• Best Kept Secret vs Down The Rabbit Hole: welk festival is het leukst?

    Dus we gingen na twee jaar Best Kept Secret ditmaal voor een weekend Down The Rabbit Hole. ‘We’ is trouwens ik en B, met festivalbuddy J en zijn vriendin E. Vooral aangetrokken door de betere line-up (BKS had vrijwel niets waar ik meteen warm voor liep) reden we donderdagmiddag naar de Groene Heuvels bij Beuningen.

    Ik vond Down The Rabbit Hole een fijn festival. Toch miste ik ‘mijn’ BKS een beetje. Waarschijnlijk niet heel rationeel, dat gevoel, want feitelijk had DTRH op veel punten een streepje voor: er stonden meer grote artiesten op het podium, de camping was minder ver lopen en de aankleding net wat gekker en creatiever. Maar BKS is voor mij zo verweven met fijne, goede en zomerse herinneringen, dat een nieuw festival hard z’n best moet doen dat te overtreffen.

    En ja, als je dan eens wat anders uitprobeert, ontkom je er niet aan je nieuwe aanwinst te vergelijken met je ex. ;-) Omdat ik zelf van tevoren nogal moeilijk de vergelijking kon maken, heb ik het even voor je op een rijtje gezet!

    Down The Rabbit Hole Hotot
    Hotot, het hoofdpodium van Down The Rabbit Hole. Wie op Lowlands is geweest, herkent hierin vast het frame van de (nieuwe) Alpha!

    Dit zijn de voordelen van Best Kept Secret:

    Het eten

    En ja, da’s voor mij als verwende foodie toch wel erg belangrijk. BKS heeft lekkerder en vooral originelere eettentjes, die beter verspreid/toegankelijk zijn over het terrein. Het lijkt op sommige plekken bijna een foodtruckfestival, terwijl de eettentjes op DTRH meer deel zijn van de scenery van het festival. Daardoor ziet dat laatste er weliswaar meer uit als een eenheid (en in sommige hutjes herken ik van naam dezelfde foodtruckbedrijfjes als op BKS), maar maakt ze een stuk minder herkenbaar en uniek. Neemt overigens niet weg dat ik ook op DTRH lekker heb gegeten, maar een ‘top-5 van beste festivalsnacks’ maken zit er niet echt in.

    Het drinken

    Tenminste, als je graag iets anders drinkt dan standaardpils. Op BKS vind je goede cider- en wijnbars op een centrale plaats op het terrein. DTRH heeft weliswaar óók een ciderbar, maar die was zo verstopt dat we ‘m pas vonden op dag 2. ‘Even snel een cidertje halen’ doe je toch wat minder snel, als je er steeds voor moet omlopen. Bovendien hadden ze een stuk minder verschillende smaken. (Voordeel hiervan is dat ik afgelopen weekend wel een stuk minder alcohol heb gedronken.)

    De hoeveelheid mensen

    Dit was voor B en mij het grootste nadeel van DTRH; het is er zoooo druk en net drie tikjes massaler. Oké, ook op BKS loop je heus af en toe in een stroom bezoekers. Maar dat op DTRH ruim 10.000 mensen extra rondlopen (35.000, tegenover 25.000 op BKS wanneer dat uitverkoopt – en dat was de laatste twee jaar niet het geval) merk je wel.

    Cashless betalen

    Bij BKS betaal je gewoon met je pinpas. Veel handiger, als je het mij vraagt, dan dat gedoe met festivalmunten. Dat plastic geld geeft me bovendien het idee dat ik meer uitgeef (terwijl dat in de praktijk niet zo hoeft te zijn, leert een blikje in mijn kasboekje van afgelopen jaren).

    Herbruikbare statiegeldbekers

    Op BKS betaal je een euro extra voor je allereerste drankje. Je krijgt dan een stevige plastic beker die je bij je volgende bestelling inruilt voor een nieuwe. Een stuk duurzamer natuurlijk, en bovendien een stuk schoner – nergens op het terrein liggen plastic bekers, terwijl bij DTRH na elk concert de tent moest worden schoongeveegd. Sterker nog, áls je toch een BKS-beker op de grond ziet liggen is-ie in no-time opgeraapt; dat is immers gratis geld!

