdere verplichtingen was het zelfs wel lekker, een beetje schrijven, creatief zijn.

Ik heb indrukwekkende dromen hier. Slik een paar dagen m’n medicatie niet en schrik een beetje van hoe onrustig ik plots weer ben, is dit echt hoe ik de wereld tot nu toe altijd beleefde? Tikkende voetjes, duizend gedachten, gekauw op m’n wangen. En plots weer zin in een glas wijn om dat hoofd even uit te zetten.

Soms merk je in de afwezigheid van dingen pas haar effect. En precies daarom is het óók fijn om even weg te zijn; zodat we straks weer kunnen thuiskomen.

Intussen blijf ik graag nog even hier.

3+

tien dingen van de zomer

Jongens, waar is de zomer gebleven? Vier september is het, ik beweeg me met honderdveertig kilometer per uur richting Nijmegen, een druilerig landschap flitst langs het raam. Donkergroen en grijs – de tinten van het limbo tussen nazomer en herfst.

Wat een rare maanden waren het. Tot diep in juli had ik het gevoel dat het nog mei was, de dagen leken gewoon te veel op elkaar. Feitelijk ‘miste’ ik ook zo’n drie weken – in maart zaten we immers achttien dagen in thuisisolatie.

Oké, maar er was toch heus wel wát, dit afgelopen seizoen. Omdat kaderen altijd helpt om overzicht te krijgen: een lijstje met tien dingen van deze zomer.

1. Ik begon met vloggen

Oké, stiekem al in april, maar na wat aarzelend gepruts in iMovie stapte ik al snel over naar Final Cut Pro. En nee, pro ben ik nog lang niet maar ik word langzaamaan wel beter in video’s maken. Zo zie je maar weer: als je iets wilt leren, moet je gewoon beginnen. Durf maar, ook als het resultaat niet meteen geweldig is. De enige manier om te komen waar je heen wilt, is door te doen.

Bekijk mijn YouTube-kanaal.

2. We gingen tóch op vakantie

Wel, niet, wel, niet, tóch wel… Tja, toen de coronacrisis in maart begon, zagen B en ik onze reisplannen voor later dit jaar al snel in het water vallen. Dit wordt een zomer in Nederland, concludeerden we. Tot in juni het aantal besmettingen zo hard daalde dat we tóch naar Italië konden – dachten we, want half juli begon het tij te keren.

Ik ben superblij dat we uiteindelijk wél even naar het buitenland zijn gegaan. Die twee weken Frankrijk waren precies wat ik nodig had om een beetje zomergevoel te kweken.

3. Nooit eerder werkte ik zo lang en zo vaak thuis

En dat beviel verrassend goed. Deze week ben ik voor het eerst weer vier werkdagen op pad, en dat is best wennen.

Lees ook: 4 lessen uit 4 maanden thuiswerken: zo houd je het nog even vol

4. Ik leerde mezelf over SEO en gaf Suushi een upgrade

Weet je nog dat het hier voorheen meer een eenvoudig online schrijf-schriftje was? Ook fijn hoor – niet voor niets keer ik al jaren steeds weer terug naar minimalistische WordPress-thema’s. Maar weet je, zo’n eenvoudige lay-out heeft één nadeel: eerder schrijfwerk op dit blog (lees: de 1.582 posts die níet op de homepage staan) is vrij moeilijk te vinden.

Tenzij je op goed geluk gaat grasduinen in het archief, kom je niet zomaar de teksten tegen waar ik het meest trots op ben. En dat vond ik zonde.

Dus installeerde ik deze zomer de Yoast-plugin, las een heleboel over zoekmachineoptimalisatie én besloot welke lessen ik daaruit meenemen en welke ‘trucjes’ ik lekker naast me neerleg.

SEO-tips: zo is je blog beter vindbaar in Google.

5. Plantaardig eten werd een gewoonte

In Frankrijk stopte ik me twee weken lang vol met wijn en kaas. En hoewel ik genoot van al die camembert, geitenkaas, saint augur en epoisses, was ik er eenmaal thuis hélemaal klaar mee. Een week lang at ik plantaardig, en dat voelde zo goed dat ik er eigenlijk sindsdien mee door ben gegaan.

Ben ik dan nu strikt veganist? Nee, allerminst. Ik eet plantaardig zolang dat fijn is en goed voelt, en maak hier en daar uitzonderingen als dat zo uitkomt. Wekelijks ontdek ik allerlei nieuwe lekkere plantaardige vervangers voor dierlijke producten – en dat ervaar ik als een superleuke zoektocht.

