Brownies en Maroon 5

Nee, het verhaal van Cuba is nog niet verteld, maar even een Nederlands blogje tussendoor hoor. Het is tien uur ‘s avonds en ik zit aan de keukentafel te wachten tot m’n brownies klaar zijn. Morgen is mijn laatste werkdag bij NU.nl. Dat voelt raar en een beetje onwerkelijk, des te meer omdat ik sinds half januari niet meer op de redactie in Hoofddorp ben geweest.

Eerst had ik 2,5 week vakantie en daarna – vorige week – lag ik met koorts in bed. Dubbel balen, want ik zag juist zo uit naar die laatste diensten.

Maar wacht, wat, weg bij NU.nl?

Ja, snik snik, maar met een leuke reden: sinds 1 januari ben ik in vaste dienst bij Einder! Een contract voor onbepaalde tijd – jeetje, dat was nog eens een mooie start van het jaar. (Ik weet eigenlijk niet meer zeker of ik dat hier al verteld had, maar ik geloof het niet.)

Hoewel ik nog steeds 0,7 fte werk – de ene week vier, de andere week drie dagen – voelde het tekenen voor Einder-op-lange-termijn als een goed moment om te stoppen als freelance economieredacteur. Een makkelijk besluit was het niet, want NU.nl is een supervette werkplek waar ik het afgelopen jaar veel heb mogen leren.

Toch is het tijd om verder te gaan. Waarom? Waarmee? Met Einder natuurlijk, maar verder? Dat weet ik nog niet. Wat ik wel weet: dat ik het schrijven van creatieve, journalistieke verhalen een beetje mis. Ja, natuurlijk schrijf ik ook bij Einder – en ook heus mooie verhalen! – maar stukken zoals ik ze tot vorig jaar voor de Volkskrant schreef, dát wil ik weer meer doen.

Dit stuk bijvoorbeeld over studenten van laagopgeleide ouders.
Of deze rubriek, over de verdiensten (ja ja) van Jos van Rey.
En een populair-wetenschappelijk stukje schrijven over flossen was ook best interessant.

En hey, nu ik toch dromen en wensen op internet aan het gooien ben: schrijven voor Happinez lijkt me ook gaaf. Of voor LINDA. (Tja, wie wil dat nou niet? Maar hey, dream big.)

Hoewel ik nog wel een paar ideetjes ‘op stapel’ heb liggen, ontbrak het me de afgelopen maanden aan de tijd om die fatsoenlijk uit te werken. Laat staan om te investeren in mijn schrijfskills (regel 1 van Stephen King: read a lot, write a lot) en mezelf uit te dagen door te oefenen met andere woorden, nieuwe tekstvormen. M’n oud-Volkskrantcollega Rik Kuiper is bijvoorbeeld een gaaf webstekje begonnen: de Verhalengarage, waar hij ‘op onregelmatige basis journalistieke verhalen demonteert’ zodat je daarvan kunt leren. Dat lijkt me sowieso iets om in de gaten te houden.

(Even een zijpaadje: ik ben soms een beetje geintimideerd door de schrijfsels van Henk van Straten. In het bijzonder door dit stukje, waarin ‘ie de “echte schrijver” en de “succesvolle auteur” naast elkaar zet, naar aanleiding van de vraag: zou je een relatie kunnen hebben met iemand van wie je het schrijfwerk slecht vindt? Ik weet dan ineens niet meer zo goed of ik wel zo’n Echte Schrijver ben/zou kunnen worden, ooit. Ook al zeggen jullie nu misschien ‘Suus, houd je bek’.)

Goed. Intussen beginnen de brownies lekker te ruiken, terwijl ik op YouTube het ene na het andere nostalgische liedje draai (van de emo-rock à la Breaking Benjamin/30 Seconds To Mars die ik als zestienjarige luisterde tot Maroon5 en Kelly Clarkson, jaja #guiltypleasures #noshame et cetera).

