A little bit of everything, all rolled into one

zondag

  • De puzzel afmaken.
  • Yin Yoga, een les vol heupopeners, precies wat ik nodig had. Dit mag zweverig klinken maar ik ben altijd het meest stijf in m’n heupen/bekkengebied en ineens denk ik: wat blokkeert er hier precies? Is er een koppeling met hoe moeilijk ik het vind om ‘in mijn basis te zitten’? En zou ik, als ik hiermee aan de slag ga – oefen, flexibeler word – ook meer bij mezelf komen, dieper in mezelf kunnen zakken?
  • Een aanrommelzondag thuis met B. Allebei wat rondscharrelen en ons eigen ding doen. Hij op de Xbox terwijl ik op de bank zit te werken aan een opdracht voor m’n schrijfcursus. Samen restjes Indiaas eten, Wie is de Mol? kijken en kleine spelletjes spelen (Qwixx en Schotten Totten).

PS. O ja en nog iets HEEL LEUKS: ik ben dubbeldik geslaagd voor m’n WSET2-examen! Met 96 van de 100 punten – doe ik het voor ;-) Internationaal Wijnbrevet in the pocket dus, pass with distinction.

2+

woensdag

  • Vrije dag alleen thuis; boekje lezen, schrijven, bouwen aan de nieuwe 1000-stukjes-legpuzzel die ik van m’n ouders kreeg.
  • Een mooi Signal-gesprek met een vriendin. Voor steeds meer vrienden gebruik ik tegenwoordig Signal in plaats van WhatsApp; dat is veiliger en niet in handen van een technologische supermacht. :-) Kom je ook?
  • Zelfgemaakte pizza maken op m’n nieuwe pizzasteen.
0

Kabbel

Heb ik me ooit in de winter zo ontspannen gevoeld? Ik kan het me niet herinneren. Ik geloof, zei ik onlangs tegen een vriendin, dat ik dit seizoen – dat lang mijn minst favoriete was – werkelijk ben gaan omarmen.

Het is meer geworden dan ‘ik onderga dit’.
Misschien is het zelfs ‘ik vind dit leuk’.

Ik heb geleerd om winterdingen te doen, die dit seizoen fijn en uniek maken. Puzzelen, lekkere warme comfort food-gerechten maken (stoofpot, carrot cake!), films kijken onder een dekentje. Midden op de dag buiten een rondje wandelen om even te genieten van het schaarse daglicht. Op zonovergoten weekendochtenden (of hun grijze tegenhangers) hardlopen langs het kanaal. Thee drinken, slofjes aan (dat kan trouwens het hele jaar, al is het tegenwoordig ‘s zomers wel erg heet). Gezelligheid met de kerstdagen, reflecteren op het jaar, plannen maken voor als de dagen weer langer worden. Een goed glas kruidige rode wijn.

Misschien klinkt het allemaal enorm saai en kneuterig, maar ik ben me de laatste weken intens bewust van ‘het bijzondere in de gewone dagelijkse dingen’. Samen ontbijten met warm, knapperig, versgebakken brood. Dat ik bij de HEMA een stapel voorraaddozen kocht voor noten en gedroogd fruit, precies de vierkante die ik zocht, en die perfect in het keukenkastje passen. Foto’s inplakken aan de keukentafel. Ab Ovo van Joep Beving kunnen spelen, wat een prachtstuk is dat toch.

Geluk zit overal, let maar op.

Zelfs de huishoudelijke klusjes die ik altijd zo vervelend vond – de was doen, ugh – gaan me laatste weken makkelijk af. Vorige week was ik alleen thuis, B ging op wintersport, en hoewel dat best even wennen was (o ja, zo is het om alleen te zijn, hé hallo neiging-om-alles-vol-te-plannen!) lukte het me verrassend goed om de boel hier netjes en georganiseerd te houden.

Dus ja, het kabbelt, op een goede manier. En nu ik aan het werk ben, merk ik pas weer wat die ontspanning doet: dat ik er ook wat onrustig van word. Dan zit ik in de trein naar huis, veel minder moe dan anders, heb ik ‘s avonds nog zin om een lekkere maaltijd te kopen of een Sherlock-mysterie te spelen.

Doe ik wel voldoende mijn best, vraag ik me dan af, werk ik wel hard genoeg?

Maar weet je, ik zei zelf een paar maanden terug nog dat het tijd wordt om te wennen aan een nieuw ritme, aan wat minder hevige golven van drukte en stress, aan niet telkens weer op dat punt belanden dat je noodgedwongen een stapje terug moet doen.

Misschien is dit dan gewoon hoe dat voelt.

0