Skip to content

Tag: tips

4 dagen in Málaga

Nog nagenietend van Cuba boekte ik begin februari een vliegticket naar Málaga. Meer Spaans, tapas, zon en avontuur, daar had ik wel zin in.

Vier dagen dus in Zuid-Spanje. Alleen, zonder plan. Ik boekte een hostel, schafte een reisgids aan – tot zover m’n voorbereiding, want tot op het laatste moment was ik druk met allerlei andere dingen.

23 maart was het zover! Donderdagochtend stapte ik in de trein naar Eindhoven en ruim op tijd was ik op de luchthaven. Mijn enige zorgenpuntje, namelijk of mijn medium-sized backpack zou voldoen aan de strenge bagage-eisen van Ryanair, bleek ongegrond. Zonder al te veel gedoe kwam ik door de veiligheidsscans heen. Ruim drie uur later landde ik in Málaga.

OKE, DACHT IK. EN NU?

M’n reisgids leerde me dat ik voor 1,80 euro met de trein in het stadscentrum kon komen. Eenmaal daar bedacht ik dat het slim was om eerst m’n hostel te vinden, zeker omdat mijn telefoon bijna leeg was en ik het adres nergens had uitgeprint. Zonder verdwalen vond ik het Lights Out Hostel -leve MAPS.ME!

MAPS.ME is de offline kaartenapp die in Cuba al een aantal keer mijn leven redde ;) Ditmaal downloadde ik van tevoren de kaart van Málaga en dat bleek een slimme zet. Niet alleen wijst de gps-functie je prima de weg, ook staan op de kaarten een boel restaurantjes, winkels en andere nuttige plaatsen.

En wow, wat een hostel! Wie naar Málaga gaat, raad ik van harte aan om hier te overnachten. Voor 15 euro per nacht slaap je in een comfortabel bed, in een frisse en schone kamer met je eigen stopcontact. De badkamers hebben een regendouche, de toiletten zijn schoon (da’s in hostels soms wel anders) en alle kamers worden dagelijks grondig gelucht en gereinigd (da’s ook wel eens anders). Onder de bedden zijn grote lades die je met een (zelf meegebracht) slotje kunt afsluiten. Als je – zoals ik – met niet te veel bagage reist, past alles daar makkelijk in.

Het hostel heeft ook een keuken waar je je eigen maaltijden kunt koken, een koelkast waar je eten in kunt bewaren, een gezamenlijke ruimte én dakterras met cocktailbar.

En o ja, had ik al gezegd dat de locatie perfect is? Direct naast de Mercado Atarazanasde grote en enorm leuke markthal waar je o.a. stapels vers fruit en verse sapjes kunt halen, en dichtbij alles. Ik ben fan!

WIJN EN CHURROS

Goed, eenmaal gesettled & spullen gedropt besloot ik op ontdekkingstocht te gaan in de stad. Bovendien had ik inmiddels behoorlijk honger gekregen – het was al bijna 4 uur en ik had sinds m’n ontbijt niets meer gegeten.

Na wat omzwervingen belandde ik op het terras van een tentje op de hoek van een levendig plein. Ik bestelde een salade met brood en een glas witte wijn. Vakantiemodus AAN!

De rest van de middag struinde ik verder rond in de stad. Ik zat een tijdje in de zon op het Plaza de la Constitución, at churros bij Casa Aranda (volgens m’n reisgids de beste van Málaga), las een boek en keek wat rond. Stiekem wachtte ik een beetje op de avond; in het hostel kon je voor vijf euro een maaltijd eten mét gratis sangria erbij en ik hoopte dat dat een goede gelegenheid zou zijn om andere reizigers te ontmoeten.

EN DAT WAS HET!

Dat vind ik nou het leuke van alleen-reizen: in een mum van tijd heb je gesprekken met mensen van over de hele wereld. Andere soloreizigers zijn net zo goed op zoek naar gezelschap, dus je vindt altijd wel iemand om drankjes/hapjes mee te doen of samen dingen mee te ondernemen. Fijn, ook omdat je zo spreekt met mensen aan wie je anders voorbij zou zijn gelopen – omdat ze jonger, ouder of gewoon anders zijn dan jij. Als je reist, waardeer je iedereen veel sneller zoals ‘ie is, is mijn ervaring. Iedereen heeft zijn verhaal.