Morgen eerst maar eens die pan opsmikkelen met m’n collega’s – ik ga hen missen.
En wat daarna betreft: plan A is gewoon om de komende tijd even geen plan te hebben voor de 1-2 dagen in de week die vrij komen. Laat ik het maar gewoon even een tijdje kriebelen. Zien wat er dan gebeurt.* De financiele noodzaak om opdrachten te vinden is er niet en da’s een luxe die ik niet eerder heb gekend. Rest dus de vraag: what would you do if money were no object? How would you réally enjoy spending your time? (Klik)

Natuurlijk weet ik dat wel. Schrijven, schrijven. Denken, dromen, verhalen vertellen. De toppen van mijn kunnen verkennen.
En daarom dus nu: ruimte vrij maken, zodat nieuwe dingen kunnen ontstaan. ‘t Wordt voorjaar, tijd om te zaaien.
Ik ben benieuwd wat er in 2017 allemaal gaat groeien.

*Zul je zien dat er dan morgen net een superleuke klus komt – ik ben niet zo heel goed in ‘nee’ zeggen tegen leuk werk en da’s misschien maar goed ook.

0

CUBA – TRAVEL REPORT day 5-6-7: Viñales

Yesterday I told you all about the first four days of my trip to Cuba. Although I didn’t feel like leaving Havana yet, it was time to move on to Viñales, a small village in a beautiful valley 200 km southeast of Havana.

The Viazul bus station in Havana

I was lucky to meet a few other travellers at Rolando’s Backpacker hostel, who also wanted to go to Viñales on Monday. In fact, almost everyone I met went to Viñales sooner or later – I think this town and the area around it are the most popular tourist spots in Cuba, except maybe for Havana. Since the others hadn’t booked the Viazul bus, they shared a taxi to Viñales, and we agreed to meet each other after arrival.

Because I’d already read a lot about Viñales on the blog of Edith (a Dutch girl whose Cuban boyfriend lives in this town), I expected quite a lot of it. I had booked a casa particular via Edith – I’d stay with her boyfriend’s aunt and uncle – and I also arranged a horseback ride via her boyfriend. From what I’d read, horseback riding was one of the main things to do around Viñales.

EVERY HOUSE IS A CASA

The bus ride from Havana took about 3,5 to 4 hours. Since I had to wake up early in order to catch the bus, I slept most of the time. The first thing I noticed when we entered the village, was that literally every house was a casa particular. You know, you can easily recognize these casa’s because of the sign next to their front doors:

Every casa is named after its hosts – for example, I stayed at casa Dania & Salvador. When the bus stopped next to the plaza in the centre of the village, I was a bit unpleasantly surprised by the amount of people trying to rent me their casa’s/taxi’s/activities.

So, uhh…welcome to Viñales? OK, of course I can understand why this happened. I mean, if I’d live in a small village and every day a bus would drop off a bunch of rich tourists, I’d also go there and try to make money out of them. Still, I didn’t really like this ‘welcoming committee’, so I quickly grabbed my luggage and started to walk away from the crowd.

On a positive note: while I was trying to find the way to my casa, at least three friendly people offered me their help (and no, they didn’t ask for money afterwards). For example, an old lady walked up to me with a picture of her casa, but when I told her I already had a place to stay, she said (in Spanish): ok, show me the address, I’ll tell you which direction to go!

WOULD YOU LIKE A GLASS OF JUICE?

Once I’d found the casa, I was welcomed by the most friendly Salvador and his wife Dania. They helped me with my backpack, invited my to sit down on one of the rocking chairs and got me a glass of mango juice. While I drank the juice, Salvador told me that something had broken down (se rompio) in the bathroom. He hadn’t had time yet to fix it, so he arranged another casa for the first night. “Of course we will help you carrying your luggage”, he added (we spoke Spanish all the time, or well, he did and I tried ;-)).

In my turn I told them I’d want to share the casa with a friend. Ismay, the Dutch girl I’d met in Havana, also would come to Viñales this day and we’d agreed to share our room. Naturally, this was no problem at all.

TIME FOR LUNCH

Because there’s no internet in Cuba and sending text messages is quite expensive, Ismay and I had agreed to meet each other in the casa. But since I didn’t know when she and the others would arrive, I decided to have lunch first.

