Semi-kort update-blogje

Wat vliegen de weken ineens weer. Zo zit je vijf van de zeven dagen thuis, zo ben je plots weer elke dag op pad. En ja, dan is er ineens ook een stuk minder tijd om te schrijven… Ik heb ontzettend veel plannen voor Suushi, loop over van de schrijf-ideeen, maar heb eenvoudigweg geen tijd om ze uit te werken. Luxe-probleem hè?

Goed, even kort dus maar. Wat spook ik allemaal uit?

vkstuk

  • Vorige week werkte ik een groot deel van de tijd aan een artikel voor Vonk, het zaterdagkatern van de Volkskrant. Over hoe media omgaan met rapporten zoals dat van de commissie-Oosting, over de Teevendeal. ‘Eerst nieuws brengen, dan pas filteren’…. Je kunt het hier lezen.
  • Tussen het schrijven door ook nog tijd voor hardlopen, chillen op m’n balkon in de zon met wijntjes & kletsen met vriendinnen.
  • En o ja! Ik schreef me in voor de halve marathon van Eindhoven. Op 9 oktober sta ik aan de start, samen met een paar vriendinnen. Spannend weer, zin om te trainen, yes, let’s go.
10kveerle
Samen met m’n nieuwe vriendinnetje Veerle beet ik alvast ‘t spits af, zondag.
  • Vrijdagavond nam Tom me als verrassing mee uit eten. In Maarssen, of all places, bij een espressobar (!) waar ze een paar keer per maand heerlijke driegangenmenu’s serveren. Je verzint het niet. Maar echt, dikke aanrader. Binnenkort meer hierover. (Al durf ik niet te zeggen wanneer – zoals ik zei, drukke weken.)
  • We gingen ook nog naar IKEA (op zaterdagmiddag nota bene! En we maakten zelfs geen ruzie!), gaven een berg geld uit aan nieuw meubilair en richtten de extra kamer in ons huis in als kleine werkruimte met bureau. Eerst fungeerde die ruimte vooral als berghok van zooi & verhuisdozen, dus ik ben blij om te zien dat Tom er op dit moment lekker aan het gamen is.
  • Al een maand wonen we nu in het nieuwe huis – wat zeg ik: vijf weken! En we moeten nog stééds de lampen en schilderijen ophangen.. en gordijnen kopen.. en overbodige troep in de schuur naar de kringloop brengen.. met andere woorden, die verhuizing houdt me nog wel even bezig.

Overigens genieten we intussen allebei wel enorm van het nieuwe huis. Toch was het best gek om vorige week de sleutels van ons oude plekje in te leveren. End of an era… Terwijde, je was fijn. Maar o, wat is het leuk om ineens zo dichtbij de stad te zitten en te kunnen lopen (LOPEN!) naar vrienden toe.

Deze week werk ik vier dagen bij NU.nl. Zo onderhand zitten mijn inwerkdiensten er bijna op; donderdag heb ik mijn eerste ‘echte’ dienst. Toch nog best spannend. Het is leuk op de redactie in Hoofddorp, ik werk in een gezellig team en leer veel nieuwe dingen op de economieredactie.

Tussendoor tik ik ook nog hard aan een andere deadline voor de Volkskrant en daarnaast ben ik ook bezig met een erg leuk stuk voor Adformatie. Dat hoeft pas eind juli af, maar aangezien die maand nog veel drukker gaat worden, schrijf ik het ‘t liefst zo veel mogelijk nu al.

Over anderhalve week gaan Tom en ik samen een paar dagen lekker naar Texel. Barcelona stond ook hoog op mijn travel wishlist, maar Tom wilde liever niet vliegen (want: klimaat!) en daar had ‘ie eigenlijk wel een punt. Dus waarom dan niet je eigen land verkennen? Nu ken ik Texel al redelijk, maar hij nog niet en het is een fijn eiland. Lekker burgerlijk wandelen, fietsen, spelletjes spelen en lekker eten… Uitwaaien bovendien, voor op 1 juli weer een hoop gaat veranderen.

Want dan begin ik drie dagen in de week als tekstschrijver bij Einder!

Ik kan niet wachten.

footosuus

PS. Kort, kort..ja ik weet het, 570 woorden is niet echt een kort blogje hè. Sorrynotsosorry.

 

0

Fed Up

Hoi, ik ben Suus en ik ben verslaafd aan suiker.

“Hallo Suus.”

OK, misschien overdrijf ik een beetje.

Maar nadat ik deze week de documentaire Fed Up keek, dacht ik toch weer: ja, iets minder suiker, dat kan geen kwaad.

Ik zag het NPO Gemist-linkje al minstens vier keer voorbij komen in mijn Facebook- en Twitterfeeds. Niet alles bleek nieuw voor me, maar er zaten een hoop opfrissertjes tussen. En die deel ik graag met jullie.

