A little bit of everything, all rolled into one

Luxepoes

Zoals bijna alle millennials die in de grote stad wonen, laat ik zo nu en dan een avondmaaltijd bezorgen. Pizza, Thais, Indiaas, sushi of burgers – de keuze is in Utrecht natuurlijk reuze.

En tja, als je dan moe en hongerig thuiskomt na een lange werkdag, of op een brakke zondag niet van de bank te branden bent, is een portie gemaksvoedsel zo besteld.

Niet dat ik wekelijks lege pizzadozen naar de papiercontainer breng hoor, maar als ik m’n bankrekening check zie ik dat er – zeker sinds het begin van de coronatijd – toch elke maand wel minstens één afschrijving van Deliveroo of Thuisbezorgd bij zit.

Ik voel me daar altijd wat dubbel over, realiseerde ik me vandaag toen een vriendin vrolijk vertelde over de pokébowl die ze zojuist besteld had. Met glimmende oogjes (we waren aan het FaceTimen) zag ik haar al genieten bij het vooruitzicht om straks die kom rijst met rauwkost en spicy tuna te verorberen.

Als ik eten bestel, zei ik – mijn gedachten vormend terwijl ik ze uitsprak – is het bijna alsof ik daar nooit écht 100 procent van mag genieten. Ergens in mijn hoofd mort altijd een stemmetje: wat een geldverspilling, en lui bovendien, je kunt toch heus gewoon een maaltijd koken, stel je niet zo aan, verwende yup ben je ook.

Eten bestellen voelt als de makkelijke, inferieure optie, de easy way out.

En pas toen ik dat zo hardop uitsprak, merkte ik welk oordeel ik hierin nog naar mezelf heb. Ik weet ook waar dat vandaan komt: als wij vroeger als gezin ergens heen gingen, namen we (in mijn herinnering althans) altijd gesmeerde boterhammetjes mee voor onderweg. En ik kan me niet herinneren dat we ooit voedsel bestelden – afgezien van misschien een keer per jaar afhaalchinees.

Natuurlijk waren dat andere tijden (zeker de eerste jaren na de scheiding van mijn ouders, toen mijn moeder alleenstaand én kostwinner was), maar blijkbaar maakt dat niet uit voor wat mijn hoofd als “normaal” en “goed” is gaan zien. Blijkbaar is er iets in mijn brein genesteld dat maakt dat ik ruim twintig jaar later nog stééds niet honderd procent zorgeloos kan genieten van een bezorgpizza (en dat heeft dan niets te maken met calorieën). En me ergens een tikje schuldig voel als ik ga voor vegaburgers in het park, terwijl we die ook thuis hadden kunnen bakken.

Niet dat ik me laat leiden door die gedachten – zoals gezegd: ik bestel regelmatig voedsel, geniet daar ook van en voel me dankbaar dat het kan! – maar puur de constatering dat er blijkbaar ergens een rem zit, een deel van mij dat m’n eigen gedrag afkeurt.

Ik heb het niet alleen bij eten bestellen, besefte ik. Ook als ik kies voor een luxe hotelovernachting, naar een dure kapper ga, ‘zomaar’ een nieuwe gadget koop, bij de sauna kies voor een massage-arrangement of goede wijn insla, komt dat stemmetje om de hoek kijken.

Alsof er iemand afkeurend over mijn schouders heen kijkt: tss, wat denk je wel niet, jij luxepoes. Misschien schaam ik me zelfs een beetje dat ik ervan geniet.

Schuilt er toch zowaar een kleine calvinist in me.

“Ik vind het echt alleen maar heerlijk om af en toe te bestellen”, zei mijn vriendin nuchter – het was niet in haar opgekomen dat je je om zoiets schuldig zou kunnen voelen. Verhelderend vond ik dat, zeg. O ja, zo kan het ook!

Ineens moet ik denken aan toen ik in Taiwan woonde. Daar kookte ik een half jaar lang niet, uit eten gaan was de standaard – deed iedereen trouwens. Waarom vind ik in Nederland af en toe mijn maaltijd door anderen laten bereiden dan ineens een probleem?

Ik geloof dat ik hier maar eens mee ga oefenen: werkelijk onbezorgd genieten (pun intended)*. Voluit durven leven hoe ik wil leven, want daar komt het natuurlijk weer gewoon op neer.


