• Tips voor Málaga

    Nog nagenietend van Cuba boekte ik begin februari een vliegticket naar Málaga. Meer Spaans, tapas, zon en avontuur, daar had ik wel zin in. Inmiddels ben ik weer terug en ik deel graag mijn tips voor Málaga met jullie!

    4 dagen dus in Zuid-Spanje. Alleen, zonder plan. Ik boekte een hostel, schafte een reisgids aan – tot zover m’n voorbereiding, want tot op het laatste moment was ik druk met allerlei andere dingen.

    23 maart was het zover! Donderdagochtend stapte ik in de trein naar Eindhoven en ruim op tijd was ik op de luchthaven. Mijn enige zorgenpuntje, namelijk of mijn medium-sized backpack zou voldoen aan de strenge bagage-eisen van Ryanair, bleek ongegrond. Zonder al te veel gedoe kwam ik door de veiligheidsscans heen. Ruim drie uur later landde ik in Málaga.

    backpacken

    OKE, DACHT IK. EN NU?

    M’n reisgids leerde me dat ik voor 1,80 euro met de trein in het stadscentrum kon komen. Eenmaal daar bedacht ik dat het slim was om eerst m’n hostel te vinden, zeker omdat mijn telefoon bijna leeg was en ik het adres nergens had uitgeprint. Zonder verdwalen vond ik het Lights Out Hostel – leve MAPS.ME!

    MAPS.ME is de offline kaartenapp die in Cuba al een aantal keer mijn leven redde ;) Ditmaal downloadde ik van tevoren de kaart van Málaga en dat bleek een slimme zet. Niet alleen wijst de gps-functie je prima de weg, ook staan op de kaarten een boel restaurantjes, winkels en andere nuttige plaatsen.

    En wow, wat een hostel! Wie naar Málaga gaat, raad ik van harte aan om hier te overnachten. Voor 15 euro per nacht slaap je in een comfortabel bed, in een frisse en schone kamer met je eigen stopcontact. De badkamers hebben een regendouche, de toiletten zijn schoon (da’s in hostels soms wel anders) en alle kamers worden dagelijks grondig gelucht en gereinigd (da’s ook wel eens anders). Onder de bedden zijn grote lades die je met een (zelf meegebracht) slotje kunt afsluiten. Als je – zoals ik – met niet te veel bagage reist, past alles daar makkelijk in.

    Het hostel heeft ook een keuken waar je je eigen maaltijden kunt koken, een koelkast waar je eten in kunt bewaren, een gezamenlijke ruimte én dakterras met cocktailbar.

    En o ja, had ik al gezegd dat de locatie perfect is? Direct naast de Mercado Atarazanas, de grote en enorm leuke markthal waar je stapels vers fruit en verse sapjes kunt halen, en dichtbij alles. Ik ben fan!

    WIJN EN CHURROS

    Goed, eenmaal gesettled & spullen gedropt besloot ik op ontdekkingstocht te gaan in de stad. Bovendien had ik inmiddels behoorlijk honger gekregen – het was al bijna vier uur en ik had sinds m’n ontbijt niets meer gegeten.

    Na wat omzwervingen belandde ik op het terras van een tentje op de hoek van een levendig plein. Ik bestelde een salade met brood en een glas witte wijn. Vakantiemodus AAN!

    Málaga wine
    Málaga
    Málaga

    De rest van de middag struinde ik verder rond in de stad. Ik zat een tijdje in de zon op het Plaza de la Constitución, at churros bij Casa Aranda (volgens m’n reisgids de beste van Málaga), las een boek en keek wat rond. Stiekem wachtte ik een beetje op de avond; in het hostel kon je voor vijf euro een maaltijd eten mét gratis sangria erbij en ik hoopte dat dat een goede gelegenheid zou zijn om andere reizigers te ontmoeten.

    EN DAT WAS HET!

    Dat vind ik nou het leuke van alleen-reizen: in een mum van tijd heb je gesprekken met mensen van over de hele wereld. Andere soloreizigers zijn net zo goed op zoek naar gezelschap, dus je vindt altijd wel iemand om drankjes/hapjes mee te doen of samen dingen mee te ondernemen. Fijn, ook omdat je zo spreekt met mensen aan wie je anders voorbij zou zijn gelopen – omdat ze jonger, ouder of gewoon anders zijn dan jij. Als je reist, waardeer je iedereen veel sneller zoals ‘ie is, is mijn ervaring. Iedereen heeft zijn verhaal.

    Lang verhaal kort: ik besloot mee te doen met de pub crawl die dagelijks werd georganiseerd en de avond eindigde urenlang dansend in The Gallery, één van de clubs in Málaga. Ik vond deze club zelf trouwens niet heel geweldig, maar het was lekker om te dansen, in het bijzonder doordat de muziek erg leek op wat in Cuba werd gedraaid. Om half vijf kroop ik moe maar voldaan in bed. ;)

    Málaga
    Nee, ik besloot me niet te wagen aan tequila. Maar de tinto de verano smaakte ook prima ;)

    BEETJE CULTUUR SNUIVEN

    De volgende ochtend bleef ik lekker lang in bed liggen. Eenmaal wakker en opgefrist sprak ik met Maike, het Duitse meisje dat ik een avond eerder had leren kennen, af om samen de stad te verkennen. We streken neer op een terrasje aan het Plaza de la Constitución en genoten een tijdje van de zon.

