• Dit was week 23

    Een ouderwetse dagboekblog – da’s lang geleden! Maar hey, waarom ook niet. Vanavond neem ik jullie graag mee in m’n afgelopen week. Komt-ie!

    Maandag trok ik met de hoofdredacteur en vormgever van VLOT een eindsprintje om het nieuwe nummer in elkaar te zetten. Daar was ik de ochtend mee zoet; ‘s middags schreef ik een berg webteksten in B1-taal voor Einder. B1-taal is toegankelijk Nederlands, ofwel: eenvoudige woorden, korte zinnen. Ik haal er altijd veel plezier uit om een complexe tekst zó te hertalen, dat-ie voor iedereen makkelijk leesbaar is. Dus dit was een fijn klusje.

    Op dinsdag ging ik met de trein naar Woerden voor de tweede dag van een (tweedaagse ;-)) training Eindredactie. Net als vorige week was dat ontzettend leuk en interessant. Ik wilde al zo lang een gedegen basis leggen onder m’n redactievaardigheden en hiermee is dat behoorlijk gelukt. We hadden ook enorm geluk met de groep, het was een enthousiast en divers clubje mensen. De locatie was ook niet mis trouwens: we zaten in Kasteel Woerden, midden in het centrum van de stad, waar we tussen de middag konden genieten van een heerlijke lunch op het zonnige terras.

    Woensdag was het weer tijd voor een (kort) Einderdagje. Ik schreef aan een interview en werkte de reportage uit die al een paar weken op me lag te wachten. Suboptimaal, dat laatste, want mijn ervaring is dat je verhalen het beste kunt uitwerken vlak nadat je op pad bent geweest. Ook al had ik nu een bandje waar in principe alles op stond – het schrijft gewoon zoveel makkelijker als alles vers in je geheugen zit.

    Halverwege de middag ging ik de deur uit voor een middagje Spoorwegmuseum met voorleeskindje A! En wat was dat leuk, zeg. A is nu bijna zeven jaar en ze was al weken aan het stuiteren voor dit uitje. We hebben het mega-gezellig gehad met z’n tweetjes. Ook fijn om achteraf nog wat te drinken met haar moeder en grote zus. Wat waardevol toch, de band die ik met dit gezin heb gekregen.

    Donderdag begon ik éindelijk weer eens de dag met een ommetje. Ik had namelijk al een paar dagen flink last van m’n voet en moest veel moeite doen om mezelf uit een negatieve gedachtenspiraal te houden (‘shit nee, nu ben ik weer terug bij af’, ‘niet wéér’, ‘ik wil niet stilzitten’, dat soort gedachtes ;-)). Maar nadat ik woensdag juist ruim 13.000 stappen had gezet en daarna alle pijn verdwenen was, moest ik opnieuw concluderen dat de theorie van fysio M lijkt te kloppen. Die ontsteking komt niet door iets fysieks, maar wordt (vooral) getriggerd door spanning en stress. Eerder door mentale dan fysieke overbelasting dus.

    Kortom, niet in paniek schieten en gewoon – met mate – blijven bewegen, want da’s ook goed om je stresslevels laag te houden. En vooral maar weer eens dat meditatiekussentje opzoeken……

    Anyway, verder was donderdag weer een Einderwerkdag (vanuit huis, zoals alle dagen deze week, maar dat spreekt in deze tijd voor zich). Tussendoor ging ik even naar de kapper, voor het eerst naar Hairmonk op de Oudegracht. Daarin ben ik trouwens keihard geïnfluencet ;-), want vlogger Teske tagde deze kapper eens in een video en toen dacht ik: hé, dat is interessant. Nou, dat was het zeker – ik ben superblij met m’n nieuwe haar.

    ‘s Avonds besloten B en ik om eindelijk Henry te stekken. Henry is de grote paradijsvogelplant die we vorig jaar kochten; als je m’n vlogs volgt, heb je hem misschien wel eens voorbij zien komen. Nou gaat het gelukkig erg goed met Henry – zó goed, dat-ie nogal zijn pot uit groeide. Hoog tijd om twee baby-Henry’s een eigen pot te geven dus. We zijn nu een paar dagen verder en het líjkt er gelukkig op dat Henry I, II én III de operatie allemaal hebben overleefd.

