• Warme trui

    Vandaag, zo herinnerde de krant me eraan, is het Warmetruiendag. Elk jaar op 5 februari zetten duizenden mensen én bedrijven de verwarming een graadje lager als actie voor het klimaat. ‘Verwarm jezelf, niet de wereld’, da’s het idee.

    Ik kende Warmetruiendag al langer, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik tot nu toe nooit veel aandacht had geschonken aan het initiatief. Dit jaar is dat anders: vandaag staat de kachel hier op 18 graden.

    18?! Ja, want 19 is hier in huis al zo’n beetje het nieuwe normaal. Nog niet zo lang trouwens; rond de jaarwisseling raakte ik geïnspireerd om mijn lichaam weer meer te laten wennen aan koelere temperaturen.

    Ik had het namelijk nogal vaak koud. Ook al stond de kachel hier standaard op 20 graden – en soms zelfs 20,5 –, ik zat regelmatig te rillen. Koude voetjes, verkleumde handen, brr. Koud koud koud en ik kreeg het maar niet warm.

    Maar toen ging ik in de kerstvakantie logeren bij E en J. Mijn vriendin E is van nature een stuk warmbloediger dan ik (als we vroeger samen gingen hardlopen had ik al twee laagjes thermokleding aan terwijl zij nog in korte broek liep), en bij haar thuis staat de verwarming een stuk lager dan bij mij – graadje of 17, zeg maar. Was natuurlijk even wennen voor me, maar ondanks haar herhaaldelijke aanbod om de kachel wat hoger te zetten als ik het koud had, vond ik dat niet nodig. Ik had een lekker dekentje om mijn benen, kruikje onder m’n voeten én natuurlijk een warme trui aan. Prima zo.

    En toen kwam ik na ruim een halve week weer thuis en ineens vond ik die 20,5 graden bij ons verstikkend warm. Ugh, bijna benáuwd zelfs. Het zette me aan het denken: kun je je lichaam trainen op kou? Ja, natuurlijk kan dat: zie ‘iceman’ Wim Hof, zie inwoners van Siberië, zie liefhebbers van natuurzwemmen in de winter.

    En zie Suus die in een kleine maand tijd haar lijf leerde te wennen aan een kamertemperatuur van 18,5 graden.

    Opvallend genoeg heb ik het nu mínder vaak koud dan toen de thermostaat nog twee graden hoger stond. En het kan placebo zijn, maar ik voel me ook een stuk wakkerder en frisser in m’n hoofd – minder gaar en traag – nu ik koelere lucht inadem.

    Hoe doe je dat, wennen aan kou?

    • Doe het stap voor stap. Je lichaam moet zich aanpassen (letterlijk, het heeft geloof ik iets te maken met de verdeling van bruin vet in je lijf) en dat kost tijd. Ga dus niet in één keer van 20,5 naar 18 graden, dan geef je het waarschijnlijk na twee dagen op. En het effect van jarenlang een halve graden minder stoken is veel groter dan twee dagen twee graden omlaag ;-)
    • Kleed je warm aan. Ja ja, die warme trui is helemaal niet zo’n gek idee. We zijn eraan gewend geraakt om ook in de winter in dunne t-shirtjes rond te lopen; trek wat dikkers aan. Ik realiseer me nu dat ik tot voor kort nauwelijks echt warme truien hád. Investeer in kwaliteit. Draag er langemouwenshirts onder en daaronder nog een hemdje. Laagjes werken top!
    • Houd je voeten goed warm. Als ik koude voetjes heb, voel ik me vrij snel verkleumd en ellendig. En dus kocht ik een goed paar stevige sloffen (op Marktplaats; Warmbat Polarfox, gevoerd met wol). Ik draag binnen ook vaak een paar dikke sokken over mijn ‘gewone’ sokken. En houd ik toch koude voeten, dan maak ik een lekkere kruik en leg mijn voeten daarop – bijvoorbeeld als ik uren stilzit doordat ik aan het werk ben.
    • Douche elke ochtend koud af. Of lauw, als de stap van warm naar ijskoud te groot is. Hoeft niet láng; begin met maximaal 15 seconden. Of adem drie keer rustig in en uit. En heel belangrijk: adem diep en ontspan. (Zie ook volgende punt)
    • Toch koud? Ontspan bewust je spieren. Adem diep in door je neus en langzaam uit door je mond. Opvallend vaak zit kou in je hoofd; het is een angstreactie van je lijf en doordat je lichaam zich aanspant, stopt je energie met stromen en krijg je het júist koud. Ik doe dit nu ook vaak als ik merk dat ik tijdens het wandelen loop te rillen.
    • Stook je interne kachel op: beweeg! Soms heb ik na een werkdag enorm koude handen, omdat ik uren heb zitten typen in een koele kamer. Loop ik dan even tien minuten een blokje om of doe ik mijn fysio-workout van een kwartiertje, dan gloei ik weer helemaal vanbinnen.
    • Heb geduld. Ik herinner me dat de eerste week waarop ik de kachel hier op 19,5 graden zette, best even wennen was. En de eerste week was dat koud afdouchen ook echt niet altijd een pretje (hoewel eigenlijk alleen het moment van temperatuurwisseling vervelend was; achteraf voel je je juist heerlijk opgefrist!). Accepteer dat het wat tijd kost om te wennen aan je nieuwe omgevingstemperatuur. En heel belangrijk: maak er geen strenge bootcamp van. Wees zacht en lief voor jezelf – alleen dan vind je de ontspanning, en vanuit ontspanning komt warmte.

