Skip to content

Tag: hardlopen

REBLOG 2011: is dit niet bijna profetisch?

Dit stukje uit 2011 zie ik nog steeds als keerpunt. Ik bracht de onrust in mij onder woorden en daarmee zette ik, zonder dat ik dat toen doorhad, een lijn uit voor de toekomst.

Zeker als ik nu terugkijk is dat op z’n minst opmerkelijk te noemen: veel van de dingen die ik als negentienjarige bewonderde in anderen, heb ik inmiddels zelf gedaan (of in elk geval mijn eigen versie ervan).

Zo refereer ik op meerdere punten aan grote buitenlandreizen van vriendinnen. Ik had op dat moment zelf totaal geen ambities in die richting. ‘Niets voor mij’, dacht ik altijd. Maar nog geen twee weken later kreeg ik plots mail met een geweldige kans en nog geen maand later werd ik uitgekozen: een half jaar op uitwisseling naar Taiwan.

En wat dacht je van de passage over journalistiek. Bizar om dat terug te lezen, dat ik dat blijkbaar toen al door had – want het is exact de weg waarin ik nu ook weer zoekend ben. 

Overigens, dat vergelijken doe ik (soms) nog steeds. Gelukkig heb ik inmiddels ook zelf dingen die ik heb gedaan, meegemaakt, bereikt – dingen die me hebben gevormd, ervaringen om trots op te zijn.

Hm, nu ik er zo over nadenk: misschien weer tijd om zo’n lijstje te maken. 

Rolmodellen – over sterren en stenen

26 maart 2011 [19 jaar]

Ik heb zo veel mooie mensen om me heen. Elke dag ben ik me daar weer van bewust als ik een weblogje lees, een mailtje ontvang, een brief vind tussen de post. Vriendinnen die me inspireren met hun daden en woorden, hun kennis en wijsheid; ik mag van geluk spreken.

Slechts één keerzijde heeft deze rijkdom en die is uiteraard niet aan hen maar aan mijzelf te wijten. Mijn ontembare gedachten hebben de vervelende gewoonte continu vergelijkingen te maken tussen mij en ‘de anderen’. Totaal irrationeel en irrelevant zijn deze valse waardeschattingen, maar ze zitten me behoorlijk in de weg. Vaak heb ik het gevoel dat iedereen zo hard op weg is succesvol, mooi en gelukkig te worden (en dat tegelijkertijd al is!) – iedereen, behalve ik.

Zij verslindt meer boeken in een jaar dan ik in twee en studeert nu een half jaar in Canada.
Zij vond vrienden voor het leven in Zuid-Spanje en leerde vloeiend Spaans spreken.
Zij reisde een jaar in haar eentje door Australië en Nieuw-Zeeland en werkt nu om te sparen.
Zij reisde de hele wereld over – van Australië tot Zweden tot Rusland tot Thailand – en weet alles van wijn en voedsel.
Zij verwent zichzelf met de heerlijkste smoothies.
Zij rent op een dag tien kilometer en een paar weken geleden zelfs de halve marathon.
Zij studeert hetzelfde vak als ik maar leert véél harder (en weet dus ook veel meer).
Zij zit urenlang te programmeren.
Zij woont samen in een fijn huisje en kookt dagelijks een fantastisch maal voor haar lief.
Zij heeft de mooiste lange lokken die ik ken.
Zij is met passie aan het promoveren.
Zij werkt in een boekwinkel en weet alles over middeleeuwse geschriften.
Zij reist in d’r uppie naar China om onderzoek te doen en de Chinese taal te leren.
Zij schrijft beter Engels dan een native speaker.
Zij heeft gevatte humor en maakt heerlijke gedichten.
Zij heeft een figuurtje om van te dromen.
Zij maakt haar eigen cosmetica.
Zij heeft een succesvolle food blog.
Zij debatteert tussen andere autoriteiten op het gebied van voedingsleer.
Zij maakt lange dagen op de universiteit om haar vakken te halen.
Zij doet twéé studies.
Zij studeerde af aan de kunstacademie.
Zij werkt full-time.
Zij doet een bestuursjaar.
Zij werkt nachtenlang achter de bar.
Zij danst klassiek en modern ballet.
Zij voedde ondanks een moeilijke scheiding twee kinderen op.
Zij kookt het beste van allemaal.
Zij is de meest wijze vrouw die ik ken.

Zucht. Zo kan ik nog uren doorgaan. Kleine en grote dingen, en zij kunnen nog veel meer dan dit maar daar gaat het niet om. Van alles hierboven zegt het kleine naïeve meisje in mij: ‘ik wil het ook kunnen’.

Dat is belachelijk, kinderachtig, onmogelijk. Ik weet het. Je kan niet altijd alles hebben. Alles tegelijk kan al helemaal niet. Ik kijk veel te veel naar hun wegen en verlies daardoor het oog op mijn eigen pad. Dan verdwaal ik.

Dus ik verdwaal. Ik weet op dit moment niet zo goed hoe mijn weg loopt. Ik ben negentien, ik ben tweedejaars geschiedenis en heb tot nu toe al mijn vakken gehaald – maar besteedde de afgelopen zeven weken zo weinig tijd in de boeken dat ik met recht ‘luie student’ kan worden genoemd. Dat voelt naar. Dat wil ik niet zijn. Ik was toch het meisje dat ooit cum laude haar vwo haalde? Al vier jaar werk ik bij Albert Heijn, het is tijd voor iets nieuws, maar wat dan? Ik heb het gevoel dat ik niets ‘kan’ en vergeet dat voor elk baantje training en inwerktijd bestaat. Ik dacht dat ik journalist wilde worden maar twijfel daar nu steeds sterker aan: ik wil geen sensationele teksten schrijven die kort en vluchtig gelezen worden, ik wil doordachte mooie woorden schrijven die blijven. Ik heb een fijne relatie en vind liefde nog steeds erg moeilijk.

