De VEGAPROEF: Cucina Chanti

Ik zal het maar meteen verklappen: ik heb een nieuw lievelingstentje in Utrecht.

Op het blog Explore Utrecht las ik een tijdje terug voor het eerst over Cucina Chanti, een in augustus geopend restaurant met naar eigen zeggen ‘verse pasta’s, krokante pizza’s, heerlijke antipasti een sublieme espresso’. Nou, da’s leuk, zul je zeggen, maar zulke tentjes zijn er wel meer in Utrecht. Waarom nu juist déze dan op dit moment mijn lievelings is?

Eigenlijk vooral hierom: bij Cucina Chianti doen ze niet onnodig ingewikkeld. Goed voedsel voor schappelijke prijzen en gastvrije bediening, in een ongedwongen sfeer. What you see is what you get. Weinig gedoe – tenzij je een grote pot zelfgemaakte limoncello op de bar ‘gedoe’ vindt, maar die is zo lekker dat ik er niet om maal.

Foto: ExploreUtrecht

KLINKT GOED, WAAR VIND IK DEZE PLEK?

Het restaurantje zit in West, verstopt in een woonwijk vlak achter de Vleutenseweg. Niet in het centrum dus – jammer voor wie na een dagje shoppen ‘even’ wat wil eten, maar geloof mij, Chanti is het waard om voor om te fietsen. Het hoekpand aan een pleintje doet denken aan De Sjalot in Nijmegen. Wie binnenloopt, ruikt Italië.

Tip: begin je avond met een glas wijn. Niet voor niets heeft het restaurant de woorden e vino achter haar naam staan – de pinot grigio is bijvoorbeeld heerlijk en ook de prosecco is een aanrader.

Foto van mijn Instagram.

MAAR DAN HET VOEDSEL! GENOEG VEGA-OPTIES?

Zeker. Wat de pasta’s betreft: de huisgemaakte ravioli met ricotta-spinazievulling, walnoten, knoflook en Parmezaan is om je vingers bij af te likken. Ook de papardelle met paddenstoelen klinkt lekker. De bruschetta’s die je vooraf kunt bestellen (voor slechts 3,75 per persoon!) zijn trouwens prima. En ik moet echt gáuw terug om de artisjok met balsamico-dip te proberen…

Een verdere blik op de kaart leert me dat Chanti ook creatief is met (vegetarische) pizza’s. Met mozarella, provolone, geroosterde knolselderij en dadels bijvoorbeeld. Of met knoflook, rode ui, paddenstoelen, truffel, tijm en peterselie. En wat dacht je van een pizza met geroosterde pompoen en rozemarijn? (Op de kaart staat ‘ie ook met pancetta, maar die kunnen ze vast weglaten als je het vraagt)

Ben je veganist, dan valt je vast op dat in alle gerechten zuivel zit. Inderdaad, een honderd procent plantaardig gerecht zie ik helaas (nog) niet op de kaart staan – maar dat is natuurlijk vaker zo en betekent niet dat er niets mogelijk is (toch, Wally?).

Bij Cucina Chanti kun je ook een wekelijks wisselend viergangenmenu eten voor 25 (!) euro. Ik weet niet hoe het zit met de prijzen búiten de stad, maar in Utrecht is dat dus Echt Heel Goed Geprijsd. Hoe dat kan? Chanti werkt alleen met lokale en seizoensproducten en kijkt wekelijks wat voor een scherpe prijs verkrijgbaar is.

Foto (c) DeStadUtrecht

OKE, MAAR IS DAT MENU DAN WEL VEGETARISCH?

Eh, gevoelig puntje. Niet altijd, helaas. Juist doordat het menu vast ligt (vanwege die inkoop), is er geen vegetarisch alternatief. Soms is het menu wel vega: “in de zomer waarschijnlijk vaker dan in de winter”, kreeg ik te horen toen ik ernaar vroeg.

