• Dit was week 23

    Een ouderwetse dagboekblog – da’s lang geleden! Maar hey, waarom ook niet. Vanavond neem ik jullie graag mee in m’n afgelopen week. Komt-ie!

    Maandag trok ik met de hoofdredacteur en vormgever van VLOT een eindsprintje om het nieuwe nummer in elkaar te zetten. Daar was ik de ochtend mee zoet; ‘s middags schreef ik een berg webteksten in B1-taal voor Einder. B1-taal is toegankelijk Nederlands, ofwel: eenvoudige woorden, korte zinnen. Ik haal er altijd veel plezier uit om een complexe tekst zó te hertalen, dat-ie voor iedereen makkelijk leesbaar is. Dus dit was een fijn klusje.

    Op dinsdag ging ik met de trein naar Woerden voor de tweede dag van een (tweedaagse ;-)) training Eindredactie. Net als vorige week was dat ontzettend leuk en interessant. Ik wilde al zo lang een gedegen basis leggen onder m’n redactievaardigheden en hiermee is dat behoorlijk gelukt. We hadden ook enorm geluk met de groep, het was een enthousiast en divers clubje mensen. De locatie was ook niet mis trouwens: we zaten in Kasteel Woerden, midden in het centrum van de stad, waar we tussen de middag konden genieten van een heerlijke lunch op het zonnige terras.

    Woensdag was het weer tijd voor een (kort) Einderdagje. Ik schreef aan een interview en werkte de reportage uit die al een paar weken op me lag te wachten. Suboptimaal, dat laatste, want mijn ervaring is dat je verhalen het beste kunt uitwerken vlak nadat je op pad bent geweest. Ook al had ik nu een bandje waar in principe alles op stond – het schrijft gewoon zoveel makkelijker als alles vers in je geheugen zit.

    Halverwege de middag ging ik de deur uit voor een middagje Spoorwegmuseum met voorleeskindje A! En wat was dat leuk, zeg. A is nu bijna zeven jaar en ze was al weken aan het stuiteren voor dit uitje. We hebben het mega-gezellig gehad met z’n tweetjes. Ook fijn om achteraf nog wat te drinken met haar moeder en grote zus. Wat waardevol toch, de band die ik met dit gezin heb gekregen.

    Donderdag begon ik éindelijk weer eens de dag met een ommetje. Ik had namelijk al een paar dagen flink last van m’n voet en moest veel moeite doen om mezelf uit een negatieve gedachtenspiraal te houden (‘shit nee, nu ben ik weer terug bij af’, ‘niet wéér’, ‘ik wil niet stilzitten’, dat soort gedachtes ;-)). Maar nadat ik woensdag juist ruim 13.000 stappen had gezet en daarna alle pijn verdwenen was, moest ik opnieuw concluderen dat de theorie van fysio M lijkt te kloppen. Die ontsteking komt niet door iets fysieks, maar wordt (vooral) getriggerd door spanning en stress. Eerder door mentale dan fysieke overbelasting dus.

    Kortom, niet in paniek schieten en gewoon – met mate – blijven bewegen, want da’s ook goed om je stresslevels laag te houden. En vooral maar weer eens dat meditatiekussentje opzoeken……

    Anyway, verder was donderdag weer een Einderwerkdag (vanuit huis, zoals alle dagen deze week, maar dat spreekt in deze tijd voor zich). Tussendoor ging ik even naar de kapper, voor het eerst naar Hairmonk op de Oudegracht. Daarin ben ik trouwens keihard geïnfluencet ;-), want vlogger Teske tagde deze kapper eens in een video en toen dacht ik: hé, dat is interessant. Nou, dat was het zeker – ik ben superblij met m’n nieuwe haar.

    ‘s Avonds besloten B en ik om eindelijk Henry te stekken. Henry is de grote paradijsvogelplant die we vorig jaar kochten; als je m’n vlogs volgt, heb je hem misschien wel eens voorbij zien komen. Nou gaat het gelukkig erg goed met Henry – zó goed, dat-ie nogal zijn pot uit groeide. Hoog tijd om twee baby-Henry’s een eigen pot te geven dus. We zijn nu een paar dagen verder en het líjkt er gelukkig op dat Henry I, II én III de operatie allemaal hebben overleefd.

    Henry II en III.

