A little bit of everything, all rolled into one

Dit las ik in december: Het Rosie-project

In december las ik niet zo veel. Onderweg naar mijn werk liet ik me iets te vaak afleiden door mijn smartphone (ik las dus wel dingen, maar weinig noemenswaardigs) en verder was de Kerstmaand druk als altijd.

Gelukkig vond ik tóch tijd voor 1 boek: Het Rosie-project. Zo haalde ik overigens op de valreep mijn GoodReads Reading Challenge: 40 boeken in 2016. Jeej!

Maar dat Rosie-project dus. Ik had het al vaak zien liggen in de boekhandel en het was natuurlijk weer zo’n boek dat iedereen al láááng gelezen had en dat ik (daarom) steeds maar niet wilde openslaan. Nu dan toch.

Gramae Simsion, Het Rosie-project **** 

Het boek (Australische auteur, vertaald uit het Engels) gaat over Don Tillman, een verstrooid professor genetica van eind dertig. Al na een paar bladzijden realiseer je je dat Dons brein op een wonderlijke manier werkt – hij heeft het syndroom van Asperger, al weet hij dat zelf niet en wordt het ook nergens expliciet vermeld.

Don is op zoek naar een vrouw om mee te trouwen. Eigenlijk kan ik niet veel méér zeggen zonder de verhaallijn te spoilen, maar dat verhaal is eigenlijk nog de minste reden waarom Het Rosie-project zo’n leuk boek is. Als lezer krijg je alles mee vanuit het perspectief van Don en dat zorgt regelmatig voor een grijns op je gezicht. Bijvoorbeeld omdat je op basis van zijn observaties conclusies trekt over sociale situaties, die Don zelf duidelijk níet trekt.

Van het Abrikozenijs Fiasco, tot het Jas Incident en Olivia de vegetarische hindoe/antropoloog én natuurlijk de enige echte Rosie; ja, dit boek blijft me nog wel een tijdje bij. Op dit moment lees ik trouwens het vervolg, Het Rosie-effect. Schijnt niet zó briljant te zijn als het eerste deel, maar is tot nu toe evengoed erg vermakelijk.

0

Het beste van (mijn) 2016

Eind van het jaar, dus lijstjestijd! Wat waren de beste boeken, series, restaurants en gadgets van 2016? Hier mijn favorieten, geordend per categorie.

Hier ging ik in 2016 het lekkerst uit eten

  1. Pronto Pronto. Heláás gingen ze in september dicht – al opende opvolger Piatto onlangs de deuren – dus deze eerste plek is een postume ode aan Pronto Pronto. Goed Italiaans eten, prima wijn, fijne sfeer én een leuk concept (kleine gerechtjes). Ja, hier was ik in 2016 regelmatig te vinden. PP, ik mis je…
  2. Bij Teus. Uit eten gaan Bij Teus is als eten bij een goede vriend, aldus het restaurant zelf. In augustus nam ik T. hier mee naartoe (en schreef daar ook over). Omdat Teus niet uit onze gedachten is verdwenen, nemen we er binnenkort zijn ouders mee heen.
  3. Jasmijn & IkEigenlijk is Jasmijn & Ik misschien wel nóg beter dan bovengenoemde twee opties; vegetarisch is hier de norm (al hebben ze ook vlees- en visgerechten). En man, dat doen ze goed – zo goed, dat ik durf te wedden dat zelfs de verstokte carnivoor z’n gebakken varken niet mist.
  4. Gare du SudNog maar nét open, deze tent aan de Oosterkade (voorheen zat hier KEUKEN), nu al een hit. Tenminste, als je het mij vraagt. Bar, friterie én bistro in één. Lekker eten en dito wijn (niet gek, er werkt een sterrenchef) in een leuke (hipster-)sfeer. Bovendien zit Gare du Sud slechts 500 meter van mijn huis…gevaarlijk, zeg ik je. ;-)
  5. Wally. Omdat simpel soms óók lekker kan zijn: bij restaurant Wally in Nijmegen (Hertogstraat) at ik in 2016 de lekkerste vegaburger van het jaar. O man, de gedachte aan die blackbeanburger met ‘n flinterdun plakje gesmolten blauwe kaas erover, doet me watertanden. Heb ik even geluk dat Wally vlakbij Einder zit.