    0
  • Down time

    Vandaag had ik een intake bij de fysiotherapeut. Yep, weer een nieuwe fysio. Het was de eerste expert die niet één seconde naar mijn voet heeft gekeken en toch ging ik opgetogen naar huis.

    M is een sportfysiotherapeut gespecialiseerd in revalidatie na langdurige blessures. Helemaal nieuw was hij eigenlijk niet voor me; jaren terug hielp hij me van shin splints af. En nadat de vorige sportfysio – waar ik in het najaar één sessie had – het liet afweten, besloot ik hem te mailen.

    Het moet nou eindelijk maar eens afgelopen zijn met die peesontsteking van mij.

    Nadat ik had geprobeerd de situatie uit te leggen zonder dat het verhaal ál te lang werd

    in de zomer van 2018 kreeg ik pijn aan mijn enkel, daar liep ik een Tilburg Ten Miles lang doorheen dom dom dom, fysio-oefeningen haalden weinig uit, begin 2019 stelde de orthopeed de diagnose ‘peesontsteking’, meer fysio haalde een beetje iets uit, vanaf juni 2019 ging ik heel heel heel voorzichtig weer hardlopen onder begeleiding van een coach, met muizenstapjes leek dat uiteindelijk goed te gaan tot ik in december 2019 op weer op vijf a zeven kilometer zat, BAM terugval in januari 2020, gestopt met hardlopen, drie maanden weinig doen en toen gaan fietsen, dat ging goed tot ik in de zomer een week lang wat veel wandelde, BAM terug bij af, fietsen met klikpedalen sloopte de boel verder, naar de podotherapeut voor steunzolen, hielp een beetje maar niet eindeloos, naar de huisarts die er twee keer een injectie in zette en me doorverwees naar de sportfysio, die gaf me een oefenschema dat ik zes weken lang om de dag braaf volgde maar toen was die fysio ineens pleite en nu sukkel sukkel sukkel ik maar door – 

    stond M op en liep hij naar het whiteboard aan de muur.

    ‘Ken je de Schijf van Zeven?’, vroeg hij. ‘Nee, het heeft niets met voeding te maken.’

    Hij legde uit dat er iets moet zijn wat mijn herstel belemmert. Kan niet anders, je lichaam wil genezen, dus blijkbaar zit ergens een blokkade. Eye-opener: vaak is dat stress.

    Stréss? Ja. Spanning. Hormonen. Iets met te veel cortisol en zo.

    Kortom: niet (alleen) een fysiek probleem. Anders hadden die steunzolen, 29284 verschillende oefeningen, corticosteroïden-injecties, het stoppen-met-hardlopen, de diclofenac-zalf, Arnica-sportgel, Marmot-olie, de regelmatige yoga, stevige sneakers met goed voetbed, foamroller, voetmassages, icepacks, ijsbaden, warme kruikjes en het eindeloze wachten wachten wachten rusten heus het probleem wel opgelost.

    ‘Je lichaam en geest zijn één. Je kunt ze niet los van elkaar zien. Ik kan jou wel weer een mooi setje oefeningen meegeven, maar daar help ik je waarschijnlijk niet verder mee. Zeg, ben je vaak druk?’