    Op vrijdag werkte ik nog een paar uurtjes voor Einder, maar eigenlijk voelde ik meteen ‘s morgens al dat dit niet zo’n lekker dagje ging worden. Ondanks een lange nacht slaap was ik móé, niet normaal. Rond de middag besloot ik dat ik beter nu kon rusten en maandag wat extra’s doen. Nou ja, en de rest van de dag heb je al kunnen lezen.

    Zaterdag werd ik gelukkig een stuk frisser wakker. Om iets voor 10 stonden E en J uit Groenlo voor de deur. E en ik begonnen de dag met een wandeling van twee uur langs het water, waarin we konden bijkletsen. ‘s Middags speelden we met zn vieren Pandemic Legacy seizoen 2 (we zijn inmiddels in oktober aanbeland) en ‘s avonds vierden we hun huwelijk bij de Witte Zwaan, een goed restaurant in De Bilt. Dat etentje was ons huwelijkscadeau voor hen, en nou zijn ze inmiddels al een jaar getrouwd – maar ja, lockdown. We waren blij dat we dit uitje nog voor onze verhuizing konden doen.

    We gingen full out met een zevengangendiner en bijpassende wijnen – al moet ik bekennen dat ik het na vier halve glazen voor gezien gaf, dat is tegenwoordig meer dan genoeg alcohol voor me. E en ik aten trouwens de hele avond veganistisch, en dat viel niet tegen zeg, wauw. Alle gerechten die je hieronder ziet, zijn dus volledig plantaardig! Ik moet bekennen dat we bij de friandises (niet op de foto) wel wat meesnoepten met de niet-vegan fudge die de heren kregen, hey, alles in balans.

    Zondag – vandaag dus – bakte ik een stapel pannenkoeken als ontbijt. We speelden een potje Spirit Island (zie foto linksonder ^), maakten een ommetje door de zon en deden daarna nog een laatste sessie van ons Legacy-spel. Het was een superfijn weekend met z’n vieren.

    Wat ik altijd zo fijn vind met E en J is dat we tijd samen hebben én de vrijheid voelen om onze eigen gang te gaan. ‘s Morgens gingen zij bijvoorbeeld een stuk hardlopen terwijl B en ik uitsliepen, tussendoor kruipt B even achter de piano voor een stukje jazz en ik kan ook gewoon wat aanrommelen in huis terwijl E op de bank zit te lezen.

    Als avondeten bestelden we Thais met z’n vieren, daarna zwaaiden we onze lieve vrienden uit en maakte ik nog een heerlijke avondrit op Ruby het Racemonster.

    En nu is het zondagavond; in m’n ooghoek zie ik op de tv dat het Nederlands Elftal z’n eerste wedstrijd heeft gewonnen. Toch leuk, ik ben benieuwd hoe snel de oranjekoorts gaat stijgen komende week. Maar eerst is het bedtijd; morgen om acht uur wil ik weer de deur uit zijn voor een ommetje. Kijken of het me lukt.

    Fijne week!

    0
  • Zomerhitte, verrassingsdiner & introvert zijn

    Hittegolf nummer 1 van 2020 is een feit… tja, dan is dat thuiswerken plots toch best eh, warm. ;-) Verder deze zomerse video: ik werd door B verrast met een etentje, nieuwe hoop voor mijn ontstoken pees (al kon ik er tijdelijk even niet op lopen!), babbelen over mijn introverte kant en natuurlijk weer een paar goede wijntips.

    Veel kijkplezier!

    Wist je dat je als abonnee van mijn YouTube-kanaal al op zondag een melding krijgt bij een nieuwe video? Ik upload zondagavond en publiceer maandag pas hier op Suushi. Dus wil je er als eerste bij zijn, dan weet je wat je te doen staat. ;-)

    0
  • Juni

    Zo, dus om dan maar meteen de daad bij het (geschreven) woord te voegen: wat voerde ik zoal uit afgelopen maand, waardoor ik voor bloggen weinig tijd vond?

    Bruiloft plannen

    Nee, niet m’n eigen, wel die van twee goede vrienden. Ik schreef er al eerder een beetje over; ik ben ceremoniemeester en dus hebben we sinds het voorjaar ongeveer om de week een avond waarop we brainstormen, plannen maken dingen regelen. Intussen heb ik ook alle aanmeldingen op de gastenlijst verwerkt en begin ik zelfs het gevoel te krijgen dat oktober best dichtbij komt.

