Het beste van (mijn) 2016

Eind van het jaar, dus lijstjestijd! Wat waren de beste boeken, series, restaurants en gadgets van 2016? Hier mijn favorieten, geordend per categorie.

Hier ging ik in 2016 het lekkerst uit eten

  1. Pronto Pronto. Heláás gingen ze in september dicht – al opende opvolger Piatto onlangs de deuren – dus deze eerste plek is een postume ode aan Pronto Pronto. Goed Italiaans eten, prima wijn, fijne sfeer én een leuk concept (kleine gerechtjes). Ja, hier was ik in 2016 regelmatig te vinden. PP, ik mis je…
  2. Bij Teus. Uit eten gaan Bij Teus is als eten bij een goede vriend, aldus het restaurant zelf. In augustus nam ik T. hier mee naartoe (en schreef daar ook over). Omdat Teus niet uit onze gedachten is verdwenen, nemen we er binnenkort zijn ouders mee heen.
  3. Jasmijn & IkEigenlijk is Jasmijn & Ik misschien wel nóg beter dan bovengenoemde twee opties; vegetarisch is hier de norm (al hebben ze ook vlees- en visgerechten). En man, dat doen ze goed – zo goed, dat ik durf te wedden dat zelfs de verstokte carnivoor z’n gebakken varken niet mist.
  4. Gare du SudNog maar nét open, deze tent aan de Oosterkade (voorheen zat hier KEUKEN), nu al een hit. Tenminste, als je het mij vraagt. Bar, friterie én bistro in één. Lekker eten en dito wijn (niet gek, er werkt een sterrenchef) in een leuke (hipster-)sfeer. Bovendien zit Gare du Sud slechts 500 meter van mijn huis…gevaarlijk, zeg ik je. ;-)
  5. Wally. Omdat simpel soms óók lekker kan zijn: bij restaurant Wally in Nijmegen (Hertogstraat) at ik in 2016 de lekkerste vegaburger van het jaar. O man, de gedachte aan die blackbeanburger met ‘n flinterdun plakje gesmolten blauwe kaas erover, doet me watertanden. Heb ik even geluk dat Wally vlakbij Einder zit.

garedusud bijteus pronto wally

Deze series vond ik in 2016 het best

  1. De Mol (Vlaamse versie van Wie is de Mol). Tja, de Nederlandse versie stelde behoorlijk teleur, met die veel te makkelijke hint die naar Klaas wees… Gelukkig maakte de Vlaamse serie dat méér dan goed. Voor het eerst in jaren weer op de buis, met onbekende Vlamingen. Spanning, venijn en een geweldige ontknoping.
  2. The Crown (Netflix). Schijnt de duurste Netflix-serie tot nu toe te zijn en ik snap wel waarom: wat een aankleding, wat een decors. Maar niet alleen liefhebbers van kostuumdrama’s zullen smullen van deze verfilming van het leven van de jonge Elizabeth II. Politiek, intrige, historische gebeurtenissen en rijke karakters, The Crown heeft het allemaal.
  3. Elementary (Netflix). Sherlock Holmes, maar dan in New York. Sherlock zelf is – natuurlijk, gelukkig – gewoon Brit, maar Watson is Amerikaans én vrouw. Lucy Liu speelt die rol met verve, trouwens. Leuke serie voor wie van detectives houdt, niet te ingewikkeld. Na drie seizoenen gaat het wel wat kabbelen, maar ik kijk nog steeds graag af en toe een aflevering (40 min) tussendoor.