    Dit was het moment waarop terloops opmerkte dat het misschien semi-relevant was dat ik deze zomer ontdekte dat ik ADHD heb. M begon te lachen: ‘Ik vermoedde al zoiets toen ik je hoorde praten, haha! Mijn puberdochter heeft ook ADHD, ik dacht al wat signalen te herkennen…’

    Kijk, now we’re talking. Iemand die snapt hoe mijn hoofd werkt. Hoe fijn is dat?!

    De Schijf van Zeven, vertelde M, is een opsomming van zeven manieren om je brein gezond te houden. Samen liepen we ‘m na, en bekeken hoeveel tijd ik dagelijks besteed aan slapen, beweging, focus, reflectie, spelen, down time en verbinding met anderen.

    Wacht, down time?

    Ja, zei M, dat betekent dat je echt helemaal niets doet. Dat je gewoon uit het raam staart, bijvoorbeeld. Of een korte power nap houdt. Maar bij veel mensen gaat hun hoofd dan al meteen weer nadenken en reflecteren. ‘En helemaal bij mensen met ADHD’, voegde hij eraan toe met een twinkelende grijns.

    En gamen dan, vroeg ik? Dat is speeltijd. Net als een boek lezen of een podcast luisteren. Zelfs mediteren of yoga is geen downtijd, meer reflectie. Ook allemaal nodig en nuttig, maar niet hetzelfde als niets-doen.

    Uh, zei ik. Ik geloof niet dat ik dan ooit downtijd heb.

    Misschien, zei M, was dat hardlopen voor jou wel de manier om tot die downtijd te komen. Alle onrust en energie eruit knallen, daarna bijkomen onder de douche en hup, lekker moe op de bank. eindelijk rust. Herkenbaar?

    Terwijl hij dat zei vóelde ik het ineens hevig in mijn lijf. Ja, zo was het! Met fietsen kon ik het ook hebben. Een lekker lange wandeling komt eveneens in de buurt, maar die lullige blokjes door de wijk waar ik tegenwoordig toe veroordeeld ben doen natuurlijk niet veel.

    Ze putten me simpelweg te weinig uit.

    Goed nieuws, besloot M zijn verhaal: ‘Ik weet nog wel een boel andere vormen van sport die jou dat gevoel wél gaan geven. Neem volgende week je sportkleding maar mee. Dan gaan we aan de slag.’

    2+
  • 20 dingen voor in 2020: halfway point

    Begin januari maakte ik een blog met 20 dingen voor in 2020; een lijstje met dingen die ik dit jaar graag wil doen. Geen harde goede voornemens, schreef ik, maar gewoon: het zou leuk zijn als dit lukt.

    En toen kwam corona.

    Zo zie je maar weer: het leven valt niet te plannen of te regisseren, zelfs al hebben we die illusie hier in het voorspelbare Nederland vaak.

    Het virus en de lockdown maakten de mogelijkheden om eropuit te trekken natuurlijk een stuk beperkter. Aan de andere kant leidde dit gekke voorjaar bij mij juist tot allerlei nieuwe inzichten en mogelijkheden – het zou dus te makkelijk zijn om de 20 dingen zonder pardon van tafel te vegen.

    En trouwens, sommige voornemens blijken zich niets aan te trekken van een pandemie. Dus laten we ‘m er eens bij pakken!

    1. Dagelijks blijven mediteren

    Tja, daar is een beetje de klad in gekomen in de eerste maanden. Maar sinds een paar weken pak ik deze goede gewoonte weer op – zelfs als ik dagelijks vijf minuutjes ‘zit’, merk ik hoe goed dat me doet. Ik gebruik altijd de app Insight Timer en doe meestal een mantrameditatie (uit het boek Leven met wind mee van Jelle Hermus).

    Conclusie: op de goede weg.

    2. Mijn wijnbrevet halen

    Nou, gelúkkig ging de WSET2-cursus gewoon door! Als je m’n vlogs kijkt, heb je gezien dat ik afgelopen maanden regelmatig heb zitten proeven en studeren. Helaas is het examen uitgesteld naar begin oktober, dus ik zal nog even moeten wachten voor ik (hopelijk) het papiertje in ontvangst kan nemen.

    Conclusie: gaat prima zo.