    Uit eten gaan

    B en ik gingen begin deze maand naar San Siro; dat Italiaanse restaurant stond al heel lang op m’n lijstje. Review in drie zinnen: heeeele goede wijn, prima-maar-niet-uitzonderlijk eten, gewéldige bediening en service. We hadden kortom een heerlijke avond, al vond ik vond de prijs-kwaliteitverhouding (vooral van het eten) niet helemaal in orde.

    Nog meer uit eten gaan

    …want mijn lieve vriendin J. nam mij mee naar Noir, een súperleuk Frans restaurantje en mijn nieuwe favoriet. Noir is een soort Parijse-jazzbar-meets-bistro, met dan weer niet per se Franse maar vooral Italiaanse wijnen. En een gastheer die sommelier was bij C’est ca (ander restaurant in Utrecht, grote zus van Noir), dus dat zit wel goed met die drankjes. Met het eten ook trouwens. Ongedwongen sfeer, eigenaar die écht voor de extra mile gaat, lekker voedsel, góede prijs-kwaliteitverhouding. En ja, die wijn dus: een restaurant met naast de wijnkaart een mysterieus zwart moleskinboekje onder de noemer lekkere wijnen, ergens gevonden, beperkt beschikbaar. Gotta love it.

    En ja toen ging ik dus nóg een keer naar Noir, want ja het is je nieuwe lievelings of niet. Dit keer namen B. en ik onze goede vriend J. en zijn vriendin E. mee, nog voor de dertigste verjaardag van J. Side note: ik ben er dit jaar achter gekomen dat het eigenlijk veel leuker is om elkaar om beurten te trakteren op etentjes, dan altijd maar te splitten.

    Werken

    Duh. Na een aantal rustige weken bij Einder – iets te rustig, voor mij – is het nu weer volle bak AAN. Dat moet natuurlijk ook geen maanden duren, want nu zit ik vaak om kwart voor 8 in de trein al mailtjes te beantwoorden, maar het is wel heel lekker, zo’n sprintje voor de zomer. Ik doe er ook nog een freelanceklus bij, dus de werkweken vliegen om.

    Na werk nog urenlang naborrelen met een paar collega’s. Op de langste dag van het jaar pakte ik de één-na-laatste trein naar huis, en zat met tollend hoofd tussen de Phil Collins-concertgangers. De volgende dag lag ik vooral uren in bed, maar dat was het waard, want wat voel je je levend van zulke spontane gekkigheid.

    Vakanties googlen

    B. en ik hebben plannen om naar Italië te gaan, half augustus. We mogen de Buzz mee, ofwel de Volkswagenbus van zijn ouders, en gaan lekker twee weekjes aan een meer staan. Overdag hiken, ‘s avonds op de camping met een wijntje of even naar een dorpje lopen voor een goede pasta of pizza. En verder ook gewoon lekker met een boekje aan het water.

    Pianospelen voor 100 man

    Einde van het lesseizoen betekent leerlingenconcert en omdat ik dat nu al twee keer had overgeslagen, besloot ik dit keer eens wél mee te doen. Wat me overtuigde was dat de voorspeelmiddag dit keer in een verzorgingstehuis plaatsvond; een beetje muziek maken voor lieve oude mensen, dat vind ik wel prima. Verder had ik niemand uitgenodigd, ik vond het allemaal al spannend genoeg – maar toen uiteindelijk mijn E. uit zichzelf vroeg ‘of er ook andere mensen konden komen’ en ze zelfs de moeite deed om vanuit de andere kant van het land terug naar Utrecht te reizen, was dat stiekem toch wel heel erg fijn.De weken ervoor had ik nog keihard zitten studeren op mijn stuk (Mirror Lake van Angus MacRae), want een kleine maand geleden kende ik het nog maar tot de helft. Béétje stress dus maar uiteindelijk ging het best heel goed, ik ben tevreden en afgelopen week was mijn docente tijdens de les zelfs helemaal jubelig, ‘muzikaal heel goed’, zei ze dus jeej, zo zie je maar, soms is het goed om even door te bijten en ergens voor te gaan.

    Oppassen op de katten van vrienden

    Niet met een heel gezellige aanleiding – zijn moeder is ernstig ziek – maar wel fijn, een beetje knuffelen met zo’n pluizige kitten en me voorstellen dat ik over een tijdje misschien ook wel zo’n lief speels beestje heb, samen met B.