Lang verhaal kort: ik besloot mee te doen met de pub crawl die dagelijks werd georganiseerd en de avond eindigde urenlang dansend in The Gallery, één van de clubs in Málaga. Ik vond deze club zelf trouwens niet heel geweldig, maar het was lekker om te dansen, in het bijzonder doordat de muziek erg leek op wat in Cuba werd gedraaid. Om half vijf kroop ik moe maar voldaan in bed. ;)

Nee, ik besloot me niet te wagen aan tequila. Maar de tinto de verano smaakte ook prima ;)

BEETJE  CULTUUR SNUIVEN

De volgende ochtend bleef ik lekker lang in bed liggen. ;) Eenmaal wakker en opgefrist sprak ik met Maike, het Duitse meisje dat ik een avond eerder had leren kennen, af om samen de stad te verkennen. We streken neer op een terrasje aan het Plaza de la Constitución en genoten een tijdje van de zon.

Daarna wandelden we naar het Alcazaba, het ‘Alhambra’ van Málaga. Dit Moorse fort ligt op een heuvel die uitkijkt over de stad. Gaaf om te zien en doorheen te lopen.

Toen we trek kregen, sleepte Maike me mee naar een superleuk vega-eettentje. We aten er heerlijke fajita’s en zaten uren te kletsen over van alles en nog wat.

Na een pitstop van een paar uurtjes in het hostel sleepte ik Maike en Adrien, een Parijzenaar die we ook in het hostel ontmoetten, mee naar een wijnbar/proeflokaal dat om de hoek van het hostel bleek te zitten. Verwacht in Antigua Casa de Guardia geen chique gedoe, maar gewoon een lange toog met daarachter enorme tonnen wijn waar direct uit wordt getapt in kleine glaasjes. Ze schenken er voornamelijk zoete witte wijn uit de streek (o.a. Moscatel). Leuke ervaring!

‘s Avonds at ik weer in het hostel en daarna was ik zo gesloopt, dat ik (enigszins) op tijd naar bed ging.

Met een krijtje schrijft de barman het totaalbedrag op de bar. Deze 4,60 betaalden we voor drie glaasjes wijn – niet slecht, toch?
Dakterras van het hostel.

RENNEN IN DE ZON

Zaterdagochtend besloot ik voor het ontbijt een stuk te gaan hardlopen! Ik vind hardlopen op reis altijd heel leuk, omdat je vaak veel meer van de omgeving opneemt dan wanneer je ‘gewoon’ een stadswandeling maakt of met de bus gaat.

Ik liep onder andere een stuk langs het strand en legde in totaal 7 kilometer af. Meestal ben ik niet zo goed in rennen vóór ik iets gegeten heb, maar dit ging eigenlijk best lekker.

Terug in het hostel had ik weer met Maike afgesproken om samen op pad te gaan. We haalden een heerlijk sapje bij de overdekte markthal tegenover ons hostel, de geweldige Mercado Ataranzas. Sowieso heel leuk om een tijdje over deze markt te struinen: superveel fruit, noten, olijven, groenten (vlees, vis) – alles ziet er even heerlijk uit.

Ja, dat zijn aardbeien (!) daar vooraan. Gigantische én smaakvolle dingen voor 1 euro per kilo…

Dit sapje met biet, appel, citroen en gember kwam als geroepen…

Daarna gingen we naar La Recova, een typisch Andalusisch ontbijt-restaurantje dat verstopt zit achter een winkeltje vol broccante kitsch. Ik denk dat dit tentje inmiddels de weg naar de LonelyPlanet heeft gevonden, want het was er behoorlijk druk (hij stond ook in mijn Nederlandse reisgids).

Niettemin het wachten waard: verse toast met allerlei smeersels, olijfolie, tomaten, koffie, thee en sap… En dat alles voor 2,50 euro per persoon. Nice!

BEETJE HIER, BEETJE DAAR

Zaterdag slenterden we verder wat door de stad, dronken koffie/chocomel, aten nog wat hier en daar en gingen tenslotte naar het Picasso Museum. De beroemde schilder is geboren in Málaga en daar zijn ze in deze stad natuurlijk maar wat trots op. De moeite waard, dit museum! Informatief, afwisselend en precies ‘groot’ genoeg als je het mij vraagt.

Plaza de la Merced.
De ‘cola cao’ (warme choco) en carrot cake bij Noviembre waren érg lekker.

Selfie in de winkelstraat ;)

SEQUENCE

‘s Avonds was het weer tijd om uit te gaan! Zaterdagavond, leuke stad, fijne mensen…wat heb je nog meer nodig? Ditmaal besloot ik niet mee te gaan met de pubcrawl, maar m’n eigen plan gemaakt. In de afgelopen 2,5 dag had ik immers genoeg leuke barretjes voorbij zien komen tijdens m’n ontdekkingstochten.