    3. Een dag per week plantaardig gaan eten

    Om te beginnen met het goede nieuws: ik ben alweer ruim een halfjaar vegetariër! En dat begint eindelijk écht te wennen. Voelt goed, zelfs. Blij dat dit lukt.

    Maar eh.. o ja, ik was van plan om een hele dag per week vegan te eten. Eigenlijk had ik dit in januari ge-downgrade naar ‘een avond per week plantaardig koken’ en dat ging best aardig (haha), maar toen kwam corona en werd ik ziek en wekenlang doodmoe was ik blij als ik überhaupt een maaltijd op tafel kreeg.

    Niettemin: regelmatig eten we ‘toevallig’ plantaardig en ik heb wél m’n repertoire vegan recepten uitgebreid – ook met dank aan lezers van Suushi, die me hun favorieten stuurden. Ik maakte bijvoorbeeld:

    Conclusie: hier kan – en wil! – ik weer wat bewuster mee omgaan. ‘Plantaardig maandag’ lijkt me een mooi doel om naartoe te werken; laat ik beginnen met bij de weekboodschappen altijd weer één veganistische maaltijd mee te nemen.

    4. Weer 10 kilometer kunnen hardlopen

    Tja, ik was zo goed op weg in januari… en toen klapte m’n peesontsteking er weer in. Helaas pindakaas. Inmiddels ben ik lekker aan het wielrennen en heb ik het hardlopen even op pauze gezet. Sinds een week heb ik steunzolen die er hopelijk voor gaan zorgen dat ik écht herstel van die hardnekkige blessure.

    Conclusie: met de fysio werk ik er naartoe om in het najaar weer voorzichtig te gaan rennen. Maar die 10 kilometer in 2020 laat ik los – ik kan ze er qua conditie vast uit persen, maar dat lijkt me blessuretechnisch een zeer onverstandig plan.

    5. Vrijwilligerswerk doen

    Yes, dat doe ik, en ik ben zo blij dat ik dit heb opgepakt! Ik haal ontzettend veel plezier uit het wekelijkse voorlezen aan A, mijn lieve voorleeskindje. En hoewel voorlezen door corona ook wat anders liep – twee maanden lang konden we alleen contact hebben via WhatsApp video – hebben we inmiddels een goede band opgebouwd. Tegenwoordig kan ik gelukkig weer op woensdag na werktijd ‘live’ bij haar langs.

    Conclusie: vanwege corona mag het gezin nogmaals meedoen met de VoorleesExpress, en ik heb gezegd dat ik deze nieuwe serie van 20 sessies – vanaf september – graag met hen doe. Zijn ze superblij mee. Goed bezig, Suusie.

    6. Een lange wandeling maken op een mooie plek in Nederland

    Hmm, even denken… volgens mij heb ik dit nog niet gedaan. Wel maakte ik dit jaar natuurlijk – net als de rest van Nederland – meer wandelingetjes door de wijk dan in de rest van m’n leven, maar dat is iets anders dan echt lekker de natuur in. Ik ging trouwens wel naar het strand met A en daar wandelden we een flink stuk, en loop ook zo nu en dan een uurtje langs het water in Utrecht.

    Conclusie: ik wil nog steeds graag een dagje wandelen (15 tot 20 km), dus tijd om wat te plannen. Ik ga binnenkort een vriend of vriendin vragen om dit samen te doen.

    7. Reizen met de trein

    Tja, dit is typisch een voorbeeld van een plan waarbij corona roet in het eten gooide. M’n geplande Londen-tripje ging niet door en hoewel ik al precies had uitgezocht wat de mogelijkheden zijn om naar mijn moeder in Zweden te treinen, was dat afgelopen tijd geen optie. En het plan van B en mij om dit najaar een écht lange treinreis te maken is uitgesteld naar volgend jaar.

    Conclusie: ik wil nog steeds graag andere manieren van reizen verkennen. Zodra de grenzen weer wat langer open zijn (en als we geen tweede golf krijgen) pak ik dit voornemen op.

    8. Op Einder-dagen na de lunch een korte wandeling maken

    Dit heb ik de eerste maanden van 2020 braaf gedaan – was superfijn en vaak gingen er ook een paar collega’s mee. Nu ik thuis werk, is de grootste uitdaging om inderdaad één of twee keer per dag even de deur uit te gaan – want voor ik het weet blijf ik uren plakken achter m’n beeldscherm, en daar word je niet bepaald frisser of productiever van.