    Daarna wandelden we naar het Alcazaba, het ‘Alhambra’ van Málaga. Dit Moorse fort ligt op een heuvel die uitkijkt over de stad. Gaaf om te zien en doorheen te lopen.

    Alcazaba Málaga
    Alcazaba Málaga
    Alcazaba Málaga
    Alcazaba Málaga

    Toen we trek kregen, sleepte Maike me mee naar een superleuk vega-eettentje. We aten er heerlijke fajita’s en zaten uren te kletsen over van alles en nog wat.

    Na een pitstop van een paar uurtjes in het hostel sleepte ik Maike en Adrien, een Parijzenaar die we ook in het hostel ontmoetten, mee naar een wijnbar/proeflokaal dat om de hoek van het hostel bleek te zitten. Verwacht in Antigua Casa de Guardia geen chique gedoe, maar gewoon een lange toog met daarachter enorme tonnen wijn waar direct uit wordt getapt in kleine glaasjes. Ze schenken er voornamelijk zoete witte wijn uit de streek (o.a. Moscatel). Leuke ervaring!

    ‘s Avonds at ik weer in het hostel en daarna was ik zo gesloopt, dat ik (enigszins) op tijd naar bed ging.

    Málaga
    wine Spain
    Met een krijtje schrijft de barman het totaalbedrag op de bar. Deze 4,60 betaalden we voor drie glaasjes wijn – niet slecht, toch?
    Hostel Málaga
    Dakterras van het hostel.

    RENNEN IN DE ZON

    Zaterdagochtend besloot ik voor het ontbijt een stuk te gaan hardlopen! Ik vind hardlopen op reis altijd heel leuk, omdat je vaak veel meer van de omgeving opneemt dan wanneer je ‘gewoon’ een stadswandeling maakt of met de bus gaat.

    Ik liep onder andere een stuk langs het strand en legde in totaal zeven kilometer af. Meestal ben ik niet zo goed in rennen vóór ik iets gegeten heb, maar dit ging eigenlijk best lekker.

    beach palm trees

    Terug in het hostel had ik weer met Maike afgesproken om samen op pad te gaan. We haalden een heerlijk sapje bij de overdekte markthal tegenover ons hostel, de geweldige Mercado Ataranzas. Sowieso heel leuk om een tijdje over deze markt te struinen: superveel fruit, noten, olijven, groenten (vlees, vis) – alles ziet er even heerlijk uit.

    Málaga market
    Ja, dat zijn aardbeien (!) daar vooraan. Gigantische én smaakvolle dingen voor 1 euro per kilo…
    market
    market
    fresh juice
    Dit sapje met biet, appel, citroen en gember kwam als geroepen…

    Daarna gingen we naar La Recova, een typisch Andalusisch ontbijt-restaurantje dat verstopt zit achter een winkeltje vol broccante kitsch. Ik denk dat dit tentje inmiddels de weg naar de LonelyPlanet heeft gevonden, want het was er behoorlijk druk (hij stond ook in mijn Nederlandse reisgids).

    Niettemin het wachten waard: verse toast met allerlei smeersels, olijfolie, tomaten, koffie, thee en sap… En dat alles voor 2,50 euro per persoon. Nice!

    La Recova Málaga
    Food

    BEETJE HIER, BEETJE DAAR

    Zaterdag slenterden we verder wat door de stad, dronken koffie/chocomel, aten nog wat hier en daar en gingen tenslotte naar het Picasso Museum. De beroemde schilder is geboren in Málaga en daar zijn ze in deze stad natuurlijk maar wat trots op. De moeite waard, dit museum! Informatief, afwisselend en precies ‘groot’ genoeg als je het mij vraagt.

    Málaga Plaza de la Merced
    Plaza de la Merced.
    food and drinks
    De ‘cola cao’ (warme choco) en carrot cake bij Noviembre waren érg lekker.
    Pablo Picasso
    selfie
    Selfie in de winkelstraat ;)

    SEQUENCE

    ‘s Avonds was het weer tijd om uit te gaan! Zaterdagavond, leuke stad, fijne mensen…wat heb je nog meer nodig? Ditmaal besloot ik niet mee te gaan met de pubcrawl, maar m’n eigen plan gemaakt. In de afgelopen 2,5 dag had ik immers genoeg leuke barretjes voorbij zien komen tijdens m’n ontdekkingstochten.

    Maar niet voordat we nog een potje Sequence speelden op het dakterras. De Saudische Mohammed had dat spel bij zich – ik kende het nog niet, maar het was zeker voor herhaling vatbaar (en niet alleen omdat hij en ik wonnen ;)).