Noot: zomaar wat notities en observaties die me te binnen schoten tijdens het kijken. Zelf oordelen? Check die docu! Hij duurt anderhalf uur en het eerste kwartier dacht ik ‘uh, waar gaat dit heen’, maar daarna werd het dus mega-interessant.

Het gaat natuurlijk allemaal om Amerika, deze documentaire. Toch vrees ik dat we hier in Europa hard op weg zijn dezelfde kant op te gaan. Ook hier vind je op alle stations voedselverleidingen. Ook hier zijn er kinderen die opgroeien met suiker in overvloed. Die niet beter weten dan dat ze lam en hangerig zijn van de K3-koekjes en pakjes Taksi waar ze dagelijks op leven.

En: ook hier zit in een groot deel van de spullen die je in de supermarkt kunt krijgen (toegevoegde) suiker en ook hier denken veel mensen nog steeds dat ‘light’ staat voor gezond.

Nee, zegt Fed Up. Want:

  • Een light-product is, wat de voedselindustrie je ook wil doen geloven, geen gezond alternatief. Bij veel lightproducten is het vet vervangen door suiker. En daarmee ben je eigenlijk nog verder van huis dan wanneer je “gewoon” het volle product (met mate) eet.
  • Bovendien: als je cola light drinkt of een ander product met aspartaam/stevia/zoetstof, reageert je lichaam op die zoetstoffen precies hetzelfde als op suiker. O YEAH IETS ZOETS, denkt je lijf, ‘laat ik gauw meer insuline aanmaken’. En te veel insuline zorgt er dus voor dat sneller vet wordt opgeslagen. Daar komt nog bij dat het zoete ook maakt dat je hongerpikkel wordt gestimuleerd.
  • Suiker is verslavend. Dezelfde gebieden in je brein lichten op als bij heroine/cocaine. In feite is suiker zelfs 8 keer verslavender dan cocaine.
  • De voedselindustrie is écht ontzettend machtig. En is er niet uit om jou gezond te houden, maar om geld te verdienen.
  • Vruchtensap wordt in je lichaam op precies dezelfde manier verwerkt als cola. Eet liever heel fruit, want daarin zitten nog vezels die het ‘schadelijke’ effect van de grote hoeveelheid suiker afremmen.
  • Veel zinniger is het om kant-en-klaar/bewerkt voedsel te laten staan en zelf te koken, zodat je gezonde maaltijden eet waarvan je zeker weet dat er niet een paar eetlepels suiker in verstopt zit.

Klinkt allemaal best logisch. Niet héél verrassend, zou ik zelfs willen zeggen. Maar daarnaast waren er ook dingen waar ik toch wel een beetje van schrok:

  • Dat je niet dik bent, wil niet zeggen dat je niet ongezond bent (!). In deze valkuil trap ik wel eens. ”Ach, ik kan het hebben’, denk ik dan, en vreet nog maar een paar koekjes/reep chocola weg. Maar volgens experts in deze documentaire bestaat er ook zoiets als “dun van buiten, dik van binnen”. En dat heeft dezelfde gezondheidsrisico’s (hartziekten, kanker, diabetes, et cetera). Hoe je lijf eruit ziet is dus lang niet altijd representatief.
  • Sommige voedingsproducten maken je letterlijk dik. Dat komt doordat ze alleen van suiker gemaakt zijn; dat zorgt ervoor dat meer insuline wordt aangemaakt. En insuline (= een hormoon) zet glucose in je lichaam direct om in vet. “Dat is simpelweg de taak van insuline.”
  • Logisch gevolg van het bovenstaande: twee producten die evenveel calorieën bevatten, kunnen door je lichaam volledig anders worden verwerkt. Een twee volkorenboterhammen zijn dus niet te vervangen door een chocolate chip cookie. ;) Calorieen tellen zegt dus niet alles. (Dat gevoel had ik altijd al, want als alle glazen wijn die ik in mijn leven heb gedronken 1 op 1 zou hebben ‘meegeteld’, zou ik 100 kilo wegen ;p).

Wat me tot slot nog bij blijft:

  • De docu laat treffend zien hoe de voedselindustrie in haar lobby steeds met de vinger wijst naar “meer bewegen”. Dat heeft maar tot op zekere hoogte zin. It is about the food, we’re eating.
  • Eén maaltijd met veel suiker of 1 glas frisdank op z’n tijd maakt je niet dik, maar jarenlang dagelijks dit soort producten eten wel.
  • Gezondheidsorganisaties adviseren om niet meer dan 10 procent van je dagelijkse voeding uit suiker te laten bestaan. Shit, dat is bij mij sowieso veel meer. :’) (Ik denk niet dat ik dit echt ga veranderen want ik voel me prima en heb een gezond gewicht, maar het is nuttig om te weten.)
  • “De overheid [in de VS] subsidieert in feite de obesitas-epidemie”, aldus Michael Pollan.
  • Magere producten > te veel kaas > campagnes om mensen meer kaas te laten eten (‘cheese, glorious cheese’). Interesting.