garedusud bijteus pronto wally

Deze series vond ik in 2016 het best

  1. De Mol (Vlaamse versie van Wie is de Mol). Tja, de Nederlandse versie stelde behoorlijk teleur, met die veel te makkelijke hint die naar Klaas wees… Gelukkig maakte de Vlaamse serie dat méér dan goed. Voor het eerst in jaren weer op de buis, met onbekende Vlamingen. Spanning, venijn en een geweldige ontknoping.
  2. The Crown (Netflix). Schijnt de duurste Netflix-serie tot nu toe te zijn en ik snap wel waarom: wat een aankleding, wat een decors. Maar niet alleen liefhebbers van kostuumdrama’s zullen smullen van deze verfilming van het leven van de jonge Elizabeth II. Politiek, intrige, historische gebeurtenissen en rijke karakters, The Crown heeft het allemaal.
  3. Elementary (Netflix). Sherlock Holmes, maar dan in New York. Sherlock zelf is – natuurlijk, gelukkig – gewoon Brit, maar Watson is Amerikaans én vrouw. Lucy Liu speelt die rol met verve, trouwens. Leuke serie voor wie van detectives houdt, niet te ingewikkeld. Na drie seizoenen gaat het wel wat kabbelen, maar ik kijk nog steeds graag af en toe een aflevering (40 min) tussendoor.

Deze hardloopwedstrijden vond ik in 2016 het leukst

  1. Halve marathon van Eindhoven2:04:36, die tijd vergeet ik niet snel meer. M’n tweede halve marathon liep ik op 9 oktober, en wat ging dat lekker zeg! Een groot deel van de race verkeerde ik in een enorme runner’s high. En dat ‘t parcours in en rondom Eindhoven zó leuk zou zijn, had ik niet gedacht.
  2. Zevenheuvelenloop Nijmegen. Het verslag is nog steeds niet af (shame on me), maar jongens, wat genoot ik van deze 15 kilometer door m’n oude woonplaats. Prachtig landschap, heerlijk gelopen en goed gezelschap (ik liep samen met een collega)… Ja, volgend jaar weer!
  3. CPC-loop, Den Haag. Ah, mijn eerste halve marathon.. die kan natuurlijk niet in dit rijtje ontbreken! 6 maart lijkt alweer zo lang geleden, maar ik herinner me nog goed dat ik een week van tevoren zó zenuwachtig was dat ik dacht: WAAR BEGIN IK AAN?! Kwam natuurlijk allemaal goed. Sterker nog: was léuk!
  4. Loop van Leidsche Rijn, Utrecht. Samen met Eline liep ik eind mei de Loop van Leidsche Rijn, 15 kilometer aan de westkant van Utrecht. Behalve dat de race lekker ging, was het ook gewoon heel leuk om deze dag samen met haar te beleven.

20160316_140532 img_20161119_161149 14666115_10210747985641512_6531665045466540911_n elinesuusllr

Met deze spullen was ik in 2016 toch wel erg blij

  1. Samsung Galaxy S4 mini. Nee, ook in 2016 zwichtte ik nog niet voor de iPhone-verleiding. (Oké, af en toe struinde ik wel rond op verkoopsites, maar het prijskaartje schrikt me telkens weer af…) Ach, mijn Galaxy S4 mini werkt eigenlijk nog steeds prima en heeft me het afgelopen jaar talloze keren uit de brand geholpen. Wat is het toch handig hè, zo’n universele vraagbaak altijd bij de hand…
  2. NS Jaarkaart. Nu ik in Nijmegen/Hoofddorp werk en dus dagelijks twee uur in de trein zit, ben ik de gelukkige bezitter van een NS Jaarkaart. Da’s goedkoper – een retourtje Nijmegen kost in de spits al bijna dertig euro per dag! – en makkelijker. En ik kan er dus, ook buiten werktijd, onbeperkt mee treinen. Hoezee!
  3. Eastpak rugzak. Jarenlang gebruikte ik allerlei random rugzakken; een IKEA-dingetje, een oude van m’n stiefvader, een exemplaar van Tom…  Omdat die laatste het weer eens begaf, kocht ik dit jaar éindelijk eens een eigen, degelijk exemplaar. Dit dingetje dus. En blij dat ik ermee ben! Perfect formaat, genoeg vakjes voor al m’n handig-onderweg-dingetjes… Ja, als forens leef ik af en toe zo’n beetje uit deze tas.