Maar niet voordat we nog een potje Sequence speelden op het dakterras. De Saudische Mohammed had dat spel bij zich – ik kende het nog niet, maar het was zeker voor herhaling vatbaar (en niet alleen omdat hij en ik wonnen ;)).

De avond bestond verder uit dansjes en drankjes. Om kwart over drie ‘s nachts bedacht ik me pas dat de zomertijd was ingegaan – nou ja, de volgende dag kon ik toch weer uitslapen.

Blacklight etc..

En toen was het alweer zondag! Tijd voor een fietstocht – want ik had gehoord dat dat ook heel leuk was om te doen in Málaga. Na een ochtend chillen in de zon op het dakterras (het was eindelijk echt goed warm en windstil!) gingen Maike, ik en Annika – een ander Duits meisje dat bij ons was aangesloten – op zoek naar een plek om fietsen te huren. De ‘gewone’ fietsen waren helaas allemaal uitverkocht, dus toen huurden we maar e-bikes. Dat bleek, toch wel een beetje tegen mijn verwachting in, een prima ervaring.

We fietsten een heel stuk langs de kustlijn (gaat lekker zo, op 25 kilometer per uur!) en streken tussendoor ergens neer voor goeie lunch.

Juist ja… lunch ;)
Deze salade met zalm, avocado, feta, broccoli en olijfolie was echt to die for. (Ja, er zat wat vis in… ik ben een travelling omnivore, zo is besloten tijdens deze reis ;)).

& HET LAATSTE AVONDMAAL

Rozig en tevreden van de zon en het fietsen keerden we tegen de avond weer terug in de stad. In mijn beste Spaans boekte ik telefonisch een tafeltje bij Vineria Cervantes, een populaire wijn- & tapasbar waar we twee dagen eerder al tevergeefs hadden geprobeerd een tafeltje te krijgen.

Wat een goed idee bleek dat! De tapas waren fantastisch, de wijn zo mogelijk nog beter en het was leuk om met vijf verschillende mensen aan tafel te zitten en zo een heerlijke laatste avond te hebben.

Na middernacht dook ik m’n bed in – stiekem alsnog te laat, want om 04:45 uur zou de wekker gaan… in alle vroegte (6:25 uur) zat ik weer in het vliegtuig naar huis.

Wat een heerlijk weekend zo, zeg. Málaga is een fijne stad en zo even een paar dagen op avontuur, dat ga ik vaker doen!

1 reactie

De VEGAPROEF: Cucina Chanti

Ik zal het maar meteen verklappen: ik heb een nieuw lievelingstentje in Utrecht.

Op het blog Explore Utrecht las ik een tijdje terug voor het eerst over Cucina Chanti, een in augustus geopend restaurant met naar eigen zeggen ‘verse pasta’s, krokante pizza’s, heerlijke antipasti een sublieme espresso’. Nou, da’s leuk, zul je zeggen, maar zulke tentjes zijn er wel meer in Utrecht. Waarom nu juist déze dan op dit moment mijn lievelings is?

Eigenlijk vooral hierom: bij Cucina Chianti doen ze niet onnodig ingewikkeld. Goed voedsel voor schappelijke prijzen en gastvrije bediening, in een ongedwongen sfeer. What you see is what you get. Weinig gedoe – tenzij je een grote pot zelfgemaakte limoncello op de bar ‘gedoe’ vindt, maar die is zo lekker dat ik er niet om maal.

Foto: ExploreUtrecht

KLINKT GOED, WAAR VIND IK DEZE PLEK?

Het restaurantje zit in West, verstopt in een woonwijk vlak achter de Vleutenseweg. Niet in het centrum dus – jammer voor wie na een dagje shoppen ‘even’ wat wil eten, maar geloof mij, Chanti is het waard om voor om te fietsen. Het hoekpand aan een pleintje doet denken aan De Sjalot in Nijmegen. Wie binnenloopt, ruikt Italië.

Tip: begin je avond met een glas wijn. Niet voor niets heeft het restaurant de woorden e vino achter haar naam staan – de pinot grigio is bijvoorbeeld heerlijk en ook de prosecco is een aanrader.

Foto van mijn Instagram.

MAAR DAN HET VOEDSEL! GENOEG VEGA-OPTIES?