Toen ik de eerste keer at bij Chanti, bestond het viergangenmenu uit een vega voorgerecht (een heerlijke gorgonzoladip met groenten), een verse spaghetti met mosselen, een hoofdgerecht met lam en groenten en een chocoladedessert. Nu ben ik geen expert, maar het lijkt me niet ontzettend ingewikkeld om mosselen & lam te vervangen door paddenstoelen/kaas/groenten, zonder dat dat veel duurder hoeft te zijn. Ik had het trouwens ook niet erg gevonden om een paar euro extra te betalen voor een vega-variant.

Als vegetariër wil je je vooral niet steeds de uitzondering voelen en ook niet je vleesetende tafelgenoot belemmeren in zijn/haar keus voor zo’n viergangenmenu. En dan is het wel zo gezellig als jij ook vier gangen mee kunt eten. Wat mij betreft is de beperking in dit menu dus een minpunt, zeker omdat ik nu niet zeker weet of/wanneer ik bij Chanti kan genieten van vier gangen.

Tip voor Chanti: zorg dat op jullie Facebookpagina makkelijk te vinden is wat deze week het menu is. Zo weet ik als vega meteen of er deze week iets voor mij bij zit. ;-)

Foto: ExploreUtrecht

DE VEGAPROEF: HET EINDOORDEEL

Nou ja hè, ik ga natuurlijk niet zeggen dat ik een lievelingstentje heb en het vervolgens afkraken. Het ietwat inflexibele viergangenmenu wordt gecompenseerd met een prima selectie vegetarische opties op de kaart. De schappelijke prijzen – zeker voor Utrechtse begrippen – en de heerlijke wijn zijn extra redenen om deze plek uit te checken. Ja, ook als je (graag) vegetarisch eet, want Cucina Chanti is VEGAPROOF!

En nu krijg ik zin om die pizza’s te proberen. Wie gaat binnenkort met me mee? ;)

—–

Als vegetariër ben je in restaurants meer dan eens veroordeeld tot een smakeloze pasta of die eeuwige salade met geitenkaas. Nu vlees eten zo’n beetje het nieuwe roken is, wordt het hoog tijd dat je in elke Nederlands horecatent góed kunt genieten zonder dood dier. Daarom test ik in DE VEGAPROEF op (on)regelmatige basis of de restaurants waar ik eet VEGAPROOF zijn. Klik hier voor eerdere recensies.

De VEGAPROEF: restaurant Vroeg

Na die geslaagde VEGAPROEF bij restaurant Wally schreeuwt het “plantaardig uit eten”-experiment natuurlijk om een vervolg. Aan de vegans die nu hopen op een tweede recensie met voedsel zonder dierlijke producten: stop maar met lezen. Niet omdat je bij Vroeg niet lekker plantaardig kan eten, maar omdat ik dat (nog) niet heb uitgetest.

Nu schrijf ik dit blogje natuurlijk niet voor niets. Ik at namelijk wél vegetarisch bij Vroeg, een geweldige plek in Bunnik (5 km van mijn huis) waar toch vooral vlees en vis domineren op de kaart.

De (eerlijke) reden? Ik durfde het even niet aan, dat honderd procent plantaardig. Heel leuk natuurlijk, zo’n ervaring als bij Wally, maar soms heb je al genoeg andere dingen aan je hoofd en wil je je niet ook nog eens ‘lastige gast’ voelen.

Eerst maar eens kijken dus, of je bij Vroeg goed kunt lunchen zonder gebakken dood dier. ;-) Noem het maar: de Vegaproef, deel 1. Dan kom ik later wel eens terug voor de échte plantaardigheidstest (deel 2). En zo werd dit etentje niettemin een VEGAPROEF.