The huge TripAdvisor-flag in front of the restaurant (‘certificate of excellence’) didn’t keep me from going inside El Olivo. I mean: normally it would scare me away when restaurants promote themselves too much, but this place was recommended to my by both Edith and one of my guidebooks.

A green salad, a mojito and some pasta with cheese – it wasn’t a real Cuban meal at all (except maybe for the rum), but it was EXACTLY what I needed at this point.

While I was eating I got a message from Ismay, so I texted her the address of El Olivo and she also ordered a salad there. (I think she’d eaten even more peso pizza’s than I did by then, so she was very pleased to eat some fresh produce ;)).

The rest of the day we walked around town with the group, that now consisted of six people: me, Ismay, Kathrin from Germany, Philipp (also from Germany), the Australian Jono and the Italian Jessica. Ismay and I drank some pina colada’s and strawberry daquiri’s at 3J’s (nice place!), and shared some decent girl talk. ;)  Later that night, we met some other people on the plaza.

Buying some beers/cocktails-on-the-go.

HORSE RIDING IN VINALES

On Tuesday, we wanted to go to the beach of Caya Jutías. All of us had heard many good stories about it; a nice, quiet and beautiful place with white sand and crystal clear water. But after breakfast, we noticed an enormous dark cloud in the sky, and our hosts told us it could even rain a little today.

Problem was I only had two days left in Vinales, and on Wednesday morning I had a reservation to go horseback riding. But with a little help from my hosts we changed the dates for the horseback ride, so we could go to the beach on Wednesday with the group. Instead, Jason (an Australian guy who had joined our group the night before) and me went horseback riding today.

HONESTLY: I WOULDN’T RECOMMEND IT

Those pictures look good, right? And yes, of course we had fun: a beautiful landscape, nice talks, great weather (yes, of course after we changed plans all clouds went away and it turned out to be another hot & sunny day after all).

Still, I could have enjoyed all of that too, by just renting a bike and exploring the valley by myself. Although it was recommended in many places, I didn’t like the horseback riding thing. Not because I don’t like horses; I just felt extremely sorry for those poor animals. Like, all the time.

Especially Jason’s horse looked very skinny and exhausted. And our guide, who commanded the horses, would hit them with an iron whip when they didn’t walk fast enough. During the trip we saw many other horses, and none of them looked very happy, having to carry tourists in the burning sun, without getting any food or water.

During the trip we visited a few places: a tobacco farm, a coffee farm, a cave. And yes, it was quite interesting to see how the tobacco farmer rolled a cigar in front of us, how he explained all about the harvesting and production process. And yes, we got to smoke a ‘free’ cigar (although of course we did pay 25 CUC for the horseback riding).

But apart from that, this whole thing was way too tourist-y for me. At the coffee farm, they hardly explained anything (okay well, they showed us some coffee beans and let us smell them, whoo). But they ‘generously’ showed us the cocktail bar with all the different options (for the record, it was 11 AM) and they proudly presented their bottles of guava rum. “You don’t have to buy, of course, but do you want one? Only 12 CUC.”

When we stopped for about the fifth time, and some random tour guide standing next to a cave tried to convince us to go inside with him (“just 4 CUC each!”), I said ‘no’. And although I had a good time talking to Jason and enjoying the landscape, I was quite happy when I could walk on my own feet again.

For the record: I don’t ‘regret’ doing all of this. I mean, it was a nice experience and sometimes it’s good to encounter stuff you don’t like – even if it’s just to notice how you react to it. But next time I’ll definitely rent a bike. :)

When we were back in the village, it was around 3 PM. Since I hadn’t had any food since breakfast (8:30 AM), I decided to go to El Olivo once more. Jason joined me and we had some decent food.

Just when my dessert arrived, someone patted my back. It was Ismay, who had gone for a walk together with Philipp. Kathrin also joined us and we decided to  watch the sunset at a nice open air café just outside the village, that Ismay and Philipp had spotted earlier that day.

It was beautiful.

At night, we had some cocktails (again), and we bargained with an extremely gangster-looking cab driver for our trip to the beach of Cayo Jutías, the next day.