*En dus niet eens “oké zijn met mijn tekortkomingen”, want hoezo is zo nu en dan pizza bestellen ineens een imperfectie of tekortkoming? O ja, ik was natuurlijk een véél beter mens geweest als ik mijn hele leven lang elke avond zelf in de keuken sta.

0

De VEGAPROEF: Cucina Chanti

Ik zal het maar meteen verklappen: ik heb een nieuw lievelingstentje in Utrecht.

Op het blog Explore Utrecht las ik een tijdje terug voor het eerst over Cucina Chanti, een in augustus geopend restaurant met naar eigen zeggen ‘verse pasta’s, krokante pizza’s, heerlijke antipasti een sublieme espresso’. Nou, da’s leuk, zul je zeggen, maar zulke tentjes zijn er wel meer in Utrecht. Waarom nu juist déze dan op dit moment mijn lievelings is?

Eigenlijk vooral hierom: bij Cucina Chianti doen ze niet onnodig ingewikkeld. Goed voedsel voor schappelijke prijzen en gastvrije bediening, in een ongedwongen sfeer. What you see is what you get. Weinig gedoe – tenzij je een grote pot zelfgemaakte limoncello op de bar ‘gedoe’ vindt, maar die is zo lekker dat ik er niet om maal.

Foto: ExploreUtrecht

KLINKT GOED, WAAR VIND IK DEZE PLEK?

Het restaurantje zit in West, verstopt in een woonwijk vlak achter de Vleutenseweg. Niet in het centrum dus – jammer voor wie na een dagje shoppen ‘even’ wat wil eten, maar geloof mij, Chanti is het waard om voor om te fietsen. Het hoekpand aan een pleintje doet denken aan De Sjalot in Nijmegen. Wie binnenloopt, ruikt Italië.

Tip: begin je avond met een glas wijn. Niet voor niets heeft het restaurant de woorden e vino achter haar naam staan – de pinot grigio is bijvoorbeeld heerlijk en ook de prosecco is een aanrader.

Foto van mijn Instagram.

MAAR DAN HET VOEDSEL! GENOEG VEGA-OPTIES?

Zeker. Wat de pasta’s betreft: de huisgemaakte ravioli met ricotta-spinazievulling, walnoten, knoflook en Parmezaan is om je vingers bij af te likken. Ook de papardelle met paddenstoelen klinkt lekker. De bruschetta’s die je vooraf kunt bestellen (voor slechts 3,75 per persoon!) zijn trouwens prima. En ik moet echt gáuw terug om de artisjok met balsamico-dip te proberen…

Een verdere blik op de kaart leert me dat Chanti ook creatief is met (vegetarische) pizza’s. Met mozarella, provolone, geroosterde knolselderij en dadels bijvoorbeeld. Of met knoflook, rode ui, paddenstoelen, truffel, tijm en peterselie. En wat dacht je van een pizza met geroosterde pompoen en rozemarijn? (Op de kaart staat ‘ie ook met pancetta, maar die kunnen ze vast weglaten als je het vraagt)

Ben je veganist, dan valt je vast op dat in alle gerechten zuivel zit. Inderdaad, een honderd procent plantaardig gerecht zie ik helaas (nog) niet op de kaart staan – maar dat is natuurlijk vaker zo en betekent niet dat er niets mogelijk is (toch, Wally?).

Bij Cucina Chanti kun je ook een wekelijks wisselend viergangenmenu eten voor 25 (!) euro. Ik weet niet hoe het zit met de prijzen búiten de stad, maar in Utrecht is dat dus Echt Heel Goed Geprijsd. Hoe dat kan? Chanti werkt alleen met lokale en seizoensproducten en kijkt wekelijks wat voor een scherpe prijs verkrijgbaar is.

Foto (c) DeStadUtrecht

OKE, MAAR IS DAT MENU DAN WEL VEGETARISCH?

Eh, gevoelig puntje. Niet altijd, helaas. Juist doordat het menu vast ligt (vanwege die inkoop), is er geen vegetarisch alternatief. Soms is het menu wel vega: “in de zomer waarschijnlijk vaker dan in de winter”, kreeg ik te horen toen ik ernaar vroeg.