    Gepocheerde eieren leren maken

    Weekendprojectje van B en mij; ik vind gepocheerde eieren lekker maar had altijd het idee dat dat supermoeilijk was. Dus wij YouTube-filmpjes van Jamie Oliver kijken en hup, proberen maar. Gaat eigenlijk best goed en geeft de zondagochtend een behoorlijk luxe gevoel. Gepocheerde eitjes op een snee vers brood met gerookte zalm en avocado, yum.

    Ouderwets aan de zuip met de Historicus en de Journalist

    Goede gesprekken en iets te veel wijn/speciaalbiertjes. Ja, wat houd ik van deze mannen en onze drie-eenheid.

    Naar het theater gaan

    Deze maand zag ik een fantastisch samenspel van Scapino Ballet en de Wëreldbänd, en vorige week gingen we naar Micha Wertheim. Ik wil al jaren meer naar het theater dus ben erg blij dat B een vriendengroep heeft die steevast een berg tickets koopt als verkoop voor het nieuwe seizoen start. Ook komend jaar staan al wat dingen in mijn agenda.

    Wijnclub organiseren

    Over Californië dit keer, want daar had ik natuurlijk wel wat inspiratie opgedaan. Conclusie: zinfandel kan best héél verschillend zijn en het is boeiend om daarnaast dan een Italiaanse primitivo te drinken (zelfde druif, totaal ander gebied).

    Dagje naar Space Expo in Noordwijk

    In LA was ik naar het Griffith Observatory geweest en dat vond ik zo vet dat ik in Nederland ook naar zoiets wilde. Space Expo was echt tof; als je enigszins nerdy bent of de ruimte gewoon cool vindt is het een dikke aanrader! Daarna een strandwandeling, helemaal top.

    Amerikaanse familie ontmoeten die een paar dagen in Nederland was

    samen genieten van een etentje en achteraf het gevoel hebben dat je hebt bijgepraat met oude vrienden, zo fijn en ontspannen was dat.

    Zo zeg, wat een lijst he? En dan heb ik niet eens alles van deze maand opgeschreven. Ja, het is vol en veel hier – leuk, maar toch zaak om de rust te blijven bewaren. Zoals elke zomer heb ik, je ziet het, een beetje de neiging om in HYPERMODUS te raken. Maar na HYPER komt CRASH, leert de ervaring en daarom probeer ik m’n stelregel van ‘maximaal 3 sociale afspraken per week’ énigszins te handhaven, ga ik doordeweeks waar mogelijk op tijd naar bed en zat ik afgelopen zondag gewoon lekker de hele dag te niksen in de tuin.

    Of ga ik, zoals komend weekend, in het gras liggen bij Down The Rabbit Hole!

    0
  • De VEGAPROEF: Cucina Chanti

    Update juli 2021: Cucina Chanti is helaas gesloten!

    Ik zal het maar meteen verklappen: ik heb een nieuw lievelingstentje in Utrecht.

    Op het blog Explore Utrecht las ik een tijdje terug voor het eerst over Cucina Chanti, een in augustus geopend restaurant met naar eigen zeggen ‘verse pasta’s, krokante pizza’s, heerlijke antipasti een sublieme espresso’. Nou, da’s leuk, zul je zeggen, maar zulke tentjes zijn er wel meer in Utrecht. Waarom nu juist déze dan op dit moment mijn lievelings is?

    Eigenlijk vooral hierom: bij Cucina Chianti doen ze niet onnodig ingewikkeld. Goed voedsel voor schappelijke prijzen en gastvrije bediening, in een ongedwongen sfeer. What you see is what you get. Weinig gedoe – tenzij je een grote pot zelfgemaakte limoncello op de bar ‘gedoe’ vindt, maar die is zo lekker dat ik er niet om maal.

    Foto: ExploreUtrecht

    KLINKT GOED, WAAR VIND IK DEZE PLEK?

    Het restaurantje zit in West, verstopt in een woonwijk vlak achter de Vleutenseweg. Niet in het centrum dus – jammer voor wie na een dagje shoppen ‘even’ wat wil eten, maar geloof mij, Chanti is het waard om voor om te fietsen. Het hoekpand aan een pleintje doet denken aan De Sjalot in Nijmegen. Wie binnenloopt, ruikt Italië.

    Tip: begin je avond met een glas wijn. Niet voor niets heeft het restaurant de woorden e vino achter haar naam staan – de pinot grigio is bijvoorbeeld heerlijk en ook de prosecco is een aanrader.

    Foto van mijn Instagram.