    Gratis douchen

    Op DTRH betaal je (net als op Lowlands) een muntje (3 euro) om te douchen. Op BKS loop je gewoon gratis het gebouw binnen. Scheelt toch weer; ik ben namelijk niet team #opfestivalsdouchejeniet, voel me een stuk lekkerder als ik ‘s morgens fris het terrein op loop, zonder zand en zweet van de vorige dag op m’n lijf.

    Ruimte om ‘kleinere’/onbekendere bands en artiesten te leren kennen

    Juist doordat BKS allerlei upcoming artiesten programmeert, ben ik van tevoren supergemotiveerd om ‘in te luisteren’ en al die nieuwe acts te leren kennen. Tegelijkertijd voelt het programma minder ‘druk’ (minder dingen waar ik PER SE HEEN WIL), waardoor ik vanzelf meer ruimte voel om lekker te chillen in het gras.

    Meer bomen/bosrijke omgeving

    Zeker op de camping is het fijn dat je tentje lekker in de (half)schaduw tussen de bomen staat. Op DTRH kampeer je – zoals op veel festivals – gewoon in een weiland, waar je bij zonnig weer rond 9 uur ‘s morgens je tent uit brandt. Toegegeven, bos betekent wél eikenprocessierupsen; zie voordelen DTRH.

    Supermarkt op de camping

    Als die er op DTRH was, heb ik ‘m in elk geval niet gespot. En eigenlijk best fijn om gewoon blikjes bier, flessen water en verse croissantjes te kunnen lopen voor (enigszins) supermarktprijzen.

    Een kleinschaliger organisatie steunen

    Goed argument voor de idealisten onder ons; DTRH wordt georganiseerd door evenementengigant Mojo – en is in feite het zusje van Lowlands. BKS daarentegen wordt georganiseerd door Friendly Fire, een relatief kleinere organisator. Nu ben ik niet heel erg thuis in de entertainmentwereld dus veel meer kan ik hier niet over zeggen (en misschien is mijn idee hierover wel onjuist, de reacties onder dit nieuwsbericht zijn ook interessant) maar een snel rondje googlen leert me dat Mojo in 2017 200 concerten en festivals organiseerde voor in totaal 1 miljoen bezoekers, terwijl Friendly Fire 12 grote concerten organiseerde.

    Best Kept Secret Festival
    Struinen door het bos op zoek naar lekker eten.
    Best Kept Secret Festival
    Muisstil zittend luisteren naar Joep Beving, een van de fijnste momenten van BKS.
    Best Kept Secret Festival
    Rustig chillen op een heuveltje.
    Best Kept Secret Festival
    The National op BKS.

    Dit zijn de voordelen van Down The Rabbit Hole:

    Sterkere line-up

    In elk geval, dat was de afgelopen twee jaar zo. Misschien logisch ook, want met zo’n groot concern als Mojo achter zich kan DTRH ongetwijfeld meer investeren om festivalbezoekers over de streep te trekken. Veel festivalgangers kiezen immers voor BKS óf DTRH, omdat beide festivals in half juni/begin juli plaatsvinden en in sfeer en opzet vergelijkbaar zijn.

    Creatieve, thematische aankleding

    Op DTRH hebben ze duidelijk alles uit de kast getrokken om je een soort ‘Alice in Wonderland’-beleving te geven. Verschillende hoeken van het terrein hebben een compleet eigen aankleding; van een vervallen western-sfeertje bij de Steam Boat tot paspoppen in pasteltinten bij Avant Garden. Ook zijn er allerlei plekjes waar je ‘binnen’ kunt zitten, zoals de Scotch Egg Club, biertuin en gin-tonic-bar. Moet je wel even in de rij staan, maar vooruit. De drie grootste podia zijn trouwens vernoemd naar konijnenrassen (Hotot, Teddy Widder, Fuzzy Lop); niet per se handiger, wél leuk.