Toen ik de eerste keer at bij Chanti, bestond het viergangenmenu uit een vega voorgerecht (een heerlijke gorgonzoladip met groenten), een verse spaghetti met mosselen, een hoofdgerecht met lam en groenten en een chocoladedessert. Nu ben ik geen expert, maar het lijkt me niet ontzettend ingewikkeld om mosselen & lam te vervangen door paddenstoelen/kaas/groenten, zonder dat dat veel duurder hoeft te zijn. Ik had het trouwens ook niet erg gevonden om een paar euro extra te betalen voor een vega-variant.

Als vegetariër wil je je vooral niet steeds de uitzondering voelen en ook niet je vleesetende tafelgenoot belemmeren in zijn/haar keus voor zo’n viergangenmenu. En dan is het wel zo gezellig als jij ook vier gangen mee kunt eten. Wat mij betreft is de beperking in dit menu dus een minpunt, zeker omdat ik nu niet zeker weet of/wanneer ik bij Chanti kan genieten van vier gangen.

Tip voor Chanti: zorg dat op jullie Facebookpagina makkelijk te vinden is wat deze week het menu is. Zo weet ik als vega meteen of er deze week iets voor mij bij zit. ;-)

Foto: ExploreUtrecht

DE VEGAPROEF: HET EINDOORDEEL

Nou ja hè, ik ga natuurlijk niet zeggen dat ik een lievelingstentje heb en het vervolgens afkraken. Het ietwat inflexibele viergangenmenu wordt gecompenseerd met een prima selectie vegetarische opties op de kaart. De schappelijke prijzen – zeker voor Utrechtse begrippen – en de heerlijke wijn zijn extra redenen om deze plek uit te checken. Ja, ook als je (graag) vegetarisch eet, want Cucina Chanti is VEGAPROOF!

En nu krijg ik zin om die pizza’s te proberen. Wie gaat binnenkort met me mee? ;)

—–

Als vegetariër ben je in restaurants meer dan eens veroordeeld tot een smakeloze pasta of die eeuwige salade met geitenkaas. Nu vlees eten zo’n beetje het nieuwe roken is, wordt het hoog tijd dat je in elke Nederlands horecatent góed kunt genieten zonder dood dier. Daarom test ik in DE VEGAPROEF op (on)regelmatige basis of de restaurants waar ik eet VEGAPROOF zijn. Klik hier voor eerdere recensies.

0

6x lekker eten op Texel

Het parkeervignet mag dan nog steeds op de voorruit van de auto zitten, toch lijkt het alweer eeuwen geleden dat Tom en ik een weekje vakantie hadden op Texel. (En stiekem is dat natuurlijk ook zo: we waren er in juni.)

Maar hé, ik ben jullie nog een lijstje eet- en drinktips op het eiland verschuldigd. Dit blogje stond al tijden in m’n concepten, maar wegens tijdgebrek maakte ik het nooit af. Nu dan toch maar even.

In een week tijd deden we dus héél wat eet- en drinktentjes op het eiland aan. Sommige waren zéér geslaagd, andere wat minder. Om jou die slechte(re) ervaringen te besparen, deel ik hier m’n persoonlijke toppers (in willekeurige volgorde).

Venezia
Wat: pizzeria
Waar: Den Burg
Budget: 10 euro p.p. (excl. drankjes)

Zoek je eenvoudig, lekker én budgetvriendelijk eten zonder al te veel poespas, ga dan naar Venezia. Deze qua interieur oubollig-kitscherige Italiaan serveert prima pizza’s en pasta’s voor een schappelijke prijs. Daarom erg geschikt voor grotere gezelschappen, maar met z’n tweetjes kun je er ook prima zitten.

(c) Venezia
(c) Venezia

Lokaal 16
Wat: ontbijt- en lunchcafe annex koffiebar
Waar: Den Burg
Budget: 3-25 euro p.p. (net wat je wilt ;))

Van een eiland als Texel, waar toch relatief veel oudere mensen en gezinnen komen, verwachtte ik helemaal geen hip koffietentje. Daarom was ik blij verrast toen we Lokaal 16 vonden. (Als je gewend bent aan de hipsterheid van Utrecht, snak je op een gegeven moment toch naar thee-van-losse-blaadjes en een goed stuk carrotcake ;)) Dit kleine tentje zit een beetje verstopt in de ‘restaurantstraat’ van Den Burg. Ze hebben er lekkere tosti’s, koffie, gebak en ook verse sapjes en smoothies. Vooruit, mijn gezonde sapje was toch íets te veel gember, maar niettemin: leuk!