    MAAR DAN HET VOEDSEL! GENOEG VEGA-OPTIES?

    Zeker. Wat de pasta’s betreft: de huisgemaakte ravioli met ricotta-spinazievulling, walnoten, knoflook en Parmezaan is om je vingers bij af te likken. Ook de papardelle met paddenstoelen klinkt lekker. De bruschetta’s die je vooraf kunt bestellen (voor slechts 3,75 per persoon!) zijn trouwens prima. En ik moet echt gáuw terug om de artisjok met balsamico-dip te proberen…

    Een verdere blik op de kaart leert me dat Chanti ook creatief is met (vegetarische) pizza’s. Met mozarella, provolone, geroosterde knolselderij en dadels bijvoorbeeld. Of met knoflook, rode ui, paddenstoelen, truffel, tijm en peterselie. En wat dacht je van een pizza met geroosterde pompoen en rozemarijn? (Op de kaart staat ‘ie ook met pancetta, maar die kunnen ze vast weglaten als je het vraagt)

    Ben je veganist, dan valt je vast op dat in alle gerechten zuivel zit. Inderdaad, een honderd procent plantaardig gerecht zie ik helaas (nog) niet op de kaart staan – maar dat is natuurlijk vaker zo en betekent niet dat er niets mogelijk is (toch, Wally?).

    Bij Cucina Chanti kun je ook een wekelijks wisselend viergangenmenu eten voor 25 (!) euro. Ik weet niet hoe het zit met de prijzen búiten de stad, maar in Utrecht is dat dus Echt Heel Goed Geprijsd. Hoe dat kan? Chanti werkt alleen met lokale en seizoensproducten en kijkt wekelijks wat voor een scherpe prijs verkrijgbaar is.

    Foto (c) DeStadUtrecht

    OKE, MAAR IS DAT MENU DAN WEL VEGETARISCH?

    Eh, gevoelig puntje. Niet altijd, helaas. Juist doordat het menu vast ligt (vanwege die inkoop), is er geen vegetarisch alternatief. Soms is het menu wel vega: “in de zomer waarschijnlijk vaker dan in de winter”, kreeg ik te horen toen ik ernaar vroeg.

    Toen ik de eerste keer at bij Chanti, bestond het viergangenmenu uit een vega voorgerecht (een heerlijke gorgonzoladip met groenten), een verse spaghetti met mosselen, een hoofdgerecht met lam en groenten en een chocoladedessert. Nu ben ik geen expert, maar het lijkt me niet ontzettend ingewikkeld om mosselen & lam te vervangen door paddenstoelen/kaas/groenten, zonder dat dat veel duurder hoeft te zijn. Ik had het trouwens ook niet erg gevonden om een paar euro extra te betalen voor een vega-variant.

    Als vegetariër wil je je vooral niet steeds de uitzondering voelen en ook niet je vleesetende tafelgenoot belemmeren in zijn/haar keus voor zo’n viergangenmenu. En dan is het wel zo gezellig als jij ook vier gangen mee kunt eten. Wat mij betreft is de beperking in dit menu dus een minpunt, zeker omdat ik nu niet zeker weet of/wanneer ik bij Chanti kan genieten van vier gangen.

    Tip voor Chanti: zorg dat op jullie Facebookpagina makkelijk te vinden is wat deze week het menu is. Zo weet ik als vega meteen of er deze week iets voor mij bij zit. ;-)

    Foto: ExploreUtrecht

    DE VEGAPROEF: HET EINDOORDEEL

    Nou ja hè, ik ga natuurlijk niet zeggen dat ik een lievelingstentje heb en het vervolgens afkraken. Het ietwat inflexibele viergangenmenu wordt gecompenseerd met een prima selectie vegetarische opties op de kaart. De schappelijke prijzen – zeker voor Utrechtse begrippen – en de heerlijke wijn zijn extra redenen om deze plek uit te checken. Ja, ook als je (graag) vegetarisch eet, want Cucina Chanti is VEGAPROOF!

    En nu krijg ik zin om die pizza’s te proberen. Wie gaat binnenkort met me mee? ;)


    Als vegetariër ben je in restaurants meer dan eens veroordeeld tot een smakeloze pasta of die eeuwige salade met geitenkaas. Nu vlees eten zo’n beetje het nieuwe roken is, wordt het hoog tijd dat je in elke Nederlands horecatent góed kunt genieten zonder dood dier. Daarom test ik in DE VEGAPROEF op (on)regelmatige basis of de restaurants waar ik eet VEGAPROOF zijn. Klik hier voor eerdere recensies.