    Card game

    De avond bestond verder uit dansjes en drankjes. Om kwart over drie ‘s nachts bedacht ik me pas dat de zomertijd was ingegaan – nou ja, de volgende dag kon ik toch weer uitslapen.

    Málaga
    Party
    blacklight
    Blacklight etc..

    En toen was het alweer zondag! Tijd voor een fietstocht – want ik had gehoord dat dat ook heel leuk was om te doen in Málaga. Na een ochtend chillen in de zon op het dakterras (het was eindelijk echt goed warm en windstil!) gingen Maike, ik en Annika – een ander Duits meisje dat bij ons was aangesloten – op zoek naar een plek om fietsen te huren. De ‘gewone’ fietsen waren helaas allemaal uitverkocht, dus toen huurden we maar e-bikes. Dat bleek, toch wel een beetje tegen mijn verwachting in, een prima ervaring.

    Málaga
    Málaga
    Málaga

    We fietsten een heel stuk langs de kustlijn (gaat lekker zo, op 25 kilometer per uur!) en streken tussendoor ergens neer voor goeie lunch.

    Málaga
    Juist ja… lunch ;)
    food
    Deze salade met zalm, avocado, feta, broccoli en olijfolie was echt to die for. (Ja, er zat wat vis in… ik ben een travelling omnivore, zo is besloten tijdens deze reis ;)).
    Málaga
    Málaga

    & HET LAATSTE AVONDMAAL

    Rozig en tevreden van de zon en het fietsen keerden we tegen de avond weer terug in de stad. In mijn beste Spaans boekte ik telefonisch een tafeltje bij Vineria Cervantes, een populaire wijn- & tapasbar waar we twee dagen eerder al tevergeefs hadden geprobeerd een tafeltje te krijgen.

    Wat een goed idee bleek dat! De tapas waren fantastisch, de wijn zo mogelijk nog beter en het was leuk om met vijf verschillende mensen aan tafel te zitten en zo een heerlijke laatste avond te hebben.

    Na middernacht dook ik m’n bed in – stiekem alsnog te laat, want om 04:45 uur zou de wekker gaan… in alle vroegte (6:25 uur) zat ik weer in het vliegtuig naar huis.

    Wat een heerlijk weekend zo, zeg. Málaga is een fijne stad en zo even een paar dagen op avontuur, dat ga ik vaker doen!

    wine shop
    dinner party
    0
  • Spullen kopen

    Als me van Cuba één meta-ding is bijgebleven, dan dit: we leven hier in het westen in een overprikkelde samenleving. En daar raakt je hoofd ontzettend vol en moe van.

    Ik schreef al dat je in Cuba niet zo heel lekker kunt eten (nou ja, je moet vaak goed zoeken). Dat klinkt misschien ‘stom’, maar eigenlijk was het ook een zegen. Hier in Nederland – en eigenlijk in alle landen waar ik tot nu toe was – vind je op bijna elke straathoek wel een eettent. Herkenbare eettentjes, ook nog: Starbucks, McDonald’s, Albert Heijn.

    Hetzelfde met kleding. De grote winkelketens – H&M, Zara, Mango, Perry Sport, Hunkemoller, HEMA, Costes, Vero Moda, Only, Jack & Jones, Open32, Esprit, moet ik doorgaan? – zitten praktisch in elke stad. En anders adverteren ze er wel. En dus is er altijd de optie om iets te kopen (helemaal nu je ook digitaal kunt shoppen).

    We weten, kortom, wat we leuk en lekker vinden (dankzij reclame en vaste menu’s – zie Starbucks/McDo) én dat dat altijd binnen handbereik is. Telefoonabonnementen. iPads. Auto’s. Winterlaarzen. M&M’s. Chocomel. Kauwgom. Tony’s Chocolonely. Parfum. Bier. Bodylotion. Scheermesjes. Overal zijn advertenties van Alles Wat Je Maar Wilt.

    Gevolg is dat je eigenlijk de hele tijd – bewust of onbewust – de keus moet maken om NIET te consumeren. ‘Oh lekker’, denkt mijn brein als ik langs AH to go loop (of uberhaupt op een station ben, want ik weet dat op praktisch elk station een AH to go is). ‘Zal ik een triple chocolate cookie nemen?’ En in een flits, als ik langs Steps loop: ‘Zal ik even kijken of ze een leuk jurkje hebben voor dat-en-dat feestje?’

    Om nog maar te zwijgen over alle reclameboodschappen die ik dagelijks tegenkom op Instagram (‘hmm, ik moet die nieuwe Tony’s echt snel uitproberen!’).

    Kortom: bij elke confrontatie met DINGEN OM TE KOPEN (of dat nu om pizza, een nieuwe jas of die meditatiecursus gaat) moet je weer de afweging maken om dat wel of niet te doen. Vaak gebeurt het misschien half-onbewust, maar eigenlijk is het best vermoeiend. Helemaal omdat we 95% van al die dingen helemaal niet nodig hebben.