Deze apps gebruikte ik in 2016 het liefst (oké, naast WhatsApp en Twitter)

  1. Rewire, een habit-tracker, waar ik nu al bijna een jaar bijhoud op welke dagen (en hoeveel) alcohol ik drink, of ik op tijd opsta, dagelijks plank en netjes m’n tanden stook. ;-) Lang niet altijd allemaal, natuurlijk, maar best fijn om zo’n beetje inzicht te hebben in m’n gedrag. (Deze app is trouwens vernieuwd en heet nu anders, ik heb bewust de nieuwe versie niet geinstalleerd.)
  2. QualityTime, een app die dagelijks bijhoudt hoeveel uur je actief op je smartphone zit. Behoorlijk confronterend, maar daarom ook juist erg goed…
  3. Vivino. Met deze app kun je bijhouden welke wijn je hebt gedronken. Supersimpel: je maakt een foto van het etiket, de app weet binnen 5 seconden om welke wijn het gaat en vertelt je ook hoe andere liefhebbers deze beoordeelden. Ik heb ‘m nog niet zo lang, maar ben nu al fan!

Deze boeken moet je in 2017 echt lezen

  1. Astrid Holleeder – Judas. Dijk van een boek, dit. Ik wist nooit zo veel van de zaak-Holleeder en alles dat eraan vooraf ging, maar ook als je daar niet primair in geinteresseerd bent, is dit een meeslepend werk. Astrid vertelt haar familiegeschiedenis, van haar eerste herinneringen tot het moment dat ze – in 2013 – besluit haar broer Willem (‘Wim’ in het boek) te verraden door tegen hem te getuigen.
  2. Griet op de Beeck – Kom hier dat ik u kus. Haar optreden in Zomergasten is mijn favoriete tv-fragment van het jaar. Pas daarná las ik Kom hier dat ik u kus – en zag de paralellen tussen het boek en Griets eigen leven, natuurlijk. Beklemmend, prachtig boek, dit. O Mona, ik wil je knuffelen.
  3. Elizabeth Gilbert – Big Magic. De titel is misschien wat kazig/zweverig, maar dit boek heeft mij in het voorjaar van 2016 heel erg geholpen om rust te vinden en te bedenken wat ik nu eigenlijk echt wil. Ik vind Elizabeth sowieso een mooi en inspirerend persoon; dit boek gaat over creatief leven in de breedste zin van het woord.
  4. René Kahn – Op je gezondheid? Over de effecten van alcohol. Sinds ik dit boek las, drink ik veel bewuster. Of nou ja, ik wás al begonnen met minder/bewuster drinken (yep, ook al startte ik dit jaar een wijnclub), maar René Kahn gaf me een behoorlijke steun in de rug.

Wat zijn jouw favorieten van 2016?

0

Wat ik allemaal doe de laatste tijd

Ja hoi, al dat schrijven over restaurants, hardlopen, boeken en yoga is natuurlijk hartstikke leuk, maar wat spook ik eigenlijk verder allemaal uit tegenwoordig?

Nou, een heleboel.
(Oké, da’s vast niet zo’n verrassing, ik bedoel, is het ooit anders geweest?)

Nee, zonder gekheid: ik ben zo veel van huis dat ik tegenwoordig op zaterdagochtend eerst samen met Tom twee uur lang een WERVELWIND door het huis doe, om alle was, afwas, stapeltjes en andere rommel zodanig te ordenen dat het weer een beetje leefbaar is. ;)

EINDER, NU.NL EN DE VOLKSKRANT

Alweer een half jaar ben ik economieredacteur voor NU.nl, parttime & freelance. Dat is hartstikke leuk: gezellige collega’s, prima werktijden en ik leer veel nieuws. Een halfjaar geleden wist ik echt NIETS over beurskoersen en ik zou mezelf nog steeds geen expert noemen op dat gebied, maar ik weet inmiddels wel hoe een faillissement werkt, hoe het precies zit met vrijhandelsverdragen CETA/TTIP en wat zoal de gevolgen van de lage rente zijn.