    0
  • Uit eten: De Witte Zwaan

    Afgelopen zomer konden Tom en ik geen genoeg krijgen van etentjes buiten de deur. En dankzij de AH restaurantactie was dat in veel gevallen ook nog eens niet (al te) slecht voor ons budget. Van m’n goede vriendin Eline en haar vriend kregen we de tip om eens te gaan eten in De Bilt, bij de Witte Zwaan.

    Echt een beleving, zei ze: creatieve amuses, geweldige gerechten, fijne sfeer.
    Dat moesten we natuurlijk proberen. Toevallig was Tom begin september jarig – uitstekende reden om lekker uit eten te gaan toch?

    Van Elines lofzang bleek geen woord gelogen! De Witte Zwaan is een stijlvol, klassiek restaurant waar elke gang een creatieve verrassing is.

    Omdat foto’s soms meer zeggen dan duizend woorden:

    20160902_190518
    Bij ons glas cava kregen we een interessant krokantje, creatief geserveerd op een grote kei met gleuven.

    20160902_191017
    Amuse één

    20160902_191904
    Amuse twee: ‘ijshoorntjes’ van gedroogde mango. Ik geloof dat de vulling avocado-ijs was..

    Voorgerecht: makreel op twee manieren. De helft van het gerecht zat, zoals je ziet, in een 'blik' dat voor onze neus werd opengetrokken. Leuk detail!
    Voorgerecht: makreel op twee manieren. De helft van het gerecht zat, zoals je ziet, in een ‘blik’ dat voor onze neus werd opengetrokken. Leuk detail!

    Voorgerecht
    Tussengerecht: langzaam gegaard buikspek met o.a. rode biet, bloemkool en hazelnoot. Ik ben zelf eigenlijk niet zo’n fan van varkensvlees, maar dit was écht heel goed. Textuur, smaak, alles klopte.

    20160902_202415
    Hoofdgerecht: rood gebakken rundersukade (wow, wat was dit zacht en mals!) met heerlijke jus van zwarte knoflook, geserveerd met puree en verschillende soorten uitjes.

    En als klap op de vuurpijl dit bijzondere dessert, dat ik in het halfdonker helaas niet goed op de foto kreeg. Aan tafel werd met een gieter water gegoten in het dubbele bakje, waar blijkbaar droogijs (?) in zat. De reactie die ontstond veroorzaakte stoomwolken om de ronde diepe kom heen. Gaaf!
    En als klap op de vuurpijl dit bijzondere dessert, dat ik in het halfdonker helaas niet goed op de foto kreeg. Aan tafel werd met een gieter water gegoten in het dubbele bakje, waar blijkbaar droogijs (?) in zat. De reactie die ontstond veroorzaakte stoomwolken om de ronde diepe kom heen. Gaaf! Wat erin zat? Iets met framboos en rabarber, jasmijn en witte chocolade. Mooi.

    20160902_214359
    En bij de koffie kregen we óók nog een keur aan lekkers. Het hield niet op hier ;)

    Ja, dat was een feestje dus. En o ja, bij het tussengerecht dronk ik óók nog een heerlijk glas primitivo. (Ik moest rijden, dus daarna ging de wijn helaas aan me voorbij.)

    Als ik dan toch iets moet verzinnen dat beter kan: de bediening sprong er niet echt uit. Ze deden hun werk, maar heel persoonlijk vond ik het niet, en dat verwacht ik toch wel een beetje in dit prijsklassement.

    Dat mag gekrabbel in de marge lijken, ik vraag me wel af of ik opnieuw zo verrast word als ik nóg eens naar de Witte Zwaan zou gaan. Wie luxe(r) uit eten gaat, wil zich toch wat ‘in de watten gelegd’ voelen. Die extra mile ontbrak voor mij een beetje. Maar hé, misschien ook niet gek, aangezien het restaurant al wekenlang vol zat met mensen die voor de restaurantactie kwamen.

    En laat onverlet dat dit een eetbeleving was die ik nog niet eerder zo had gehad.

    De Witte Zwaan
    WAT: klassiek restaurant in modern jasje
    WAAR: Dorpsstraat 8, De Bilt
    BUDGET: 3 gangen ca. 50 euro p.p., excl. drank

     

    0