A little bit of everything, all rolled into one

maandag

  • Een héle lange werkdag (van 8 tot 7 aan de keukentafel), waarin ik wel lekker veel gedaan kreeg. Zulke dagen moeten niet de norm zijn, maar zo nu en dan geeft het best een voldaan gevoel.
  • Hoe lief B voor me is, hoe goed we zijn voor elkaar. Voor ons allebei zijn het best intense tijden en ik denk dat het ons lukt om de dagen nét wat makkelijker te maken voor de ander.
  • Dat J en S spontaan langs kwamen skeeleren en een cadeau meebrachten – een grote landkaart met alle wijngebieden van Frankrijk. ‘We kwamen deze tegen en moesten aan jullie denken.’ <3
0

tien dingen van de zomer

Jongens, waar is de zomer gebleven? Vier september is het, ik beweeg me met honderdveertig kilometer per uur richting Nijmegen, een druilerig landschap flitst langs het raam. Donkergroen en grijs – de tinten van het limbo tussen nazomer en herfst.

Wat een rare maanden waren het. Tot diep in juli had ik het gevoel dat het nog mei was, de dagen leken gewoon te veel op elkaar. Feitelijk ‘miste’ ik ook zo’n drie weken – in maart zaten we immers achttien dagen in thuisisolatie.

Oké, maar er was toch heus wel wát, dit afgelopen seizoen. Omdat kaderen altijd helpt om overzicht te krijgen: een lijstje met tien dingen van deze zomer.

1. Ik begon met vloggen

Oké, stiekem al in april, maar na wat aarzelend gepruts in iMovie stapte ik al snel over naar Final Cut Pro. En nee, pro ben ik nog lang niet maar ik word langzaamaan wel beter in video’s maken. Zo zie je maar weer: als je iets wilt leren, moet je gewoon beginnen. Durf maar, ook als het resultaat niet meteen geweldig is. De enige manier om te komen waar je heen wilt, is door te doen.

Bekijk mijn YouTube-kanaal.

2. We gingen tóch op vakantie

Wel, niet, wel, niet, tóch wel… Tja, toen de coronacrisis in maart begon, zagen B en ik onze reisplannen voor later dit jaar al snel in het water vallen. Dit wordt een zomer in Nederland, concludeerden we. Tot in juni het aantal besmettingen zo hard daalde dat we tóch naar Italië konden – dachten we, want half juli begon het tij te keren.

Ik ben superblij dat we uiteindelijk wél even naar het buitenland zijn gegaan. Die twee weken Frankrijk waren precies wat ik nodig had om een beetje zomergevoel te kweken.

3. Nooit eerder werkte ik zo lang en zo vaak thuis

En dat beviel verrassend goed. Deze week ben ik voor het eerst weer vier werkdagen op pad, en dat is best wennen.

Lees ook: 4 lessen uit 4 maanden thuiswerken: zo houd je het nog even vol

4. Ik leerde mezelf over SEO en gaf Suushi een upgrade

Weet je nog dat het hier voorheen meer een eenvoudig online schrijf-schriftje was? Ook fijn hoor – niet voor niets keer ik al jaren steeds weer terug naar minimalistische WordPress-thema’s. Maar weet je, zo’n eenvoudige lay-out heeft één nadeel: eerder schrijfwerk op dit blog (lees: de 1.582 posts die níet op de homepage staan) is vrij moeilijk te vinden.

Tenzij je op goed geluk gaat grasduinen in het archief, kom je niet zomaar de teksten tegen waar ik het meest trots op ben. En dat vond ik zonde.

Dus installeerde ik deze zomer de Yoast-plugin, las een heleboel over zoekmachineoptimalisatie én besloot welke lessen ik daaruit meenemen en welke ‘trucjes’ ik lekker naast me neerleg.

SEO-tips: zo is je blog beter vindbaar in Google.

5. Plantaardig eten werd een gewoonte

In Frankrijk stopte ik me twee weken lang vol met wijn en kaas. En hoewel ik genoot van al die camembert, geitenkaas, saint augur en epoisses, was ik er eenmaal thuis hélemaal klaar mee. Een week lang at ik plantaardig, en dat voelde zo goed dat ik er eigenlijk sindsdien mee door ben gegaan.

