• 14 podcasts die je niet wilt missen

    Schreef ik eind 2019 nog dat ik (eindelijk) het fenomeen podcast had ontdekt, inmiddels ben ik heel wat boeiende luisterverhalen verder. Podcasts laten zich nu eenmaal erg goed combineren met m’n dagelijkse ommetjes, en ook als ik in m’n eentje een flink stuk in de auto zit – zoals naar E in Groenlo – vind ik het prettig om me te laten meevoeren door een verhaal.

    Hoog tijd dus om jullie weer eens een lijstje favorieten te tippen. Nou ja, lijstje… zeg maar gerust: lijst. ;-) Daarmee kom je de zomer wel door, toch? Veel luisterplezier!

    1. Zwarte Muisjes

    Laten we beginnen met wat serious stuff. Zwarte Muisjes gaat over een belangrijk thema waar je nog (te) weinig over hoort: psychische problemen rondom de zwangerschap.

    Podcastmakers Maarten Dallinga (een man, wat ik extra tof vind in dit kader!) en Denise Hilhorst spreken met verschillende vrouwen die rondom hun zwangerschap depressief en angstig werden. En dat doen ze ontzettend goed. Ik denk dat deze podcast sowieso interessant is, of je nu wel of niet zelf een kinderwens (of al kinderen) hebt.

    2. Creatiedrift

    Weet je even niet meer waar je de inspiratie vandaan moet halen? Luister een aflevering Creatiedrift! In deze podcast gaat ontwerper Ruben Stelli in gesprek met creatieve makers, doeners en denkers. Elke aflevering gaat over het creatieve leven van degene die te gast is. Inmiddels zijn er bijna dertig afleveringen verschenen.

    Voor wie niet kan kiezen, deze vond ik erg interessant:

    3. Betrouwbare Bronnen

    Politieke junkies kennen deze podcast van Jaap Jansen en Pieter Gerrit (‘PG’) Kroeger vast al wel – hij gaat richting de tweehonderd afleveringen! Maar hoewel-ie me al een aantal keer getipt was, ben ik op de een of andere manier nu pas aangehaakt. Maar ik vind het mega-boeiend. Jaap en PG spreken over de laatste ontwikkelingen in de Nederlandse politiek – en belangrijker: voorzien dat geheel van historische context.

    Vaak is dat een ander perspectief dan je in dagelijkse analyses in de krant krijgt; ik merk dat ik door deze podcast echt genuanceerder naar gebeurtenissen ga kijken. Zelfs al zijn het soms ook een beetje twee mannetjes die hun mening als feit verkondigen. ;-)

    4. De Rudi & Freddie Show

    Deze podcast zou je kunnen zien als de links-progressieve tegenhanger van Betrouwbare Bronnen. Al doe ik De Rudi & Freddie Show daarmee ook enorm tekort, want Correspondent-auteurs Rutger Bregman en Jesse Frederik praten over veel méér dan Haagse politiek. Laatst wijdden ze bijvoorbeeld een aflevering aan plantaardig eten (Nog niet geluisterd? Doen!) en ze gingen ook in gesprek met de makers van de gevierde documentaire Klassen.

    Stiekem had ik de laatste jaren een beetje een Bregman-allergie ontwikkeld, maar daar ben ik door deze podcast van teruggekomen. Want eerlijk is eerlijk: die jongen stelt een hoop relevante zaken aan de kaak. En laten we Jesse Frederik niet vergeten, de journalist die helemaal in het toeslagenschandaal dook en er een boek over schreef. Mooi om iemand te horen spreken die zich écht verdiept heeft en dus niet zomaar wat roept.

    5. Cocaïnekoorts

    Ik ben gek op podcasts over misdaad. Je weet wel, van die series die zich ontvouwen als een goede detective (zoals Bob, El Tarangu en De Brand in het Landhuis – hieronder volgen er nog een paar). En als zo’n verhaal dan waargebeurd is, heb je al helemaal mijn aandacht. De NRC-podcast Cocaïnekoorts duikt in de misdaadzaak rond Ridouan Taghi, die ooit begon als jonge hasjverkoper in Vianen en uitgroeide tot een van de grootste drugsbarons van Europa.

    In vijf afleveringen nemen ze je mee in het leven van Taghi – en daarmee ook van de steeds extremer wordende georganiseerde misdaad in Nederland.

    Cocaïnekoorts

    6. De moord op Patrick

    Nog zo’n waargebeurd verhaal – en ditmaal echt een mysterie dat voortduurt tot op de dag van vandaag. De moord op Patrick (NPO 1) gaat over een cold case; die van tennisleraar Patrick, die op Tweede Kerstdag 2002 dood gevonden wordt in zijn appartement. Podcastmaker Sanne Boer bijt zich vast in het verhaal. Ze spreekt met de betrokkenen van destijds, en neemt jou als luisteraar mee in haar zoektocht en overpeinzingen. Inclusief het boeiende vraagstuk over waar journalistiek ophoudt en opsporing begint.

