• Wat de pandemie met me doet

    Wat de pandemie met me doet

    Weten jullie nog, dat er 2 jaar geleden rond kerst berichten naar buiten kwamen over een nieuw virus in China? Het ‘Wuhan-virus’ werd het nog genoemd. Ach, dachten we hier, dat zal wel weer zo’n SARS-achtig ding zijn waar ze in Azië mee moeten dealen. Ver van ons bed, niets om je druk over te maken.

    Weet je nog dat er tijdens de eerste lockdown mensen aan het aftellen waren naar 1 juni 2020, want dan zouden we weer he-le-maal los kunnen? Weet je nog dat de maatregelen tegen het eind van afgelopen zomer zo’n beetje allemaal waren afgeschaft?

    Het is gek om dit blogje van oktober vorig jaar terug te lezen. Doet me beseffen ook, dat het tóch goed is om regelmatig te schrijven over de situatie van dat moment – ook al lijkt die op het moment zelf vanzelfsprekend en vermoeiend. Met de tijd wordt het alemaal zo’n blur en de dingen krijgen zo snel weer een totaal andere perceptie.

    Haha, en daar zitten we dan. December 2021 en de winkels zijn dicht, de scholen gesloten, de sportscholen leeg. Gelukkig kunnen we in elk geval nog naar de bibliotheek. Goed, ik heb niet zo’n zin om het zoveelste zeikverhaal over de coronacrisis af te steken. ;-) Maak je geen zorgen, dat wordt deze post niet.

    Op Instagram ging onlangs een vraag rond: post een foto van jezelf begin 2020, vlak voordat de pandemie losbarstte. Voor de vorm heb ik er twee opgezocht – een selfie en een foto van diezelfde avond:

    Vóór de pandemie leidde ik het leven van twintiger in de grote stad. Druk met werk, vrienden, sporten, etentjes, uitjes. Niet dat ik nou elke week nog in de kroeg te vinden was, integendeel, maar bij vlagen kón het. De foto hierboven is in TivoliVredenburg, bij de laatste Zer00s Heroes die ik voorlopig zou meemaken (maar daar had ik nog geen idee van). De selfie maakte ik een paar uur eerder, tijdens een heerlijke wijnavond met een collega.

    Inmiddels:

    • Ben ik een dertiger
    • Verhuisde ik van Utrecht naar een dorp in Gelderland
    • Heb ik een koophuis en een samenlevingscontract
    • Ontdekte ik dat ik ADHD heb (het voelt NOG STEEDS raar om dit te schrijven)
    • Heb ik m’n baan bij Einder opgezegd en ben voor mezelf begonnen
    • Zijn meerdere goede vrienden een gezinsleven aan het opbouwen

    Nogal wat verandering dus. Maar nog veel meer vond – en vindt – de verandering in mij plaats. Hoewel… welke verandering? Ik vind het moeilijk om er vandaag echt de vinger op te leggen. Lockdown geeft me het gevoel dat ik een beetje in een tunnel zit en dat maakt het moeilijk te onderscheiden welke gevoelens en ervaringen door de pandemie komen, en welke verschuivingen sowieso wel hadden plaatsgevonden.

    Het gaat namelijk een beetje alle kanten op.

    Soms voel ik me rustiger, meer at peace. Soms heb ik juist het gevoel dat ik almaar onzekerder word. Of was die onzekerheid er altijd al, maar is-ie nu minder gemaskeerd door positieve input en succeservaringen?

    Soms voel ik me verbonden met de mensen om me heen. Soms denk ik juist dat ik het allemaal altijd verkeerd zag en helemaal niet in staat ben tot diepe, werkelijke verbinding. Soms ben ik ON FIRE, blij met waar ik sta, soms kijk ik naar mezelf en zie een stuntelende weirdo.

    Ik heb het gevoel dat de mensen om me heen sneller en meer oordelen over elkaar. Of ben ik dat zélf? Een paar maanden geleden, herinner ik me, voelde ik me supersteady en lukte het me eindelijk om grenzen aan te geven tegenover vrienden. De laatste weken loop ik me weer de hele tijd te excuseren over van alles en komt kritiek knetterhard aan.