Ben ik dan nu strikt veganist? Nee, allerminst. Ik eet plantaardig zolang dat fijn is en goed voelt, en maak hier en daar uitzonderingen als dat zo uitkomt. Wekelijks ontdek ik allerlei nieuwe lekkere plantaardige vervangers voor dierlijke producten – en dat ervaar ik als een superleuke zoektocht.

Mijn favoriete ontdekkingen:

  • KwarQ sojakwark van Albert Heijn. (Ook B is fan en eet dit nu vaak als ontbijt in plaats van zijn vertrouwde boterham met kaas.)
  • AH haver fraiche, creme fraiche op basis van haver.
  • Chocolade-mueslirepen van TREK, fijn en vullend tussendoortje.
  • De verse fudge brownies van EkoPlaza.
  • Taartjes van Rose & Vanilla. (Let op, niet alles is hier vegan, maar het meeste wel.)
  • Karmasan, vegan parmezaanse kaas, ook verkrijgbaar bij EkoPlaza.
  • Natura ei-vervanger (= een mengsel van lupinemeel en maiszetmeel), ik gebruik ‘m vooral voor pannenkoeken.
En deze quiche met tomaat en basilicum!

6. Ik had inspirerende ontmoetingen

De laatste tijd ben ik nogal zoekende in mijn werk – een van de redenen dat het hier een beetje stil is, want zoals je zult begrijpen is dat nogal een persoonlijk proces. Om mezelf op weg te helpen, voerde ik afgelopen maanden een aantal gesprekken met anderen in mijn netwerk. Een paar keer mondde zo’n ‘koffiedate van een uurtje’ uit in urenlang praten over het leven. Wat een energie gaf dat!

7. Ik kocht een racefiets

Jaaa, Ruby het Racemonster mag natuurlijk niet ontbreken! Na drie maanden op m’n Marktplaatsfietsje vond ik het tijd om te investeren in een fiets die me écht goed past. En hoewel ik nog minder van Ruby heb genoten dan ik had gehoopt (peesontsteking, je weet wel), ben ik superblij met haar.

Wacht maar, volgend seizoen gaan we samen knallen.

8. Mijn 29e verjaardag was een klein-maar-fijn feestje

En dat was eigenlijk precies goed.

9. Voor het eerst kregen vrienden een baby

Weet je nog dat ik vorig jaar ceremoniemeester was op een bruiloft? Nou, die lieve vrienden van me hebben vorige maand hun eerste kindje gekregen. En o wat is ze mooi en leuk!

Dit is voor het eerst dat directe vrienden van mij een baby krijgen, en eigenlijk voelt dat verrassend ‘gewoon’. Zelf kan ik me bij kinderen hebben nog weinig voorstellen – al denk ik er wel over na – en stiekem is het best handig om eerst bij anderen te spieken hoe dat nou is, zo’n gezinsleven. Voorlopige conclusie: niet eens zo wereldschokkend als ik dacht.

10. Ik gaf me op voor een schrijfcursus

Eind september begint-ie pas, m’n cursus Wijnschrijven en Culinair schrijven, en ik kan niet wachten. We hebben al een eerste opdracht gekregen – komende weken hoef ik me dus niet te vervelen.

Sowieso is er genoeg te doen, nu alle dingen in het leven weer zo’n beetje zijn begonnen: nieuwe werkprojecten, pianoles, yoga, zwemmen, mijn voorleesgezin en niet te vergeten het spannende Pandemic Legacy-spel dat we spelen met E en J.

Genoeg om over te schrijven en de filmen dus. Het wordt wel weer eens tijd voor een weekvlog, vind je niet?

0

in twee weken met de camper door Frankrijk

Goed, tijd om jullie wat meer over Frankrijk te vertellen! Voor wie het komende weken ook nog aandurft om naar het buitenland te reizen – of wie alvast goede adresjes zoekt voor volgend jaar. We hadden namelijk twee erg fijne kampeerplekken én een spontane actie aan het eind van de reis.