Deze hardloopwedstrijden vond ik in 2016 het leukst

  1. Halve marathon van Eindhoven2:04:36, die tijd vergeet ik niet snel meer. M’n tweede halve marathon liep ik op 9 oktober, en wat ging dat lekker zeg! Een groot deel van de race verkeerde ik in een enorme runner’s high. En dat ‘t parcours in en rondom Eindhoven zó leuk zou zijn, had ik niet gedacht.
  2. Zevenheuvelenloop Nijmegen. Het verslag is nog steeds niet af (shame on me), maar jongens, wat genoot ik van deze 15 kilometer door m’n oude woonplaats. Prachtig landschap, heerlijk gelopen en goed gezelschap (ik liep samen met een collega)… Ja, volgend jaar weer!
  3. CPC-loop, Den Haag. Ah, mijn eerste halve marathon.. die kan natuurlijk niet in dit rijtje ontbreken! 6 maart lijkt alweer zo lang geleden, maar ik herinner me nog goed dat ik een week van tevoren zó zenuwachtig was dat ik dacht: WAAR BEGIN IK AAN?! Kwam natuurlijk allemaal goed. Sterker nog: was léuk!
  4. Loop van Leidsche Rijn, Utrecht. Samen met Eline liep ik eind mei de Loop van Leidsche Rijn, 15 kilometer aan de westkant van Utrecht. Behalve dat de race lekker ging, was het ook gewoon heel leuk om deze dag samen met haar te beleven.

20160316_140532 img_20161119_161149 14666115_10210747985641512_6531665045466540911_n elinesuusllr

Met deze spullen was ik in 2016 toch wel erg blij

  1. Samsung Galaxy S4 mini. Nee, ook in 2016 zwichtte ik nog niet voor de iPhone-verleiding. (Oké, af en toe struinde ik wel rond op verkoopsites, maar het prijskaartje schrikt me telkens weer af…) Ach, mijn Galaxy S4 mini werkt eigenlijk nog steeds prima en heeft me het afgelopen jaar talloze keren uit de brand geholpen. Wat is het toch handig hè, zo’n universele vraagbaak altijd bij de hand…
  2. NS Jaarkaart. Nu ik in Nijmegen/Hoofddorp werk en dus dagelijks twee uur in de trein zit, ben ik de gelukkige bezitter van een NS Jaarkaart. Da’s goedkoper – een retourtje Nijmegen kost in de spits al bijna dertig euro per dag! – en makkelijker. En ik kan er dus, ook buiten werktijd, onbeperkt mee treinen. Hoezee!
  3. Eastpak rugzak. Jarenlang gebruikte ik allerlei random rugzakken; een IKEA-dingetje, een oude van m’n stiefvader, een exemplaar van Tom…  Omdat die laatste het weer eens begaf, kocht ik dit jaar éindelijk eens een eigen, degelijk exemplaar. Dit dingetje dus. En blij dat ik ermee ben! Perfect formaat, genoeg vakjes voor al m’n handig-onderweg-dingetjes… Ja, als forens leef ik af en toe zo’n beetje uit deze tas.

Deze apps gebruikte ik in 2016 het liefst (oké, naast WhatsApp en Twitter)

  1. Rewire, een habit-tracker, waar ik nu al bijna een jaar bijhoud op welke dagen (en hoeveel) alcohol ik drink, of ik op tijd opsta, dagelijks plank en netjes m’n tanden stook. ;-) Lang niet altijd allemaal, natuurlijk, maar best fijn om zo’n beetje inzicht te hebben in m’n gedrag. (Deze app is trouwens vernieuwd en heet nu anders, ik heb bewust de nieuwe versie niet geinstalleerd.)
  2. QualityTime, een app die dagelijks bijhoudt hoeveel uur je actief op je smartphone zit. Behoorlijk confronterend, maar daarom ook juist erg goed…
  3. Vivino. Met deze app kun je bijhouden welke wijn je hebt gedronken. Supersimpel: je maakt een foto van het etiket, de app weet binnen 5 seconden om welke wijn het gaat en vertelt je ook hoe andere liefhebbers deze beoordeelden. Ik heb ‘m nog niet zo lang, maar ben nu al fan!