En o ja, wat me misschien nog wel het meest aan het hart ging: die arme kindjes…

Fed Up is te zien op Uitzending Gemist.

41Q2hiuZPSL._SX200_QL80_

LET OP: de documentaire is maar beschikbaar tot 9 juni! Snel zijn dus. ;) (Al kun je hem vast ook elders vinden.)

 

 

0

Tien jaar bloggen

Deze maand bestaat mijn blog 10 jaar. Tien! Jaar! Op 25 mei 2006 maakte ik een blog aan, toen nog bij web-streepje-log punt nl: asmilemakesyourday.web-log.nl.

Veertien was ik. Ik zat me gewoon een middag te vervelen op internet en dan was het mijn hobby om op allerlei random profielensites accounts aan te maken (denk: Cu2, Sugababes en wat had je nog meer allemaal?). Puur toevallig kwam ik dus op web-log.nl terecht, verzon ter plekke een accountnaam en tikte aldaar mijn eigen ‘Hello World’:

NIEUW OP WEB-LOG.NL

mei 25, 2006
Door admin op 16:43

Hoihoi, Goed, ik heb ook maar ‘ns een weblog aangemaakt.. je moet toch wat he  ! Ik ben alle instellingen nog aan het uitproberen, en ik hoop ook binnenkort mijn eigen lay-out te kunnen maken. Je ziet het wel!

Tja, waarom ik ‘a smile makes your day’ een goed plan vond weet ik ook niet meer. ASMYD werd het al gauw in gesprekken met vriendinnen (spreek uit: esmit), dat was tenminste nog een beetje uit te spreken. Wie ik vond dat ik toen was:

WHO’S THE GIRL?

Hi there! Ik ben Suus (officieel gezien heet ik Susanne, maar Suus is gewoon veel… Suusiger!). Sinds 23 juli behoor ik tot het rijk der Veertienjarigen. Het allerliefst zit ik de hele dag in mijn eigen wereldje op mijn bed of achter de computer, te schrijven en te lezen, maar helaas bestaat er ook nog zoiets als school. Daar gaat het overigens wel goed, als een waar Stuusje zit ik in vwo4. Verder fitness ik zo’n 3x per week (Irresuustible sixpack, here I come, haha) en hou ik heel veel van mijn lieve vrienden <3. Ook ben ik muziekverslaafd, ik luister eigenlijk van alles. Helaas heb ik nog geen iPod, en aangezien ik geen tijd heb om te werken zal het nog wel even duren voordat ik me de trotse bezitter van zo’n geweldig ding mag noemen…

Wil je nog meer over mij te weten komen, volg dan dit stappenplan:
1. Klik op het gele sterretje in je IE-Browser [ik heb geen flauw idee hoe het eruit ziet in Firefox] en voeg asmyd toe aan je favorieten.
2. Ga vervolgens elk vrij uurtje achter je computer zitten om te kijken of er nieuwe berichten op bovengenoemde site zijn geplaatst.
3. Lees als vanzelfsprekend ook alle archieven met enige regelmaat door.
4. Tot slot: reageer in overvloed op elk bericht, voor nog meer Suus-kennis!

Succes verzekerd  .

O, slechte woordspelingen! Internet Explorer! iPods! School-is-stom-meisjespraat! Ernstig. Dit was voordat Google Chrome bestond, voordat Facebook in Nederland hip werd, zelfs voordat ik ooit mijn eerste eigen centen had verdiend als kaasmeisje bij Albert Heijn.

Twee lay-outs uit die tijd:

asmyd1asmyd2

In 2007 verhuisde ik m’n blogstekje naar XIZY (waar daar voor stond weet ik niet eens meer), in 2008 blogde ik op vik.web-log.nl en in 2009 registreerde ik suushi.nl.

OK, eerlijk is eerlijk: tussen eind 2014 en begin 2016 heb ik hier niet geblogd. Waarom, dat vertelde ik al eens. Op een privé-webstekje elders na blogde ik in die periode überhaupt weinig, maar dat neemt niet weg dat het nu tien jaar geleden is dat ik met bloggen begon.

Dat wil ik niet ongemerkt voorbij laten gaan!

Het leuke is dat ik alle blogs die ik ooit schreef op asmyd, xizy, vik en Suushi nog heb. Vanwege mijn werk als journalist (en sowieso: het feit dat ik nu werk) staat het vrijwel allemaal offline – ik vind het niet zo’n lekker idee dat elke gek tien jaar aan online dagboeken van tiener-ik en student-Suus kan teruglezen.

