A little bit of everything, all rolled into one

Clean

Stoppen met sociale media was misschien wel het beste besluit van afgelopen jaar. Grote kans dat het in elk geval de beslissing was met de meeste impact op mijn leven.

Voor de volledigheid: ik ben niet helemáál gestopt. LinkedIn gebruik ik nog voor mijn werk* en ik ben, ondanks een paar halfslachtige pogingen, nog niet van WhatsApp af. De criticus zou eraan kunnen toevoegen dat YouTube toch eigenlijk óók een sociaal medium is.

Fair enough.

Maar verder ben ik clean. Geen Facebook, Twitter en Instagram meer voor mij. Nu al ruim een jaar en twee maanden. Dat is meer dan vierhonderd dagen.

En wat een bevrijding is het.

Oké, soms mis ik het – een beetje. Gewoon even scrollen op Insta. Zien wat m’n vriendinnen uitspoken, gluren wat vage kennis X aan het doen is of opzoeken hoe het nou eigenlijk gaat met oud-schoolgenootje Y.

En héél af en toe overweeg ik serieus: moet ik niet tóch weer op sociale media? Zijn daar niet juist enorme kansen om impact te maken, om mijn blog en YouTube-kanaal te laten groeien, om meer mensen te bereiken? Is het niet jammer dat ik nu geen lid kan worden van inspirerende groepen op Facebook, waar mensen tips delen over veganisme en duurzaam leven?

Ja, vast.

Maar telkens kom ik weer tot dezelfde conclusie: de voordelen wegen – voor mij – niet op tegen de nadelen. Zeker de laatste maanden, met de coronagekte en bakken complotdenkers en fake news-taferelen, denk ik bijna wekelijks: god, wat ben ik blij dat ik niet meer op die kanalen zit. Ik heb niet de illusie dat ik daardoor géén bubbel om me heen heb, maar het scheelt toch aanzienlijk.

Al die bakken breinvervuiling gaan mooi aan me voorbij.

Want dat is het, hè: met welke informatie voed je je brein? Ik geef mijn hersenen liever niet te veel fastfood. Tuurlijk, soms even snacken is best lekker – zo nu en dan kan ik keihard genieten van een avondje loos ronddolen op YouTube, of even struinen over de showbizzpagina’s van NU.nl. Ben ik ook primadeluxe-tevreden mee.

Soms wil je gewoon McDonald’s.

Maar met Instagram en Facebook was het niet zo. Ik was daar élke dag. Om niet te zeggen: elk uur. Alle wachtmomentjes, treinreizen, verloren minuutjes en wc-bezoeken hing ik te slurpen aan dat scherm. Jarenlang knalde mijn schermtijd standaard over de vier uur – soms zelfs zes.

Tegenwoordig zit ik op gemiddeld twee uur per dag. Dat betekent dat ik de afgelopen 400 dagen óók minstens twee uur per dag aan ándere dingen kon besteden dan aan mijn smartphone (en smartphone was bij mij vooral sociale media).

Even rekenen, dat is dus 800 uur, ofwel 33 volledige dagen. Ja, zo simpel is het: het afgelopen jaar had ik een dikke máánd extra om te leven.

33 dagen tijd voor mijmeren. Schrijven. Boeken en magazines lezen. Pianospelen. Praten met vriendinnen. Yoga’en. Wandelen. Fietsen. Puzzelen. Koken. Taartjes halen en opeten. Me verdiepen in thema’s die me boeien (en waarover je hier de laatste tijd regelmatig leest).

En tijd om, gewoon, aan te rommelen. Voor me uit staren. Op nieuwe ideeën te komen. Te voelen. Shit man, een máánd. Ik vind dat nogal wat.

Lees ook: 10 tips om minder op je smartphone te zitten.

Dit klinkt misschien allemaal een beetje als een praatje van een productiviteitsgoeroe: “kijk eens hoeveel tijd ik bespaar!” Maar eigenlijk is dat niet mijn punt. Waar het om gaat, is dat ik veel meer mijn eigen nieuwsgierigheid volg – in wat ik lees, kijk, doe – in plaats van dat ik de dingen consumeer die me toevallig door een of ander algoritme worden voorgeschoteld.