Mijn favoriete ontdekkingen:

  • KwarQ sojakwark van Albert Heijn. (Ook B is fan en eet dit nu vaak als ontbijt in plaats van zijn vertrouwde boterham met kaas.)
  • AH haver fraiche, creme fraiche op basis van haver.
  • Chocolade-mueslirepen van TREK, fijn en vullend tussendoortje.
  • De verse fudge brownies van EkoPlaza.
  • Taartjes van Rose & Vanilla. (Let op, niet alles is hier vegan, maar het meeste wel.)
  • Karmasan, vegan parmezaanse kaas, ook verkrijgbaar bij EkoPlaza.
  • Natura ei-vervanger (= een mengsel van lupinemeel en maiszetmeel), ik gebruik ‘m vooral voor pannenkoeken.
En deze quiche met tomaat en basilicum!

6. Ik had inspirerende ontmoetingen

De laatste tijd ben ik nogal zoekende in mijn werk – een van de redenen dat het hier een beetje stil is, want zoals je zult begrijpen is dat nogal een persoonlijk proces. Om mezelf op weg te helpen, voerde ik afgelopen maanden een aantal gesprekken met anderen in mijn netwerk. Een paar keer mondde zo’n ‘koffiedate van een uurtje’ uit in urenlang praten over het leven. Wat een energie gaf dat!

7. Ik kocht een racefiets

Jaaa, Ruby het Racemonster mag natuurlijk niet ontbreken! Na drie maanden op m’n Marktplaatsfietsje vond ik het tijd om te investeren in een fiets die me écht goed past. En hoewel ik nog minder van Ruby heb genoten dan ik had gehoopt (peesontsteking, je weet wel), ben ik superblij met haar.

Wacht maar, volgend seizoen gaan we samen knallen.

8. Mijn 29e verjaardag was een klein-maar-fijn feestje

En dat was eigenlijk precies goed.

9. Voor het eerst kregen vrienden een baby

Weet je nog dat ik vorig jaar ceremoniemeester was op een bruiloft? Nou, die lieve vrienden van me hebben vorige maand hun eerste kindje gekregen. En o wat is ze mooi en leuk!

Dit is voor het eerst dat directe vrienden van mij een baby krijgen, en eigenlijk voelt dat verrassend ‘gewoon’. Zelf kan ik me bij kinderen hebben nog weinig voorstellen – al denk ik er wel over na – en stiekem is het best handig om eerst bij anderen te spieken hoe dat nou is, zo’n gezinsleven. Voorlopige conclusie: niet eens zo wereldschokkend als ik dacht.

10. Ik gaf me op voor een schrijfcursus

Eind september begint-ie pas, m’n cursus Wijnschrijven en Culinair schrijven, en ik kan niet wachten. We hebben al een eerste opdracht gekregen – komende weken hoef ik me dus niet te vervelen.

Sowieso is er genoeg te doen, nu alle dingen in het leven weer zo’n beetje zijn begonnen: nieuwe werkprojecten, pianoles, yoga, zwemmen, mijn voorleesgezin en niet te vergeten het spannende Pandemic Legacy-spel dat we spelen met E en J.

Genoeg om over te schrijven en de filmen dus. Het wordt wel weer eens tijd voor een weekvlog, vind je niet?

0

in twee weken met de camper door Frankrijk

Goed, tijd om jullie wat meer over Frankrijk te vertellen! Voor wie het komende weken ook nog aandurft om naar het buitenland te reizen – of wie alvast goede adresjes zoekt voor volgend jaar. We hadden namelijk twee erg fijne kampeerplekken én een spontane actie aan het eind van de reis.

Met dank trouwens, die campings, aan de ANWB en z’n Kleine Campinggids. Dat boekje hadden we vroeger altijd in de auto liggen, en omdat ik de neiging heb om dagenlang het internet af te struinen op zoek naar de perfécte camping – net zo lang tot ikzelf én B er gek van worden – leek zo’n gids me een goede afbakening.

Toegegeven, je kunt dan nog stééds kiezen uit honderden campings door heel Europa, maar als je van tevoren een streek kiest én bedenkt welke eisen je stelt aan een kampeerplek, kom je een heel eind. Bij alle campings staat een kort verhaaltje ter sfeerimpressie, en daarnaast een hele rits icoontjes waarmee je precies kunt zien welke voorzieningen er zijn.

Wij wilden bijvoorbeeld graag naar een camping met een zwembad en de mogelijkheid om wat te eten of te drinken. Een camping met plekken met voldoende schaduw, waar je ‘s morgens vers brood kunt halen – en uiteraard een terrein met plekken die elektriciteit hebben en waar camperbusjes zijn toegestaan. ;-)

Doordat we last minute het plan omgooiden, wisten we amper twaalf uur voor vertrek pas waar we precies heen zouden gaan. We besloten om gewoon te rijden naar een camping in Midden-Frankrijk die fijn klonk, en van daaruit verder te zien.

autorit

Deel 1: bijkomen in de Limousin

Na een rit van zo’n negen uur kwamen we eind van de middag aan bij Le Rianon, een rustige boerderijcamping van Nederlandse eigenaren. We werden hartelijk onthaald, en al gauw zou blijken dat dit echt een gezellige, persoonlijke camping is – de eigenaren maken graag een praatje en doen hun uiterste best om het je naar de zin te maken. Op het terrein lopen de kippen vrij rond, de drie hondjes komen regelmatig even buurten en verder zijn er ook lieve schaapjes en paarden.