    Conclusie: aandachtspuntje, want ik weet hoe goed het me doet. Ik zet nu dagelijks een wekkertje om 11 uur, dan ga ik even wandelen. Ook al is het maar vijf minuten, dat maakt niet uit.

    9. Tweedehands kledingwinkels (en sowieso: kringloopwinkels) in Utrecht verkennen

    Hmm, dit heb ik nog niet gedaan. Ook hier kan ik weer ‘corona’ zeggen, maar eigenlijk is dat bullshit want de laatste weken ben ik wél weer de stad in geweest voor nieuwe spullen.

    Conclusie: een bezoekje aan de kringloopwinkel op 5 minuten fietsen hiervandaan lijkt me een goed begin. Het heeft geen haast, maar mooi als ik hier een keer zin/tijd voor heb.

    10. Weer naar Best Kept Secret

    Long story short: ging niet door. En volgend jaar kunnen we niet, want dan hebben we een bruiloft. Wat ik trouwens superjammer vind, want ik heb megaveel zin in een weekendje dansen, ciders en chillen aan het water.

    O ja, we deden trouwens wel een ‘BKS’-weekendje in het park. Schrale troost, maar was wél gezellig.

    Conclusie: helaas pindakaas. Hopelijk is BKS over twee jaar nog niet failliet – juni 2022, we komen eraan.

    11. Bewuster nadenken over waar ik mijn geld aan uitgeef

    Corona was grappig genoeg een vrij lucratieve tijd voor me, want ja, niet uit eten en niet winkelen en geen drankjes op terrassen en niet treinen of op vakantie. Tegelijkertijd wél twee freelanceklussen naast m’n baan en ook nog een werkgever die zo chill was om mijn reiskostenvergoeding te laten doorlopen.

    Maar eerlijk is eerlijk, de laatste weken ligt mijn bestedingspatroon weer een stuk hoger. Die nieuwe wielerhobby van me is niet goedkoop (hoewel ik wél mijn eerste fiets voor 150 euro op Marktplaats kocht in plaats van meteen naar de winkel te sjeezen!), ik ben alweer een paar keer uit eten geweest en ook op terrasjes te vinden.

    Conclusie: ik vind het eigenlijk wel prima zo. Nu ons plan om een tijdje te gaan reizen is uitgesteld, is de noodzaak om te sparen een stuk minder. Zolang ik een beetje blijf nadenken of ik werkelijk geld uitgeef aan dingen die belangrijk voor me zijn – en niet aan random zooi – ben ik tevreden.

    12. Naar zee

    Yes, ik ging naar zee met A! In het Hemelvaartsweekend waaiden we samen uit in Noordwijk. Was sowieso een gave ervaring, want we boekten een megachique hotelsuite en gingen voor het eerst uit eten ‘met maatregelen’.

    Conclusie: zee is fijn. Ik wil best nog eens, maar: doel gehaald.

    13. Mijn fotoalbums van 2019 en 2018 (af)maken

    Klaar!

    Conclusie: was een leuk project. Ik wil ook nog eens fotoboeken maken van de andere jaren, maar op dit moment heb ik daar geen zin in. Misschien een mooi kerstvakantieproject voor komend jaar.

    14. Lammetjes knuffelen in Zweden

    Tja, dat ging dus óók niet door… snik. Stiekem hoop ik dat we ergens in de zomer alsnog kunnen gaan, maar zolang Zweden code oranje heeft is dat geen optie. Ik kan altijd nog vanaf daar werken, maar dat geldt niet voor B. Hopelijk worden deze maatregelen dus snel weer versoepeld…

    Conclusie: boeh, stom.

    15. Nijmeegse collega’s uitnodigen in mijn huis – en leven – in Utrecht

    Best goed gelukt! In februari kwamen N en H eten, een paar dagen later schoof C aan nadat we een dagje op vlogcursus waren geweest in Amsterdam, en vlák voor corona losbarstte dronk ik ook nog wijn met M. O ja, en een andere collega woont tegenwoordig zelfs in Utrecht – biedt ook mogelijkheden.

    Conclusie: gelukt, was leuk en voor herhaling vatbaar.

    16. Een paar keer een SUUSWEEKEND plannen

    Hahahahaha. ‘Gewoon even helemaal niets’ schreef ik. Nou, dat heb ik geweten. Suusweken waren het, wat zeg ik, Suusmáánden!

    En dat beviel behoorlijk goed.