De Smulpot
Wat: overdag café, ‘s avonds restaurant
Waar: Den Burg
Budget: 5-40 euro p.p. (afhankelijk van of je een drankje doet of gaat dineren)

Wat aan de buitenkant oogt als een vrij doorsnee bruine kroeg, is eigenlijk een hartstikke hippe plek. En de wijn! O, de wijnkaart van de Smulpot wilde ik wel hélemaal proeven (maar dat liet mijn budget niet toe). Meer-dan-prima hapjes trouwens ook hier, althans de bruschetta’s die we hier op dag 1 op het terras aten waren uitstekend. Als je nog niet overtuigd bent: ze delen gratis bitterballen rond aan gasten.

Bij het restaurant zit trouwens ook een hotel. Kan me voorstellen dat dat best een prima plek is om je vakantie op Texel te vertoeven.

(c) De Smulpot
(c) De Smulpot

Kaap Noord
Wat: strandpaviljoen
Waar: De Cocksdorp
Budget: 20-30 euro p.p. (voor 3 gangen)

Dit is de enige tent waar we in een week tijd twee keer zijn geweest. Dat zegt wat, nietwaar? Bij Kaap Noord – zoals de naam al doet vermoeden helemaal op de noordpunt van het eiland – kun je zowel buiten op het terras als binnen lekker zitten. De sfeer is zoals dat hoort in een strandpaviljoen: ongedwongen, beetje ruig (je kunt het ook rommelig noemen), gezellig dus en met lekker eten. Ook de maaltijdsalades hier zijn een aanrader als je na een week vis, pizza en friet zin hebt in iets gezonds. ;) Loop na het eten een stuk over het strand of richting vuurtoren om uit te waaien.

Rokerij Van der Star
Wat: Vishandel met verse vis uit de Noordzee
Waar: Oudeschild
Budget: 2-8 euro p.p.

Op een eiland moet je natuurlijk minstens één keer goede vis eten. Bij Rokerij van der Star, naast de haven van Oudeschild, ben je aan het goede adres. De gerookte paling die wij hier aten was werkelijk god-de-lijk en de haring was zó zacht, jeetje, ik wist niet dat haring ook zo kon smaken. Bakje patat erbij, prima lunch of snack tijdens je fietstocht over het eiland. Hier kom ik zeker terug.

(c) Vispaleis Van der Star

Novalishoeve
Wat: biologische boerderij en lunchcafé
Waar: Den Hoorn
Budget: 3-10 euro p.p.

Zodra ik het erf opliep, was ik helemaal blij. Want wat een leuke plek is de Novalishoeve zeg. In Zweden heb je dit soort plekken heel veel: boerderijen met een horecagelegenheid erbij, waar zelfgemaakte producten worden opgediend – die je bovendien vaak ook nog kunt kopen in het winkeltje ernaast. Bij de Novalishoeve bakken ze hun eigen brood en brownies, serveren ze goeie koffie én kun je over het terrein struinen en de varkens in de stal zien chillen. Als je houdt van een beetje biologische gezelligheid, ben je hier aan het goede adres.

(c) Biojournaal.nl

PS. Ik ben normaal niet zo van het bashen van restaurants, maar blijf alsjeblieft weg bij Pizzeria Italia in De Koog. Deze tent had toen wij erheen gingen een 8.4 (!!!) op Iens, maar de pizza’s zijn echt te goor voor woorden. Kartonnen bodems en smakeloze toppings. Geloof me, dan kun je nog beter patat gaan halen – maar liever nog een bakje verse vis!

0

25 en zo

Hoe laat het ook is, soms is daar ineens die kriebel om te schrijven. De woorden die eruit willen. En wel nu.