    Henry II en III.

    Op vrijdag werkte ik nog een paar uurtjes voor Einder, maar eigenlijk voelde ik meteen ‘s morgens al dat dit niet zo’n lekker dagje ging worden. Ondanks een lange nacht slaap was ik móé, niet normaal. Rond de middag besloot ik dat ik beter nu kon rusten en maandag wat extra’s doen. Nou ja, en de rest van de dag heb je al kunnen lezen.

    Zaterdag werd ik gelukkig een stuk frisser wakker. Om iets voor 10 stonden E en J uit Groenlo voor de deur. E en ik begonnen de dag met een wandeling van twee uur langs het water, waarin we konden bijkletsen. ‘s Middags speelden we met zn vieren Pandemic Legacy seizoen 2 (we zijn inmiddels in oktober aanbeland) en ‘s avonds vierden we hun huwelijk bij de Witte Zwaan, een goed restaurant in De Bilt. Dat etentje was ons huwelijkscadeau voor hen, en nou zijn ze inmiddels al een jaar getrouwd – maar ja, lockdown. We waren blij dat we dit uitje nog voor onze verhuizing konden doen.

    We gingen full out met een zevengangendiner en bijpassende wijnen – al moet ik bekennen dat ik het na vier halve glazen voor gezien gaf, dat is tegenwoordig meer dan genoeg alcohol voor me. E en ik aten trouwens de hele avond veganistisch, en dat viel niet tegen zeg, wauw. Alle gerechten die je hieronder ziet, zijn dus volledig plantaardig! Ik moet bekennen dat we bij de friandises (niet op de foto) wel wat meesnoepten met de niet-vegan fudge die de heren kregen, hey, alles in balans.

    Zondag – vandaag dus – bakte ik een stapel pannenkoeken als ontbijt. We speelden een potje Spirit Island (zie foto linksonder ^), maakten een ommetje door de zon en deden daarna nog een laatste sessie van ons Legacy-spel. Het was een superfijn weekend met z’n vieren.

    Wat ik altijd zo fijn vind met E en J is dat we tijd samen hebben én de vrijheid voelen om onze eigen gang te gaan. ‘s Morgens gingen zij bijvoorbeeld een stuk hardlopen terwijl B en ik uitsliepen, tussendoor kruipt B even achter de piano voor een stukje jazz en ik kan ook gewoon wat aanrommelen in huis terwijl E op de bank zit te lezen.

    Als avondeten bestelden we Thais met z’n vieren, daarna zwaaiden we onze lieve vrienden uit en maakte ik nog een heerlijke avondrit op Ruby het Racemonster.

    En nu is het zondagavond; in m’n ooghoek zie ik op de tv dat het Nederlands Elftal z’n eerste wedstrijd heeft gewonnen. Toch leuk, ik ben benieuwd hoe snel de oranjekoorts gaat stijgen komende week. Maar eerst is het bedtijd; morgen om acht uur wil ik weer de deur uit zijn voor een ommetje. Kijken of het me lukt.

    Fijne week!

    0
  • woensdag & donderdag

    • Mensen die spullen komen ophalen via Marktplaats. Hun blije gezichten én het lichtere gevoel dat ik heb als er weer wat de deur uit is. Dubbel fijn om dingen gratis weg te geven!
    • ‘s Middags even met een collega bellen en me daarna sociaal een tikje opgekikkerd voelen.
    • Dat A ‘s avonds spontaan kwam eten. Daarna samen een filmpje kijken op de bank en tot laat blijven praten, met ook B erbij. Mooie open en respectvolle gesprekken.
    • Wandelen in de ochtend. En vooral: dat dat nu al een paar weken goed gaat, elke dag 20-30 minuten wandelen zonder pijn. Ik wandel tegenwoordig op mijn hardloopschoenen (met steunzool erin) en dat lijkt verschil te maken!
    • Dat mijn spiraal is verwijderd door de gynaecoloog. Oké, het gebeuren zelf was geen pretje maar ik ben ZO BLIJ dat dat ding eruit is (en dat het niet alsnog later met een roesje moest).
    • Alweer een lekker recept maken uit het kookboek Bish Bash Bosh!, dit keer gepofte zoete aardappels met zwartebonen-guacamole. Voor herhaling vatbaar.