Verder startten afgelopen maand twee nieuwe rubrieken in de Volkskrant, waarvan ik auteur ben. In De Opvolger komen twee generaties in een familiebedrijf aan het woord en in De Sprong interview ik mensen die radicaal van werkzaamheden zijn veranderd. Elke week verschijnt één van deze twee rubrieken op de economiepagina’s van de krant (geen vaste dag, maar het zal meestal op woensdag t/m vrijdag zijn). Tips voor beide rubrieken mogen overigens altijd mijn kant op!

deopvolger1 desprong1

Is dat alles? Nee, integendeel, het belangrijkste komt nog! Sinds juli ben ik natuurlijk als schrijver in dienst bij Einder en sinds 1 oktober werk ik er om de week een dag extra. In oneven weken ben ik nu naast maandag, dinsdag en woensdag ook op vrijdag in Nijmegen te vinden. (O ja en sinds vorige week ben ik ook volgens internet officieel deel van het team. Jeej!) Het bevalt dus hartstikke goed daar in de Keizerstad. Wow, wat heb ik het toch getroffen met dit plekje…

Half juli schreef ik al eens wat ik doe bij Einder en hoe leuk het daar is.

“NIJMEGEN, DA’S WEL EEN EINDJE REIZEN”

Dat is de reactie van veel mensen als ik over m’n werk praat. Maar eigenlijk vind ik dat uurtje ‘s ochtends en ‘s avonds prima te doen. ‘Vroeg opstaan’ valt wel mee; de wekker gaat tussen half en kwart voor zeven en daar ben ik na ruim vier maanden zo aan gewend, dat zelfs opstaan in het donker niet vreselijk meer is.

Ik heb de luxe dat ik 400 meter van een treinstation woon (Utrecht Vaartsche Rijn) en met de goede aansluiting op de intercity sta ik binnen exact 1 uur in Nijmegen. En vanaf het station is het nog maar vijf minuutjes fietsen naar kantoor.

In de trein lees ik vaak boeken, typ blogjes of werk aan mijn sociale leven via WhatsApp. Het zijn, kortom, best ontspannen uurtjes, al is het wel significant drukker in de trein sinds de colleges weer zijn begonnen.

nijmegengeenmist

“EN WAT DOE JE VERDER NOG DAN?”

Tiz natuurlijk niet alléén maar werk, hè, het leven. Gelukkig is er ook nog allerlei Leuks – onlangs, nu én binnenkort:

  • Uit eten gaan met Tom en met vrienden: onlangs bij De Veiling in Utrecht (leuk!), aanstaande zondag bij de Meesterproef in Nijmegen
  • De tweede sessie van m’n wijnclub, aanstaande zaterdag. Ditmaal wordt ‘ie georganiseerd door twee andere clubleden, dus ik hoef alleen maar achterover te leunen en lekkere wijntjes te proeven. Zin in.

Lees ook welke wijnen we dronken tijdens de eerste sessie & wat we ervan vonden.

  • Rondjes hardlopen met en zonder maatjes. Dinsdag liep ik voor het eerst met collega’s Margriet en Ellis door Nijmegen, een proefrondje Zevenheuvelennacht. Over ruim twee weken loop ik de wedstrijd. Zin in!
  • En o ja, de dag daarna loop ik dan ook nog ‘even’ de 15 km-Zevenheuvelenloop. Te veel hooi op m’n vork? Ik ben er nog niet over uit… Het is in elk geval iets dat ik al bijna een jaar in m’n hoofd heb (om beide wedstrijden te lopen), dus hé, laat ik het maar gewoon DOEN en dan merk ik het wel.
  • Afgelopen maand logeerde ik weer een weekend bij mijn oma in Drenthe. Ze is inmiddels 83, ik voel me gezegend dat dit nog kan <3
  • In oktober dronk ik in totaal 4 glazen wijn (tegenover toch wel tientallen in september, toen ik op vakantie was in Frankrijk ;-)). Dat kostte wat moeite maar werd langzaam steeds meer een gewoonte. Nu nog zorgen dat ‘t zo blijft, want er is áltijd wel reden voor een feestje…. Gelukkig heb ik steeds meer fijne alcoholvrije alternatieven ontdekt, die deel ik binnenkort nog wel eens met jullie.
  • In de trein lees ik intussen ook nog steeds een hoop boeken. Vier weer deze maand; natuurlijk schrijf ik er binnenkort weer over, net als in september, augustus, juli, juni, mei, april en maart.
  • En dan ga ik nog een week naar Zweden, eind november! Mijn moeder en stiefvader (die daar wonen) heb ik inmiddels al sinds begin april (!!!!) niet meer gezien, dat is dus al dik een half jaar geleden. Hoogste tijd dus en gelukkig had ik nog precies genoeg vakantiedagen dit jaar. Tom gaat dit keer ook weer mee.