    Dit was zo’n podcast waarvan je merkt dat je tijdens het luisteren zelf allemaal theorieën ontwikkelt. Wie spreekt er de waarheid, wie liegt? Klopt het verhaal wel, waar zitten de gaten? En natuurlijk: wie heeft Patrick vermoord?

    De moord op Patrick

    7. De Kasteelmoord

    Nou, en mocht je nog niet genoeg moordzaken hebben geluisterd, dan kan ik de vierdelige VPRO-podcast De Kasteelmoord ook aanraden. De moord is blijkbaar al jaren een van de meest besproken zaken van België (wist ik ook niet). In 2012 wordt landheer Stijn Saelens dood aangetroffen in zijn kasteel. Zijn schoonvader is al snel hoofdverdachte. Wat is hier gebeurd? Was het inderdaad een moord in opdracht, en waarom dan? En waarom lijken er drie Nederlanders betrokken?

    Dit is een wat kortere podcast, die je tijdens een paar autoritjes zo uit hebt.

    De Kasteelmoord (podcast) - VPRO | Listen Notes

    8. Klimaattherapie

    Volgens mij heb ik deze podcast al op verschillende manieren geplugd hier op Suushi, maar blijkbaar stond-ie níet in m’n vorige lijstje tips. Dus toch maar even: Klimaattherapie is wat mij betreft een must-listen (is dat überhaupt een term?). Cecilia Adorée (die je misschien kent uit GTST) voelt zich ongemakkelijk omdat ze zo weinig weet over hoe het nou écht gaat met de wereld, en besluit op onderzoek uit te gaan. Dat levert een serie eerlijke en herkenbare gesprekken op.

    Bij haar aan tafel zitten experts uit allerlei hoeken: niet alleen de usual suspects op het gebied van klimaatverandering, maar ook bijvoorbeeld een psycholoog, een duurzame ondernemer, een boer – en zelfs sjamaan (en voormalig topsport-diëtiste) Saraï Pannekoek.

    Ook de ‘Solo-podcast‘, waarin Cecilia haar eigen inzichten en twijfels verwoordt, vond ik bijzonder treffend en herkenbaar. Sowieso is het mooi om door de afleveringen heen haar ontwikkeling te merken. De podcast begint vrij nuchter en zakelijk, en wordt naar verloop van tijd steeds spiritueler.

    Klimaattherapie de Podcast | himalaya

    9. Beethoven is meer dan een hond

    Heb je altijd al meer willen weten over klassieke muziek? Van m’n pianodocente kreeg ik de tip om Beethoven is meer dan een hond (NPO) te luisteren. In deze toegankelijke podcast nemen twee jonge meiden je mee in de (West-Europese) muziekgeschiedenis. Soms een tikje té popi-jopi vind ik persoonlijk, maar daarmee houden ze het wel luchtig –waardoor je blijft luisteren.

    'Beethoven Is Meer Dan Een Hond' van AVROTROS op Apple ...

    10. De Val van Srebrenica

    Zo ongeveer aan het andere einde van het spectrum (qua luchtig), maar wel steengoed, is De Val van Srebrenica (NTR/NPO). Twee jonge podcastmakers – die, zoals ze zelf ook zeggen, nog nauwelijks konden lezen toen de genocide in de Bosnische stad plaatsvond – duiken 25 jaar na de vreselijke gebeurtenis de geschiedenis in. Zelf was ik ook een kleuter toen dit gebeurde, dus ik vond het bijzonder (en belangrijk) om eindelijk eens echt te horen wat daar nu precies gebeurd is.

    De serie bestaat uit acht afleveringen; elke aflevering beschrijft één dag in de aanloop naar de val van de enclave. Wat gebeurde er precies, hoe zag de situatie eruit? En waarom kon het zó misgaan? Aan het woord komen mensen die erbij waren, wat het verhaal extra indringend maakt. Aanrader.

    De Val van Srebrenica

    11. Laura H. – de podcast

    Ook zo’n verhaal dat ik eigenlijk maar half had meegekregen toen het gebeurde: dat van Laura H., een meisje uit Zoetermeer dat afreist naar het kalifaat van IS – én daar uiteindelijk weer uit weet te ontsnappen met haar kinderen. Ook los van het verhaal is dit een fijne podcast, want Thomas Rueb (die een boek schreef over Laura) heeft een erg prettige stem om naar te luisteren. Je kent hem misschien wel van de podcast NRC Vandaag.