    PS. Doe je ook mee met team Blokkie in de Ommetje-app? Download de app en gebruik teamcode KWWTL. #samenwandelen

    0
  • Ook de herbivoor drinkt graag een glas rood

    Lieve sommeliers, wees eens wat vrijgeviger naar vegetariërs! Laatst at ik bij een sterrenrestaurant en ik durf het bijna niet te zeggen, maar het wijnarrangement viel me behoorlijk tegen. Niet dat ze niets lékkers schonken, hoor. Afzonderlijk waren alle glazen van topkwaliteit.

    Het was alleen allemaal nogal veel van hetzelfde. Waar mijn vleesetende tafelgenoten een prachtig palet aan wijnen bij hun gangen kregen, had ik vijf keer wit in mijn glas. Nu houd ik enorm van witte wijn, en ik weet dat een Portugese alvarinho en een viognier uit Sonoma Valley mijlenver uiteenliggen – niet alleen topografisch. Maar als ik zes uur lang zit te dineren, begin ik me op een gegeven moment ook best te verheugen op een glas rood.

    En dit voorbeeld staat niet op zichzelf. Als nieuwbakken planteneter heb ik regelmatig het idee dat ik maar een postzegel van de wijnkaart te proeven krijg. Stevig rood is sowieso uit den boze, lijkt het wel; als ik het lief vraag, wil de gastheer van dienst me wel een spätburgunder schenken, maar daar houdt het dan ook mee op.

    Ik kan me de schroom trouwens wel voorstellen hoor. Groenten, peulvruchten en paddenstoelen spelen als het om wijn-spijs-combinaties gaat nog vaak een bijrol. In de meeste Europese gerechten voeren dierlijke producten de boventoon. En basisregel bij wijn-spijs is nu eenmaal dat de twee elkaar in balans moeten houden. Overheerst de wijn, dan proef je het eten niet meer. Gevolg: stevige rode wijn bij rood vlees, lichter rood of vol wit bij gevogelte, houtgerijpt wit bij vette vis en romige sauzen. Rioja met lam of rauwe ham, sancerre met geitenkaas. En groente, tja, daar kan dan het beste wat lichts bij.

    Lees ook: 7 dingen die ik leerde over wijn en spijs.

    Maar wat als je niets eet van een dier? Vegetariërs, zo was lange tijd het culinaire oordeel, zijn toch ietwat Spartaanse deugmensen die zich aan tafel simpelweg moeten aanpassen. Ben je veganist, dan mag je blij zijn als er überhaupt iets te eten voor je is.

    Maar jongens, het is 2020. Steeds meer Nederlanders eten gedeeltelijk of helemaal plantaardig – zien in elk geval het belang daarvan. Horeca en supermarkten springen in op die trend; zo verdubbelt Albert Heijn dit najaar z’n assortiment veganistische producten. Toch lijkt het of het gros van wijnkenners nog altijd denkt dat een herbivoor per definitie minder culinair onderlegd is. Laat staan dat-ie zin heeft in een interessant glas bij z’n maaltijd.

    Een beetje ouderwets, als je het mij vraagt. Vegetariërs anno 2020 zijn bij uitstek levensgenieters. Júist, zou ik willen zeggen, want ze proberen hun leven zó in te richten, dat de aarde voor ons mensen nog een tijdje bewoonbaar blijft. Tijd voor een toekomstbestendige wijn-spijsleer, met plantaardig voedsel op de eerste plaats.

    Kijkend naar de wijn-spijscombi’s die nu worden gemaakt, lijkt de aanname dat vegavoedsel altijd licht, fris, knapperig en weinig rijk van smaak is. Maar de plantaardige keuken is zó veel meer! Gooi die aubergine lekker een uur in de oven, rooster je paprika’s en kijk wat een smaak er vrijkomt. Stoof kikkererwten met flink veel kruiden, verwonder je over de textuur van gemarineerde tempeh. En durf daar wat stevigs bij te schenken.

    Lees ook: Malbec – krachtpatser met twee gezichten.