    Meer gekkigheid en grappige festivaldingen

    Je eigen kwakzalf maken, figuurtjes kleien, kleding en tassen bedrukken met een zelfgemaakt strijkprintje, op een vlot oversteken naar een hutje op het water, maffe theatershows; op DTRH kun je veel meer van dit soort creatieve festivaldingen zien en doen. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik sowieso al chronisch tijdgebrek heb – te veel leuke muziek tegelijk en aahh ik wil ook in het gras liggen! – dus dit is voor mij niet het allerbelangrijkste. Of misschien is het stiekem een beetje uit mijn comfortzone…

    Geheime acts

    Die Alice in Wonderland-beleving betekent ook dat er de hele tijd allerlei geheime dingen gebeuren rondom het officiële programma. Dingen die je zomaar kunt tegenkomen, als je op het goede moment op de juiste plek bent. Een absurdistische dance-act in een glazen huis, twee mannen die ineens rondsjouwen met een grote uitgezaagde plaat waarop een kattenfoto staat, een spontaan mini-concert op een rijdend podium achter een tractor, Lucky Fonz III die ineens in een hoekje blijkt op te treden, Waldo die ik ergens zag rondlopen (of was dit gewoon een verklede bezoeker??), Merol die twee spontaan twee nummertjes komt zingen in de pauze van de WK-finale… ik denk dat er dit weekend nog véél meer is gebeurd waar ik geen weet van heb. Ja, ergens geeft dat FOMO, maar het is ook een prikkelend idee, toch?

    Korte loopafstand naar de camping

    Bij BKS kampeer je prachtig in het bos, aan de overzijde van het meer. Dat betekent dat je zeker 20 minuten aan het lopen bent tot de ingang van het terrein; ‘even’ heen en weer gaat dus niet, je bent zo een uur verder. Op DTRH ligt camping 1 pal aan het terrein (maar dan moet je wel op tijd arriveren; wij waren er donderdag eind van de middag en toen was camping 1 al vol). Ook camping 2 is goed te doen; wij stonden vrijwel in de uiterste hoek, en vanaf daar ben je met 10 minuten stevig doorlopen bij de ingang van het festival.

    Je kunt er een dag eerder heen

    De camping van DTRH gaat al op donderdag om 12.00 uur open, terwijl het festival vrijdag rond de middag pas begint. Daardoor is de stroom arriverende bezoekers een stuk beter verdeeld; wij hoefden niet/nauwelijks in de rij te staan bij de ingang. Ook heb je rustig tijd om te acclimatiseren en je plekje op te bouwen; de rest van de (donder)dag is immers toch weinig te beleven.

    Geen eikenprocessierupsen

    Want ja, ze hadden vast heus hun best gedaan op BKS vorig jaar, maar dat nam niet weg dat onze volledige festivalgroep vorige zomer bij thuiskomst werd geplaagd door vreselijk jeukende bultjes en uitslag. Dit jaar ging de mentholzalf dus uit voorzorg in de tas, maar in het gras kamperen had dus wel dit voordeel ten opzichte van het bos.

    Rustiger slapen

    Tenminste, als je dus op camping 2 staat en dan een beetje achteraan, zoals wij. Waar je bij BKS tot diep in de nacht de bonkende beats van het nachtprogramma over het meer hoort (en voelt) dreunen, heb ik op DTRH alle nachten zelfs zónder oordoppen geslapen. Aan de andere kant kon ik op BKS wel lánger slapen, omdat de tent in de schaduw staat. Tip: kijk goed waar je je tent neerzet, je wilt niet kamperen naast een lichtmast (met aggregaat).

    Down The Rabbit Hole
    Down The Rabbit Hole
    Klei-kunstwerken van bezoekers bewonderen op DTRH.
    Down The Rabbit Hole
    Gekkigheid op DTRH.
    Down The Rabbit Hole
    Balthazar – een van de muzikale hoogtepunten van Down The Rabbit Hole.

    Eindoordeel: Best Kept Secret of Down The Rabbit Hole?