Zeker. Wat de pasta’s betreft: de huisgemaakte ravioli met ricotta-spinazievulling, walnoten, knoflook en Parmezaan is om je vingers bij af te likken. Ook de papardelle met paddenstoelen klinkt lekker. De bruschetta’s die je vooraf kunt bestellen (voor slechts 3,75 per persoon!) zijn trouwens prima. En ik moet echt gáuw terug om de artisjok met balsamico-dip te proberen…

Een verdere blik op de kaart leert me dat Chanti ook creatief is met (vegetarische) pizza’s. Met mozarella, provolone, geroosterde knolselderij en dadels bijvoorbeeld. Of met knoflook, rode ui, paddenstoelen, truffel, tijm en peterselie. En wat dacht je van een pizza met geroosterde pompoen en rozemarijn? (Op de kaart staat ‘ie ook met pancetta, maar die kunnen ze vast weglaten als je het vraagt)

Ben je veganist, dan valt je vast op dat in alle gerechten zuivel zit. Inderdaad, een honderd procent plantaardig gerecht zie ik helaas (nog) niet op de kaart staan – maar dat is natuurlijk vaker zo en betekent niet dat er niets mogelijk is (toch, Wally?).

Bij Cucina Chanti kun je ook een wekelijks wisselend viergangenmenu eten voor 25 (!) euro. Ik weet niet hoe het zit met de prijzen búiten de stad, maar in Utrecht is dat dus Echt Heel Goed Geprijsd. Hoe dat kan? Chanti werkt alleen met lokale en seizoensproducten en kijkt wekelijks wat voor een scherpe prijs verkrijgbaar is.

Foto (c) DeStadUtrecht

OKE, MAAR IS DAT MENU DAN WEL VEGETARISCH?

Eh, gevoelig puntje. Niet altijd, helaas. Juist doordat het menu vast ligt (vanwege die inkoop), is er geen vegetarisch alternatief. Soms is het menu wel vega: “in de zomer waarschijnlijk vaker dan in de winter”, kreeg ik te horen toen ik ernaar vroeg.

Toen ik de eerste keer at bij Chanti, bestond het viergangenmenu uit een vega voorgerecht (een heerlijke gorgonzoladip met groenten), een verse spaghetti met mosselen, een hoofdgerecht met lam en groenten en een chocoladedessert. Nu ben ik geen expert, maar het lijkt me niet ontzettend ingewikkeld om mosselen & lam te vervangen door paddenstoelen/kaas/groenten, zonder dat dat veel duurder hoeft te zijn. Ik had het trouwens ook niet erg gevonden om een paar euro extra te betalen voor een vega-variant.

Als vegetariër wil je je vooral niet steeds de uitzondering voelen en ook niet je vleesetende tafelgenoot belemmeren in zijn/haar keus voor zo’n viergangenmenu. En dan is het wel zo gezellig als jij ook vier gangen mee kunt eten. Wat mij betreft is de beperking in dit menu dus een minpunt, zeker omdat ik nu niet zeker weet of/wanneer ik bij Chanti kan genieten van vier gangen.

Tip voor Chanti: zorg dat op jullie Facebookpagina makkelijk te vinden is wat deze week het menu is. Zo weet ik als vega meteen of er deze week iets voor mij bij zit. ;-)

Foto: ExploreUtrecht

DE VEGAPROEF: HET EINDOORDEEL

Nou ja hè, ik ga natuurlijk niet zeggen dat ik een lievelingstentje heb en het vervolgens afkraken. Het ietwat inflexibele viergangenmenu wordt gecompenseerd met een prima selectie vegetarische opties op de kaart. De schappelijke prijzen – zeker voor Utrechtse begrippen – en de heerlijke wijn zijn extra redenen om deze plek uit te checken. Ja, ook als je (graag) vegetarisch eet, want Cucina Chanti is VEGAPROOF!

En nu krijg ik zin om die pizza’s te proberen. Wie gaat binnenkort met me mee? ;)

—–

Als vegetariër ben je in restaurants meer dan eens veroordeeld tot een smakeloze pasta of die eeuwige salade met geitenkaas. Nu vlees eten zo’n beetje het nieuwe roken is, wordt het hoog tijd dat je in elke Nederlands horecatent góed kunt genieten zonder dood dier. Daarom test ik in DE VEGAPROEF op (on)regelmatige basis of de restaurants waar ik eet VEGAPROOF zijn. Klik hier voor eerdere recensies.

Laat een reactie achter

Cuba: daar gaan we dan (bijna)

Op 31 augustus 2011 vloog ik 9.448 kilometer naar het oosten. In de avond van 1 september landde ik in Taipei, Taiwan.

Op 19 januari 2017 vlieg ik 7.808 kilometer naar het westen. Dezelfde avond – leve het tijdsverschil – land ik in Havana, Cuba.

