• spiegel

    Soms denk ik: ach, laat ook maar zitten met die pianoles. Ik heb al zo veel dingen in mijn leven, het kost best wat geld en is het niet het zoveelste dat ik ‘moet’ van mezelf?

    Op zulke momenten moet ik denk aan wat B eens vertelde. Hoe hij als kind muziekles had (ook piano) en bij vlagen helemaal zijn motivatie kwijt was, niet meer wilde. Maar zijn ouders waren er duidelijk over: je blijft op les. En nu, zegt hij, is hij hen daar enorm dankbaar voor – inmiddels speelt hij al bijna 25 jaar, en zelfs met ups en downs is dat een behoorlijke tijd om in te leren.

    Want die dips horen erbij, met muziek maken. Soms heb je een tijdje geen zin, wil het almaar niet lukken, of ben je gewoon afgeleid door andere dingen in je leven. Maar hoe fijn is het dan dat je altijd weer kunt terugkeren naar je instrument. Gewoon weer de draad op kunt pakken waar je gebleven was (of een paar stapjes terug, ook prima).

    En hoe goed is het dan om regelmatig les te hebben als stok achter de deur. Zodat je altijd vooruit blijft gaan; soms in vloeiende reuzesprongen, soms schuifelend en stroef – maar niettemin.

    Ik speel nu twee jaar piano en in die tijd zijn er weken dat ik niet weg te slaan ben bij het instrument, dat ik er in twee weken een nieuw stuk uit ram, maar er zijn ook tijden dat ik de dag vóór m’n lesdag nog in allerijl probeer er een toonladder in te stampen, oeps weer twee weken voorbij en helemaal niet geoefend.

    Zeker de laatste tijd kwam dat weer regelmatig voor – wat eigenlijk opvallend is, als je bedenkt dat ik verreweg de meeste tijd doorbreng binnen een straal van vijf meter tot de piano (wat zeg ik: van twéé piano’s!). Tja, zo gaat het blijkbaar.

    Toch schrijf ik me ook komend semester weer in voor lessen bij Danielle. Omdat ik uiteindelijk in een jaar toch een hoop nieuwe dingen leer, zelfs al voelt het op het moment zelf vaak niet zo – ben ik nou nog stééds met dat stuk van Beethoven bezig?!

    Maar het is pas een jaar geleden dat ik voor het eerst meedeed aan een leerlingenconcert (waar ik Mirror Lake van Angus MacRae speelde) en sindsdien leerde ik een prelude van Chopin (ik hou zo van dat stuk!), twee stukken van Joep Beving (Ab Ovo en Sonderling) en die Romanze van Beethoven. O ja, en wat techniek en theorie natuurlijk – toonladders, drieklanken, akkoorden en zo.

    Hoe dan ook, wat ik eigenlijk wou zeggen: muziek is zo waardevol omdat het je hart opent, omdat het confronteert – dat is natuurlijk ook waarom het soms ingewikkeld is, soms wil je helemaal niet geconfronteerd worden met jezelf –, omdat het je uiteindelijk dichter bij jezelf brengt.

    Zo loop ik er in mijn pianospel regelmatig tegenaan dat – verrassing, ahum – ik nogal hard kan zijn voor mezelf, en geen geduld heb. Het moet allemaal nu meteen goed zijn en perfect en anders raak ik gefrustreerd, boos, teleurgesteld. Maar weet je wat het nou net is met muziek: het laat zich niet forceren. Pas als je ontspannen bent gaat het stromen, en als je verkrampt gaat proberen een stuk eruit te persen, gaat het júist mis, sla je almaar de verkeerde nootjes aan en klinkt het… tja, geforceerd.

    Zo kun je ook een stuk wel perfect tot op de millimeter in je vingers hebben; als je alleen met je verstand speelt – keurig, niets op aan te merken, maar er geen gevoel in legt – klinkt het nergens naar.

    Ik heb zo vaak ervaren dat ik het allerlekkerst – én het mooist! – speel als ik gewoon geen verwachtingen heb, als het lukt om zachtheid op te brengen, ruimte te maken voor fouten, vertrouwen te hebben, als ik opga in het verhaal van de klanken.

    Beter gezegd: als ik plezier heb.
    Want ook daarom is muziek natuurlijk waardevol: omdat het leuk is. Note to self: dingen mogen ook gewoon leuk zijn, zonder verder nut of doel.

    Dat dit niet alleen mijn eigen observatie is, bleek vandaag maar weer toen Danielle m’n leerstatus – de evaluatie aan het eind van elk semester – met me doornam. Aan het slot had ze een paar alinea’s geschreven, en ze besloot met de volgende woorden:

    Een bijzonder semester met hobbels (corona en verhuizing). Maar desondanks heb je toch weer sprongen vooruit gemaakt. (…) Ik wens je veel mildheid toe voor de komende tijd, want je speelt hartstikke mooi met veel zorg en oog voor detail. Het enige wat je hoeft te doen is minder streng voor jezelf zijn en meer genieten. Laat dat streng zijn maar aan mij over :-)

    Woei, spijker op z’n kop hè. En dat schrijft dan iemand die me ‘slechts’ één of twee keer per maand drie kwartier ziet.