    Deze podcast is trouwens gemaakt door hetzelfde collectief als ‘Bob’ en ‘El Tarangu’.

    10 Podcasts die iedereen zou moeten horen! • BunnyHoppa

    12. Ondertussen in de kosmos

    Yes, ook de Volkskrant heeft inmiddels een wetenschapspodcast! Vooruit, zo ervaren als NRC (Onbehaarde Apen) zijn ze nog niet, maar ook Ondertussen in de kosmos beantwoordt boeiende vragen. Over ufo’s bijvoorbeeld, quantuminternet, kernenergie (do or don’t?) en over de vraag of enig kinderen zielig zijn.

    Stiekem vind ik het altijd extra leuk om deze podcast te luisteren omdat presentator Tonie Mudde (chef van de wetenschapsredactie) mijn leidinggevende was toen ik bij de Volkskrant werkte. Voelt dan toch meteen een beetje vertrouwd. :-)

    13. Schrijfvis

    Houd je van schrijven, dan word je vast erg gelukkig van deze podcast. Ik vind ‘m in elk geval erg leuk én nuttig. Schrijver Dennis Rijnvis (ook een oud-collega van me, we werkten allebei voor NU.nl) praat in zijn Schrijfvis-podcast met bekende schrijvers over hun schrijfproces. En dat doet-ie goed. De podcasts zijn inhoudelijk én vermakelijk. Zijn website vol tips trouwens ook.

    Blog maken? Zo regel je alles (van url tot logo en foto's ...

    14. VPRO Zomergasten

    Tot slot: heb je zin in nóg meer inhoud en vergeet je tijdens de zomervakanties steevast om Zomergasten te kijken (zoals ik)? Goed nieuws: de afleveringen zijn te beluisteren als podcast! En met ruim drie uur per aflevering ben je daar wel effe mee zoet.

    Ik luisterde tot nu toe twee afleveringen, die met schrijver Ilja Leonard Pfeiffer (goed!) en die met viroloog Jaap Goudsmit (ook interessant, zeker het stuk waar hij het heeft over wetenschap en fouten maken in je carriere). Voor de Zomergasten-fans onder ons: welke afleveringen moet ik ook zéker nog luisteren?

    Podcast Luisteren (PodNL): VPRO Zomergasten

    Weet jij nog een goede podcast die ik niet mag missen? Tip ‘m in de comments!

    0
  • toestemming

    Regelmatig spookt de laatste weken een berichtje door mijn hoofd dat iemand me stuurde als reactie op mijn verhaal over vloggen, make-up en bezig zijn met je uiterlijk.

    Sowieso kreeg ik op die post héél veel reacties, veel persoonlijke, bijzondere en inzichtelijke woorden. Laat ik beginnen met een paar andere fragmenten te delen, want er zaten veel dingen bij die me verder hielpen.

    Iemand schreef bijvoorbeeld:

    Je verwijst naar de babyboomer die tegen je zegt dat je een vak moet leren en jezelf nuttig moet maken. Maar in feite heb je een vak geleerd, je bent historica, een verhalenvertelster, iemand die anderen een spiegel voorhoudt, dus heel nuttig.

    Ik las dit en dacht meteen: ja ja ja, o ja dat is het, zo is het en dat wil ik. Ik ben Suus en ik vertel verhalen. Dat, boven alles. (En hieruit ontstaat ook meteen een dieper verlangen: ik zou graag nog meer en vaker verhalen willen vertellen dan ik nu doe, ook andere verhalen, jouw en hun en onze verhalen, opschrijven, in beeld brengen, wat dan ook – ik voel het zo diep vanbinnen dat het bijna brandt.)

    En iemand anders mailde me wat soortgelijks, waarbij hij zelfs nog een stukje verder inzoomde op het creatieve proces:

    En toch… toch blijf ik het opzoeken. (…) Toch blijft het gevoel van iets MAKEN, iets met zorg samenstellen met een doel, iets waarbij zoveel verschillende puzzelstukjes bij elkaar moeten komen (editing, beeldmateriaal, effecten, onderwerpen etc.) een soort aantrekkingskracht hebben voor mij. De beste omschrijving is denk ik dat het voor mij geldt als creatieve uitlaatklep. Een uitlaatklep in de vorm van kortstondige projecten waar iets haast tastbaars uit komt. Iets waarin je andere mensen mee kunt nemen. Iets waarin ik een verhaal kan vertellen dat ik graag wil vertellen. 