hardlopenzevenh dessert

O JA: EN IK GA NAAR CUBA

Volgens mij liet ik het al eens vallen in een blogje, maar inderdaad: ik ga naar Cuba! In mijn eentje, twee weken, in januari. Ticket is al geboekt, maar daarmee is dan ook alles gezegd.

Plan is om vandaag naar Rotterdam te gaan om visum te regelen. Goede tips voor casas particulares, plekken waar ik heen moet, overleef-tips et cetera zijn meer dan welkom. De laatste weken waren zó vol dat ik me nog amper heb kunnen voorbereiden, dus dat wordt zo onderhand misschien wel een beetje tijd… Ik heb gehoord dat Cuba dit jaar zodanig overspoeld wordt door toeristen, dat het nodig is je verblijf weken/maanden van tevoren te regelen.

cubaticket

Goed, dat loopt allemaal vast wel los. Eerst vandaag nog m’n Volkskrantrubrieken schrijven en dan WEEKEND vieren. Morgen is het chilldag: ‘s morgens een stuk hardlopen in het bos en daarna lekker helemaal niets doen dat moet. En ja, dat plan ik in ;-) Ik kan niet wachten – al is het stiekem best moeilijk om even niets te doen als je de hele week loopt te racen.

Maar hé, Netflix aan, kopje thee erbij; eigenlijk is er niet zo veel voor nodig om gelukkig te zijn.

deeerstedag

 

 

 

0

Dit las ik in juni: over oorlog, tieten en het (tot nu toe) mooiste boek van het jaar

En toen was het alweer juli! De helft van het jaar is voorbij en dat betekent dat ik ook op de helft van mijn 2016-challenge van GoodReads ben:

challengesuushi

Niet slecht, toch? Zeker als je bedenkt dat ik vorig jaar in totaal hooguit tien boeken las (ik heb dat toen niet precies bijgehouden).

Het komende half jaar zit ik vijf dagen per week 2-3 uur in de trein (want ja, ik ben deze week begonnen bij Einder! En het is zo leuk! Daarover vertel ik graag meer, maar niet vandaag).

Al dat treinen betekent genoeg tijd om te lezen (en om blogjes te tikken ja, mits ik daar na een werkdag schrijven nog energie voor heb). Dus als jullie nog goede boeken weten die ik móet lezen, this way please. Nu op mijn nachtkastje o.a. Haar naam was Sarah en Joe Speedboot. (Je merkt al, ik loop hopeloos achter, qua literatuur de laatste jaren, maar hé, ik ben hard bezig aan een inhaalslag!)

Goed, zo ver zijn we nog niet, maar ook in juni las ik een stapel(tje) boeken. Welke & wat vond ik ervan?

John Williams – Stoner ****

‘O, je bent mijn lievelingsboek aan het lezen’, riep Judith verheugd toen ze Stoner op mijn keukentafel zag liggen. Ik snap wel waarom.

stoner_1Stoner is het levensverhaal van William Stoner, een nogal doorsnee man met een nogal doorsnee leven. Ondanks alles – of juist daarom – ga je van hem houden. Zozeer, dat ik het laatste hoofdstuk in tranen heb gelezen. Daar houd ik van, als boeken me ontroeren.

Ik herinner me wel dat Stoner een aantal jaar terug in alle bestsellerlijstjes van de boekhandels lag, maar wist eigenlijk helemaal niet dat het een heruitgave is van een veel ouder boek. En dat de auteur, John Williams, dus al lang niet meer leeft. Hier kwam ik pas achter toen ik het boek uit had – in stijl is het boek dus vrij tijdloos, zou ik zeggen – of althans, de Nederlandse vertaling is dat.

Als je Stoner nog niet hebt gelezen en van ietwat rauwe verhalen houdt over mensen & het leven: doen. Al kan ik me ook voorstellen dat dit boek juist verwarrend werkt, als je al een beetje in de war bent over het leven en jezelf.