    Conclusie: ik kan en wil niet meer zonder Suustijd. Sterker nog, ik vind het heerlijk om niet meer wekenlang van tevoren een volle agenda te hebben. Toch blijft afbakenen een dingetje – daarom heb ik een aantal grenzen geformuleerd, regels zo je wilt, die me hierin helpen. Vertel ik nog een keer wat over.

    17. Ayahuasca doen

    Tja, corona. En volgens mij zijn ceremonies tegenwoordig ook soort van verboden?, dus dit zou nog wel eens ingewikkeld kunnen worden.

    Conclusie: wil ik nog steeds, al ben ik de laatste tijd ook op zoek naar andere (missschien mildere) manieren om aan de slag te gaan met de diepere lagen in mezelf. Binnenkort heb ik een afspraak voor een holistische massage en een vriendin wees me ook op regressietherapie. Het is een ‘alternatief’ pad waar ik deels kritisch over ben – er zijn immers veel kwakzalvers die de onzekerheid van mensen uitbuiten – maar ik geloof ook dat we in het westen vaak te beperkt kijken naar lichaam, geest en gezondheid.

    Iets om verder uit te zoeken dus.

    18. Nieuwe muziek (blijven) ontdekken

    Zonder festivalzomer schiet dit er een beetje bij in. Wel heb ik begin dit jaar Billie Eilish ontdekt en alleen daarom al zeg ik: gaat top dit.

    Conclusie: je kunt nu eenmaal niet alles tegelijk in je leven. Maar tips voor fijne en gave artiesten zijn altijd welkom!

    19. Actief oefenen met kleine, dagelijkse zelfzorg

    Hier doe ik nog steeds mijn best voor. Automatisch kleine dingen opruimen gaat langzaam beter (dit kost mij blijkbaar buitensporig veel energie) en ik neem meer tijd om goed en lekker ontbijt en lunch te maken.

    En jullie waren het die me erop wezen dat ik een poosje bezig was met ‘bewust jezelf aaien‘ (deel van de zelfcompassietraining die ik deed) – daar ben ik weer mee begonnen.

    Conclusie: zelfzorg is key voor de manier waarop ik wil leven. Ik ben blij dat ik dit blijf oefenen.

    20. Een grote reis maken (ja, zonder vliegtuig)

    Niet vliegen‘ is natuurlijk ook een doel voor me in 2020 en in die zin is corona juist top: we hebben met z’n állen radicaal minder gevlogen. Dat maakt me blij.

    Maar ja, die grote reis (per trein) gaat dit jaar dus niet door. Ik heb er op Suushi nog weinig over verteld – bewust, ik wilde het eerst wat concreter maken – maar ik denk dat ik er binnenkort wel wat over kan schrijven. Stiekem weten we namelijk best goed wat we willen. De vraag is alleen even wanneer dat weer mogelijk is.

    Conclusie: voorlopig nog even geen lange reisjes, helaas. Maar met een beetje geluk gaan we deze zomer wél twee weken naar Italië.

    Iseomeer
    Vorig jaar was Italië namelijk fantastisch.
    0
  • Terug

    In de categorie ‘dingen over jezelf afroepen’: de dag nadat ik dat vorige blogje (over hardlopen) postte, had ik flink last van mijn enkel.

    En vier dagen later nog steeds.

    Ook het weekend erna terugschakelen (een hele rustige 5 kilometer met wandelpauzes) maakte de boel er niet beter op. Dus nu heb ik al bijna drie weken niet hardgelopen en voel ik mijn enkel nog steeds af en toe steken – vanavond ga ik voor het eerst weer héél voorzichtig een babyrondje proberen.

    Balen natuurlijk, maar niets aan te doen. Gelukkig had ik de laatste weken genoeg andere dingen om me mee bezig te houden. Zo veel, dat bloggen even naar de achtergrond verdween.

    Naast m’n Einderwerk was het weer tijd voor m’n vaste freelanceklus, die ik één keer per kwartaal doe: het wetenschapsverhaal van Radboud Magazine schrijven. Dit keer schreef ik over neonatologie – de zorg voor vroeggeboren kindjes – en had daarover een heel interessant gesprek met een gynaecologe. Half maart in a RU magazine near you. ;-)

    O ja, en toen kwamen er tegelijkertijd nóg twee freelanceklussen op mijn pad. Beetje veel natuurlijk naast de 32 uur die ik al werk, maar het was allemaal nét te leuk om te laten schieten. Een geschiedenisdocente van de RU vroeg me om een gastcollege te verzorgen over toegepast onderzoek, én een team dat zich precies daarmee bezighoudt (Advies & Actualiteit – ik schreef hun kernverhaal en webteksten) vroeg me om hun nieuwste rapport te redigeren.