    Maar wat komt van mij, en wat wordt veroorzaakt door de pandemie? In welke verhoudingen?

    Ik kan alleen maar gissen. Maar als ik om me heen kijk, zie ik veel mensen worstelen. In lockdown 1 had ik al sterk het gevoel dat we hier niet voor gemaakt zijn, voor dit afgescheiden leven. Wij mensen horen dicht bij elkaar te zijn. Op eilandjes kwijnen we weg. En alle videoverbindingen ten spijt, via Teams ben je nooit écht verbonden.

    Dus misschien is dat wel het belangrijkste inzicht: hoezeer we sociale wezens zijn. Hoe we elkaar nodig hebben. Hoe gezond het is om in zo’n mensenmassa te staan, elkaars handen vast te houden, te knuffelen, van dichtbij diep in elkaars ogen te kijken.

    Of ligt ook dát gevoel vooral in mij?

    0
  • vrijdag & zaterdag

    • De nieuwste aflevering van Onbehaarde Apen luisteren tijdens m’n ochtendwandeling. Over dat het beeld van de (oer)man als jager nu toch echt – wetenschappelijk bewezen – de deur uit kan. “Een vondst in Peru zet het beeld van de jagende man en de zorgende vrouw op zijn kop. Hoe komt het dat we nog steeds denken in patriarchale termen? Hoe terecht is dat en hoe komen we er vanaf?
    • Even op pad voor een freelanceklus. Op pad! Een live-gesprek! Het deed me belachelijk goed.
    • Eten bij B’s broer. Zijn neefje en nichtje, wat lief en leuk en knuffelig zijn ze toch.
    • Dat M en A hierheen kwamen voor spelletjes, pizza en gezelligheid. Het was mega-fijn om in gezelschap te zijn en de tijd vloog.
    • Sneeuw! Een witte winterwereld, ik had niet gedacht dat dat nog zou gebeuren dit jaar.
    • De zelfgemaakte pizza’s van B die weer zo goddelijk waren. Misschien zelfs lekkerder dan die van O’Panuozzo… Inderdaad, dat zegt wat.
    0
  • Even eruit

    Eigenlijk had ik nu in Zweden moeten zijn. Maar ja hè, corona.
    We hadden de boottickets al geboekt. Flexibele tickets natuurlijk, want in deze tijden weet je nooit hoe het leven loopt. (Dat weet je sowieso niet, alleen zijn we ons er nu van bewust.)

    Zweden was als enige land nog code geel en hoewel het advies ‘ga niet naar het buitenland’ al gold, ik zal het maar eerlijk zeggen, wilde ik gewoon heel graag weer een keer naar het huis van mijn mama. Daar ben ik nu al bijna twee jaar niet geweest; in het vroege voorjaar van 2019 voor het laatst.

    Maar toen werd Zweden toch code oranje. En hoewel we rationeel gezien nog steeds weinig risico lopen (we zouden van tevoren niemand zien, reizen met de auto, verblijven alleen daar op het erf) voelde het niet goed om de regel ‘na terugkomst 10 dagen in quarantaine’ te verbreken. Zeker niet gezien B’s werk in de zorg.

    Dus we gingen niet.
    De vakantieweek lieten we wél staan, allebei waren we erg toe aan even helemaal niets. En omdat thuis de muren zo onderhand weer behoorlijk op me af kwamen, boekten we last-minute een weekje Zeeland.

    In plaats van aan m’n moeders keukentafel zit ik dus nu hier in een ándere rustige boerderij. Met uitzicht op de dijk, een fijne keuken en de zee op nauwelijks tweehonderd meter afstand.

    Ik lees boeken van David Mitchell (tip voor alle schrijvers, lees dit interview met hem), speel potjes Detective en Terraforming Mars met B, bak kruidnootjes en eet chocola. Doe zo nu en dan een yoga-oefening op de ruime vloer hier. Geniet van het opstaan-zonder-wekker, van het leven zonder klok. Ga in bad met bruisballen van de Lush.

    Zelfs dat ik tóch even soort-van aan het werk moest (de schrijfopdrachten van m’n cursus lagen nog op me te wachten) was helemaal niet erg. Zonder verdere verplichtingen was het zelfs wel lekker, een beetje schrijven, creatief zijn.