Deze boeken moet je in 2017 echt lezen

  1. Astrid Holleeder – Judas. Dijk van een boek, dit. Ik wist nooit zo veel van de zaak-Holleeder en alles dat eraan vooraf ging, maar ook als je daar niet primair in geinteresseerd bent, is dit een meeslepend werk. Astrid vertelt haar familiegeschiedenis, van haar eerste herinneringen tot het moment dat ze – in 2013 – besluit haar broer Willem (‘Wim’ in het boek) te verraden door tegen hem te getuigen.
  2. Griet op de Beeck – Kom hier dat ik u kus. Haar optreden in Zomergasten is mijn favoriete tv-fragment van het jaar. Pas daarná las ik Kom hier dat ik u kus – en zag de paralellen tussen het boek en Griets eigen leven, natuurlijk. Beklemmend, prachtig boek, dit. O Mona, ik wil je knuffelen.
  3. Elizabeth Gilbert – Big Magic. De titel is misschien wat kazig/zweverig, maar dit boek heeft mij in het voorjaar van 2016 heel erg geholpen om rust te vinden en te bedenken wat ik nu eigenlijk echt wil. Ik vind Elizabeth sowieso een mooi en inspirerend persoon; dit boek gaat over creatief leven in de breedste zin van het woord.
  4. René Kahn – Op je gezondheid? Over de effecten van alcohol. Sinds ik dit boek las, drink ik veel bewuster. Of nou ja, ik wás al begonnen met minder/bewuster drinken (yep, ook al startte ik dit jaar een wijnclub), maar René Kahn gaf me een behoorlijke steun in de rug.

Wat zijn jouw favorieten van 2016?

Dit las ik in juni: over oorlog, tieten en het (tot nu toe) mooiste boek van het jaar

En toen was het alweer juli! De helft van het jaar is voorbij en dat betekent dat ik ook op de helft van mijn 2016-challenge van GoodReads ben:

challengesuushi

Niet slecht, toch? Zeker als je bedenkt dat ik vorig jaar in totaal hooguit tien boeken las (ik heb dat toen niet precies bijgehouden).

Het komende half jaar zit ik vijf dagen per week 2-3 uur in de trein (want ja, ik ben deze week begonnen bij Einder! En het is zo leuk! Daarover vertel ik graag meer, maar niet vandaag).

Al dat treinen betekent genoeg tijd om te lezen (en om blogjes te tikken ja, mits ik daar na een werkdag schrijven nog energie voor heb). Dus als jullie nog goede boeken weten die ik móet lezen, this way please. Nu op mijn nachtkastje o.a. Haar naam was Sarah en Joe Speedboot. (Je merkt al, ik loop hopeloos achter, qua literatuur de laatste jaren, maar hé, ik ben hard bezig aan een inhaalslag!)

Goed, zo ver zijn we nog niet, maar ook in juni las ik een stapel(tje) boeken. Welke & wat vond ik ervan?

John Williams – Stoner ****

‘O, je bent mijn lievelingsboek aan het lezen’, riep Judith verheugd toen ze Stoner op mijn keukentafel zag liggen. Ik snap wel waarom.

stoner_1Stoner is het levensverhaal van William Stoner, een nogal doorsnee man met een nogal doorsnee leven. Ondanks alles – of juist daarom – ga je van hem houden. Zozeer, dat ik het laatste hoofdstuk in tranen heb gelezen. Daar houd ik van, als boeken me ontroeren.

Ik herinner me wel dat Stoner een aantal jaar terug in alle bestsellerlijstjes van de boekhandels lag, maar wist eigenlijk helemaal niet dat het een heruitgave is van een veel ouder boek. En dat de auteur, John Williams, dus al lang niet meer leeft. Hier kwam ik pas achter toen ik het boek uit had – in stijl is het boek dus vrij tijdloos, zou ik zeggen – of althans, de Nederlandse vertaling is dat.

Als je Stoner nog niet hebt gelezen en van ietwat rauwe verhalen houdt over mensen & het leven: doen. Al kan ik me ook voorstellen dat dit boek juist verwarrend werkt, als je al een beetje in de war bent over het leven en jezelf.

Astrid Lindgren – Oorlogsdagboek (1939-1945) ****

9200000046155217Sinds ik de biografie van Femke Halsema las, vind ik het steeds leuker om (auto)biografisch werk te lezen. Dus toen ik in de bieb het dagboek van Astrid Lindgren zag liggen op de tafel met Sprinters (=boeken die zo populair zijn dat je ze maar 1 week mag lenen), aarzelde ik geen moment.

Het dagboek geeft een inkijkje in het leven van een gewoon Zweeds burgergezin tijdens de Tweede Wereldoorlog. Lindgren beschrijft nauwgezet de gebeurtenissen in Europa en daarbuiten, terwijl zij zelf in het neutrale (en dus betrekkelijk vredige) Zweden steeds tussen twee vuren staat. Bij vlagen heftig, maar nuchter en toch met gevoel opgeschreven.