Dus dan klap ik mijn laptop open, ook al is het 23:23 uur en lig ik meestal op dit tijdstip al láng in bed, tegenwoordig. (Voltijd werken gaat ten koste van nachtelijk schrijven, helaas, maar gelukkig komen er veel andere leuke dingen voor in de plaats.)

25 augustus alweer. Ver over de helft van 2016. En ik ben 25. Waar blijft de tijd?

Maar echt, ik ben daar best mee bezig de laatste weken. Zeker nu mijn Timehop-app me steeds foto’s laat zien uit 2011. “Five years ago” staat er dan boven. Plaatjes uit het leven van mijn twintigjarige zelf, de zomer voordat ik naar Taiwan ging. “Vijf jaar geleden” klinkt als een eeuwigheid, en toch had ik toen óók al mijn eigen leven en maakte ik óók dingen mee die me vormden. In die zin zijn alle tijden een beetje hetzelfde.

Het was best een gekke week en ik besef ook nog niet helemaal dat ik ‘weekend’ heb. Dinsdagmiddag gebeurde er iets raars: ineens kon ik de letters op mijn scherm niet meer lezen. Eerst dacht ik dat het aan de monitor lag – ik probeerde de instellingen te veranderen – maar dat de letters plotseling wazig waren en leken te dansen, lag daar niet aan. Het waren mijn ogen.

Niet veel later was de rechterkant van mijn zicht wazig. “Neem anders even pauze”, zei mijn lieve collega, “loop even het park in en ontspan je.” Het hielp inderdaad een beetje, maar toen kwam de hoofdpijn. En werd ik misselijk.

Waarschijnlijk was het migraine – naar de huisarts ben ik niet geweest, maar een vriendinnetje met kennis van zaken wist het te duiden. Best wel scary, op een gegeven moment voelde ik in de hele rechterkant van mijn lichaam een soort van tintelingen, alsof het verlamd was (was niet zo). Gelukkig kon ik die avond in Nijmegen blijven. Helaas bleek het de volgende dag nog niet veel beter, dus nadat ik drie kwartier trillerig achter m’n bureau had gezeten, dacht ik: misschien moet ik toch maar naar huis.

Ik ben daar dus niet goed in, he. Ziek-zijn. Hebben jullie dat ook? Ik voel me dan schuldig, vraag me af of ik wel “ziek” genoeg ben, of ik me niet aanstel en of het niet mijn eigen schuld is. Ik houd ook gewoon niet van opgeven. Maar ja, soms moet je toegeven. Is ook iets om te leren.

(‘Waar gaat je blogje over?’ vroeg Tom net, toen hij me hoorde tikken. Over alles en niets, zomaar wat gedachten die me te binnen schieten, antwoordde ik. Vergeef me het gebrek aan consistentie in dit stukje tekst.)

Goed, dat waren dus dinsdag en woensdag. Vandaag wel weer gewerkt in Hoofddorp, morgen nog even wat Einder-werk inhalen (ik werk er maar 24 uur en als daar de helft van wegvalt, heb je ineens een super leeg en ontevreden gevoel) en dan zeg ik écht weekend.

O ja, tot slot nog even wat eet-tips voor jullie:

  • Bij Orloff aan de Kade (Oosterkade, Utrecht, bij het Ledig Erf) hebben ze prima burgers en salades. Terras zit vaak vol maar als je geluk hebt scoor je een plekje en kun je na een werkdag nog even de laatste zonnestralen meepakken. Binnenkort meer hierover, maar je weet hoe dat gaat – er zijn nog minstens drie restaurants waarvan ik een review wil tikken (maar WANNEER dan?!). Dus nu vast even dit.
  • Wie pizza wil bestellen in Utrecht, heeft aan La Delizia (in de Twijnstraat) een goede. Mooie dunne bodems, rijk belegd, smaakvol, in balans & niet druipend van het vet. Jammie.
  • En als je in Breda bent, bestel dan geen tapas bij ‘De Markt’ (aan het grote plein), behalve als je gezelschap & omgeving (midden in de stad met uitzicht op de grote kerk!) belangrijker zijn dan de kwaliteit van het voedsel. Niet dat het niet lekker was hoor, maar de prijs-kwaliteitverhouding was uh, niet op z’n best.
  • Tot slot: PRONTO PRONTO GAAT DICHT. Shit man. Volgende week al. En dat is dus mijn lievelingsrestaurant in Utrecht. Boeh. Dus ga er nog gauw een keer eten, zou ik zeggen. Al is er ook goed nieuws: de chef van Pronto Pronto gaat een nieuw restaurant openen met dezelfde formule: Piatto. Nog wel even wachten tot november.