Toch is het soms ook jammer, want af en toe zat er best een leuk stukje bij. Vandaar dit plan: komende 10 dagen komt hier op Suushi elke dag een #REBLOG (hashtags for the win, man). Morgen een uit 2006, zondag uit 2007, enzovoorts, tot en met 2015. Omdat van dat laatste jaar dus geen (publieke) blogs zijn, verplaats ik een stukje van dat tijdelijke blog dat ik had hierheen.

Een kleine trip down memory lane dus, voor mijzelf en voor de lezers die me al langer volgen. (Wie is er nog lezer van het eerste uur?!) Voor nieuwe lezers misschien ook leuk om te lezen wat ik vroegah allemaal schreef.

Overigens, ik garandeer niet dat m’n tien jaar geleden geproduceerde schrijfsels van geweldige kwaliteit zijn. Dus vind je het allemaal maar niets, negeer deze reblog-streak dan gerust. Voor wie wel blijft hangen: veel leesplezier!

 

0

Leesvoer: dit las ik in april

Oeps, en toen was de maand april alweer voorbij. En wat voor maand! 30 dagen geleden nog maar kwam ik terug van 2 weken vakantie in Zweden en sindsdien is er zo veel gebeurd.

Gelukkig vind ik vandaag tussen het werken, verhuisdozen uitpakken en  #werkzoekdinsdag door ook nog even tijd om wat te schrijven. Dat is een stuk makkelijker aan een nieuwe keukentafel – en die hebben we sinds gisteren!

20160503_104922(0)
(Nee, ik heb niet even de moeite genomen om de laptopkabels uit de weg te ruimen voor ik deze foto maakte. Sorrynotsosorry.)

De afgelopen weken voltrokken zich in een stroomversnelling. Het is alsof ik hier gisteren pas voor het eerst naar binnen liep, samen met de aanhuurmakelaar en de jongen die het huis óók graag wilde.

Dat was 14 april, nog geen 3 weken geleden. En amper twee weken later gingen we ineens verhuizen. Nu zit ik aan deze mooie witte eettafel, in een prachtig lichte keuken. Als ik uit het raam kijk, zie ik groen en het is levendig op straat. Kortom, ik ben blij.

Maar dat is niet waar dit blogje over moest gaan. Ik had jullie namelijk beloofd om elke maand m’n gelezen boeken te delen. Nu vind ik het de laatste weken nogal moeilijk om rustig op de bank te zitten lezen, met al die adrenaline in mijn lijf de hele tijd. (Want: verhuizen, sollicitatiegesprekken, goed/slechtnieuwsmails, leuke nieuwe mensen in je leven, et cetera.)

Gelukkig las ik toch in elk geval één boek uit en dat pareltje wil ik graag met jullie delen.

Elizabeth Gilbert – Big Magic

9200000046552335

Wie heeft er niet Eat Pray Love gelezen – of de Nederlandse versie Eten, bidden, beminnen? Elizabeth Gilbert schreef sinds die bestseller nog een aantal boeken (die ik overigens nog moet lezen), maar haar nieuwste boek trok meteen mijn aandacht.

Vooruit, in eerste instantie knapte ik nogal af op de wat Amerikaans aandoende titel ‘Big Magic’. Zó spiritueel ben ik nu ook weer niet aangelegd dus stiekem verwachtte ik iets te veel zweverigheid. Bovendien dacht ik altijd dat ik weinig op had met ‘zelfhulpboeken’ (al kom ik daar inmiddels op terug, maar da’s een verhaal voor een andere keer).

Waarom het dan toch mijn aandacht trok? Vriendinnetje Aniek bleef maar zeggen: ‘dat boek is echt iets voor jou, Suus’ ;-). Zelfs De Correspondent (toch niet echt een zweverig medium) schreef erover.

Conclusie: lézen, jongens, echt. Big Magic gaat over creatief leven in de breedste zin van het woord. Nuttig als je inspiratie zoekt – voor je teksten, schilderijen of gewoon je leven. Maar ook als je het allemaal even niet meer ziet of op zo’n punt in je leven beland bent dat je denkt: uh, ja, en nu?

Ik heb het boek inmiddels uitgeleend aan een vriendin, anders zou ik graag nog even een passage erbij hebben gepakt ter illustratie. Nu moeten jullie het maar met dit blogje doen.

Steeds als ik me even onzeker of vervelend voelde over de toekomst of wat ik wil & kan, en ik las een stukje Big Magic, voelde ik me daarna altijd opgekikkerd. ‘Liz’ Gilbert spreekt je moed in, toont je inzichten, schopt je aan het werk en maant je lief voor jezelf te zijn.

En is dat niet wat elk mens af en toe nodig heeft?

0