Our hosts had said they’d easily call a taxi for us and it would cost 20 CUC each. That would have been the easy way, but if you let Cubans arrange stuff for you, you can be sure you pay more. There’s an extensive system of comisión (commission), which means that a “helpful” Cuban leading you to a casa/restaurant/taxi/etc gets some money for that from the actual seller (of course they’ll never tell you this). I don’t judge this system – it’s quite understandable, giving the fact most Cubans get a (government) salary of 30-40 CUC (= equal amount in US dollars) per month, but as a traveller-on-a-budget it’s good to keep this in mind.

In the end, we got a pretty good deal: the cab driver would bring us to Cayo Jutías and back for 80 CUC in total – that meant a little over 13 CUC each, for a ride of about 1,5-2 hours. Nice!

HAVE TO SAY, IT WAS A BUMPY RIDE…BUT WORTH IT

Can you believe seven people plus the driver fit in this oldtimer Plymouth? Well, it did fit…more or less. ;) It was quite the adventure.. along Cuba’s bumpy roads (until this moment I had only travelled by bus and only over the main roads…well, now I know what people mean when they say “roads in Cuba are quite bad”).

I actually really liked this taxi collectivo-ride, in al its craziness. Imagine this: sitting in the front seat of the car, driving through beautiful landscapes, all windows open – a soft breeze through your hair -, reggaeton music out of the speakers (somehow all these cracky old cars do have very new and modern built-in stereo systems), the sounds of other people talking about their travel adventures…

And we made it to Cayo Jutías safely! The driver would wait for us all day – a few hours later I spotted him swimming and sunbathing as well – and we got to spend hours at this paradise beach.

I think the pictures speak for themselves.

The day passed by wayyyy too soon… before I knew, it was 4 PM and we had to go back.

I GOT HOME JUST IN TIME

Ouch, apparently my stomach didn’t really like the ‘fish in sauce’ I ate at the beach. Have to say, it wasn’t very nice indeed, to put it mildly. It just tasted very salty, but I was hungry and the other option, ‘seamen rice’ – poor translation of arroz marinara, like with seafood – didn’t sound very appealing either. ;)

Anyway, by the time we were back in Vinales I started to feel quite bad, so I told the others I’d catch up with them later. Unfortunately, I spent the rest of the evening in bed/on the toilet…  Dania made me some herbal tea and brought me some plain bread to eat, and I took some medicines. Still, I was a little worried, because the next morning I’d have to wake up at 5:45 AM to catch the bus to Cienfuegos. And that would be an 8-hour-ride…

After another short night, I just threw all my stuff back into my backpack, had a tiny bit of breakfast and, still not feeling too well, walked to the bus station. Destination: Cienfuegos!

0

Cuba: voorbereiding en tips

Op dit moment ben ik met Tom een weekje in Zweden, bij mijn moeder en stiefvader. Even helemaal niets hoeven, samen tijd besteden en lekker eten. Heel erg fijn, maar deze vakantie is zo rustig dat ik het dáár even niet over hoef te hebben vandaag. Maar over reizen gesproken: nog minder dan twee maanden voordat ik naar Havana vlieg! Hoogste tijd dus om me wat verder voor te bereiden op m’n tweewekelijkse reis naar Cuba.

zweden1
zweden2

Het is druk in Cuba

Alle verhalen van reizigers zijn op één punt hetzelfde: het is op dit moment hartstikke druk in Cuba en het lijkt er niet op dat dat gaat veranderen. Hoewel ik dus graag op de bonnefooi was gaan reizen, heb ik toch besloten een reisplan te maken en m’n accommodaties (casa particulares) en busreizen te boeken. Daar heb ik deze week een ochtend de tijd voor genomen.

In het kort: ik besteed eerst een paar dagen in Havana en reis dan door naar Vinales. Vervolgens naar Cienfuegos, Trinidad en Sancti Spiritus. Via Santa Clara reis ik dan weer terug naar Havana.

Sinds ik mijn reis naar Cuba boekte, hoor ik echt uit alle uithoeken van m’n sociale leven mensen die er ook zijn geweest. Voor wie binnenkort ook naar Cuba gaat, deze tips las en kreeg ik de afgelopen tijd al van vrienden, kennissen en andere bloggers.