Lees gauw verder of die geslaagd was…

Foto (c) Google Images
Foto (c) Google Images
Foto (c) Vroeg
Foto (c) Vroeg

VLEESNOCHVISSERS

Bij Vroeg – een gemoedelijk en stijlvol etablissement in een boerderij, vlakbij natuurgebied Amelisweerd – at ik al eens eerder, toen wél vlees. “Maar ook vleesverlaters, vegetariërs en vleesnochvissers kunnen hier terecht”, lees ik op hun website. Dat belooft wat.

Ik ben dan ook een béétje teleurgesteld, als ik het menu lees. Het klinkt allemaal súperlekker, maar vrijwel overal zit vlees of vis in: zijlende met gemarineerde bospaddenstoelen en oude kaas, zuurkoolquiche met eendenbout, forel met citroenroom…

Toch moet het gezegd: de klassieke (lees: saaie) salade geitenkaas-walnoot-appel-balsamico is op deze lunchkaart gelukkig niet te vinden. Als vegetariër kun je bij Vroeg kiezen uit een tosti geitenbrie (toch nét anders) met pompoen en veenbessensalsa, een salade met geitenbrie, pompoen en munt, grofgesneden brood met oude kaas en olijvenchutney, een kruidige pompoensoep met gepofte kastanje of een maaltijd van drie sneeen brood (waarvan één met geitenbrie, één met geroosterde pompoen en één met kaas-rucolakroketjes).

Dat deze opties deels een beetje ‘hetzelfde’ klinken, neem ik voor lief. Ze klinken immers wél lekker en creatiever dan ik op menig plek zie. Ik besluit voor het laatste te gaan, ingedeeld onder het kopje Voor de stevige trek. Nou, kom maar op met die kroketten!

EN HOE SMAAKTE DAT DAN?

“Wauw”, laat ik me ontvallen als de serveerster mijn bord voor m’n neus zet. Het ziet er werkelijk geweldig en smaakvol uit. En ik kan je vertellen: dat ís het ook. Wat de roze frambozendressing(?) op het bord doet weet ik niet helemaal zeker, maar de kroketjes zijn prima, de geitenbrie lekker en het knapperige volkorenbrood – uit eigen bakkerij! – is werkelijk fantastisch.

Nee, als vegetariër heb ik totaal niet het gevoel dat mijn maaltijd onder doet voor die van m’n vleesetende tafelgenoten (al moet gezegd: de op houtskool gegrilde hamburger zag er ook goed uit – de gemiddelde planteneter zal me deze uitspraak niet in dank afnemen).

Zeg mensen-van-Vroeg, waarom zetten jullie niet meer vleesnochvis-opties op de kaart? Jullie zijn er duidelijk goed in.

WhatsApp Image 2017-01-16 at 4.09.09 PM

STERREN

Wat ik mis (maar toegegeven, dit is gekrabbel in de marge), is misschien op het menu een icoontje bij de ándere gerechten die mogelijk vegetarisch te bereiden zijn. Nu ik nog eens een blik op de kaart werp, denk ik immers dat het wel moet lukken om bij het ‘gegrild brood met gebakken paddenstoelen en spek’ dat laatste ingredient weg te laten. En hey, is dat gerecht dan niet al helemaal plantaardig?

Niettemin, conclusie: Vroeg is in elk geval VEGAPROOF*. Met één sterretje, want: vegetariërs kunnen hier lekker eten, veganisten vooralsnog niet – er staat niets 100% plantaardigs op de kaart. Al heb ik daar ook niet om gevraagd. Dus binnenkort – lees: na m’n Cubareis – maar eens met hen bellen en dan (hopelijk) terug voor de enige echte VEGAPROEF**!

Foto: (c) Vroeg
Foto (c) TripAdvisor
Foto (c) TripAdvisor

P.S. Sowieso voor de vega(n)-fans en andere foodies: bij Vroeg zit ook een geweldige bakkerij waar je allerlei soorten vers brood, lekkers én streekproducten kunt halen. Ruikt heerlijk, smaakt nog beter. Dikke aanrader.