Toch, zoals Japin ooit al schreef: ik kan liefhebben.

Liefde. Liefde. Liefde. Sja.

Eén ding is zeker: liefde voor mijn studie ontbreekt op dit moment. Nu doe ik alle dingen half, als zwakke schaduw van het rolmodel. Ik besef sinds gisteren dat ik mijn aandacht weer op mijn éigen weg zal moeten richten, wil ik stralen. Wie louter naar de sterren kijkt, struikelt over een steen. Ik ben negentien, tweedejaars geschiedenis. Al die reizen, al die plannen, al die kennis – dat komt nog wel. Hoe ik het vaak ook anders ervaar, het is nog niet te laat. Ik heb voldoende tijd – toch?

Morgen ga ik naar de bieb.

Laat een reactie achter

REBLOG 2008: over hardlopen en zelfvertrouwen

Stukje over hardlopen vandaag! Leuk trouwens om jullie enthousiasme te horen over de #reblogs tot nu toe. Ik was ergens bang dat ‘t te kazig zou zijn ;) Maar hé, zo zie je maar, soms moet je gewoon dingen doen, ook als je niet zeker weet hoe ze uitpakken. 

En eigenlijk is dat ook zo’n beetje wat ik in het stukje hieronder zeg, namelijk: 

Laat de angst om te verliezen je er niet van weerhouden het spel te spelen

20 juni 2008 [16 jaar]

Regelmatig loop ik een stukje door het bos. Dat kan allerlei redenen hebben: soms ga ik wanneer ik me niet meer kan concentreren op mijn huiswerk en mijn zinnen wil verzetten, of als ik me simpelweg niet fit voel. Daarnaast sta ik soms ‘s morgens vroeg voor dag en dauw op om de wakende wereld waar te nemen. Op zulke momenten kom ik helemaal tot rust.

Echter, de grootste motivatie om mijn sportschoenen weer uit de kast te halen put ik uit eerdere ervaringen: ik weet dat ik me beter ga voelen van een rondje rennen. En hoe vaker ik loop, hoe meer vertrouwen ik krijg in dat gevoel en in mezelf.

Aan de andere kant: denken dat ik het niet kan, dat ik die vijf kilometer vandaag niet zal redden, is funest voor mijn doorzettingsvermogen. Zodra ik deze gekmakende gedachtes de vrije loop laat, daalt mijn gevoel voor eigenwaarde met rasse schreden en ondanks dat ik er lichamelijk absoluut toe in staat zou zijn, maakt negatieve mentaliteit dat ik nauwelijks nog meters verder kom – het plezier in lopen is dan in elk geval ver te zoeken. Het is dus erg belangrijk dat ik blijf vertrouwen op en in mezelf. En geldt dat niet feitelijk voor alles wat we doen?

Algemeen gezegd: handelingen waarvan ik bij voorbaat het gevoel heb dat ze ‘toch wel gaan mislukken’, kosten me tien keer meer moeite. Heb ik daarentegen een ‘eitje-gevoel’ en ben ik ervan overtuigd dat ik de taak moeiteloos zal kunnen volbrengen, dan gaat het me ook niet al te moeilijk af. Beide zijn gebaseerd op eerdere ervaringen (tien keer eerder vijf kilometer hebben gelopen maakt het vertrouwen dat het de elfde keer weer lukt groter), of op inschatting (na een lange luiervakantie heb ik zo m’n twijfels over mijn loopkwaliteiten).

Vandaag de dag wordt het begrip zelfvertrouwen vaak in verband gebracht met uiterlijk – althans, dat is hoe ik dat lange tijd heb geïnterpreteerd. Wie tevreden is met hoe ze eruit ziet, zo wordt wel gesteld, zit goed in haar vel en heeft daarmee eindeloze mogelijkheden. Ze zal uitstralen dat ze zich goed voelt en trots is op haar voorkomen.

Toen ik tijdens een cooling-down-wandelingetje aan het bijkomen was van dat laatste rondje lopen afgelopen avond, besefte ik plotseling, dat het vele malen dieper gaat dan dat: het besef van puur vertrouwen in jezelf, dat is wat er waardevol is en wat je als persoon verder zal brengen.

Daarom is het belangrijk om zo dicht mogelijk bij jezelf te staan, en hoe leer je ‘jou’ als persoon beter kennen door heel dicht bij haar te gaan staan? Zelfvertrouwen moet groeien en daartoe ben je gedwongen te experimenteren en je grenzen te verkennen zodra je zelfbewustzijn zich begint te ontwikkelen. Daarbij is het vereist soms een duik te nemen in het diepe onbekende; wellicht precies wat velen ervan weerhoudt te vertrouwen.

Uiteindelijk haal je het beste uit jezelf als je beste maatjes bent met de sterke persoon in jou. Je bereikt dingen die je voorheen nooit voor mogelijk had gehouden, juist omdat je ze wel voor mogelijk houdt. En dat is best handig, aangezien je de rest van je leven op de een of andere manier bij jezelf moet blijven. Dus vertrouw op haar! Want wat heb je te verliezen? Ik ben in elk geval morgen weer in het bos te vinden.

Laat een reactie achter