    Tja, zo’n spiegel is het dus, die piano. Belangrijk dus, om mee door te blijven gaan. Omdat het ook een prachtig instrument is om van te leren – en dan bedoel ik méér dan alleen noten, toonladders en liedjes van Beethoven.

    Ik bedoel misschien vooral: leren te voelen en plezier te maken, gewoon omdat het kan en fijn is.

    Dit was vorige zomer tijdens dat (eerste) leerlingenconcert. Foto door Eline.
    0
  • kun je het verschil horen?

    Ok jongens, zelf dacht ik stiekem ook dat ik nu alweer genoeg zou hebben van dat vloggen. Het tegendeel blijkt waar, ik heb nog steeds lol in video’s maken – dus hier weer een nieuwe weekvlog. Veel plezier!

    Project van de week: een nieuw nummer van Joep Beving op de piano eruit knallen! Ik neem je mee in m’n oefenproces. Verder: over oma’s bellen, plantenverzorging voor dummies en in je eentje een fles cava ontkurken. Voor educatieve doeleinden dan he! ;-)

    PS. Deze video is 2,5 minuut langer dan mijn ‘normale’ max – ik ben daar normaal vrij streng in, wil jullie niet te lang vervelen… dat-ie nu toch langer is, komt doordat het laatste stukje alleen pianospel is.

    LINKJES van dingen uit deze vlog (niet gesponsord, gewoon handig voor jou):

    0
  • Ik ben er ineens helemaal klaar mee

    Poe, houden jullie het nog een beetje vol allemaal in deze tijden? Ik moet zeggen dat ik het niet altijd makkelijk vind…

    Verder laat ik in deze video een stukje pianospel horen (een passage die ik voor het eerst oefen zelfs – in de categorie ‘niet alleen gelikte dingen laten zien’), mijmer ik over je grenzen bewaken, doe ik zowaar een poging tot tuinieren (hoeveel burgerpunten krijg je daarvoor?) en beleef ik nieuwe avonturen met de racefiets.

    Veel kijkplezier!

    LINKS van dingen waarover ik vertel in deze vlog (niet gesponsord, gewoon handig voor jou!):

    • Muziek van Joep Beving
    • Lunchroom/bakkerij KEEK
    • VoorleesExpress (vrijwilligersproject om taalontwikkeling bij jonge kinderen te stimuleren)
    0
  • Kabbel

    Heb ik me ooit in de winter zo ontspannen gevoeld? Ik kan het me niet herinneren. Ik geloof, zei ik onlangs tegen een vriendin, dat ik dit seizoen – dat lang mijn minst favoriete was – werkelijk ben gaan omarmen.

    Het is meer geworden dan ‘ik onderga dit’.
    Misschien is het zelfs ‘ik vind dit leuk’.

    Ik heb geleerd om winterdingen te doen, die dit seizoen fijn en uniek maken. Puzzelen, lekkere warme comfort food-gerechten maken (stoofpot, carrot cake!), films kijken onder een dekentje. Midden op de dag buiten een rondje wandelen om even te genieten van het schaarse daglicht. Op zonovergoten weekendochtenden (of hun grijze tegenhangers) hardlopen langs het kanaal. Thee drinken, slofjes aan (dat kan trouwens het hele jaar, al is het tegenwoordig ‘s zomers wel erg heet). Gezelligheid met de kerstdagen, reflecteren op het jaar, plannen maken voor als de dagen weer langer worden. Een goed glas kruidige rode wijn.

    Misschien klinkt het allemaal enorm saai en kneuterig, maar ik ben me de laatste weken intens bewust van ‘het bijzondere in de gewone dagelijkse dingen’. Samen ontbijten met warm, knapperig, versgebakken brood. Dat ik bij de HEMA een stapel voorraaddozen kocht voor noten en gedroogd fruit, precies de vierkante die ik zocht, en die perfect in het keukenkastje passen. Foto’s inplakken aan de keukentafel. Ab Ovo van Joep Beving kunnen spelen, wat een prachtstuk is dat toch.

    Geluk zit overal, let maar op.

    Zelfs de huishoudelijke klusjes die ik altijd zo vervelend vond – de was doen, ugh – gaan me laatste weken makkelijk af. Vorige week was ik alleen thuis, B ging op wintersport, en hoewel dat best even wennen was (o ja, zo is het om alleen te zijn, hé hallo neiging-om-alles-vol-te-plannen!) lukte het me verrassend goed om de boel hier netjes en georganiseerd te houden.

    Dus ja, het kabbelt, op een goede manier. En nu ik aan het werk ben, merk ik pas weer wat die ontspanning doet: dat ik er ook wat onrustig van word. Dan zit ik in de trein naar huis, veel minder moe dan anders, heb ik ‘s avonds nog zin om een lekkere maaltijd te kopen of een Sherlock-mysterie te spelen.

    Doe ik wel voldoende mijn best, vraag ik me dan af, werk ik wel hard genoeg?

    Maar weet je, ik zei zelf een paar maanden terug nog dat het tijd wordt om te wennen aan een nieuw ritme, aan wat minder hevige golven van drukte en stress, aan niet telkens weer op dat punt belanden dat je noodgedwongen een stapje terug moet doen.

    Misschien is dit dan gewoon hoe dat voelt.

    0