 

Regina Spektor in Paradiso

7 november 2016

O Regina, wat was je leuk. Concertreviews schreef ik nooit eerder, maar tijdens de show van Regina Spektor, maandagavond in Paradiso, schoten me zo veel dingen te binnen dat ik het niet kon laten om notities te maken.

Voor iedereen die erbij was: om na te genieten.
En voor iedereen die er niet bij was: om toch een beetje sfeer te proeven.

regina1

*

Ze valt eerst bijna niet op, als ze tussen de bandleden het podium op komt. Met een glimlach op haar rode lippen kijkt ze de zaal in en gaat zitten achter de vleugel die midden op het podium staat.

In het zwart is ze gekleed, met knalrode lakschoenen en dito lippenstift. Rossige bos haar over d’r schouders, schuifspeldjes om plukjes van haar pony uit het gezicht te houden. Twee mokken, rood en wit, staan op het tafeltje achter haar. Ze kleuren goed bij het decor, maar Regina zal tijdens het concert vooral vaak naar het blauwe waterflesje grijpen.

BAM, vanuit het niets zetten zij en haar band het eerste nummer in, On The Radio. Halló daar! Voor zover het publiek al was ingedut tijdens het lange wachten (er was geen voorprogramma), Spektor & band maken ons in één klap wakker.

Het grootste deel van de setlist bestaat uit nummers van haar onlangs verschenen album Remember Us To Life, dat ik in voorbereiding op dit concert al regelmatig had geluisterd. Het aanstekelijke Bleeding Hart springt er natuurlijk uit en het melodieuze deuntje van Older and Taller zit nu, een dag later, nog steeds in m’n hoofd.

Haar contact met het publiek is meteen goed. Ze is ontzéttend cute maar niet schuw, kijkt met twinkelogen maar zonder vrees de zaal in en toont zich bescheiden en dankbaar dat ze hier mag spelen. “I love Paradiso.” Nu zeggen artiesten zulk soort dingen natuurlijk wel vaker, maar het voelt integer, oprecht.

Meerdermaal draait ze zich om, zittend op de pianokruk, om te zwaaien naar het publiek achter haar op het balkon. “I’m not with my back at you on purpose, it’s just the design of this fucking thing…” ze zegt het terwijl ze over de vleugel streelt. Zó verontschuldigend, dat een golf van genegenheid door de zaal gonst.

Zo vraagt ze ook tot twee keer toe of het wel goed met ons gaat. “You guys sure you’re okay? You’ve been standing here for a while now… I’ll keep playing some more, if that’s okay.” “Don’t worry!”, roept iemand terug – De grote zaal van Paradiso is zo knus dat met enig stemvolume nog net een gesprek kunt voeren met Regina. Haar reactie: “Oh, I’ve been trying not to worry…”

Haar stem is kraakhelder en zuiver en het is heerlijk om haar vingers over de piano te zien gaan. Als ze na ongeveer een half uurtje spelen optsaat en de grote staande microfoon pakt, gaat het volume AAN. Tijdens Small Bills laat het kleine Russisch-Amerikaans meisje zien dat Paradiso al bijna te klein voor haar is.

En ik kon niet anders dan denken: die chick daar op dat podium heeft gewoon echt lol. Als de geluidstechnicus even aan het zendertje achter op haar heup prutst en het publiek begint te fluiten: “Wooooh, wires. Sexyyyyy!” En als ze daarna opstaat voegt ze met zwoele stem toe: “Oh, she’s got a wire and she moves!”

De Russisch-Amerikaanse schuwt het politieke niet. “In every hotel we’ve been during this tour, there is a tv. And on every tv is the face of an idiot. (…) And it’s fucking scary. I’m not even going to say his name anymore.” Dan draagt ze haar Ballad of a Politician (ook van Remember Us To Life) op aan de Amerikaanse verkiezingen.

