• Aan jou

    Aan jou

    Lieve lezer,

    Laat ik beginnen te zeggen: vrolijk kerstfeest! Ik hoop dat je heerlijke dagen hebt en dat je ze precies zo viert als je dat het liefste doet.

    Met deze laatste adventblog sluit ik dit decemberproject af. En eigenlijk rest me op dit moment weinig dan jou te bedanken voor je support. Of je hier nu wekelijks komt of eens per jaar, of je nu vaak reageert of vooral meeleest. Dit blogjaar was er niet geweest zonder jou (want eerlijk is eerlijk, schrijven kan ook gewoon in je dagboek). Ik word altijd weer blij als ik in m’n inbox een notificatie van WordPress vind met een reactie op een van m’n posts, of als een bloglezer me een mailtje of sms’je stuurt.

    Dus nogmaals: dankjewel.

    Mijn blog bestond dit jaar 15 jaar. Zelf ben ik inmiddels 30 en dat betekent dat ik as we speak meer dan de helft van m’n leven aan het bloggen ben. Sommigen van jullie lezen al mee sinds dag 1 – wauw, wat een bijzonder besef.

    Soms vraag ik me wel eens af of het niet enorm egocentrisch is, schrijven over jezelf. Vooral deze laatste weken, waarin ik dagelijks hier schreef, bekroop me regelmatig die gedachte: is het niet eens klaar, al dat gemijmer over ‘mij’? De wereld draait niet alleen om mij.

    Tegelijkertijd hoop ik nog altijd dat ik met m’n verhalen en gedachten anderen verder kan helpen. Dat ik, door te verwoorden wat er in mij omgaat, ook jou misschien een stukje verder kan brengen in je proces. Ik weet in elk geval dat het mij vaak helpt om te weten dat ik niet de enige ben met dingen. En dat het tot diepe(re) verbinding kan leiden als je weet wat er in een ander leeft. We zijn allemaal mensen met een imago én een binnenwereld – juist in tijden van social media en maatschappelijke verharding is het goed om onszelf daaraan te herinneren. Om te blijven zoeken naar wat ons bindt.

    Ik geloof echt dat we dan ontdekken dat er tussen ons meer overeenkomsten dan verschillen zijn. Ook de grootste pestkop van de klas is uiteindelijk maar iemand met onzekerheid en pijn. Die collega die zo vaak hard oordeelt over anderen, is waarschijnlijk vooral knetterhard voor zichzelf. En ouders die onbedoeld hun kind tekort doen of beschadigen, hebben misschien toen ze zelf klein waren nooit geleerd hoe ze het anders kunnen doen.

    Dus ja, laten we vooral onze verhalen blijven vertellen. Laten we delen wat er in ons omgaat, ook al is dat moeilijk of ongemakkelijk.

    Weet je, vanmorgen nog zat ik huilend aan het kerstontbijt met m’n schoonfamilie, tijdens een open gesprek over echtscheidingen en en loyaliteit. Een stukje van mij wilde toen het liefst wegrennen. Weg van het ongemak. Niet dealen met deze confronterende gevoelens. Maar ik bleef zitten en al snel was ik niet de enige bij wie er tranen over de wangen liepen. Ook daar bleek: als we ruimte maken om te vragen naar de ander, om te luisteren naar elkaars gevoelens en ervaringen, blijkt dat we meer gemeen hebben dan we denken. En vanuit die rust en kwetsbaarheid ontstaat écht contact.

    Ha, nou werd het tóch nog een heel verhaal. ;-) Goed, tot zover.
    Wees maar zacht voor jezelf, deze laatste dagen van 2021. Kijk wat jij nodig hebt om bij te tanken. Het is winter, je mag je terugtrekken. Volgend jaar gaan we weer verder.

    Veel liefs!

    PS. Suushi is en blijft mijn hobby – ik hoef niet te verdienen aan dit blog en dat wil ik ook niet. Maar deze website in de lucht houden is niet gratis. Heb je dit jaar met plezier meegelezen, en wil je me steunen? Dat kan. :-) Met een donatie van 1 euro draag je bij aan m’n hostingkosten. Hier vind je een Tikkie.
    Alvast bedankt! <3

    1+