• Vrij van WhatsApp

    ‘Heb je geen WhatsApp?’, vroeg iemand me vandaag.
    En mijn eerste gedachte was: o ja, WhatsApp!

    Zie je, ik vergeet gewoon telkens om hierover te schrijven – zozeer is het blijkbaar geen issue voor me. Best grappig, want het verwijderen van WhatsApp zo’n anderhalve maand terug was wel degelijk een dingetje. Eigenlijk deed ik er een jaar over om los te komen van de berichtenapp van Facebook, voor ik in december de knoop doorhakte.

    Lees hier waarom ik besloot om WhatsApp te verwijderen.

    Anyway, ik heb die hele app dus nog geen seconde gemist.

    Of nou ja, dat is niet helemaal waar: een kleine week na de grote delete-actie besloten collega’s een online kerstquiz te organiseren waarvoor je WhatsApp nodig had om te overleggen. Om praktische redenen installeerde ik het toen heel even opnieuw, alleen voor die twee uurtjes.

    Maar volgend jaar is ook dát geen optie meer, want op 1 januari verwijderde ik mijn account definitief. Yes!

    Wacht, definitief?
    Inderdaad, ik geloof niet dat ik nog terugkom. Leven zonder WhatsApp voelt stukken relaxter.
    Dit ontdekte ik:

    • Het is niet zo dat ik nu een complete kluizenaar ben geworden. Integendeel, ik heb nauwelijks mínder sociaal contact dan eerst. Mijn contacten lopen gewoon via andere kanalen. Ik bel, mail, gebruik Signal en iMessage (maar die laatste twee lang niet zo veel als voorheen WhatsApp). Mooie les: pas nadat je ruimte hebt vrijgemaakt voor wat anders, vormt zich een nieuwe weg.
    • Wél vind ik deze andere vormen van contact prettiger. Als ik tijdens het wandelen bellend bijpraat met mijn moeder of een vriendin, kan ik weken later dat gesprek nog goed terughalen – in m’n herinnering is het bijna alsof ze fysiek naast me liepen. Ook krijg ik ineens gezellige mailtjes van mensen die ik voorheen nooit in m’n inbox tegenkwam, en dat maakt me vrolijk. Conclusie: bellen en mailen beklijft veel meer.
    • Het hielp enorm dat ik in de loop van 2020 vrijwel al m’n regelmatige app-gesprekken had verplaatst naar Signal en iMessage. Zo werd de stap om helemaal te stoppen met WhatsApp een stuk minder groot; ik had al nieuwe gewoontes ontwikkeld. Note to self: alle beetjes helpen.
    • Kiezen voor een leven vrij van WhatsApp voelt als een praktische uiting van ruimte innemen en voor mijzelf kiezen. Per ongeluk bleek het een supergoeie oefening in grenzen aangeven. :-)
    0
  • Terugkomen

    Ja, nog even over dat wegraken bij mezelf. Dat gebeurt weer, het gebeurde weer, ik besefte het toen ik vrijdag de hele dag alleen thuis was en me enorm rusteloos voelde. Almaar die smartphone pakken. Scrollen, checken, refreshen. Niet meer de aandachtspanne om een artikel te lezen, laat staan een boek.

    O, en natuurlijk zijn er fases in het leven, ik hoef niet altijd dikke trilogieën te verslinden. Maar wat ik merk als ik zo veel online ben, zo veel op sociale media: mijn focus ligt zo veel bij anderen dat ik mezelf een beetje verlies. Niet dat ik me nu per se bewust loop te vergelijken met hoe anderen hun leven leiden (al doet het vast heus wat, al die meningen); het is subtieler. Ruis is het. Gebabbel, gedoe, afleiding. In principe niets mis mee maar ineens merk ik dat ik

    slechter slaap
    moeilijker alleen kan zijn
    minder focus heb op werk
    geen piano speel

    en nee, dat is het me niet waard. Toch ingewikkeld, want dit schrijven brengt ook veel goeds. ‘Wat vind je het leukste aan dat bloggen’, vroeg een huisgenootje dat overweegt een blog te starten me zondagavond. Ik dacht even na en concludeerde dat dat toch de verbinding is, het offline contact dat ik krijg door dit online schrijven.

    Een collega die m’n stukje leest en er een gesprekje over begint op werk. Een vage kennis met wie ik op een feestje direct een klik voel doordat ‘ie open tegen me durft te zijn – dat ben ik voor zijn gevoel immers ook al geweest, hier. Een goede vriendin die zomaar appt naar aanleiding van iets dat ik schrijf. Mijn vader, met wie ik relatief weinig bespreek maar die op Facebook vaak als eerste m’n stukjes liket.

    En ja, natuurlijk is het leuk om afgelopen weken op Facebook allerlei comments te krijgen onder m’n stukjes – om de een of andere reden gebeurt dat daar veel meer dan hier. Maar ik heb nog geen manier gevonden om daar wél te posten (en die reacties te lezen) en mezelf toch te wapenen tegen het meegezogen-worden in die afleidingmachine.

    Het enige dat ik kan doen is weer hallo tegen mezelf zeggen. Terugkomen. Voelen, ook al voelt (haha) dat in-mijn-hoofd-zitten alweer zo vertrouwd. Dus vrijdag gooide ik halverwege de middag alle social-apps weer van mijn telefoon. Uit de kast pakte ik een blaadje, lichtgeel, daar scheurde ik een strook vanaf en ik schreef op: verankeren in het moment.

    Want weet je, eigenlijk is hier alles dat ik nodig heb.

    0