Wanneer ze de eerste maal het podium verlaat, gaat het publiek uit z’n dak. Geroffel met voeten op de vloer, ritmische applausgolven, het is duidelijk: WIJ WILLEN REGINA. Bij de toegift, waar ze nog vier nummers speelt en solo afsluit met Us, zegt ze, na al heel veel Thank You’s: “O, thank you so much for this. I thought the building was going to break.”

En toen stonden we plots weer buiten. Jongens, wat een artiest, wat een mens. Dat was misschien nog wel het mooiste. In de woorden van Sab, met wie ik was: “Ze ziet er ook uit alsof je gewoon vrienden met haar zou kunnen zijn.”

Uit eten: De Witte Zwaan

Afgelopen zomer konden Tom en ik geen genoeg krijgen van etentjes buiten de deur. En dankzij de AH restaurantactie was dat in veel gevallen ook nog eens niet (al te) slecht voor ons budget. Van m’n goede vriendin Eline en haar vriend kregen we de tip om eens te gaan eten in De Bilt, bij de Witte Zwaan.

Echt een beleving, zei ze: creatieve amuses, geweldige gerechten, fijne sfeer.
Dat moesten we natuurlijk proberen. Toevallig was Tom begin september jarig – uitstekende reden om lekker uit eten te gaan toch?

Van Elines lofzang bleek geen woord gelogen! De Witte Zwaan is een stijlvol, klassiek restaurant waar elke gang een creatieve verrassing is.

Omdat foto’s soms meer zeggen dan duizend woorden:

20160902_190518
Bij ons glas cava kregen we een interessant krokantje, creatief geserveerd op een grote kei met gleuven.
20160902_191017
Amuse één
20160902_191904
Amuse twee: ‘ijshoorntjes’ van gedroogde mango. Ik geloof dat de vulling avocado-ijs was..
Voorgerecht: makreel op twee manieren. De helft van het gerecht zat, zoals je ziet, in een 'blik' dat voor onze neus werd opengetrokken. Leuk detail!
Voorgerecht: makreel op twee manieren. De helft van het gerecht zat, zoals je ziet, in een ‘blik’ dat voor onze neus werd opengetrokken. Leuk detail!
Voorgerecht
Tussengerecht: langzaam gegaard buikspek met o.a. rode biet, bloemkool en hazelnoot. Ik ben zelf eigenlijk niet zo’n fan van varkensvlees, maar dit was écht heel goed. Textuur, smaak, alles klopte.
20160902_202415
Hoofdgerecht: rood gebakken rundersukade (wow, wat was dit zacht en mals!) met heerlijke jus van zwarte knoflook, geserveerd met puree en verschillende soorten uitjes.
En als klap op de vuurpijl dit bijzondere dessert, dat ik in het halfdonker helaas niet goed op de foto kreeg. Aan tafel werd met een gieter water gegoten in het dubbele bakje, waar blijkbaar droogijs (?) in zat. De reactie die ontstond veroorzaakte stoomwolken om de ronde diepe kom heen. Gaaf!
En als klap op de vuurpijl dit bijzondere dessert, dat ik in het halfdonker helaas niet goed op de foto kreeg. Aan tafel werd met een gieter water gegoten in het dubbele bakje, waar blijkbaar droogijs (?) in zat. De reactie die ontstond veroorzaakte stoomwolken om de ronde diepe kom heen. Gaaf! Wat erin zat? Iets met framboos en rabarber, jasmijn en witte chocolade. Mooi.
20160902_214359
En bij de koffie kregen we óók nog een keur aan lekkers. Het hield niet op hier ;)

Ja, dat was een feestje dus. En o ja, bij het tussengerecht dronk ik óók nog een heerlijk glas primitivo. (Ik moest rijden, dus daarna ging de wijn helaas aan me voorbij.)