Vroeger voelde ik me aan het einde van de dag vaak knettergaar, overprikkeld en ongeïnspireerd. Dat is nu nauwelijks nog het geval – zelfs niet met de volle werkweken van de laatste tijd. Mijn creatieve brein bruist als nooit tevoren. Is het toeval dat ik tegenwoordig meer schrijf hier dan in jaren?

Wakker ben ik.
En dat wil ik graag nog even blijven.

*LinkedIn gebruik ik voor mijn werk – dat argument zou je ook voor de andere social-kanalen kunnen gebruiken, maar ik heb de afweging gemaakt dat LinkedIn mij meer oplevert dan kost. Bovendien lukt het vrij aardig om dit netwerk niet te gebruiken als een schermjunkie.

1+

REBLOG 2010: De extremen van de jeugd

2010, ook al zo’n moeilijk jaar. Waarom had ik ook alweer bedacht om één blog per jaar opnieuw te plaatsen? 

O ja, overdaad schaadt, daarom. Als je jezelf dwingt om écht te schrappen, te kiezen (of dat nu in kleding, boeken, vakanties of woorden is), dan wordt wat overblijft veel krachtiger.

Dus vandaag lezen jullie niet over de aanloop naar m’n 19e verjaardag (en dat ik het wel prima vond om 18 te zijn). Jullie lezen ook niet . Wat dan wel? Het overkoepelende thema van mijn leven toen.

Toch grappig, om te lezen dat sommige dingen nog wel herkenbaar zijn, maar dat ik inmiddels veel meer rust heb gevonden – en erachter ben gekomen dat veel dingen gewoon met elkaar zijn te verenigen, al lijkt dat op het eerste gezicht niet zo. 

All I want is everything

26 augustus 2010 [19 jaar]

Ik denk zwart-wit en ik wil de extremen. Ik wil heftig liefhebben en keihard vallen. Ik wil geen liefdesverdriet. Ik wil de veiligheid en intimiteit van een relatie, ik wil de spanning van een eerste date en ik wil even helemaal niks, gewoon vrienden zijn met iedereen. Ik wil dat iedereen mij lief en aardig vindt en ik wil rondlopen met piercings en een eigen kledingsstijl en zeggen wat ik vind zonder bang te zijn wat anderen daarvan denken. Ik wil niet vrienden hoeven zijn met iedereen en ik wil open staan voor alle moois in elk persoon.

Ik wil fit en gezond zijn; goed slapen, niet te veel drinken, veel aan sport doen. Ik wil vega en bio eten en ik wil een nachtelijke milkshake en patatje-met als afsluiter van het zoveelste laatgeworden feestje die week. Ik wil hakken van zeven centimeter en ik wil all stars. Ik wil lang en trots zijn, klein en nietig. Ik wil hard en veel werken en dagenlang nietsdoen. Ik wil naar New York en ik wil niet met het vliegtuig want dat is slechter voor het milieu dan je je kunt voorstellen. Ik wil mijn rijbewijs maar niet een zomer lang werken en alle verdiensten daar aan uitgeven. Ik wil helemaal niet autorijden om dezelfde reden als net gezegd met het vliegtuig. Ik wil vliegen.

Ik wil kunnen leven zonder telefoon en Facebook en ik wil makkelijk en veel contact met hen die ik liefheb. Ik wil leven als kluizenares en ik wil het land afreizen om af te spreken met allerlei interessante, mooie, lieve en nieuwe mensen. Ik wil jong moeder worden maar zeker nog lang geen kinderen.

Kon ik maar geen college missen, altijd aantekeningen maken en de beste studente van de werkgroep zijn – en tegelijkertijd feesten tot diep in de nacht en optimaal genieten van wat ze noemen  ‘studententijd’. Kon ik maar elke dag bij Starbucks ontbijten zonder blut en dik te zijn. Waarom kan ik niet mezelf ontdekken en in een relatie zijn tegelijk? Waarom kan ik niet kiezen?

Kon ik maar in alle rust de heftigheid beleven. Ik wil zoeken, ik wil vinden.
Ik wil de extremen, de extremen van de jeugd.

0