Tips voor je reis naar Cuba

Voor de duidelijkheid: ik ben zelf nog niet in Cuba geweest, dit blogje is geschreven op basis van wat anderen me hebben verteld en wat ik zelf heb gelezen.

  • Zoals gezegd: boek je casa’s en bus/auto op tijd! Tekenend: de rest van dit kalenderjaar kun je al geen auto’s meer huren op Cuba en ook de bussen zitten helemaal volgeboekt… Ook de tickets voor januari gaan op sommige trajecten al hard. De Viazul-bus is naar ik heb begrepen een prima (en betaalbare) manier om over het eiland te crossen, dus ik heb besloten per bus over het eiland te reizen. Boeken kan online met een creditcard.
  • In Cuba zal het soms voelen alsof je dezelfde route aflegt die alle toeristen “doen”. De Cubaanse overheid en het systeem maken het niet makkelijk om daar van af te wijken, heb ik begrepen. Bereid je daar dus op voor (en sowieso: op de aanwezigheid van veel andere toeristen ;-)). In de woorden van Dennis Storm (3 Op Reis): “Het lijkt wel of Cuba twee gezichten heeft: een voor de toeristen en één voor de Cubanen”. Buiten het gebaande pad gaan is moeilijker, maar niet onmogelijk. Voor mij een reden om naast het (toeristische) Trinidad ook het (als het goed is nog wat minder massale) Sancti Spiritus te bezoeken.
  • 3 Op Reis maakte twee leuke afleveringen over Cuba. Met name de meest recente – die met Dennis – bevat veel nuttige tips. De andere, met Edsilia Rombley (2008), lijkt wat sommige informatie betreft verouderd, maar is nog steeds leuk om te kijken.
  • Neem genoeg contant geld mee. Pinnen schijnt in Cuba moeilijk te zijn; met een VISA-card kun je nog wel eens geld halen, MasterCard is nog lastiger. En naar ik heb begrepen zijn soms de automaten ook leeg vanwege het grote aantal toeristen op zoek naar bankbiljetten. ;) Sowieso: verdiep je van tevoren even in de twee verschillende munteenheden van Cuba, de CUC (voor toeristen, ongeveer gelijk aan de dollar) en de Peso (voor Cubanen, officieel verboden voor toeristen).
  • Neem twee creditcards mee. Pin je geld alleen bij de Cadeca-bank; die zit er in elke plaats wel één.
  • Backpack of koffer? Dat hangt er vanaf wat je reisplan is. Aangezien ik in Cuba veel ga rondreizen, kies ik voor een backpack. Aniek is zo lief om me de hare uit te lenen.
  • Zorg dat je gedroogd fruit in je tas stopt (abrikozen, vijgen, dadels, etc). Daar zitten vezels in en die ga je nodig hebben.
  • Neem altijd wat muntgeld, desinfecterende handgel en zakdoekjes mee. Dan kun je onderweg redelijk naar het toilet.
  • Regel je visum op tijd. Dit kan bij het consulaat van Cuba in Rotterdam; je kunt het ook online regelen, dan moet je je paspoort opsturen. Aangezien ik een NS-abonnement heb, koos ik voor het eerste. :) Mijn ervaring is dat het daar zo geregeld is: binnen 20 minuten stond ik weer buiten, mét tourist card.
consulaat
  • Heb je ook gedacht aan vaccinaties? Ze zijn niet verplicht, maar inenten tegen tbc en Hepatitis A wordt wel aanbevolen.
  • Koop bananen bij de kraampjes die je tegenkomt en betaal liefst in peso’s. Dan kost het bijna niets Als je betaalt in CUC’s, betaal je veel meer.
  • Koop op straat geen rum, sigaren of wat dan ook, alleen eten. Rum kun je in alle winkels vinden en de sigaren die Cubanen hebben zijn afgekeurd voor de officiële verkoop, geen goede dus. Haal ze dus in de officiële winkels of direct bij de boer.
  • Vertrouw niet 100 procent op je reisgids. Cuba verandert zó snel, dat ook gidsjes van <2 jaar oud op sommige punten alweer achterhaald kunnen zijn. (Vooral wat betreft casa’s en restaurants…)
  • Wat wel in meer ‘armere’ landen geldt: wees beducht op tourist traps. Mensen die je wel even de weg willen wijzen, muzikanten die gezellig voor je gaan spelen, taxichauffeurs die allervriendelijkst zijn: het is misschien stom, maar reken erop dat niets voor niets is. (Ik ben benieuwd hoe dit ‘in het echt’ zal zijn, heb in reisverlagen heel verschillende verhalen gelezen. Nou ja, als vrouw alleen probeer ik me niet te veel illusies te maken en een gezonde portie scepsis/wantrouwen mee te nemen.)
  • Cuba is een veilig land en prima te bereizen in je eentje, ook als vrouw. Gebruik natuurlijk wel je gezond verstand en ga op je onderbuikgevoel af ;-)
  • Tot slot: GENIET van de lekkerste mojito’s en andere cocktails, het mooie landschap, het heerlijke weer. Januari is een uitstekende tijd om in Cuba te zijn (als het goed is weinig regen en geen orkanen) en er zijn meer dan genoeg medereizigers om het gezellig mee te maken, ook als je – zoals ik – alleen reist.