Als ik dan toch iets moet verzinnen dat beter kan: de bediening sprong er niet echt uit. Ze deden hun werk, maar heel persoonlijk vond ik het niet, en dat verwacht ik toch wel een beetje in dit prijsklassement.

Dat mag gekrabbel in de marge lijken, ik vraag me wel af of ik opnieuw zo verrast word als ik nóg eens naar de Witte Zwaan zou gaan. Wie luxe(r) uit eten gaat, wil zich toch wat ‘in de watten gelegd’ voelen. Die extra mile ontbrak voor mij een beetje. Maar hé, misschien ook niet gek, aangezien het restaurant al wekenlang vol zat met mensen die voor de restaurantactie kwamen.

En laat onverlet dat dit een eetbeleving was die ik nog niet eerder zo had gehad.

De Witte Zwaan
WAT: klassiek restaurant in modern jasje
WAAR: Dorpsstraat 8, De Bilt
BUDGET: 3 gangen ca. 50 euro p.p., excl. drank

 

Wijnclub: 4x witte wijn uit Frankrijk

Eerder deze week schreef ik al over mijn nieuwe opgerichte wijnclub. Afgelopen zondag was de eerste editie! We verbouwden de woonkamer, maakten de eettafel twee keer zo groot (leve IKEA) en zo pasten er nét elf mensen, elf glazen, een stapel wijnboeken én twee keer vier flesjes in de ruimte. O ja, en een paar karaffen water en wat brood.

Mede-oprichter Sab en ik waren als eerst aan zet om de avond te organiseren. In het kader van ‘beginnen bij het begin’ kozen we het thema Frankrijk en fietsten op een zonnige middag naar Wijnhandel Peters aan de Biltstraat.

De aardige meneer achter de toonbank moest vast een beetje glimlachen vanbinnen toen we hem ons plan uitlegden, maar hij hielp ons graag op weg. Vier witte wijnen moesten het worden, zo divers mogelijk. Ik geloof niet dat ik ooit eerder voor honderd euro aan wijn kocht – maar ja, da’s dan weer het voordeel van met velen zijn.

BRING ON THE WINE

Ik telde de dagen af tot zondag en toen het plots zover was, had ik natuurlijk op het laatste moment weer veel te weinig tijd om het huis op te ruimen/een pizza op te eten/mascara op te doen. Ding-dong, daar ging de bel al.

De avond zelf deelden we op in twee delen. Nadat we de basics van het proeven hadden uitgelegd (hier een handig filmpje) hielden we eerst een blindproeverij, waar één voor één de vier wijnen voorbij kwamen. Op tafel legden we een lijstje met beschrijvingen van allevier de wijnen; aan de aanwezigen de taak om de juiste wijn bij de juiste omschrijving te passen.

Dat bleek lastiger dan gedacht. De sauvignon blanc pikten de meesten er wel uit (al beweerde mijn geliefde dat deze wijn “sowieso minder dan vijf euro kostte” ;)), maar het verschil tussen de chardonnay en de viognier was een stuk lastiger te onderscheiden. Interessant ook: bijna niemand vond de duurste wijn het lekkerst.

Halverwege de avond toonde clublid Wouter zich een uitstekende docent tijdens zijn ‘mini-college’ over de (on)zin van dure wijn, waar de prijs van zo’n fles nu precies vandaan komt en hoe je op zoek kunt gaan naar een goede prijs-kwaliteitverhouding.

Daarna vervolgden we het proeven met ronde 2, waar we in informele setting (lees: met meer geklets tussendoor ;)) iets vertelden over allevier de wijnen. Daarbij maakten we dankbaar gebruik van de levendige beschrijvingen van druivensoorten uit het Handboek voor de Moderne Wijnliefhebber (Hamersma & Klei).

Maar wat dronken we nou precies – en wat vonden we ervan?