    Eh Suus, zul je zeggen, maar dat wisten we toch allang?

    Natuurlijk, ik weet dat dit geen nieuwe gedachten zijn. De rat-race en het principe van “we werken hard zodat we spullen kunnen kopen om indruk te maken op mensen die we nauwelijks kennen” zijn natuurlijk al zo vaak beschreven.

    Toch moet je sommige dingen denk ik ervaren om ze te begrijpen en ernaar te kunnen handelen. Ik besefte dat ik in Cuba helemaal geen minder leuke tijd had door het matige eten. Ja, natuurlijk was ik blij als ik ergens een lekkere salade vond en natuurlijk genoot ik van de uitgebreide ontbijtjes met vers fruit, maar mijn focus lag gewoon op andere dingen.

    Bovendien (her)ontdekte ik: ik heb helemaal niet zo veel nodig om me fijn te voelen. Op een fles rum, een paar sigaren en een setje oorbellen na heb ik niets gekocht in Cuba. Mijn geld ging op aan levensonderhoud en ervaringen: voedsel, vervoer, mojito’s. En ik had de tijd van mijn leven.

    Vooruit, ik had van tevoren goed nagedacht en alles meegenomen dat ik nodig had. En eerlijk is eerlijk, ik baalde best van het feit dat ik geen conditioner in m’n tas had gestopt voor m’n droge pluishaar. Met andere woorden, natuurlijk is het niet zo zwart-wit en ik wil hier helemaal niet het “consumeren als geheel” afkraken.

    Ik denk alleen wel dat het al zo veel zou helpen als we allemaal wat beter nadenken voor we weer gedachteloos iets kopen.

    Voor de duidelijkheid: dat wil niet zeggen dat je het allemaal niet moet doen, hè. Soms word je gewoon blij van spullen. Of van een luxe fles wijn. Ik tenminste wel. Van altijd maar calvinistisch de hand op de knip houden is volgens mij ook niemand echt blij geworden.

    Maar er is volgens mij een verschil tussen jezelf dingen gunnen (wat je in mijn ogen áltijd moet doen) en dingen kopen omdat je denkt dat je jezelf er een plezier mee doet. Vaak is dingen aanschaffen óók gewoon een beetje een gewoonte geworden. Of misschien wel: een gevolg van de PRIKKELS om te kopen die er de hele tijd zijn.

    En op dat moment is het best interessant om eens aan die etalageruit voorbij te lopen.
    Die Fitbit niet te kopen.
    In plaats van weer een nieuwe fles wijn te kopen, er eentje te drinken die je nog hebt liggen.

    En eens te kijken wat er dan gebeurt.

    En in het kader van ‘YOLO en je moet wel léven’ boekte ik gisteravond (na een week twijfelen) een weekendje Málaga ;)

    0
  • Brownies en Maroon 5

    Nee, het verhaal van Cuba is nog niet verteld, maar even een Nederlands blogje tussendoor hoor. Het is tien uur ‘s avonds en ik zit aan de keukentafel te wachten tot m’n brownies klaar zijn. Morgen is mijn laatste werkdag bij NU.nl. Dat voelt raar en een beetje onwerkelijk, des te meer omdat ik sinds half januari niet meer op de redactie in Hoofddorp ben geweest.

    Eerst had ik 2,5 week vakantie en daarna – vorige week – lag ik met koorts in bed. Dubbel balen, want ik zag juist zo uit naar die laatste diensten.

    Maar wacht, wat, weg bij NU.nl?

    Ja, snik snik, maar met een leuke reden: sinds 1 januari ben ik in vaste dienst bij Einder! Een contract voor onbepaalde tijd – jeetje, dat was nog eens een mooie start van het jaar. (Ik weet eigenlijk niet meer zeker of ik dat hier al verteld had, maar ik geloof het niet.)

    Hoewel ik nog steeds 0,7 fte werk – de ene week vier, de andere week drie dagen – voelde het tekenen voor Einder-op-lange-termijn als een goed moment om te stoppen als freelance economieredacteur. Een makkelijk besluit was het niet, want NU.nl is een supervette werkplek waar ik het afgelopen jaar veel heb mogen leren.

    Toch is het tijd om verder te gaan. Waarom? Waarmee? Met Einder natuurlijk, maar verder? Dat weet ik nog niet. Wat ik wel weet: dat ik het schrijven van creatieve, journalistieke verhalen een beetje mis. Ja, natuurlijk schrijf ik ook bij Einder – en ook heus mooie verhalen! – maar stukken zoals ik ze tot vorig jaar voor de Volkskrant schreef, dát wil ik weer meer doen.

    Dit stuk bijvoorbeeld over studenten van laagopgeleide ouders.
    Of deze rubriek, over de verdiensten (ja ja) van Jos van Rey.
    En een populair-wetenschappelijk stukje schrijven over flossen was ook best interessant.