Astrid Lindgren – Oorlogsdagboek (1939-1945) ****

9200000046155217Sinds ik de biografie van Femke Halsema las, vind ik het steeds leuker om (auto)biografisch werk te lezen. Dus toen ik in de bieb het dagboek van Astrid Lindgren zag liggen op de tafel met Sprinters (=boeken die zo populair zijn dat je ze maar 1 week mag lenen), aarzelde ik geen moment.

Het dagboek geeft een inkijkje in het leven van een gewoon Zweeds burgergezin tijdens de Tweede Wereldoorlog. Lindgren beschrijft nauwgezet de gebeurtenissen in Europa en daarbuiten, terwijl zij zelf in het neutrale (en dus betrekkelijk vredige) Zweden steeds tussen twee vuren staat. Bij vlagen heftig, maar nuchter en toch met gevoel opgeschreven.

Zoals ik al zei: het boek was een Sprinter, dus de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het niet helemaal uit heb kunnen lezen. Want ja, toen kreeg ik plots dat ongeluk en had ik weinig puf voor lezen. Maar: dat ga ik zeker doen als ik binnenkort nog eens de kans krijg. Zoals al in het voorwoord staat, is dit een uniek perspectief.

Rebecca Wolff – De beginners *

1001004011538303Tja, wat zal ik zeggen… Dit boek was een goede reden om mijn GoodReads-account op te frissen. Pas nadat ik andere reviews las, drong tot me door dat ik wellicht gewoon een slecht boek had gelezen.

Nou ja, gelezen, op een gegeven moment begon ik maar een beetje door te bladeren. Eindeloze vage passages, enorm wollig taalgebruik en uberhaupt een heel onrealistisch verhaal. Nee, ik vond dit niks. En voor de duidelijkheid: dat heb ik echt niet vaak.

Opmerkelijk is wel dat ruim driekwart van de reviewers precies verwoordt wat ik dacht toen ik De beginners (‘Een schitterend debuut’, aldus het omslag) dichtsloeg, terwijl er ook een paar mensen zijn die juist zeggen dat ze het boek geweldig vonden. Dus hè, misschien toch een kwestie van smaak – dat, of ik ben een cultuurbarbaar die niets van Hoge Literatuur begrijpt.

Francien Regelink – Francien laat je tieten nog eens zien **(*)

francien-laat-je-tieten-nog-eens-zien-francien-regelink-boek-cover-9789021561813Als ik een puberdochter had, zou ik haar dit boek absoluut laten lezen. Als ik een puberzoon had trouwens ook. Francien Regelink beschrijft haar tienerjaren rondom één gebeurtenis: op een dag stuurt ze een foto van haar borsten naar een jongen die ze leuk vindt. Binnen de kortste keren hangt het webcam-screenshot door de hele school. Behoorlijk ingrijpend natuurlijk voor een 15-jarige. Pas ruim tien jaar later maakt Francien haar verhaal openbaar – inmiddels is ze succesvol blogger en oogst ze lof met haar bekentenis.

Ik vind het dapper van Francien dat ze dit verhaal vertelt en ik denk zeker dat het veel anderen kan helpen. Zeker de laatste hoofdstukken lezen lekker weg. Toch gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat ik het geen geweldig boek vond, om de simpele reden dat het nogal wisselend is geschreven. De eerste hoofdstukken gaan in mijn ogen erg traag en er worden details beschreven die verder totaal niet ter zake doen.

Goed, misschien is Francien haar schrijfstijl niet de mijne. En wellicht behoor ik gewoon niet tot de doelgroep. Al sluit ik ook niet uit dat er een kern van waarheid huist in de review van een andere GoodReads-gebruiker: ik dacht de druk van de deadline te merken (dit geeft Francien zelf ook wel een beetje toe).

Wat ik overigens wél erg leuk vond, was dat ik die beschrijvingen veel herinneringen naar boven kwamen uit mijn eigen middelbareschooltijd. De coopertest, de Bosloop, gekke leraren en door de gangen slenteren.. ik zag het Mill-Hillcollege ineens weer levendig voor me. :-)

Griet Op de Beeck – Vele hemels boven de zevende *****

het-vlaamse-vele-hemels-boven-de-zevende-is-een-feest-voor-taalliefhebbersNa het interview met haar in Volkskrant Magazine én de lovende woorden van Des móest ik wel snel een boek van Griet op de Beeck lezen. Ik besloot haar debuut Vele hemels boven de zevende mee te nemen op vakantie naar Texel.