    Laat ik vooropstellen: hoe je een festival beleeft, heeft natuurlijk niet alléén met het concept en de organisatie te maken. Ook de mensen met wie je gaat, je eigen gemoedstoestand en het weer hebben behoorlijk invloed. Afgelopen twee jaar hadden we op BKS het geluk dat het drie dagen lang tropisch zonnig was. Ook op DTRH was het zomers weer, maar vooral de eerste anderhalve dag – zaterdag vielen er een paar buien en zondag hadden aanmerkelijk meer mensen een lange broek aan.

    Daar komt bij dat ik op BKS, vooral die eerste keer twee jaar terug, superrelaxed en high on life was. Dit jaar was ik eigenlijk net te moe en overprikkeld voor een driedaags festival. Juni was vol, zoals ik al schreef, en bovendien had ik tot een uur voor vertrek nog zitten werken aan verschillende (werk)projecten en deadlines. Dus ja, dat een compleet nieuwe, bizar drukke omgeving dan overweldigend is, is niet gek. Doordat ik mezelf op dag 1 alle ruimte probeerde te geven voor dutjes en rustig liggen in de zon, voelde ik me op dag 2 en 3 overigens wel een stuk beter.

    Verder, op sommige dingen waren BKS en DTRH even goed; de hygiëne van het sanitair en de drukte daar was vergelijkbaar (meestal niet/nauwelijks wachten voor het toilet), de verdeling van de line-up en de informatievoorziening naar bezoekers (via web/app en ter plaatse) waren prima in orde, en op beide festivals heb je als vegetariër/veganist méér dan genoeg eetopties. Kortom, bij geen van tweeën zeg ik: buh, laat maar, niet doen. Integendeel!

    Maar vraag je mij nu naar welk festival ik volgend jaar ga, dan neig ik tóch naar Best Kept Secret. Minder mensen, goed en interessant voedsel én die lekkere cider geven daarin voor mij de doorslag. Al moet de line-up natuurlijk wel een béétje veelbelovend zijn. We gaan het zien, dit najaar!

    Was jij ook op Down The Rabbit Hole dit jaar? En/of op Best Kept Secret? Wat is voor jou belangrijk en doorslaggevend in je keuze voor een festival?

    0
  • #REBLOG 2013: Hoeveel geluk we eigenlijk hebben in Nederland

    First things first: jullie zijn vast benieuwd hoe het afliep met mijn dreigende uithuisplaatsing. Daarover schreef ik een paar dagen na het dakloos-verhaal dit:

    Dat is allemaal goed gekomen. Donderdagochtend kwam het verlossende telefoontje van Amy Chen. “I have good news for you, you can stay in your dorm.” Uiteraard – plotseling is er blijkbaar geen ‘other student’ meer die in mijn bed wil slapen. Typisch Taiwan… maar goed, ditmaal wel in mijn voordeel! Ik betaal nu 100 NTD (2,50 euro) per nacht om hier te mogen blijven, en ik heb als het goed is de rest van de tijd de kamer voor mezelf. Dat wil zeggen, zolang er geen nieuwe studente op de plek van m’n vertrokken Russische roommate komt. 

    Zo, eind goed al goed. Nu gauw door naar 2013 (wat gaat deze trip down memory lane toch snel!). Nu ik al m’n Taiwan-blogs weer terug heb gelezen, vind ik het zo gek om te bedenken dat ik daar een half jaar heb gewoond – en hoe lang geleden dat ook alweer is.

    Tegelijkertijd heeft Taiwan mij gevormd, op veel manieren. Misschien schreef ik ook door m’n ervaringen daar wel dit stukje.

    Hoe veel geluk we eigenlijk hebben

    3 juli 2013 [21 jaar]

    Een paar dagen geleden hoorde ik iemand op de radio iets zeggen waar ik best van schrok. Het ging om een protest dat Geert Wilders blijkbaar gaat organiseren en in de uitzending kwamen een aantal ‘bellers’ aan het woord die aangaven wat ze daarvan vonden. “Ik ga zeker mee met Wilders protesteren,” hoorde ik toen. “Misschien krijgen we dan ook wel een Nederlandse lente…” Ik weet niet meer precies wat er nog meer werd gezegd, maar het kwam er op neer dat we het toch wel schandalig slecht hebben hier, dat het zo echt niet langer kan, dat het hoog tijd wordt dat dit kabinet omver geworpen wordt, et cetera.