De camping zelf is heel klein – ik denk dat er naast ons hooguit zes tot acht andere kampeerders waren. ‘s Avonds serveert de eigenaresse een heerlijk diner aan een lange tafel voor wie wil (vanwege corona was dat dit jaar met maximaal twee gezelschappen).

Hier in de Limousin kwamen we rustig bij en lieten we het drukke Nederlandse leven langzaam van ons afglijden. ‘s Avonds genoten we van de schitterend mooie sterrenhemel.

Grappig detail: van de campingeigenaren begrepen we dat Winston Gerschwanovitz en Renate Verbaan er een weekje eerder ook hadden verbleven. Kan me best voorstellen dat je als BN’er zo’n rustige plek in de middle of nowhere uitzoekt. ;-)

Tip: download de app SkyView, dan kun je precies zien welke sterren(beelden) en planeten er in de lucht staan, supercool.

le rianon
le rianon

Deel 2: zwemmen en schaduw zoeken in de Dordogne

Na vijf dagen hadden we wel trek in wat nieuwe prikkels. Inmiddels was de temperatuur opgelopen tot tegen de veertig graden, dus we besloten door te rijden naar een wat koelere plek – paradoxaal genoeg ruim drie uur rijden naar het zuiden, in de Dordogne.

Zo belandden we op camping Picouty, vlak buiten het dorpje Payrac. De plaatsen liggen er grotendeels onder de berkenbomen en de camping heeft een fantastisch zwembad van 20 meter lang, waar B en ik elke dag 30 banen in zwommen. Meestal had je dan het volledige zwembad voor jezelf.

piscine le picouty

Vanaf deze camping maakten we een paar keer een uitstapje. Zo gingen we kanoën op de Dordogne en bezochten we bedevaartsoord Rocamadour – dat vooral héél toeristisch was, maar waar we wel superlekker hebben gedineerd met uitzicht op de vallei.

Dineren deden we bij hotel-restaurant Beau-Site. Je eet daar drie gangen voor 34 euro; ze hebben een paar vegetarische opties, maar niet als deel van dat menu. Daarnaast schenken ze goede wijnen. Ik dronk een fantastische viognier die ik héél graag mee naar huis had genomen…

rocamadour
rocamadour
Overal ‘binnen’ (en dus ook in de basiliek) moest je in Frankrijk verlicht een mondkapje op.
rocamadour
rocamadour
rocamadour hotel beau-site

Verder besteedden we de tijd met spelletjes (Codenames Duet, Level 8, Skipbo – vooral semi-eenvoudige kaartspellen, op vakantie moet je niet te ingewikkeld doen), boeken lezen in de zon en natuurlijk kaas eten en lekkere Franse wijntjes drinken.

boek op de camping

Deel 3: uitwaaien aan de Atlantische kust

Halverwege week twee ontstond een spontaan plan. Twee vrienden, W en C, waren op vakantie aan de kust bij Bordeaux, waar W’s moeder een vakantiehuisje heeft. En W was vrijdag jarig… we besloten hem te verrassen en zo reden we donderdag drieënhalf uur naar het westen.

Dat huisje staat in een village naturiste, een ruim opgezet resort met allemaal huisjes in het bos. Ik was nooit eerder op een naturistencamping (of iets vergelijkbaars) geweest – wel vaak naar de sauna – en het verraste me hoe relaxed ik dit vond. Is het eigenlijk niet gek, hoe ongemakkelijk we in onze wereld omgaan met naaktheid?

Ik vond het in elk geval een verfrissing om gewoon (half)naakt op een terras te kunnen zitten (al droegen we rondom het huisje wel deels kleding, meer uit gemak). En misschien wel m’n beste vakantieherinnering was het moment dat we, op de laatste dag, urenlang speelden in de Atlantische golven. In de stralende zon, zonder bikini, gewoon puur mens zijn, zo blij als een kind.

zwaardvis
Logischerwijs heb ik weinig beeldmateriaal van deze plek – maar deze schotel van zwaardvis en groenten die we ‘s avonds aten, wilde ik toch nog even laten zien.
1+

Cuba: daar gaan we dan (bijna)

Op 31 augustus 2011 vloog ik 9.448 kilometer naar het oosten. In de avond van 1 september landde ik in Taipei, Taiwan.

Op 19 januari 2017 vlieg ik 7.808 kilometer naar het westen. Dezelfde avond – leve het tijdsverschil – land ik in Havana, Cuba.