Heb jij nog tips? Zeer welkom! Mailen kan naar suushi91 [at] gmail.com.

0

Wat ik allemaal doe de laatste tijd

Ja hoi, al dat schrijven over restaurants, hardlopen, boeken en yoga is natuurlijk hartstikke leuk, maar wat spook ik eigenlijk verder allemaal uit tegenwoordig?

Nou, een heleboel.
(Oké, da’s vast niet zo’n verrassing, ik bedoel, is het ooit anders geweest?)

Nee, zonder gekheid: ik ben zo veel van huis dat ik tegenwoordig op zaterdagochtend eerst samen met Tom twee uur lang een WERVELWIND door het huis doe, om alle was, afwas, stapeltjes en andere rommel zodanig te ordenen dat het weer een beetje leefbaar is. ;)

Einder, NU.nl en de Volkskrant

Alweer een half jaar ben ik economieredacteur voor NU.nl, parttime & freelance. Dat is hartstikke leuk: gezellige collega’s, prima werktijden en ik leer veel nieuws. Een halfjaar geleden wist ik echt NIETS over beurskoersen en ik zou mezelf nog steeds geen expert noemen op dat gebied, maar ik weet inmiddels wel hoe een faillissement werkt, hoe het precies zit met vrijhandelsverdragen CETA/TTIP en wat zoal de gevolgen van de lage rente zijn.

Verder startten afgelopen maand twee nieuwe rubrieken in de Volkskrant, waarvan ik auteur ben. In De Opvolger komen twee generaties in een familiebedrijf aan het woord en in De Sprong interview ik mensen die radicaal van werkzaamheden zijn veranderd. Elke week verschijnt één van deze twee rubrieken op de economiepagina’s van de krant (geen vaste dag, maar het zal meestal op woensdag t/m vrijdag zijn). Tips voor beide rubrieken mogen overigens altijd mijn kant op!

deopvolger1
desprong1

Is dat alles? Nee, integendeel, het belangrijkste komt nog! Sinds juli ben ik natuurlijk als schrijver in dienst bij Einder en sinds 1 oktober werk ik er om de week een dag extra. In oneven weken ben ik nu naast maandag, dinsdag en woensdag ook op vrijdag in Nijmegen te vinden. (O ja en sinds vorige week ben ik ook volgens internet officieel deel van het team. Jeej!) Het bevalt dus hartstikke goed daar in de Keizerstad. Wow, wat heb ik het toch getroffen met dit plekje…

Half juli schreef ik al eens wat ik doe bij Einder en hoe leuk het daar is.

“Nijmegen, da’s best een eindje reizen”

Dat is de reactie van veel mensen als ik over m’n werk praat. Maar eigenlijk vind ik dat uurtje ‘s ochtends en ‘s avonds prima te doen. ‘Vroeg opstaan’ valt wel mee; de wekker gaat tussen half en kwart voor zeven en daar ben ik na ruim vier maanden zo aan gewend, dat zelfs opstaan in het donker niet vreselijk meer is.