    Nu ben ik de laatste om te beweren dat het kabinet-Rutte II goede zaken doet (lees hier mijn stukje over bezuinigingen op Nadelunch) maar van deze uitspraken viel ik bijna van mijn stoel van verbazing. Hoe kort door de bocht kun je zijn om de huidige ‘crisis’ te vergelijken met de politieke misstanden en het gebrek aan vrijheid in de Arabische wereld? Man man, ik kan er niet over uit. Ja, natuurlijk gaat het even allemaal wat minder dan we zijn gewend, maar desalniettemin hebben we in Nederland nog gewoon stromend water en een dak boven ons hoofd. En dat niet alleen: we hebben prima openbaar vervoer (echt, alle NS-zeikers moeten eens in sommige andere landen proberen te reizen zonder auto), onderwijs voor alle kinderen, eindeloos veel supermarkten vol betaalbaar voedsel op loopafstand tot onze beschikking, internet in huis en daarnaast WiFi op steeds meer openbare locaties, zelfs gratis (!) in de trein, we lopen bijna allemaal met een chique smartphone op zak en daarnaast soms zelfs ook een tablet en/of laptop, we kunnen het ons permitteren om een paar keer per jaar nieuwe kleding en schoenen te kopen (we hoeven niet onze eigen kleding te maken, noch ons eigen voedsel te verbouwen tenzij we daar zelf voor kiezen), en.. nou ja, you get the point, zo kan ik nog wel even doorgaan.

    Met andere woorden: we hebben ontzettend veel om dankbaar voor te zijn.Zelfs nu het “crisis” is.

    Eerlijk is eerlijk, ik was zelf ook tijdenlang doemdenker (en ben dat soms nog steeds). Net als velen was ik er maandenlang van overtuigd dat het voorlopig niet goedkomt met Nederland, dat we allemaal naar de kl*te gaan hier, dat de tijd van Europa als welvarend continent voorgoed voorbij is. We zitten in een dip en het wordt alleen nog maar slechter. En al zijn die gedachten niet compleet verdwenen – berichten over Monsanto en de rare klimaatsveranderingen baren me regelmatig zorgen – ik zie de afgelopen week dat je ook heel goed met een andere, positieve blik naar de wereld kunt kijken. Ik herhaal: we hebben zo veel om dankbaar te zijn, we hebben het zo goed in dit land. Echt waar. Kijk maar eens goed om je heen…

    PS. Deze dingen waardeerde ik vandaag in het bijzonder:

    • Wakker worden naast mijn Liefste.
    • Ontbijten met een heerlijke zelfgemaakte mango-banaan-kiwi-smoothie.
    • Dat ik het zo heb getroffen met dat lieve vriendje van me, dat speciaal voor mij weer hierheen afreisde (ik pas weer op het huis van Papa en Hanneke).
    • Het regende helemaal niet de hele dag, zoals was voorspeld, en het was best warm.
    • Glazen fris water uit de kraan (dorst, dorst vandaag!).
    • Dat ik even naar de supermarkt fietste aan het eind van de middag, en koos om mezelf te trakteren op aardbeien en 85%-cacao-chocolade van Lindt.
    • De witlofsalade die ik bij mijn avondeten at: oh-my-god wat is die toch goed. Ik heb er regelmatig cravings naar.
    • Lekker op de bank hangen met het tweede seizoen van Game of Thrones.
    • Het lieve poesje dat luid spinnend op mijn schoot kwam liggen.
    • Dat we tegenwoordig zelfs foto’s naar onze geliefden kunnen sturen via onze telefoon. Ik doe het dagelijks maar bedacht me net ineens: dat kon nog niet toen ik puber was. Hoe gaaf eigenlijk dat zoiets mogelijk is!
    • De muziek van Lindsey Stirling tijdens het afwassen.
    • Het zachte grote bed waar ik zometeen weer lekker in slaap mag vallen…

    IMAG5062-1024x771

    0