 

The Holy Snail sauvignon blanc
Val de Loire, 2015 (12%)
9,99 euro

Dit zegt de verkoper: “Klassieke witte wijn uit de oude wereld. Deze knisperend frisse wijn stuift het glas uit. Frisse, opwekkende zuren in de neus, ook grassige en kruidige tonen: buxus, groen fruit.

Mooi gebalanceerd, lang en vol in de mond. Smaken van zwarte bes en citrus (grapefruit!) en wat bloemige tonen, perzik en tropisch fruit. Frisse afdronk.”

Wijnjournalist Hubrecht Duijker: “De woorden ‘uitstekend’ en ‘heerlijk’ geven een perfecte beschrijving van deze wijn. De wijn is zuiver, sappig en met frisse citrussmaken. Deze wijn vormt een geweldige combinatie met salades en visgerechten.”

LEUK OM TE WETEN:

Vorige zomer (juli 2015) organiseerde KLM voor het eerst een wijnproeverij aan boord van een vliegtuig. World Business Class Passagiers, journalisten en het KLM-wijnpanel proefden ‘blind’ zes wijnen. Na afloop onthulde Thérèse Boer – de vrouw van chefkok Jonnie Boer, het befaamde restaurant de Librije in Zwolle – welke wijnen geproefd waren. Ook deze wijn was erbij (de 2014-editie) en het was een van de favorieten en deze wijn is dat najaar ook vast aan boord verschenen bij KLM.

Waarom zo’n wijnproeverij op 10 kilometer hoogte? “Tijdens een vlucht is de smaak- en geurbeleving anders dan op de grond. Dit komt onder meer door de cabinedruk en de luchtvochtigheid. Smaak- en reukvermogen nemen gemiddeld twintig procent af in een vliegtuig. De maaltijden die aan boord geserveerd worden zijn daarom meer gekruid en de wijnen die KLM selecteert, hebben een volle smaak. Wijnen met een hoog tanninegehalte smaken op grote hoogte minder aangenaam en komen daarom niet voor in de selectie.”

WAT VONDEN WIJ:

Een aantal mensen vond deze wijn toch vrij zurig, maar de meningen daarover liepen zeer uiteen. Sommige mensen beoordeelden hem als érg zuur, anderen konden de frisheid wel waarderen.

Zelf was ik lange tijd helemaal geen fan van (de meeste) sauvignon blanc-wijnen, maar ik moet zeggen dat de Holy Snail me best lekker smaakte. Een licht wijntje dat niet zo’n overweldigende bom van vette smaken is, is af en toe eigenlijk best fijn. Volgende zomer in de brandende zon op het terras….hm ja, ik zeg doen.

Well of wine viognier
Pays d’Oc, 2014 (13%)
8,95 euro

Dit zegt het etiket: “Spatzuivere witte wijn, fijn en aromatisch, met indrukken van lychee en abrikoos. Beschaafd in de mond, droog en fris.”

Dit zegt de verkoper: “Het assortiment van Well of Wine bestaat uit wijnen die worden geproduceerd door vaak kleine, ambachtelijke producenten. Well of Wine levert aan de horeca en de gespecialiseerde wijnwinkel. Alle wijnen hebben hun eigen verhaal.”

Wijnexpert Harold Hamersma geeft deze wijn een 8+: “Er kruisen steeds meer onopgepimpte, niet te nadrukkelijke, natuurlijke en frisse viogniers mijn pad. Nu eens niet pronkend met goud, zware parfums en hoge hakken. Het Connie Breukhoven-achtige is er vanaf.”

WAT VONDEN WIJ:

Well of wine is het ‘huismerk’ van een aantal wijnhandelaren in Nederland die samenwerken onder dezelfde naam. “Gebalanceerd” was een term die ik veel terughoorde toen we deze wijn proefden. Duidelijk voller dan de sauvignon, zonder meteen IN YOUR FACE te zijn. Lekker, fijn wijntje. Gehoord tijdens de proeverij: “Als ik bezoek krijg, zou ik deze wijn zeker in huis halen.”