Met dank trouwens, die campings, aan de ANWB en z’n Kleine Campinggids. Dat boekje hadden we vroeger altijd in de auto liggen, en omdat ik de neiging heb om dagenlang het internet af te struinen op zoek naar de perfécte camping – net zo lang tot ikzelf én B er gek van worden – leek zo’n gids me een goede afbakening.

Toegegeven, je kunt dan nog stééds kiezen uit honderden campings door heel Europa, maar als je van tevoren een streek kiest én bedenkt welke eisen je stelt aan een kampeerplek, kom je een heel eind. Bij alle campings staat een kort verhaaltje ter sfeerimpressie, en daarnaast een hele rits icoontjes waarmee je precies kunt zien welke voorzieningen er zijn.

Wij wilden bijvoorbeeld graag naar een camping met een zwembad en de mogelijkheid om wat te eten of te drinken. Een camping met plekken met voldoende schaduw, waar je ‘s morgens vers brood kunt halen – en uiteraard een terrein met plekken die elektriciteit hebben en waar camperbusjes zijn toegestaan. ;-)

Doordat we last minute het plan omgooiden, wisten we amper twaalf uur voor vertrek pas waar we precies heen zouden gaan. We besloten om gewoon te rijden naar een camping in Midden-Frankrijk die fijn klonk, en van daaruit verder te zien.

autorit

Deel 1: bijkomen in de Limousin

Na een rit van zo’n negen uur kwamen we eind van de middag aan bij Le Rianon, een rustige boerderijcamping van Nederlandse eigenaren. We werden hartelijk onthaald, en al gauw zou blijken dat dit echt een gezellige, persoonlijke camping is – de eigenaren maken graag een praatje en doen hun uiterste best om het je naar de zin te maken. Op het terrein lopen de kippen vrij rond, de drie hondjes komen regelmatig even buurten en verder zijn er ook lieve schaapjes en paarden.

De camping zelf is heel klein – ik denk dat er naast ons hooguit zes tot acht andere kampeerders waren. ‘s Avonds serveert de eigenaresse een heerlijk diner aan een lange tafel voor wie wil (vanwege corona was dat dit jaar met maximaal twee gezelschappen).

Hier in de Limousin kwamen we rustig bij en lieten we het drukke Nederlandse leven langzaam van ons afglijden. ‘s Avonds genoten we van de schitterend mooie sterrenhemel.

Grappig detail: van de campingeigenaren begrepen we dat Winston Gerschwanovitz en Renate Verbaan er een weekje eerder ook hadden verbleven. Kan me best voorstellen dat je als BN’er zo’n rustige plek in de middle of nowhere uitzoekt. ;-)

Tip: download de app SkyView, dan kun je precies zien welke sterren(beelden) en planeten er in de lucht staan, supercool.

le rianon
le rianon

Deel 2: zwemmen en schaduw zoeken in de Dordogne

Na vijf dagen hadden we wel trek in wat nieuwe prikkels. Inmiddels was de temperatuur opgelopen tot tegen de veertig graden, dus we besloten door te rijden naar een wat koelere plek – paradoxaal genoeg ruim drie uur rijden naar het zuiden, in de Dordogne.

Zo belandden we op camping Picouty, vlak buiten het dorpje Payrac. De plaatsen liggen er grotendeels onder de berkenbomen en de camping heeft een fantastisch zwembad van 20 meter lang, waar B en ik elke dag 30 banen in zwommen. Meestal had je dan het volledige zwembad voor jezelf.

piscine le picouty

Vanaf deze camping maakten we een paar keer een uitstapje. Zo gingen we kanoën op de Dordogne en bezochten we bedevaartsoord Rocamadour – dat vooral héél toeristisch was, maar waar we wel superlekker hebben gedineerd met uitzicht op de vallei.