    En hey, nu ik toch dromen en wensen op internet aan het gooien ben: schrijven voor Happinez lijkt me ook gaaf. Of voor LINDA. (Tja, wie wil dat nou niet? Maar hey, dream big.)

    Hoewel ik nog wel een paar ideetjes ‘op stapel’ heb liggen, ontbrak het me de afgelopen maanden aan de tijd om die fatsoenlijk uit te werken. Laat staan om te investeren in mijn schrijfskills (regel 1 van Stephen King: read a lot, write a lot) en mezelf uit te dagen door te oefenen met andere woorden, nieuwe tekstvormen. M’n oud-Volkskrantcollega Rik Kuiper is bijvoorbeeld een gaaf webstekje begonnen: de Verhalengarage, waar hij ‘op onregelmatige basis journalistieke verhalen demonteert’ zodat je daarvan kunt leren. Dat lijkt me sowieso iets om in de gaten te houden.

    (Even een zijpaadje: ik ben soms een beetje geintimideerd door de schrijfsels van Henk van Straten. In het bijzonder door dit stukje, waarin ‘ie de “echte schrijver” en de “succesvolle auteur” naast elkaar zet, naar aanleiding van de vraag: zou je een relatie kunnen hebben met iemand van wie je het schrijfwerk slecht vindt? Ik weet dan ineens niet meer zo goed of ik wel zo’n Echte Schrijver ben/zou kunnen worden, ooit. Ook al zeggen jullie nu misschien ‘Suus, houd je bek’.)

    Goed. Intussen beginnen de brownies lekker te ruiken, terwijl ik op YouTube het ene na het andere nostalgische liedje draai (van de emo-rock à la Breaking Benjamin/30 Seconds To Mars die ik als zestienjarige luisterde tot Maroon5 en Kelly Clarkson, jaja #guiltypleasures #noshame et cetera).

    Morgen eerst maar eens die pan opsmikkelen met m’n collega’s – ik ga hen missen.
    En wat daarna betreft: plan A is gewoon om de komende tijd even geen plan te hebben voor de 1-2 dagen in de week die vrij komen. Laat ik het maar gewoon even een tijdje kriebelen. Zien wat er dan gebeurt.* De financiele noodzaak om opdrachten te vinden is er niet en da’s een luxe die ik niet eerder heb gekend. Rest dus de vraag: what would you do if money were no object? How would you réally enjoy spending your time? (Klik)

    Natuurlijk weet ik dat wel. Schrijven, schrijven. Denken, dromen, verhalen vertellen. De toppen van mijn kunnen verkennen.
    En daarom dus nu: ruimte vrij maken, zodat nieuwe dingen kunnen ontstaan. ‘t Wordt voorjaar, tijd om te zaaien.
    Ik ben benieuwd wat er in 2017 allemaal gaat groeien.

    *Zul je zien dat er dan morgen net een superleuke klus komt – ik ben niet zo heel goed in ‘nee’ zeggen tegen leuk werk en da’s misschien maar goed ook.

    0
  • CUBA – TRAVEL REPORT day 5-6-7: Viñales

    Yesterday I told you all about the first four days of my trip to Cuba. Although I didn’t feel like leaving Havana yet, it was time to move on to Viñales, a small village in a beautiful valley 200 km southeast of Havana.

    The Viazul bus station in Havana

    I was lucky to meet a few other travellers at Rolando’s Backpacker hostel, who also wanted to go to Viñales on Monday. In fact, almost everyone I met went to Viñales sooner or later – I think this town and the area around it are the most popular tourist spots in Cuba, except maybe for Havana. Since the others hadn’t booked the Viazul bus, they shared a taxi to Viñales, and we agreed to meet each other after arrival.

    Because I’d already read a lot about Viñales on the blog of Edith (a Dutch girl whose Cuban boyfriend lives in this town), I expected quite a lot of it. I had booked a casa particular via Edith – I’d stay with her boyfriend’s aunt and uncle – and I also arranged a horseback ride via her boyfriend. From what I’d read, horseback riding was one of the main things to do around Viñales.

    EVERY HOUSE IS A CASA

    The bus ride from Havana took about 3,5 to 4 hours. Since I had to wake up early in order to catch the bus, I slept most of the time. The first thing I noticed when we entered the village, was that literally every house was a casa particular. You know, you can easily recognize these casa’s because of the sign next to their front doors:

    Every casa is named after its hosts – for example, I stayed at casa Dania & Salvador. When the bus stopped next to the plaza in the centre of the village, I was a bit unpleasantly surprised by the amount of people trying to rent me their casa’s/taxi’s/activities.

    So, uhh…welcome to Viñales? OK, of course I can understand why this happened. I mean, if I’d live in a small village and every day a bus would drop off a bunch of rich tourists, I’d also go there and try to make money out of them. Still, I didn’t really like this ‘welcoming committee’, so I quickly grabbed my luggage and started to walk away from the crowd.