    Dus ja, dat waren mijn avonden en weekenden, de laatste tijd. ;-)

    OK, niet helemaal hoor. Wat er nog meer was – en is:

    • Mijn mama was een week in Nederland. Altijd fijn en tegelijkertijd ook altijd wat dubbel, want verdrietig – ik merk dat ik het confronterend vind dat ze dan ineens in mijn leven rondloopt terwijl ze daar normaal niet is. Gelukkig hadden we het vooral heel gezellig; samen thee drinken en puzzelen en thuis aanrommelen.
    • Ik werd geveld door een vervelend buikgriepje. ALWEER ja, in oktober lag ik ook al een paar dagen beroerd op bed en rond kerst was ik eveneens niet lekker. O ja en vorige week ook nog een tweedaagse migraine-aanval. Hallo weerstand, doe eens wat beter je best?! (Of: hallo Suusie, doe eens wat rustiger aan…)
    • Komende week begin ik als vrijwilliger bij de VoorleesExpress! Inmiddels ben ik aan een gezin gekoppeld, ik ga voorlezen aan A., een meisje van 5 jaar. Vanuit de organisatie krijg je als voorlezer ook enorm veel tips en ondersteuning (veel meer dan ik had verwacht!). Ik heb braaf alles doorgenomen en bekeken, en ga morgen naar de bieb om een stapel boekjes te halen. En dan: kom maar op!
    • In de categorie ‘nieuwe dingen doen’: over twee weekjes begint ook mijn wijncursus (WSET2). Daarmee ben ik nu een beetje op het punt van ‘WAAROMWILDEIKDITOOKALWEER’ maar dat is vast gewoon koudwatervrees. ;-) Komt misschien ook doordat ik de laatste tijd niet zo veel wijn drink en me eigenlijk wel lekker voel van zo’n fris hoofd. Aan de andere kant: B en ik kochten deze week wél eindelijk een Coravin, dus het is ook niet alsof ik ineens geen wijnsnobliefhebber meer ben…

    Goed, met al die dingen die er zijn en alle vage verdriet die ik ergens daaronder voel kolken, merk ik opnieuw de verleiding om te gaan rennen, nog meer en harder en voller en drukker. En vooral: om de ‘stille’ momenten te vermijden, direct weg te duiken in mijn telefoon/met een reep chocola/computerspelletje/glas wijn.

    Jee, wat zit dat escapisme er toch diep in hè.

    O ja, over die telefoon gesproken: vorige week zat m’n schermtijd weer over de 2 uur per dag en dat bevalt me helemaal niet. Wél nog een goede tip die ik van iemand kreeg: zet je scherm op zwart-wit. Op de iPhone doe je dat via de instellingen: Toegankelijkheid > Weergave en tekstgrootte > Kleurfilters.

    Ik heb het nu al een week of drie zo, en als ik ‘m héél soms terug op kleur zet, schrik ik er gewoon van hoe KNAL die kleuren eigenlijk zijn. Jee, wat een prikkels – en daar zijn we blijkbaar massaal met z’n allen zo aan gewend dat we het niet meer zien…

    Zo zeg, nu ik eenmaal aan het schrijven ben denk ik: wat heb ik eigenlijk veel te vertellen, zelfs ‘hier wegblijven’ was misschien ergens escapisme, stiekem zit het er allemaal wel.

    Ik wil namelijk ook nog vertellen over mijn hernieuwde status als vegetariër (korte versie: bevalt goed!), over dat ik weer ouderwets Harry Potter aan het lezen ben (over verdwijnen in verhalen gesproken, haha – maar is leuk!), dat ons huis eindelijk min of meer af is (alleen nog wachten tot de gordijnen van de studeerkamer worden geleverd), dat ik nu al een half jaar Facebook- en Instagramvrij ben (en het oprecht niet mis in mijn leven!) en dat de reisplannen die B en ik later dit jaar hebben misschien een beetje worden gedwarsboomd door het coronavirus (maar misschien moet ik dan binnenkort eerst eens überhaupt vertellen over die plannen).

