• 6x mijn favoriete wijn van 2020

    December is lijstjestijd. Een beetje cliché, ik weet het, maar stiekem ook best leuk om even terug te blikken. Te beginnen met wijn. Welke wijnen die ik in 2020 dronk, waren de moeite waard? Met andere woorden: welke flessen tip ik je graag voor de kerstdagen – en daarna?

    Ik pakte de Vivino-app erbij en zocht naar m’n hoogste beoordelingen. Komen ze!

    1. Genoels-Elderen chardonnay Blauw 2016 (15,95 euro)
    Belgische wijn. Geef toe, je gaat niet meteen watertanden. Maar na een boeiend college door Joyce van Rennes, eigenaresse van wijnkasteel Genoels-Elderen, was mijn nieuwsgierigheid gewekt. En wauw, de ‘Blauw’-chardonnay van deze lady of wine bleek een blijde verrassing. Van Rennes is in de leer geweest bij wijnmakers uit de Bourgogne – en dat proef je. In haar eigen woorden: Franse wijnboeren bewaren hun geheimen zorgvuldig, maar een onschuldig Vlaams meisje wilden ze best wat trucjes leren… En leren deed ze dus! Het resultaat: een complexe, mineralige chardonnay die inderdaad verbluffend veel weg heeft van witte bourgogne. Maar dan zonder het prijskaartje. Kopen dus.

    O.a. te koop op hun eigen website en in diverse onlinewinkels.

    2. Argiolas Costamolino vermentino di Sardegna (12,95 euro)
    Het schijnt dat met name vrouwen vooral kijken naar het etiket, als ze wijn kopen. En eerlijk is eerlijk: deze fles zag er weinig veelbelovend uit. Maar de eigenaar van m’n favoriete wijnhandel bezwoer me dat deze vermentino fantastisch was. Hij kreeg gelijk. Leuk om mee te nemen naar een borrel of etentje, alleen al omdat vermentino nét even anders is dan de gemiddelde pinot grigio of chardonnay. Naast citroen en grapefruit proef je in deze wijn ook wat frisse kruiden als venkel en munt. Perfect bij een lichte maaltijd, maar ook heerlijk in de voorjaarszon op je terras of balkon.

    In Utrecht te koop bij Wijnhandel Van Berkel.

    3. Antolini Valpollicella classico superiore 2017 (12,50 euro)
    Zeg ‘Valpollicella’ en de gemiddelde wijnliefhebber krijgt pretlichtjes in z’n ogen. In de eerste plaats natuurlijk vanwege de fameuze amarone die het gebied voortbrengt – krachtige, geconcentreerde wijn van ingedroogde druiven – en de ripasso, waarvoor die exclusieve amaronedruiven hergebruikt worden. Maar ook ‘gewone’ Valpollicella-wijn kan de moeite waard zijn. Zoals deze classico superiore van Antolini, een biodynamisch familiebedrijf in het dorpje Marano. Gemaakt van het klassieke druiventrio corvina-corvinone-rondinella, en met voldoende complexiteit om een fles lang interessant te blijven. Maar dan zonder dat je maaltijd of conversatie overschaduwd wordt.

    In Utrecht te koop bij Life’s a Peach.

    4. Majella The Musician Coonawarra (14,39 euro)
    Ik zat me al een tijdje af te vragen wat het nou toch was met Australische rode wijnen, waardoor ik ze vaak zo herkenbaar vind. En ineens wist ik het: eucalyptus! Ook in deze fijne blend van shiraz en cabernet sauvignon – sowieso een klassieke down under-combinatie – komt dat frisse, verkoelende, bijna munt-achtige aroma subtiel terug in de afdronk. The Musician is een wijn die je altijd wel in je wijnrek kunt hebben liggen. Gaat uitstekend bij een stevige maaltijd, maar heeft niet noodzakelijkerwijs voedsel nodig om goed tot z’n recht te komen. Met z’n rijpe smaken van zwart en rood fruit, kruidigheid en zachte tannines is-ie zeker geen achtergrondkoortje, maar ook geen dreunende rockband die de avond steelt. Swingende jazz, eerder. Ja, The Musician is een blijvertje.

    O.a. te koop bij Grape District.