    Ik heb indrukwekkende dromen hier. Slik een paar dagen m’n medicatie niet en schrik een beetje van hoe onrustig ik plots weer ben, is dit echt hoe ik de wereld tot nu toe altijd beleefde? Tikkende voetjes, duizend gedachten, gekauw op m’n wangen. En plots weer zin in een glas wijn om dat hoofd even uit te zetten.

    Soms merk je in de afwezigheid van dingen pas haar effect. En precies daarom is het óók fijn om even weg te zijn; zodat we straks weer kunnen thuiskomen.

    Intussen blijf ik graag nog even hier.

    3+
  • dinsdag, woensdag & donderdag

    • Dit artikel in The Guardian, waarin de duurzaamheidsjournalist van die krant maar liefst 18 mythes over de consumptie van dierlijke producten en veganisme ontkracht. Die kerel heeft z’n huiswerk gedaan zeg, top. (En vooral ook gaaf dat een Britse kwaliteitskrant een artikel maakt met de kop ‘Why you should go animal-free’).
    • Weer eens curry madras maken met een verspakket van Appie. Tip jongens, als je een keer geen inspiratie hebt – gewoon hop, precies alles wat je nodig hebt in één doos. Deze is erg lekker met vegetarische kipstuckjes (bijvoorbeeld die van de Vegetarische Slager).
    • Dat J kwam eten, fijn om hem even over de vloer te hebben.
    O ja en dit was er ook nog: léuke post van de gemeente! Nou ja, voor zover het onderwerp ‘leuk’ is natuurlijk, maar toch. ;-)
    • Tussen de middag bellen met m’n nichtje. Eerder in de week belde ik ook al met een vriendin tijdens een lunchpauze-wandeling. Goeie combi: even bijpraten, sociaal contact én naar buiten. #lockdowntips
    • Voorlezen aan A. Ik was eind van de middag best gesloopt van de werkdag en voelde me sowieso niet lekker, maar achteraf ben ik zo blij dat ik toch gewoon op de fiets ben gestapt. Dat meisje weet me altijd weer op te kikkeren. Zo leuk om te zien hoe enthousiast ze is over de verhalen die we samen lezen!
    • Dat het op m’n werk eindelijk niet meer absurd druk is, maar gewoon ‘te doen’.
    Oké, ik besteed nog steeds een significant deel van de week aan Teams-vergaderingen ;-) Maar in elk geval nu weer met pauzes tussendoor.
    • Mijn collega’s bij Einder. Wát een fijne mensen toch.
    • Dat m’n nieuwe interview voor DUB, het Utrechtse digitale universiteitsblad, online staat. Ik interviewde hoogleraar letterkunde Geert Buelens en dat was enorm leuk. We spraken over lees- en schrijfplezier, de dalende leesvaardigheid onder jongeren en waarom dat een bedreiging vormt voor de democratie, over de kracht van fictie én hoe je een goede column schrijft. Lezen dus!
    • Oude seizoenen van Hunted bingewatchen. Aanrader als je nog een leuke serie zoekt! Geen fictie trouwens, maar een spannend tv-programma waarin twaalf Nederlanders drie weken uit handen moeten zien te blijven van een professioneel opsporingteam. Superboeiend, allereerst al om te zien hoe makkelijk het tegenwoordig is om mensen te vinden op basis van hun digitale gedrag…
    0
  • dinsdag

    • De dag beginnen met een blokje om het park. Ik had vandaag niet veel tijd, mijn eerste vergadering begon om 8 uur, maar ik besloot om 7.45 tóch even tien minuten naar buiten te gaan. En ja, ook dat heeft dus zin. Het kan altijd even.
    • Geïnterviewde die tevreden is over m’n verhaal. Als zo’n stuk dan af is weet ik weer waarom ik dit zo graag doe.
    • Dat het lukte om 16.30 uur te stoppen met werken. Uitloggen, yin yoga doen (een Zoom-les vanuit de studeerkamer, want ik had een beetje keelpijn), en ‘s avonds bewust even NIET naar werkdingen kijken.

    0