    Goed, genoeg voor nu, later weer meer.
    Er komt een redelijk rustig SUUSWEEKEND aan, dus wie weet.

    0
  • Weer zin

    Het figuurlijke stof begint eindelijk weer een beetje neer te dalen hier. Ik merk het vanavond, als ik na het avondeten met een bakje pepernoten achter de Wii kruip voor een ouderwets potje Mario. Ik voel het, als ik daarna naar boven loop, de berg verhuisdozen verplaats en van het hoekje-met-mijn-piano een soort kleine derde kamertje maak, een prettige ruimte om te oefenen.

    Ik oefen toonladders, speel oude stukken door en voel de rust in me zakken. Thuis. Ja, het duurde even voor ik me vrij voelde hier piano te spelen – niet in de minste plaats doordat ons huis een gehorige vooroorlogse bovenwoning is. Maar deze week, heb ik me voorgenomen, ga ik de ruimte weer pakken. Het voordeel van mijn Yahama (ten opzichte van de mooie Grotrian Steinweg van B, die in de woonkamer staat) is dat-ie digitaal is, en je het volume dus kunt regelen. Desnoods kun je zelfs spelen met koptelefoon op.

    Wat ‘nestelen’ betreft – in de zin van: je nieuwe huis je eigen maken – is de winter best een fijne tijd. Ik ben hier immers veel, het is vroeg donker, dus we kunnen het binnen makkelijk gezellig maken, kaarsjes aan, dekentje om, dat soort dingen. Nu moet ik zeggen dat het wel enorm scheelt dat we sinds een week gordijnen hebben. Het voelt meteen tien keer knusser, veel meer mijn coconnetje.

    En al is het winter, al zijn de dagen kort, er zijn zo veel dingen die ik wil doen, de komende tijd:

    • Een wijncursus volgen en m’n wijnbrevet halen. Ja, eindelijk. Deze staat al jaren op mijn bucketlist en ik geloof dat ik het binnenkort écht ga doen. (Even sparen nog.)
    • Weer door met Chinees leren. Een tijdje terug was ik superenthousiast gestart met DuoLingo, maar toen kwam de nasleep van de verhuizing en was ik weken moe moe moe, en ja dan schieten zulke dingen er natuurlijk bij in he. Maar elke dag 5 minuutjes, dat moet toch kunnen?
    • Hardlopen!! En ja, dat gaat best goed, tegenwoordig. Inmiddels zit ik op rondjes van 5 tot 7 kilometer, twee keer per week en daar ben ik behoorlijk tevreden mee. Nee, pijnvrij/zorgeloos lopen is het nog altijd niet (wat duurt herstellen van zo’n peesontsteking laaaaang) maar dat ‘belasting opbouwen’ gaat dus best prima. Ik loop tegenwoordig met schema’s van Laetitia (ikbeginvandaag) en dat bevalt goed, het is fijn om me niet druk te hoeven maken over hoe ver of lang ik moet lopen, en het is vooral ook een fijne rem. In m’n eentje had ik nu vast al verwacht weer op de 12 tot 15 km te zitten…
    • Dinner party’s organiseren. Koken voor mensen is nu eenmaal veel fijner als je een goeie, fatsoenlijk uitgeruste keuken hebt. En ik kocht deze maand een Magimix, ook al zo’n bucketlist-ding, dat is natuurlijk een hele goede reden om allemaal lekkere dingen te maken.
    • Meer boeken lezen. Ik ben me één voor één door al B’s favoriete sciencefiction- en fantasyseries heen aan het vreten en dat is best lekker.
    • Weer elke dag 2x vijf minuten mediteren. Eigenlijk ben ik daar alweer min of meer mee begonnen. Sinds de zomer is er vrijwel geen week voorbijgegaan zonder meditatiemomentje, maar ik moet zeggen dat ik het de laatste week eerder 1-3 keer per week deed dan dagelijks. Terwijl ik wél de voordelen merk als ik het doe. Het argument waarmee ik mezelf meestal overtuig te gaan ‘zitten’? “Vijf minuutjes, Susie, het is jouw leven, maak dan tenminste vandaag vijf minuutjes tijd voor jezelf. Tijd om te zijn.”

    Daarover gesproken; ik heb vanavond nog niet gemediteerd. Nu dan maar even.

    Fijne week lieverds!

    0