    On a positive note: while I was trying to find the way to my casa, at least three friendly people offered me their help (and no, they didn’t ask for money afterwards). For example, an old lady walked up to me with a picture of her casa, but when I told her I already had a place to stay, she said (in Spanish): ok, show me the address, I’ll tell you which direction to go!

    WOULD YOU LIKE A GLASS OF JUICE?

    Once I’d found the casa, I was welcomed by the most friendly Salvador and his wife Dania. They helped me with my backpack, invited my to sit down on one of the rocking chairs and got me a glass of mango juice. While I drank the juice, Salvador told me that something had broken down (se rompio) in the bathroom. He hadn’t had time yet to fix it, so he arranged another casa for the first night. “Of course we will help you carrying your luggage”, he added (we spoke Spanish all the time, or well, he did and I tried ;-)).

    In my turn I told them I’d want to share the casa with a friend. Ismay, the Dutch girl I’d met in Havana, also would come to Viñales this day and we’d agreed to share our room. Naturally, this was no problem at all.

    TIME FOR LUNCH

    Because there’s no internet in Cuba and sending text messages is quite expensive, Ismay and I had agreed to meet each other in the casa. But since I didn’t know when she and the others would arrive, I decided to have lunch first.

    The huge TripAdvisor-flag in front of the restaurant (‘certificate of excellence’) didn’t keep me from going inside El Olivo. I mean: normally it would scare me away when restaurants promote themselves too much, but this place was recommended to my by both Edith and one of my guidebooks.

    A green salad, a mojito and some pasta with cheese – it wasn’t a real Cuban meal at all (except maybe for the rum), but it was EXACTLY what I needed at this point.

    While I was eating I got a message from Ismay, so I texted her the address of El Olivo and she also ordered a salad there. (I think she’d eaten even more peso pizza’s than I did by then, so she was very pleased to eat some fresh produce ;)).

    The rest of the day we walked around town with the group, that now consisted of six people: me, Ismay, Kathrin from Germany, Philipp (also from Germany), the Australian Jono and the Italian Jessica. Ismay and I drank some pina colada’s and strawberry daquiri’s at 3J’s (nice place!), and shared some decent girl talk. ;)  Later that night, we met some other people on the plaza.

    Buying some beers/cocktails-on-the-go.

    HORSE RIDING IN VINALES

    On Tuesday, we wanted to go to the beach of Caya Jutías. All of us had heard many good stories about it; a nice, quiet and beautiful place with white sand and crystal clear water. But after breakfast, we noticed an enormous dark cloud in the sky, and our hosts told us it could even rain a little today.

    Problem was I only had two days left in Vinales, and on Wednesday morning I had a reservation to go horseback riding. But with a little help from my hosts we changed the dates for the horseback ride, so we could go to the beach on Wednesday with the group. Instead, Jason (an Australian guy who had joined our group the night before) and me went horseback riding today.

    HONESTLY: I WOULDN’T RECOMMEND IT

    Those pictures look good, right? And yes, of course we had fun: a beautiful landscape, nice talks, great weather (yes, of course after we changed plans all clouds went away and it turned out to be another hot & sunny day after all).

    Still, I could have enjoyed all of that too, by just renting a bike and exploring the valley by myself. Although it was recommended in many places, I didn’t like the horseback riding thing. Not because I don’t like horses; I just felt extremely sorry for those poor animals. Like, all the time.

    Especially Jason’s horse looked very skinny and exhausted. And our guide, who commanded the horses, would hit them with an iron whip when they didn’t walk fast enough. During the trip we saw many other horses, and none of them looked very happy, having to carry tourists in the burning sun, without getting any food or water.

    During the trip we visited a few places: a tobacco farm, a coffee farm, a cave. And yes, it was quite interesting to see how the tobacco farmer rolled a cigar in front of us, how he explained all about the harvesting and production process. And yes, we got to smoke a ‘free’ cigar (although of course we did pay 25 CUC for the horseback riding).

    But apart from that, this whole thing was way too tourist-y for me. At the coffee farm, they hardly explained anything (okay well, they showed us some coffee beans and let us smell them, whoo). But they ‘generously’ showed us the cocktail bar with all the different options (for the record, it was 11 AM) and they proudly presented their bottles of guava rum. “You don’t have to buy, of course, but do you want one? Only 12 CUC.”

    When we stopped for about the fifth time, and some random tour guide standing next to a cave tried to convince us to go inside with him (“just 4 CUC each!”), I said ‘no’. And although I had a good time talking to Jason and enjoying the landscape, I was quite happy when I could walk on my own feet again.

    For the record: I don’t ‘regret’ doing all of this. I mean, it was a nice experience and sometimes it’s good to encounter stuff you don’t like – even if it’s just to notice how you react to it. But next time I’ll definitely rent a bike. :)

    When we were back in the village, it was around 3 PM. Since I hadn’t had any food since breakfast (8:30 AM), I decided to go to El Olivo once more. Jason joined me and we had some decent food.

    Just when my dessert arrived, someone patted my back. It was Ismay, who had gone for a walk together with Philipp. Kathrin also joined us and we decided to  watch the sunset at a nice open air café just outside the village, that Ismay and Philipp had spotted earlier that day.