Zoals ik al zei: het boek was een Sprinter, dus de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het niet helemaal uit heb kunnen lezen. Want ja, toen kreeg ik plots dat ongeluk en had ik weinig puf voor lezen. Maar: dat ga ik zeker doen als ik binnenkort nog eens de kans krijg. Zoals al in het voorwoord staat, is dit een uniek perspectief.

Rebecca Wolff – De beginners *

1001004011538303Tja, wat zal ik zeggen… Dit boek was een goede reden om mijn GoodReads-account op te frissen. Pas nadat ik andere reviews las, drong tot me door dat ik wellicht gewoon een slecht boek had gelezen.

Nou ja, gelezen, op een gegeven moment begon ik maar een beetje door te bladeren. Eindeloze vage passages, enorm wollig taalgebruik en uberhaupt een heel onrealistisch verhaal. Nee, ik vond dit niks. En voor de duidelijkheid: dat heb ik echt niet vaak.

Opmerkelijk is wel dat ruim driekwart van de reviewers precies verwoordt wat ik dacht toen ik De beginners (‘Een schitterend debuut’, aldus het omslag) dichtsloeg, terwijl er ook een paar mensen zijn die juist zeggen dat ze het boek geweldig vonden. Dus hè, misschien toch een kwestie van smaak – dat, of ik ben een cultuurbarbaar die niets van Hoge Literatuur begrijpt.

Francien Regelink – Francien laat je tieten nog eens zien **(*)

francien-laat-je-tieten-nog-eens-zien-francien-regelink-boek-cover-9789021561813Als ik een puberdochter had, zou ik haar dit boek absoluut laten lezen. Als ik een puberzoon had trouwens ook. Francien Regelink beschrijft haar tienerjaren rondom één gebeurtenis: op een dag stuurt ze een foto van haar borsten naar een jongen die ze leuk vindt. Binnen de kortste keren hangt het webcam-screenshot door de hele school. Behoorlijk ingrijpend natuurlijk voor een 15-jarige. Pas ruim tien jaar later maakt Francien haar verhaal openbaar – inmiddels is ze succesvol blogger en oogst ze lof met haar bekentenis.

Ik vind het dapper van Francien dat ze dit verhaal vertelt en ik denk zeker dat het veel anderen kan helpen. Zeker de laatste hoofdstukken lezen lekker weg. Toch gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat ik het geen geweldig boek vond, om de simpele reden dat het nogal wisselend is geschreven. De eerste hoofdstukken gaan in mijn ogen erg traag en er worden details beschreven die verder totaal niet ter zake doen.

Goed, misschien is Francien haar schrijfstijl niet de mijne. En wellicht behoor ik gewoon niet tot de doelgroep. Al sluit ik ook niet uit dat er een kern van waarheid huist in de review van een andere GoodReads-gebruiker: ik dacht de druk van de deadline te merken (dit geeft Francien zelf ook wel een beetje toe).

Wat ik overigens wél erg leuk vond, was dat ik die beschrijvingen veel herinneringen naar boven kwamen uit mijn eigen middelbareschooltijd. De coopertest, de Bosloop, gekke leraren en door de gangen slenteren.. ik zag het Mill-Hillcollege ineens weer levendig voor me. :-)

Griet Op de Beeck – Vele hemels boven de zevende *****

het-vlaamse-vele-hemels-boven-de-zevende-is-een-feest-voor-taalliefhebbersNa het interview met haar in Volkskrant Magazine én de lovende woorden van Des móest ik wel snel een boek van Griet op de Beeck lezen. Ik besloot haar debuut Vele hemels boven de zevende mee te nemen op vakantie naar Texel.

En daar kreeg ik geen spijt van. Zonder te veel te spoilen: wow, wat een boek. Heerlijk geschreven, ontroerend, herkenbaar, prachtig, schokkend. Gaat dat lezen. Ik ben benieuwd of ik dit jaar nog een beter boek ga lezen dan dit. (Wie heeft er tips?)