    5. Montes Alpha carmenère 2018 (14,95 euro)
    Tijdens de Chileense wijnclubavond die ik organiseerde, hadden mijn medeorganisator en ik een geheimpje. Vijf rode wijnen lieten we de groep proeven, maar stiekem waren er twee hetzelfde. Deze carmènere van Montes schonken we voor én na de knaller van de avond. Wat denk je? Niemand had het door. Vóórdat de aap uit de mouw kwam, vroegen we elke deelnemer naar z’n favoriet. De ‘dubbele’ wijn bleek de grote winnaar – tenminste, in de tweede ronde. Een volle bak kersen, bramen, pure chocola, bijna iedereen was er dol op. Hij versloeg zelfs de premiumwijn van hetzelfde huis, die dik dertig euro meer kost. Daaruit kun je concluderen dat onze wijnclub nog wat aan smaakontwikkeling moet doen; je kunt ook gewoon een doosje Montes Alpha inslaan.

    In Utrecht te koop bij wijnboetiek Het Gouden Glas.

    6. Joseph Drouhin Santenay 2016 (23,99 euro)
    Voordeel van een vriend die huisarts is: zo nu en dan ligt er ineens een dure fles in je wijnrek. Cadeautje van dankbare patiënten. Tikje traditioneel misschien, maar hé, je hoort mij niet klagen. Want deze rode bourgogne was een van de lekkerste wijnen die ik dit jaar dronk. Santenay ligt in de Côte de Beaune, een subregio die vooral bekendstaat om haar exclusieve chardonnay – zeg maar de crème de la crème van de witte bourgogne. Maar deze pinot noir doet er nauwelijks voor onder. Goed, bij bourgogne betaal je altijd een beetje voor de naam. Even sparen dus. Of een huisarts aan de haak slaan.

    O.a. te koop bij Gall & Gall.

    0
  • Even eruit

    Eigenlijk had ik nu in Zweden moeten zijn. Maar ja hè, corona.
    We hadden de boottickets al geboekt. Flexibele tickets natuurlijk, want in deze tijden weet je nooit hoe het leven loopt. (Dat weet je sowieso niet, alleen zijn we ons er nu van bewust.)

    Zweden was als enige land nog code geel en hoewel het advies ‘ga niet naar het buitenland’ al gold, ik zal het maar eerlijk zeggen, wilde ik gewoon heel graag weer een keer naar het huis van mijn mama. Daar ben ik nu al bijna twee jaar niet geweest; in het vroege voorjaar van 2019 voor het laatst.

    Maar toen werd Zweden toch code oranje. En hoewel we rationeel gezien nog steeds weinig risico lopen (we zouden van tevoren niemand zien, reizen met de auto, verblijven alleen daar op het erf) voelde het niet goed om de regel ‘na terugkomst 10 dagen in quarantaine’ te verbreken. Zeker niet gezien B’s werk in de zorg.

    Dus we gingen niet.
    De vakantieweek lieten we wél staan, allebei waren we erg toe aan even helemaal niets. En omdat thuis de muren zo onderhand weer behoorlijk op me af kwamen, boekten we last-minute een weekje Zeeland.

    In plaats van aan m’n moeders keukentafel zit ik dus nu hier in een ándere rustige boerderij. Met uitzicht op de dijk, een fijne keuken en de zee op nauwelijks tweehonderd meter afstand.

    Ik lees boeken van David Mitchell (tip voor alle schrijvers, lees dit interview met hem), speel potjes Detective en Terraforming Mars met B, bak kruidnootjes en eet chocola. Doe zo nu en dan een yoga-oefening op de ruime vloer hier. Geniet van het opstaan-zonder-wekker, van het leven zonder klok. Ga in bad met bruisballen van de Lush.

    Zelfs dat ik tóch even soort-van aan het werk moest (de schrijfopdrachten van m’n cursus lagen nog op me te wachten) was helemaal niet erg. Zonder verdere verplichtingen was het zelfs wel lekker, een beetje schrijven, creatief zijn.

    Ik heb indrukwekkende dromen hier. Slik een paar dagen m’n medicatie niet en schrik een beetje van hoe onrustig ik plots weer ben, is dit echt hoe ik de wereld tot nu toe altijd beleefde? Tikkende voetjes, duizend gedachten, gekauw op m’n wangen. En plots weer zin in een glas wijn om dat hoofd even uit te zetten.

    Soms merk je in de afwezigheid van dingen pas haar effect. En precies daarom is het óók fijn om even weg te zijn; zodat we straks weer kunnen thuiskomen.

    Intussen blijf ik graag nog even hier.

    3+