Ik heb de luxe dat ik 400 meter van een treinstation woon (Utrecht Vaartsche Rijn) en met de goede aansluiting op de intercity sta ik binnen exact 1 uur in Nijmegen. En vanaf het station is het nog maar vijf minuutjes fietsen naar kantoor.

In de trein lees ik vaak boeken, typ blogjes of werk aan mijn sociale leven via WhatsApp. Het zijn, kortom, best ontspannen uurtjes, al is het wel significant drukker in de trein sinds de colleges weer zijn begonnen.

nijmegengeenmist

“En wat doe je verder nog dan?”

Tiz natuurlijk niet alléén maar werk, hè, het leven. Gelukkig is er ook nog allerlei Leuks – onlangs, nu én binnenkort:

  • Uit eten gaan met Tom en met vrienden: onlangs bij De Veiling in Utrecht (leuk!), aanstaande zondag bij de Meesterproef in Nijmegen
  • De tweede sessie van m’n wijnclub, aanstaande zaterdag. Ditmaal wordt ‘ie georganiseerd door twee andere clubleden, dus ik hoef alleen maar achterover te leunen en lekkere wijntjes te proeven. Zin in.

Lees ook welke wijnen we dronken tijdens de eerste sessie & wat we ervan vonden.

  • Rondjes hardlopen met en zonder maatjes. Dinsdag liep ik voor het eerst met collega’s Margriet en Ellis door Nijmegen, een proefrondje Zevenheuvelennacht. Over ruim twee weken loop ik de wedstrijd. Zin in!
  • En o ja, de dag daarna loop ik dan ook nog ‘even’ de 15 km-Zevenheuvelenloop. Te veel hooi op m’n vork? Ik ben er nog niet over uit… Het is in elk geval iets dat ik al bijna een jaar in m’n hoofd heb (om beide wedstrijden te lopen), dus hé, laat ik het maar gewoon DOEN en dan merk ik het wel.
  • Afgelopen maand logeerde ik weer een weekend bij mijn oma in Drenthe. Ze is inmiddels 83, ik voel me gezegend dat dit nog kan <3
  • In oktober dronk ik in totaal 4 glazen wijn (tegenover toch wel tientallen in september, toen ik op vakantie was in Frankrijk ;-)). Dat kostte wat moeite maar werd langzaam steeds meer een gewoonte. Nu nog zorgen dat ‘t zo blijft, want er is áltijd wel reden voor een feestje…. Gelukkig heb ik steeds meer fijne alcoholvrije alternatieven ontdekt, die deel ik binnenkort nog wel eens met jullie.
  • In de trein lees ik intussen ook nog steeds een hoop boeken. Vier weer deze maand; natuurlijk schrijf ik er binnenkort weer over, net als in september, augustus, juli, juni, mei, april en maart.
  • En dan ga ik nog een week naar Zweden, eind november! Mijn moeder en stiefvader (die daar wonen) heb ik inmiddels al sinds begin april (!!!!) niet meer gezien, dat is dus al dik een half jaar geleden. Hoogste tijd dus en gelukkig had ik nog precies genoeg vakantiedagen dit jaar. Tom gaat dit keer ook weer mee.
hardlopenzevenh
dessert

O ja: en ik ga naar Cuba

Volgens mij liet ik het al eens vallen in een blogje, maar inderdaad: ik ga naar Cuba! In mijn eentje, twee weken, in januari. Ticket is al geboekt, maar daarmee is dan ook alles gezegd.

Plan is om vandaag naar Rotterdam te gaan om visum te regelen. Goede tips voor casas particulares, plekken waar ik heen moet, overleef-tips et cetera zijn meer dan welkom. De laatste weken waren zó vol dat ik me nog amper heb kunnen voorbereiden, dus dat wordt zo onderhand misschien wel een beetje tijd… Ik heb gehoord dat Cuba dit jaar zodanig overspoeld wordt door toeristen, dat het nodig is je verblijf weken/maanden van tevoren te regelen.

cubaticket

Goed, dat loopt allemaal vast wel los. Eerst vandaag nog m’n Volkskrantrubrieken schrijven en dan WEEKEND vieren. Morgen is het chilldag: ‘s morgens een stuk hardlopen in het bos en daarna lekker helemaal niets doen dat moet. En ja, dat plan ik in ;-) Ik kan niet wachten – al is het stiekem best moeilijk om even niets te doen als je de hele week loopt te racen.