Dineren deden we bij hotel-restaurant Beau-Site. Je eet daar drie gangen voor 34 euro; ze hebben een paar vegetarische opties, maar niet als deel van dat menu. Daarnaast schenken ze goede wijnen. Ik dronk een fantastische viognier die ik héél graag mee naar huis had genomen…

rocamadour
rocamadour
Overal ‘binnen’ (en dus ook in de basiliek) moest je in Frankrijk verlicht een mondkapje op.
rocamadour
rocamadour
rocamadour hotel beau-site

Verder besteedden we de tijd met spelletjes (Codenames Duet, Level 8, Skipbo – vooral semi-eenvoudige kaartspellen, op vakantie moet je niet te ingewikkeld doen), boeken lezen in de zon en natuurlijk kaas eten en lekkere Franse wijntjes drinken.

boek op de camping

Deel 3: uitwaaien aan de Atlantische kust

Halverwege week twee ontstond een spontaan plan. Twee vrienden, W en C, waren op vakantie aan de kust bij Bordeaux, waar W’s moeder een vakantiehuisje heeft. En W was vrijdag jarig… we besloten hem te verrassen en zo reden we donderdag drieënhalf uur naar het westen.

Dat huisje staat in een village naturiste, een ruim opgezet resort met allemaal huisjes in het bos. Ik was nooit eerder op een naturistencamping (of iets vergelijkbaars) geweest – wel vaak naar de sauna – en het verraste me hoe relaxed ik dit vond. Is het eigenlijk niet gek, hoe ongemakkelijk we in onze wereld omgaan met naaktheid?

Ik vond het in elk geval een verfrissing om gewoon (half)naakt op een terras te kunnen zitten (al droegen we rondom het huisje wel deels kleding, meer uit gemak). En misschien wel m’n beste vakantieherinnering was het moment dat we, op de laatste dag, urenlang speelden in de Atlantische golven. In de stralende zon, zonder bikini, gewoon puur mens zijn, zo blij als een kind.

zwaardvis
Logischerwijs heb ik weinig beeldmateriaal van deze plek – maar deze schotel van zwaardvis en groenten die we ‘s avonds aten, wilde ik toch nog even laten zien.
1+

Wijnclub: 4x witte wijn uit Frankrijk

Eerder deze week schreef ik al over mijn nieuwe opgerichte wijnclub. Afgelopen zondag was de eerste editie! We verbouwden de woonkamer, maakten de eettafel twee keer zo groot (leve IKEA) en zo pasten er nét elf mensen, elf glazen, een stapel wijnboeken én twee keer vier flesjes in de ruimte. O ja, en een paar karaffen water en wat brood.

Mede-oprichter Sab en ik waren als eerst aan zet om de avond te organiseren. In het kader van ‘beginnen bij het begin’ kozen we het thema Frankrijk en fietsten op een zonnige middag naar Wijnhandel Peters aan de Biltstraat.

De aardige meneer achter de toonbank moest vast een beetje glimlachen vanbinnen toen we hem ons plan uitlegden, maar hij hielp ons graag op weg. Vier witte wijnen moesten het worden, zo divers mogelijk. Ik geloof niet dat ik ooit eerder voor honderd euro aan wijn kocht – maar ja, da’s dan weer het voordeel van met velen zijn.

BRING ON THE WINE

Ik telde de dagen af tot zondag en toen het plots zover was, had ik natuurlijk op het laatste moment weer veel te weinig tijd om het huis op te ruimen/een pizza op te eten/mascara op te doen. Ding-dong, daar ging de bel al.

De avond zelf deelden we op in twee delen. Nadat we de basics van het proeven hadden uitgelegd (hier een handig filmpje) hielden we eerst een blindproeverij, waar één voor één de vier wijnen voorbij kwamen. Op tafel legden we een lijstje met beschrijvingen van allevier de wijnen; aan de aanwezigen de taak om de juiste wijn bij de juiste omschrijving te passen.

Dat bleek lastiger dan gedacht. De sauvignon blanc pikten de meesten er wel uit (al beweerde mijn geliefde dat deze wijn “sowieso minder dan vijf euro kostte” ;)), maar het verschil tussen de chardonnay en de viognier was een stuk lastiger te onderscheiden. Interessant ook: bijna niemand vond de duurste wijn het lekkerst.

Halverwege de avond toonde clublid Wouter zich een uitstekende docent tijdens zijn ‘mini-college’ over de (on)zin van dure wijn, waar de prijs van zo’n fles nu precies vandaan komt en hoe je op zoek kunt gaan naar een goede prijs-kwaliteitverhouding.