Vijf-en-een-half jaar nadat ik voor het eerst naar de andere kant van de wereld vloog, doe ik dat opnieuw, maar nu de andere kant op. En jeetje, de afgelopen dagen zaten de zenuwen er goed in hoor. Inmiddels zijn die – gelukkig – een beetje bedaard en beginnen de ZIN IN/NIEUWSGIERIG-kriebels weer te komen.

Maar nu het allemaal zo dichtbij komt (haha), denkt een deeltje van mij toch: O SUUSIE waarom moest je nou weer zo nodig naar een land gaan…

  • Waar ze niet of nauwelijks internet hebben. Nee, ook geen WiFi (alleen op sommige openbare plekken, heb ik gehoord, tegen betaling en van slechte kwaliteit)
  • Waar je niet gewoon ff op Booking.com je hotel regelt en klaar. Nee, je moet mailtjes sturen – vaak in het Spaans – naar hosteleigenaren, en dan maar hopen dat die hun belofte dat de kamer voor je is gereserveerd ook inderdaad nakomen. Gelukkig bestaat wel de site HostelsClub.com, waar je (so I’ve read) betrouwbare casa’s kunt boeken.
  • Waar ze twee verschillende munt-eenheden hebben.
  • Waar ze geen/nauwelijks winkels hebben, zodat het credo “als ik mijn paspoort en portemonnee maar bij me heb, de rest koop ik daar wel” niet geldt. Na veel andere blogs lezen met paklijsten en tips (wat fijn toch, dat internet) heb ik nu een groot deel van m’n bagage bij elkaar. Van kleding, vaccinatieboekje en zonnebrandcrème tot duct tape, Engelse verklaringen van m’n reis- en zorgverzekering, een medicijnkast vol tabletten, tekentang, zaklamp en een paar telefoonladers.
  • Waar je nauwelijks geld kunt pinnen – alleen op sommige plekken met creditcard, en dan moet je nog maar hopen dat er geen storing is/de automaat niet stuk is/etc.
  • Waar ze er een compleet ander politiek en economisch systeem op na houden en veel van de impliciete onuitgesproken regels die ik in de afgelopen 25 jaar leerde plotseling niet meer gelden.
  • Waar op dit moment zó veel westerse toeristen zijn, dat veel buslijnen al volgeboekt zijn (en op twee trajecten heb ik nog geen ticket argh..)

Goed, misschien heb ik in mijn intensieve voorbereiding wel zó veel gelezen over ‘de dingen waar je op moet letten’ en ‘de zaken die handig zijn om te weten’, dat ik een beetje uit het oog verloor dat

  • Cuba een hartstikke veilig land is. Ik hoor dit telkens weer van ervaren Cuba-reizigers: ‘zelfs als alleenreizende vrouw voel je superveilig’.
  • Je er geweeeldige cocktails hebt, vrolijke muziek en kleur op straat.
  • Ik al mijn accommodaties en bijna al mijn busreizen gewoon wél ruim op tijd heb geregeld. En voor het overige vervoer schijn je ook heel makkelijk een taxi te kunnen delen.
  • Het grote aantal toeristen ook betekent dat er veel ‘gebaande paden’ zijn, waardoor ik niet alles in m’n eentje hoef uit te vinden (en misschien/hopelijk vind ik zelfs reismaatjes).
  • Ik stiekem nog best wat Spaans heb onthouden van de vijf jaar les die ik had op de middelbare school. Vooruit, ik zal het allemaal weer een beetje moeten ‘ophalen’ (en heb daarom ook twee taalgidsjes mee) maar vergeleken bij de gemiddelde toerist sta ik er denk ik niet slecht voor.
  • Veel mensen in mijn omgeving naar Cuba terug zijn geweest en niet één zei: ”oh nee dat moet je niet doen”. Integendeel, iedereen zegt alleen maar “supervet-awesome-cool-megaleuk-je gaat de tijd van je leven hebben”-achtige dingen.
  • HET GEWOON NEGENENTWINTIG GRADEN EN ZONNIG IS IN HAVANA NU OH YEAH

Kortom: het gaat vast goedkomen, zelfs al kan ik nu niet alles overzien (en hey, wie kan dat trouwens ooit?). Lesje in loslaten dus ook, deze reis.

Goed, nu eerst nog één laatste dagje werken bij Einder, daarna de laatste boodschapjes halen (o.a. gedroogd fruit, tuc-koekjes en mueslirepen – lees op veel plekken dat wat eten meenemen geen overbodige luxe is) en vanavond die grote backpack maar eens inpakken. Alles ligt klaar, dus dat is hopelijk niet al te veel werk meer.

Lastminute-tips zijn overigens van harte welkom. En als het er vanavond niet meer van komt om nog een laatste blogje te schrijven: tot over twee weken!

0