Maar hé, Netflix aan, kopje thee erbij; eigenlijk is er niet zo veel voor nodig om gelukkig te zijn.

deeerstedag
0

Van 48 naar 94 kilometer & nog zes dagen tot de Tilburg Ten Miles

Yes, ik ben er bijna! Nog 5,5 kilometer te gaan en dan heb ik mijn maanddoel van 100 kilometer gehaald. Feest!

Zaterdagochtend ging ik op tijd uit bed om samen met vriendinnetje V. 16 kilometer te lopen. Hoewel het even wat moeite kost om mezelf vóór acht uur uit bed te slepen, begin ik ochtenden lopen in het weekend steeds meer te waarderen. De wereld is nog stil, hier en daar kom je al andere lopers tegen en met een beetje geluk is het – zoals gisteren – strálend weer.

En dan kom je om elf uur thuis en heb je het gewoon al gedáán – en de rest van het weekend een voldaan gevoel. (Dit in tegenstelling tot de weekenden waarin ik er de hele dag tegenop hik om nog te gaan lopen, uiteindelijk niet/korter ga en achteraf baal van mezelf.)

runnning

Opschroeven

Goed, nu liep ik dus al 94, 5 km in augustus. Ter vergelijking: het afgelopen halfjaar liep ik meestal tussen de 40 en 65 kilometer per maand. En in juni liep ik vrijwel niet, vanwege mijn ongeluk.

Dat ik het aantal kilometers flink heb opgeschroefd, is te merken, want:

  • Ineens heb ik weer de hele dag door honger HONGER. (Vooruit, trek, kindjes in Afrika hebben honger, I know.) Dat was tijdens m’n vorige halve-marathontraining in januari ook z0. Dat je zo veel kilometers loopt, dat je er bijna niet tegenop kunt eten. Nu houd ik gelukkig van eten, maar er zijn toch ook wel momenten dat het irritant wordt. En ik uit ergernis dus maar iets calorierijks/ongezonds naar binnen werk, om een tijdje geen trek te hebben. Niet slim, I know, dus iemand betere tips?
  • Mijn broeken zitten wat strakker om m’n benen. Uh wat? Nee, van hardlopen word je niet dik, maar dat je bovenbenen gespierder worden merk je wel een beetje. Niets extreems hoor, gelukkig. ;)
  • Ik betrap mezelf erop dat ik elke vrije minuut denk: ‘zal ik nog een rondje gaan?’ Ook als ik die dag al geweest ben. Het lopen zit dus in elk geval weer in m’n systeem, en dat is fijn.
  • Was ik ruim een maand geleden nog ZO ONTZETTEND ZENUWACHTIG voor de halve marathon, inmiddels krijg ik er steeds meer zin in.

Maar eerst nog de Tilburg Ten Miles! Over minder dan een week sta ik aan de start. Startnummer is al binnen en komende week tref ik de laatste voorbereidingen. Dat betekent vooral: op tijd naar bed, even geen alcohol drinken en niet al te veel kilometers rennen.  Vanavond loop ik er nog zes. Woensdag nog acht en dan is het rusten tot zondag.

startnummer

Een dag later, op 5 september, vertrekken Tom en ik voor twee weken naar Zuid-Frankrijk. We gaan kamperen, nazomeren en heel veel chillen. Natuurlijk gaan mijn hardloopschoenen mee, maar mijn telefoon laat ik thuis, net als de vorige twee jaren. Even afkicken en zo en écht loskomen van het gewone leven. (En ook zónder Nike-tracking-statistiekjes kan ik vast prima stukken lopen, toch?)

Zover is het nog niet: eerst nog één laatste weekje werken. Vandaag, morgen en overmorgen bij Einder en donderdag bij NU.nl. Even knallen nog – ik heb er zin in.

Wie van jullie zie ik in Tilburg?

0