Daarna vervolgden we het proeven met ronde 2, waar we in informele setting (lees: met meer geklets tussendoor ;)) iets vertelden over allevier de wijnen. Daarbij maakten we dankbaar gebruik van de levendige beschrijvingen van druivensoorten uit het Handboek voor de Moderne Wijnliefhebber (Hamersma & Klei).

Maar wat dronken we nou precies – en wat vonden we ervan?

 

The Holy Snail sauvignon blanc
Val de Loire, 2015 (12%)
9,99 euro

Dit zegt de verkoper: “Klassieke witte wijn uit de oude wereld. Deze knisperend frisse wijn stuift het glas uit. Frisse, opwekkende zuren in de neus, ook grassige en kruidige tonen: buxus, groen fruit.

Mooi gebalanceerd, lang en vol in de mond. Smaken van zwarte bes en citrus (grapefruit!) en wat bloemige tonen, perzik en tropisch fruit. Frisse afdronk.”

Wijnjournalist Hubrecht Duijker: “De woorden ‘uitstekend’ en ‘heerlijk’ geven een perfecte beschrijving van deze wijn. De wijn is zuiver, sappig en met frisse citrussmaken. Deze wijn vormt een geweldige combinatie met salades en visgerechten.”

LEUK OM TE WETEN:

Vorige zomer (juli 2015) organiseerde KLM voor het eerst een wijnproeverij aan boord van een vliegtuig. World Business Class Passagiers, journalisten en het KLM-wijnpanel proefden ‘blind’ zes wijnen. Na afloop onthulde Thérèse Boer – de vrouw van chefkok Jonnie Boer, het befaamde restaurant de Librije in Zwolle – welke wijnen geproefd waren. Ook deze wijn was erbij (de 2014-editie) en het was een van de favorieten en deze wijn is dat najaar ook vast aan boord verschenen bij KLM.

Waarom zo’n wijnproeverij op 10 kilometer hoogte? “Tijdens een vlucht is de smaak- en geurbeleving anders dan op de grond. Dit komt onder meer door de cabinedruk en de luchtvochtigheid. Smaak- en reukvermogen nemen gemiddeld twintig procent af in een vliegtuig. De maaltijden die aan boord geserveerd worden zijn daarom meer gekruid en de wijnen die KLM selecteert, hebben een volle smaak. Wijnen met een hoog tanninegehalte smaken op grote hoogte minder aangenaam en komen daarom niet voor in de selectie.”

WAT VONDEN WIJ:

Een aantal mensen vond deze wijn toch vrij zurig, maar de meningen daarover liepen zeer uiteen. Sommige mensen beoordeelden hem als érg zuur, anderen konden de frisheid wel waarderen.

Zelf was ik lange tijd helemaal geen fan van (de meeste) sauvignon blanc-wijnen, maar ik moet zeggen dat de Holy Snail me best lekker smaakte. Een licht wijntje dat niet zo’n overweldigende bom van vette smaken is, is af en toe eigenlijk best fijn. Volgende zomer in de brandende zon op het terras….hm ja, ik zeg doen.

Well of wine viognier
Pays d’Oc, 2014 (13%)
8,95 euro

Dit zegt het etiket: “Spatzuivere witte wijn, fijn en aromatisch, met indrukken van lychee en abrikoos. Beschaafd in de mond, droog en fris.”

Dit zegt de verkoper: “Het assortiment van Well of Wine bestaat uit wijnen die worden geproduceerd door vaak kleine, ambachtelijke producenten. Well of Wine levert aan de horeca en de gespecialiseerde wijnwinkel. Alle wijnen hebben hun eigen verhaal.”

Wijnexpert Harold Hamersma geeft deze wijn een 8+: “Er kruisen steeds meer onopgepimpte, niet te nadrukkelijke, natuurlijke en frisse viogniers mijn pad. Nu eens niet pronkend met goud, zware parfums en hoge hakken. Het Connie Breukhoven-achtige is er vanaf.”