En daar kreeg ik geen spijt van. Zonder te veel te spoilen: wow, wat een boek. Heerlijk geschreven, ontroerend, herkenbaar, prachtig, schokkend. Gaat dat lezen. Ik ben benieuwd of ik dit jaar nog een beter boek ga lezen dan dit. (Wie heeft er tips?)

0

Leesvoer: dit las ik in april

Oeps, en toen was de maand april alweer voorbij. En wat voor maand! 30 dagen geleden nog maar kwam ik terug van 2 weken vakantie in Zweden en sindsdien is er zo veel gebeurd.

Gelukkig vind ik vandaag tussen het werken, verhuisdozen uitpakken en  #werkzoekdinsdag door ook nog even tijd om wat te schrijven. Dat is een stuk makkelijker aan een nieuwe keukentafel – en die hebben we sinds gisteren!

20160503_104922(0)
(Nee, ik heb niet even de moeite genomen om de laptopkabels uit de weg te ruimen voor ik deze foto maakte. Sorrynotsosorry.)

De afgelopen weken voltrokken zich in een stroomversnelling. Het is alsof ik hier gisteren pas voor het eerst naar binnen liep, samen met de aanhuurmakelaar en de jongen die het huis óók graag wilde.

Dat was 14 april, nog geen 3 weken geleden. En amper twee weken later gingen we ineens verhuizen. Nu zit ik aan deze mooie witte eettafel, in een prachtig lichte keuken. Als ik uit het raam kijk, zie ik groen en het is levendig op straat. Kortom, ik ben blij.

Maar dat is niet waar dit blogje over moest gaan. Ik had jullie namelijk beloofd om elke maand m’n gelezen boeken te delen. Nu vind ik het de laatste weken nogal moeilijk om rustig op de bank te zitten lezen, met al die adrenaline in mijn lijf de hele tijd. (Want: verhuizen, sollicitatiegesprekken, goed/slechtnieuwsmails, leuke nieuwe mensen in je leven, et cetera.)

Gelukkig las ik toch in elk geval één boek uit en dat pareltje wil ik graag met jullie delen.

Elizabeth Gilbert – Big Magic

9200000046552335

Wie heeft er niet Eat Pray Love gelezen – of de Nederlandse versie Eten, bidden, beminnen? Elizabeth Gilbert schreef sinds die bestseller nog een aantal boeken (die ik overigens nog moet lezen), maar haar nieuwste boek trok meteen mijn aandacht.

Vooruit, in eerste instantie knapte ik nogal af op de wat Amerikaans aandoende titel ‘Big Magic’. Zó spiritueel ben ik nu ook weer niet aangelegd dus stiekem verwachtte ik iets te veel zweverigheid. Bovendien dacht ik altijd dat ik weinig op had met ‘zelfhulpboeken’ (al kom ik daar inmiddels op terug, maar da’s een verhaal voor een andere keer).

Waarom het dan toch mijn aandacht trok? Vriendinnetje Aniek bleef maar zeggen: ‘dat boek is echt iets voor jou, Suus’ ;-). Zelfs De Correspondent (toch niet echt een zweverig medium) schreef erover.

Conclusie: lézen, jongens, echt. Big Magic gaat over creatief leven in de breedste zin van het woord. Nuttig als je inspiratie zoekt – voor je teksten, schilderijen of gewoon je leven. Maar ook als je het allemaal even niet meer ziet of op zo’n punt in je leven beland bent dat je denkt: uh, ja, en nu?

Ik heb het boek inmiddels uitgeleend aan een vriendin, anders zou ik graag nog even een passage erbij hebben gepakt ter illustratie. Nu moeten jullie het maar met dit blogje doen.

Steeds als ik me even onzeker of vervelend voelde over de toekomst of wat ik wil & kan, en ik las een stukje Big Magic, voelde ik me daarna altijd opgekikkerd. ‘Liz’ Gilbert spreekt je moed in, toont je inzichten, schopt je aan het werk en maant je lief voor jezelf te zijn.

En is dat niet wat elk mens af en toe nodig heeft?

0