PS. Ik heb net 8 kilometer hardgelopen in de zinderende avondhitte – het deed me denken aan Taiwan, heerlijk – en dat heeft mogelijk indirect ook invloed gehad op de inhoud van deze blog. JSYK.

0

Lekker eten in Utrecht: De Markt

Zondagmidag, in de auto naar huis.

Suus: “Zullen we vanavond anders even een happie eten in de stad?”

Tom: “Nou uh, ik wil eigenlijk een beetje sparen, we gaan wel zo’n beetje elke week uit eten de laatste tijd…”

Suus: “Hmm ja dat is waar, maar is ook zo leuk hè. OK, we kunnen anders ook wel iets simpels koken thuis.”

Tom: “We kijken wel even.”

Paar uur later: 

Tom: “Ik stap nu op de fiets! Honger, zin in!”

Suus: “Zit al aan een tafeltje bij De Markt. Tot zo!”

demarkt

Zo ging dat dus, en zo belandden Tom en ik gisteren weer bij De Markt, een fijn restaurant in de Drieharingstraat (de “restaurantstraat” van Utrecht, een smalle steeg tussen de Vredeburg en de Oude Gracht).

Twee keer heb ik hier nu gegeten: de eerste keer nam mijn goede vriendin Joyce me mee. En beide keren verbaasde ik me over de verrassende menukaart, de gezellige ongedwongen sfeer en de méér dan uitstekende prijs-kwaliteitverhouding.

voorgerechthapjes

IMG-20160607-WA0027

Voor 12 euro heb je bij De Markt een geweldige pizza of een heerlijk bord pasta. En dan niet zo’n “saaie” margaritha/carbonara die je overal vindt, nee, bij de Markt at ik een pizza met blauwe kaas, vijgen, prosciutto en rucola. Of spaghetti vongole met stukjes spek erdoor, afgeblust met sherry.

(En nu zou ik jullie graag een foto van die geweldige pasta laten zien, maar die was natuurlijk op voordat ik dát bedacht.)

O, ik moet hier nog gauw terug om de gnocchi met truffel, asperges, paddestoelen en raddicchio te proeven. Of de dorade met gepofte zoete aardappel, macadamianoten, olijven en geroosterde venkel. En ik wil ook nog wel eens bij wijze van voorafje genieten van het lekkers van de antipasti-bar.

Had ik al gezegd dat ze bij de Markt ook een prima wijnkaart hebben?

IMG-20160607-WA0026
Hier drink ik gewoon water hoor, terwijl ik aan het bedenken ben hoe ik het beste deze heerlijke pizza kan verorberen.

Kortom: ben je in Utrecht & heb je zin in een lekker hapje no-nonsense eten binnen (redelijk) budget, dan is dit een aanrader. Tip: kom op tijd (of stel je in op even wachten met een drankje aan de bar), want je kunt niet reserveren & het zit vaak vol.

Al valt dat deze zomerweken – waarin half Nederland op vakantie is – gelukkig mee; afgelopen zondagavond om 19 uur konden Tom en ik zo aanschuiven.

En als er geen plek is, loop dan gewoon één deur verderop naar binnen: daar zit Naast de Markt, van dezelfde eigenaar. ;)

WAT: Restaurant De Markt
WAAR: Drieharingstraat 31, zijstraatje tussen de Vredeburg en de Oude Gracht (de ‘restaurantstraat’)
BUDGET:
11-16 euro voor een hoofdgerecht. Je kunt hier voor 30-40 euro prima eten met 2 personen. Al zien de toetjes er óók erg lekker uit. 
GAAN, WANT: 
dit restaurant serveert verrassende combinaties – weer eens wat anders dan de standaard-pizza’s en pasta’s die je bij elke Italiaan vindt
LET OP: voor die-hard vegetariërs is de keuze niet reuze. Al valt daar in overleg wellicht wel een mouw aan te passen

 

 

 

0