Vijf-en-een-half jaar nadat ik voor het eerst naar de andere kant van de wereld vloog, doe ik dat opnieuw, maar nu de andere kant op. En jeetje, de afgelopen dagen zaten de zenuwen er goed in hoor. Inmiddels zijn die – gelukkig – een beetje bedaard en beginnen de ZIN IN/NIEUWSGIERIG-kriebels weer te komen.

Maar nu het allemaal zo dichtbij komt (haha), denkt een deeltje van mij toch: O SUUSIE waarom moest je nou weer zo nodig naar een land gaan…

  • Waar ze niet of nauwelijks internet hebben. Nee, ook geen WiFi (alleen op sommige openbare plekken, heb ik gehoord, tegen betaling en van slechte kwaliteit)
  • Waar je niet gewoon ff op Booking.com je hotel regelt en klaar. Nee, je moet mailtjes sturen – vaak in het Spaans – naar hosteleigenaren, en dan maar hopen dat die hun belofte dat de kamer voor je is gereserveerd ook inderdaad nakomen. Gelukkig bestaat wel de site HostelsClub.com, waar je (so I’ve read) betrouwbare casa’s kunt boeken.
  • Waar ze twee verschillende munt-eenheden hebben.
  • Waar ze geen/nauwelijks winkels hebben, zodat het credo “als ik mijn paspoort en portemonnee maar bij me heb, de rest koop ik daar wel” niet geldt. Na veel andere blogs lezen met paklijsten en tips (wat fijn toch, dat internet) heb ik nu een groot deel van m’n bagage bij elkaar. Van kleding, vaccinatieboekje en zonnebrandcrème tot duct tape, Engelse verklaringen van m’n reis- en zorgverzekering, een medicijnkast vol tabletten, tekentang, zaklamp en een paar telefoonladers.
  • Waar je nauwelijks geld kunt pinnen – alleen op sommige plekken met creditcard, en dan moet je nog maar hopen dat er geen storing is/de automaat niet stuk is/etc.
  • Waar ze er een compleet ander politiek en economisch systeem op na houden en veel van de impliciete onuitgesproken regels die ik in de afgelopen 25 jaar leerde plotseling niet meer gelden.
  • Waar op dit moment zó veel westerse toeristen zijn, dat veel buslijnen al volgeboekt zijn (en op twee trajecten heb ik nog geen ticket argh..)

Goed, misschien heb ik in mijn intensieve voorbereiding wel zó veel gelezen over ‘de dingen waar je op moet letten’ en ‘de zaken die handig zijn om te weten’, dat ik een beetje uit het oog verloor dat

  • Cuba een hartstikke veilig land is. Ik hoor dit telkens weer van ervaren Cuba-reizigers: ‘zelfs als alleenreizende vrouw voel je superveilig’.
  • Je er geweeeldige cocktails hebt, vrolijke muziek en kleur op straat.
  • Ik al mijn accommodaties en bijna al mijn busreizen gewoon wél ruim op tijd heb geregeld. En voor het overige vervoer schijn je ook heel makkelijk een taxi te kunnen delen.
  • Het grote aantal toeristen ook betekent dat er veel ‘gebaande paden’ zijn, waardoor ik niet alles in m’n eentje hoef uit te vinden (en misschien/hopelijk vind ik zelfs reismaatjes).
  • Ik stiekem nog best wat Spaans heb onthouden van de vijf jaar les die ik had op de middelbare school. Vooruit, ik zal het allemaal weer een beetje moeten ‘ophalen’ (en heb daarom ook twee taalgidsjes mee) maar vergeleken bij de gemiddelde toerist sta ik er denk ik niet slecht voor.
  • Veel mensen in mijn omgeving naar Cuba terug zijn geweest en niet één zei: ”oh nee dat moet je niet doen”. Integendeel, iedereen zegt alleen maar “supervet-awesome-cool-megaleuk-je gaat de tijd van je leven hebben”-achtige dingen.
  • HET GEWOON NEGENENTWINTIG GRADEN EN ZONNIG IS IN HAVANA NU OH YEAH

Kortom: het gaat vast goedkomen, zelfs al kan ik nu niet alles overzien (en hey, wie kan dat trouwens ooit?). Lesje in loslaten dus ook, deze reis.

Goed, nu eerst nog één laatste dagje werken bij Einder, daarna de laatste boodschapjes halen (o.a. gedroogd fruit, tuc-koekjes en mueslirepen – lees op veel plekken dat wat eten meenemen geen overbodige luxe is) en vanavond die grote backpack maar eens inpakken. Alles ligt klaar, dus dat is hopelijk niet al te veel werk meer.

Lastminute-tips zijn overigens van harte welkom. En als het er vanavond niet meer van komt om nog een laatste blogje te schrijven: tot over twee weken!

4 reacties