    Weet je, het is heel simpel: ik weiger om nooit meer zinfandel te drinken, omdat daar nu eenmaal ‘vlees bij hoort’. Om Portugese knallers aan me voorbij te laten gaan, omdat er teveel tannines in zitten als je ‘m zonder dierlijk eiwit serveert. Want het kan wél. Paddenstoelenrisotto smaakt voortreffelijk bij rode bourgogne. Carménère combineert prima met een kruidige Indiase curry. Malbec heeft heus geen vlees nodig, zolang je maar iets anders serveert dat voldoende eiwit en vet bevat om de tannines te verzachten. En gevulde portobello’s kunnen zelfs een pittige nebbiolo aan.

    Kortom, de wereld van wijn en plantaardig eten ligt voor ons open. Ik heb superveel zin om dat braakliggend terrein te verkennen. Beste sommeliers, doen jullie mee? Dan verheug ik me alvast op m’n volgende wijnarrangement.

    2+
  • dinsdag, woensdag & donderdag

    • Dit artikel in The Guardian, waarin de duurzaamheidsjournalist van die krant maar liefst 18 mythes over de consumptie van dierlijke producten en veganisme ontkracht. Die kerel heeft z’n huiswerk gedaan zeg, top. (En vooral ook gaaf dat een Britse kwaliteitskrant een artikel maakt met de kop ‘Why you should go animal-free’).
    • Weer eens curry madras maken met een verspakket van Appie. Tip jongens, als je een keer geen inspiratie hebt – gewoon hop, precies alles wat je nodig hebt in één doos. Deze is erg lekker met vegetarische kipstuckjes (bijvoorbeeld die van de Vegetarische Slager).
    • Dat J kwam eten, fijn om hem even over de vloer te hebben.
    O ja en dit was er ook nog: léuke post van de gemeente! Nou ja, voor zover het onderwerp ‘leuk’ is natuurlijk, maar toch. ;-)
    • Tussen de middag bellen met m’n nichtje. Eerder in de week belde ik ook al met een vriendin tijdens een lunchpauze-wandeling. Goeie combi: even bijpraten, sociaal contact én naar buiten. #lockdowntips
    • Voorlezen aan A. Ik was eind van de middag best gesloopt van de werkdag en voelde me sowieso niet lekker, maar achteraf ben ik zo blij dat ik toch gewoon op de fiets ben gestapt. Dat meisje weet me altijd weer op te kikkeren. Zo leuk om te zien hoe enthousiast ze is over de verhalen die we samen lezen!
    • Dat het op m’n werk eindelijk niet meer absurd druk is, maar gewoon ‘te doen’.
    Oké, ik besteed nog steeds een significant deel van de week aan Teams-vergaderingen ;-) Maar in elk geval nu weer met pauzes tussendoor.
    • Mijn collega’s bij Einder. Wát een fijne mensen toch.
    • Dat m’n nieuwe interview voor DUB, het Utrechtse digitale universiteitsblad, online staat. Ik interviewde hoogleraar letterkunde Geert Buelens en dat was enorm leuk. We spraken over lees- en schrijfplezier, de dalende leesvaardigheid onder jongeren en waarom dat een bedreiging vormt voor de democratie, over de kracht van fictie én hoe je een goede column schrijft. Lezen dus!
    • Oude seizoenen van Hunted bingewatchen. Aanrader als je nog een leuke serie zoekt! Geen fictie trouwens, maar een spannend tv-programma waarin twaalf Nederlanders drie weken uit handen moeten zien te blijven van een professioneel opsporingteam. Superboeiend, allereerst al om te zien hoe makkelijk het tegenwoordig is om mensen te vinden op basis van hun digitale gedrag…
    0
  • zaterdag

    • Hatha yoga op zaterdagochtend. Wat is yoga toch een fijn ding om het weekend mee te beginnen.
    • Wijnclub ‘corona-stijl’; in twee kleine groepjes op verschillende locaties. Mede-organisator S hadden een concept bedacht waarbij we de zes wijnen overschenken in glazen flessen. Werkte super! Ook ons idee om wél een Zoom-verbinding op te zetten, maar de avond te verdelen werkte goed: deels in plenaire gesprekken (geluid aan en presenteren/wijnen bespreken met de andere locatie) en daarnaast proefmomenten (geluid uit) om te kletsen met je eigen gezelschap.
    • Borrelplank erbij met allemaal lekkere hapjes, waaronder zelfgemaakte muhammara en guacamole.
    0