    It was beautiful.

    At night, we had some cocktails (again), and we bargained with an extremely gangster-looking cab driver for our trip to the beach of Cayo Jutías, the next day.

    Our hosts had said they’d easily call a taxi for us and it would cost 20 CUC each. That would have been the easy way, but if you let Cubans arrange stuff for you, you can be sure you pay more. There’s an extensive system of comisión (commission), which means that a “helpful” Cuban leading you to a casa/restaurant/taxi/etc gets some money for that from the actual seller (of course they’ll never tell you this). I don’t judge this system – it’s quite understandable, giving the fact most Cubans get a (government) salary of 30-40 CUC (= equal amount in US dollars) per month, but as a traveller-on-a-budget it’s good to keep this in mind.

    In the end, we got a pretty good deal: the cab driver would bring us to Cayo Jutías and back for 80 CUC in total – that meant a little over 13 CUC each, for a ride of about 1,5-2 hours. Nice!

    HAVE TO SAY, IT WAS A BUMPY RIDE…BUT WORTH IT

    Can you believe seven people plus the driver fit in this oldtimer Plymouth? Well, it did fit…more or less. ;) It was quite the adventure.. along Cuba’s bumpy roads (until this moment I had only travelled by bus and only over the main roads…well, now I know what people mean when they say “roads in Cuba are quite bad”).

    I actually really liked this taxi collectivo-ride, in al its craziness. Imagine this: sitting in the front seat of the car, driving through beautiful landscapes, all windows open – a soft breeze through your hair -, reggaeton music out of the speakers (somehow all these cracky old cars do have very new and modern built-in stereo systems), the sounds of other people talking about their travel adventures…

    And we made it to Cayo Jutías safely! The driver would wait for us all day – a few hours later I spotted him swimming and sunbathing as well – and we got to spend hours at this paradise beach.

    I think the pictures speak for themselves.

    The day passed by wayyyy too soon… before I knew, it was 4 PM and we had to go back.

    I GOT HOME JUST IN TIME

    Ouch, apparently my stomach didn’t really like the ‘fish in sauce’ I ate at the beach. Have to say, it wasn’t very nice indeed, to put it mildly. It just tasted very salty, but I was hungry and the other option, ‘seamen rice’ – poor translation of arroz marinara, like with seafood – didn’t sound very appealing either. ;)

    Anyway, by the time we were back in Vinales I started to feel quite bad, so I told the others I’d catch up with them later. Unfortunately, I spent the rest of the evening in bed/on the toilet…  Dania made me some herbal tea and brought me some plain bread to eat, and I took some medicines. Still, I was a little worried, because the next morning I’d have to wake up at 5:45 AM to catch the bus to Cienfuegos. And that would be an 8-hour-ride…

    After another short night, I just threw all my stuff back into my backpack, had a tiny bit of breakfast and, still not feeling too well, walked to the bus station. Destination: Cienfuegos!

    0
  • Cuba: voorbereiding en tips

    Op dit moment ben ik met Tom een weekje in Zweden, bij mijn moeder en stiefvader. Even helemaal niets hoeven, samen tijd besteden en lekker eten. Heel erg fijn, maar deze vakantie is zo rustig dat ik het dáár even niet over hoef te hebben vandaag. Maar over reizen gesproken: nog minder dan twee maanden voordat ik naar Havana vlieg! Hoogste tijd dus om me wat verder voor te bereiden op m’n tweewekelijkse reis naar Cuba.

    zweden1
    zweden2

    Het is druk in Cuba

    Alle verhalen van reizigers zijn op één punt hetzelfde: het is op dit moment hartstikke druk in Cuba en het lijkt er niet op dat dat gaat veranderen. Hoewel ik dus graag op de bonnefooi was gaan reizen, heb ik toch besloten een reisplan te maken en m’n accommodaties (casa particulares) en busreizen te boeken. Daar heb ik deze week een ochtend de tijd voor genomen.

    In het kort: ik besteed eerst een paar dagen in Havana en reis dan door naar Vinales. Vervolgens naar Cienfuegos, Trinidad en Sancti Spiritus. Via Santa Clara reis ik dan weer terug naar Havana.

    Sinds ik mijn reis naar Cuba boekte, hoor ik echt uit alle uithoeken van m’n sociale leven mensen die er ook zijn geweest. Voor wie binnenkort ook naar Cuba gaat, deze tips las en kreeg ik de afgelopen tijd al van vrienden, kennissen en andere bloggers.

    Tips voor je reis naar Cuba

    Voor de duidelijkheid: ik ben zelf nog niet in Cuba geweest, dit blogje is geschreven op basis van wat anderen me hebben verteld en wat ik zelf heb gelezen.