WAT VONDEN WIJ:

Well of wine is het ‘huismerk’ van een aantal wijnhandelaren in Nederland die samenwerken onder dezelfde naam. “Gebalanceerd” was een term die ik veel terughoorde toen we deze wijn proefden. Duidelijk voller dan de sauvignon, zonder meteen IN YOUR FACE te zijn. Lekker, fijn wijntje. Gehoord tijdens de proeverij: “Als ik bezoek krijg, zou ik deze wijn zeker in huis halen.”

Well of Wine chardonnay
Pays D’oc, 2015 (13%)
8,95 euro

Dit zegt het etiket: “Bleke gouden witte wijn met fijne aroma’s van rijp geel en wit fruit (perzik) met wat amandel. In de smaak een ronde wijn van deze typische chardonnay, elegant ondersteund door een vleugje getoast hout.”

Wijnjournalist Onno Kleyn geeft deze wijn een 9+ in Volkskrant Magazine: “Wat een wijn, wat een beuker! Hij zingt, hij golft, hij sliert en zwiert met rijp fruit, ananas, gebruinde boter, vanille, hij roomt op als crème fraîche op verse volle melk. Hij benevelt en betovert, en dat allemaal zonder plat of log te worden. Nodig smeltende visgerechten, zoet gebraden kippen en je geliefde uit. Een wijn als ouverture van een wervelende opera tussen satijnen lakens.”

WAT VONDEN WIJ:

Enthousiaste kreten vulden de ruimte zodra mensen deze wijn proefden. “Wow, wow, woow wat een smaak!” Deze wijn was voor veel mensen uiteindelijk de favoriet. Niet gek ook, want zo’n volle, ronde, typische chardonnay is moeilijk te weerstaan (niet voor niets is het nog steeds wereldwijd de populairste druif).

Toch vond ik de chardonnay zelf uiteindelijk een beetje vervelen. Ja, natuurlijk, superlekker en alles, maar misschien is het omdat ik zo vaak chardonnay drink – ik vond het, in elk geval voor deze proefavond, wat minder ‘interessant’. Neemt niet weg dat je deze wijn ábsoluut in huis kunt halen als je indruk wil maken op je gasten (en toch niet compleet blut wilt zijn).

 

 

Dominique Cornin Mâcon Chaintré
Bourgogne 2015 (13%)
17,95 euro

De grande finale!

Dit zegt de maker: “Deze wijn raakt je in zijn charme. Hij heeft een uitbundige neus van onstuimige witte bloem, vers fruit en aroma’s van citrusschil. Een glas van deze wijn in de hand is een bloem op een revers, een heldere waterkleur, het is lente weer dat het leven verwarmt. En ook: rode appel, appeltaart, specerijen. Zachte, heldere smaken. Prettige afdronk. Een glas vol geluk.”

Wijnhandelaar Peters: “Een echte tranentrekker! Heftige, zware wijn, complex, enorm veel body. Deze wijn is een explosie van smaak in je mond.”

OK, VERTEL ME MEER!

Dit is in feite ook een chardonnay, maar dan een uit de bourgogne. Handig ezelsbruggetje: witte bourgogne is in feite altijd chardonnay, tenzij anders vermeld. Macon is een stad in midden-Frankrijk, tussen Dijon en Lyon in, het behoort tot de zuidpunt van de bourgogne.

Het internet zegt dat deze wijn de op-een- na-hoogste Macon Chaintre-wijn is (op basis van de scores van critici). Deze wijn is het afgelopen jaar steeds populairder geworden.

WAT VONDEN WIJ?

Ik wist niet dat wijn naar appeltaart kon smaken, maar dat heeft deze wijn onomstotelijk bewezen. En dan bedoel ik niet zo’n vieze, kleffe, mierzoete supermarkttaart, maar écht lekker, subtiel geurend, jammie. Herfst in een glas.

Hoewel ik en mijn mede-wijninkoper iets anders hadden verwacht van deze wijn (voller, meer booming misschien?) kan ik wel duidelijk proeven dat dit de meest complexe wijn is van allemaal. Of is dat omdat ik wist dat ‘ie het duurst was? Hoe dan ook, door deze wijn heb ik ook ontdekt wat stenige/mineraalsmaak in wijn betekent. Het maakt me wel nieuwsgierig naar méér betere wijnen.

En dat komt goed uit, want over vijf weken is sessie 2!

0