    Again: JA. Goede realisatie ook, dat ook de strubbelingen en twijfels (in dit geval met video’s maken) deel zijn van het creatieve proces. Omdat het per definitie kwetsbaar is. Met schrijven herken ik dat inmiddels goed – ik weet dat er bij élk verhaal dat ik maak een fase is waarin ik denk: GOD DIT WORDT HELEMAAL NIKS, WAAR BEN IK IN HEMELSNAAM MEE BEZIG. En dat ik dan gewoon stug door moet gaan en dat ik uiteindelijk, achteraf, vaak blij ben met het resultaat.

    Is zelfs nog steeds zo met de blogjes die ik hier schrijf – terwijl, kom op, ik doe dit letterlijk m’n halve leven! Toch kan ik nog steeds denken dat “de dingen die ik nu schrijf veel matiger zijn dan een tijd geleden, vroeger schreef ik mooier en beter en scherper”, et cetera. Lees ik stukjes terug van bijvoorbeeld vijf jaar of nog langer geleden, dan ben ik bijna verbaasd (in positieve zin) over hoe ik toen schreef. Terwijl ik ook weet dat ik toen niet bijster blij was met m’n meeste schrijfsels.

    Goed, ik dwaal af – terug naar waar ik deze post mee begon. Iemand schreef me dus een berichtje waaruit één zin specifiek bleef hangen:

    Ik vind het juist heel positief als mensen er niet helemaal gelikt uitzien, daarmee geef je anderen ook ruimte en toestemming om niet supermodel-mooi te zijn.

    Spijker op z’n kop. Elkaar toestemming geven, mooi gezegd vind ik dat.

    Ik moest meteen denken aan hoe ik laatst spontaan langskwam bij S, zij de deur opendeed en een van de eerste dingen die ze zei was: ‘ik dacht nog, moet ik nou make-up op mijn hoofd smeren maar toen dacht ik, ach nee het is Suusie, dat is toch niet nodig, en ik ben blij te zien dat jij ook niets op hebt’.

    Ik moest lachen en zei haar dat ik, voordat ik op de fiets stapte, inderdaad precies dezelfde gedachte had. Ik ga naar S en die vindt het prima als ik gewoon in mijn chill-trui en zonder make-up op haar bank zit, die vindt me niet minder leuk zo.

    Hoe fijn is het als je – zéker bij de mensen die dichtbij je staan – je niet mooier, beter, gelikter of gezelliger hoeft voor te doen dan je bent? Dat je gewoon jij mag zijn, zonder maskers.

    Sterker nog, wie zegt er eigenlijk dat je dan minder ‘mooi’ bent? Dat is zo’n diepgeworteld idee, de mooie versie van jezelf is de versie waarvoor je moeite hebt gedaan. Uh, waarom eigenlijk – is dat wel zo? Ik keek laatst een video van YouTuber Marije (ditgebeurterals) die een week lang zonder make-up door het leven ging. In alle eerlijkheid, mijn eerste gedachte bij haar ‘natuurlijke’ gezicht was: meid wat ben je prachtig zo, wat zonde om die puurheid altijd te willen verbergen en het gevoel te hebben dat het niet goed genoeg is…

    (Nog even los van het feit dat ik me realiseer dat dit óók weer klinkt als ‘oordeel’ en dat de focus op deze manier nog steeds op uiterlijk ligt, het hele punt is denk ik, en nu citeer ik weer een lezeres van die avondpraat-blog: je bent niet óf nep óf echt, je kunt een eerlijke vlog maken met mascara op, en de keer daarna met mascara én bb cream, of wat je maar wil! We nemen je serieus. En je ‘moet’ helemaal niks.)

    Maar goed, elkaar toestemming geven dus. Wat ik ook ervaar is dat je, juist door zulke kwetsbaarheid te tonen, dichter bij elkaar komt. Doordat je niet bezig bent jezelf te “presenteren” naar de ander, kun je meer aandacht richten op het gewoon zijn, op het contact. Je hoeft de ander er niet – met mooie kleren, een opgemaakt gezicht, de nieuwste telefoon of wat dan ook – van te overtuigen dat je cool bent. Want je bent het al.

    Dat neemt overigens niet weg dat het soms fijn is om tijd en energie te besteden aan je uiterlijk – ook dat kan een vorm van zelfzorg zijn. Ik denk dan vaak terug aan iets wat (ik geloof) Lianne ooit schreef: dat het supercomfortabel kan voelen om altijd rond te lopen in je chillpants en met een slordige knot op je hoofd, maar dat het evengoed getuigt van zorg en zelfliefde om je haren te kammen, een fijne crème op je huid te smeren en wat moois aan te trekken.

    En zo blijkt maar weer dat de tagline van Suushi (overigens ooit gejat uit het liedje Bitch van Meredith Brooks) nog altijd geldend is:

    I’m a little bit of everything, all rolled into one.

    0