Well of Wine chardonnay
Pays D’oc, 2015 (13%)
8,95 euro

Dit zegt het etiket: “Bleke gouden witte wijn met fijne aroma’s van rijp geel en wit fruit (perzik) met wat amandel. In de smaak een ronde wijn van deze typische chardonnay, elegant ondersteund door een vleugje getoast hout.”

Wijnjournalist Onno Kleyn geeft deze wijn een 9+ in Volkskrant Magazine: “Wat een wijn, wat een beuker! Hij zingt, hij golft, hij sliert en zwiert met rijp fruit, ananas, gebruinde boter, vanille, hij roomt op als crème fraîche op verse volle melk. Hij benevelt en betovert, en dat allemaal zonder plat of log te worden. Nodig smeltende visgerechten, zoet gebraden kippen en je geliefde uit. Een wijn als ouverture van een wervelende opera tussen satijnen lakens.”

WAT VONDEN WIJ:

Enthousiaste kreten vulden de ruimte zodra mensen deze wijn proefden. “Wow, wow, woow wat een smaak!” Deze wijn was voor veel mensen uiteindelijk de favoriet. Niet gek ook, want zo’n volle, ronde, typische chardonnay is moeilijk te weerstaan (niet voor niets is het nog steeds wereldwijd de populairste druif).

Toch vond ik de chardonnay zelf uiteindelijk een beetje vervelen. Ja, natuurlijk, superlekker en alles, maar misschien is het omdat ik zo vaak chardonnay drink – ik vond het, in elk geval voor deze proefavond, wat minder ‘interessant’. Neemt niet weg dat je deze wijn ábsoluut in huis kunt halen als je indruk wil maken op je gasten (en toch niet compleet blut wilt zijn).

 

 

Dominique Cornin Mâcon Chaintré
Bourgogne 2015 (13%)
17,95 euro

De grande finale!

Dit zegt de maker: “Deze wijn raakt je in zijn charme. Hij heeft een uitbundige neus van onstuimige witte bloem, vers fruit en aroma’s van citrusschil. Een glas van deze wijn in de hand is een bloem op een revers, een heldere waterkleur, het is lente weer dat het leven verwarmt. En ook: rode appel, appeltaart, specerijen. Zachte, heldere smaken. Prettige afdronk. Een glas vol geluk.”

Wijnhandelaar Peters: “Een echte tranentrekker! Heftige, zware wijn, complex, enorm veel body. Deze wijn is een explosie van smaak in je mond.”

OK, VERTEL ME MEER!

Dit is in feite ook een chardonnay, maar dan een uit de bourgogne. Handig ezelsbruggetje: witte bourgogne is in feite altijd chardonnay, tenzij anders vermeld. Macon is een stad in midden-Frankrijk, tussen Dijon en Lyon in, het behoort tot de zuidpunt van de bourgogne.

Het internet zegt dat deze wijn de op-een- na-hoogste Macon Chaintre-wijn is (op basis van de scores van critici). Deze wijn is het afgelopen jaar steeds populairder geworden.

WAT VONDEN WIJ?

Ik wist niet dat wijn naar appeltaart kon smaken, maar dat heeft deze wijn onomstotelijk bewezen. En dan bedoel ik niet zo’n vieze, kleffe, mierzoete supermarkttaart, maar écht lekker, subtiel geurend, jammie. Herfst in een glas.

Hoewel ik en mijn mede-wijninkoper iets anders hadden verwacht van deze wijn (voller, meer booming misschien?) kan ik wel duidelijk proeven dat dit de meest complexe wijn is van allemaal. Of is dat omdat ik wist dat ‘ie het duurst was? Hoe dan ook, door deze wijn heb ik ook ontdekt wat stenige/mineraalsmaak in wijn betekent. Het maakt me wel nieuwsgierig naar méér betere wijnen.

En dat komt goed uit, want over vijf weken is sessie 2!