    • Zoals gezegd: boek je casa’s en bus/auto op tijd! Tekenend: de rest van dit kalenderjaar kun je al geen auto’s meer huren op Cuba en ook de bussen zitten helemaal volgeboekt… Ook de tickets voor januari gaan op sommige trajecten al hard. De Viazul-bus is naar ik heb begrepen een prima (en betaalbare) manier om over het eiland te crossen, dus ik heb besloten per bus over het eiland te reizen. Boeken kan online met een creditcard.
    • In Cuba zal het soms voelen alsof je dezelfde route aflegt die alle toeristen “doen”. De Cubaanse overheid en het systeem maken het niet makkelijk om daar van af te wijken, heb ik begrepen. Bereid je daar dus op voor (en sowieso: op de aanwezigheid van veel andere toeristen ;-)). In de woorden van Dennis Storm (3 Op Reis): “Het lijkt wel of Cuba twee gezichten heeft: een voor de toeristen en één voor de Cubanen”. Buiten het gebaande pad gaan is moeilijker, maar niet onmogelijk. Voor mij een reden om naast het (toeristische) Trinidad ook het (als het goed is nog wat minder massale) Sancti Spiritus te bezoeken.
    • 3 Op Reis maakte twee leuke afleveringen over Cuba. Met name de meest recente – die met Dennis – bevat veel nuttige tips. De andere, met Edsilia Rombley (2008), lijkt wat sommige informatie betreft verouderd, maar is nog steeds leuk om te kijken.
    • Neem genoeg contant geld mee. Pinnen schijnt in Cuba moeilijk te zijn; met een VISA-card kun je nog wel eens geld halen, MasterCard is nog lastiger. En naar ik heb begrepen zijn soms de automaten ook leeg vanwege het grote aantal toeristen op zoek naar bankbiljetten. ;) Sowieso: verdiep je van tevoren even in de twee verschillende munteenheden van Cuba, de CUC (voor toeristen, ongeveer gelijk aan de dollar) en de Peso (voor Cubanen, officieel verboden voor toeristen).
    • Neem twee creditcards mee. Pin je geld alleen bij de Cadeca-bank; die zit er in elke plaats wel één.
    • Backpack of koffer? Dat hangt er vanaf wat je reisplan is. Aangezien ik in Cuba veel ga rondreizen, kies ik voor een backpack. Aniek is zo lief om me de hare uit te lenen.
    • Zorg dat je gedroogd fruit in je tas stopt (abrikozen, vijgen, dadels, etc). Daar zitten vezels in en die ga je nodig hebben.
    • Neem altijd wat muntgeld, desinfecterende handgel en zakdoekjes mee. Dan kun je onderweg redelijk naar het toilet.
    • Regel je visum op tijd. Dit kan bij het consulaat van Cuba in Rotterdam; je kunt het ook online regelen, dan moet je je paspoort opsturen. Aangezien ik een NS-abonnement heb, koos ik voor het eerste. :) Mijn ervaring is dat het daar zo geregeld is: binnen 20 minuten stond ik weer buiten, mét tourist card.
    consulaat
    • Heb je ook gedacht aan vaccinaties? Ze zijn niet verplicht, maar inenten tegen tbc en Hepatitis A wordt wel aanbevolen.
    • Koop bananen bij de kraampjes die je tegenkomt en betaal liefst in peso’s. Dan kost het bijna niets Als je betaalt in CUC’s, betaal je veel meer.
    • Koop op straat geen rum, sigaren of wat dan ook, alleen eten. Rum kun je in alle winkels vinden en de sigaren die Cubanen hebben zijn afgekeurd voor de officiële verkoop, geen goede dus. Haal ze dus in de officiële winkels of direct bij de boer.
    • Vertrouw niet 100 procent op je reisgids. Cuba verandert zó snel, dat ook gidsjes van <2 jaar oud op sommige punten alweer achterhaald kunnen zijn. (Vooral wat betreft casa’s en restaurants…)
    • Wat wel in meer ‘armere’ landen geldt: wees beducht op tourist traps. Mensen die je wel even de weg willen wijzen, muzikanten die gezellig voor je gaan spelen, taxichauffeurs die allervriendelijkst zijn: het is misschien stom, maar reken erop dat niets voor niets is. (Ik ben benieuwd hoe dit ‘in het echt’ zal zijn, heb in reisverlagen heel verschillende verhalen gelezen. Nou ja, als vrouw alleen probeer ik me niet te veel illusies te maken en een gezonde portie scepsis/wantrouwen mee te nemen.)
    • Cuba is een veilig land en prima te bereizen in je eentje, ook als vrouw. Gebruik natuurlijk wel je gezond verstand en ga op je onderbuikgevoel af ;-)
    • Tot slot: GENIET van de lekkerste mojito’s en andere cocktails, het mooie landschap, het heerlijke weer. Januari is een uitstekende tijd om in Cuba te zijn (als het goed is weinig regen en geen orkanen) en er zijn meer dan genoeg medereizigers om het gezellig mee te maken, ook als je – zoals ik – alleen reist.

    Heb jij nog tips? Zeer welkom! Mailen kan naar suushi91 [at] gmail.com.

    0