• Dit was week 26

    Afgelopen week begon wel heel leuk: maandag gingen we een kijkje nemen in ons nieuwe huis! Voor mij was het de eerste keer dat ik binnen was, sinds we het kochten (B was er daarna nog een keer geweest, tijdens de bouwkundige keuring). ‘s Morgens werkte ik trouwens nog gewoon, en we begonnen ons bezoek aan Elst met een afspraak bij de notaris. Daar namen we alle keuzes voor ons samenlevingscontract door.

    En toen kon het feest beginnen! Superfijn was dat een vriendin mee kwam die binnenhuisarchitect is. Dus zij schakelde meteen in ‘werkmodus’ en hielp ons met opmeten, checkte details waar we zelf nóóit aan hadden gedacht en documenteerde alles handig op de plattegronden. Samen met haar kozen we ook verfkleuren voor de verschillende kamers – ik ben enorm benieuwd hoe alles er straks uit gaat zien.

    Na twee uur intensief keuzes maken waren B en ik superblij, maar ook behoorlijk gaar. We sloten de dag met z’n drieën af op een terrasje in het centrum. Conclusie: er is minimaal één leuke eetgelegenheid in Elst! O ja, en in het park om de hoek zitten allemaal konijntjes, zo schattig.

    Op dinsdag treinde ik naar Nijmegen voor een werkdag bij Einder. Best fijn toch, die kantoorvibe. Samen met een collega timmerde ik een campagnevoorstel in elkaar – heerlijk om weer live te kunnen sparren, in plaats van met zo’n stom beeldscherm ertussen. O ja, en een van de bladen waar ik aan meewerk is uit. Altijd leuk om zo’n nieuw nummer op m’n bureau te vinden.

    Ik sloot de werkdag af op het terras, waar ik bijpraatte met een van m’n (freelance-)opdrachtgevers. We bespraken onder andere het nieuwe verhaal dat ik ga maken voor Radboud Magazine.

    Woensdag begon ik de dag met een les hatha yoga. Daarna fietste ik door naar A voor een kop thee. Intussen kreeg ik goed nieuws: het reisadvies voor Zweden is per 1 juli code geel, en dat betekent dat we éindelijk daarheen kunnen. Yes! Over twee weken gaan we al.

    En toen was het tijd voor mijn eerste coronaprik. Pfizer kreeg ik – blij mee. Ik moet zeggen: mij bekroop toch een dubbel gevoel toen ik in die enorme Jaarbeurshal aansloot in de rij. Als je het met een dystopische bril zou bekijken, oogde het best een beetje creepy. Maar hé, ik heb hier lang over nagedacht en ervoor gekozen om vertrouwen te hebben in onze samenleving. Bovendien: nee, het liefst had ik geen vaccin nodig gehad, maar nog een keertje corona zie ik al helemáál niet zitten…

    Anyway. Minder fijn was dat ik bijna flauwviel (niets ernstigs, heb ik vaker na injecties) en uiteindelijk de 15 minuten wachttijd doorbracht in de EHBO-tent. Nou ja, het was best gezellig om wat te babbelen met de verpleegkundige van dienst. ;-) Daarna ging ik voorlezen bij A, en toen ik op de fiets zat naar huis, dacht ik: hmm, volgens mij gaat dit wat moeizamer dan normaal…

    En toen had ik koorts.

    Tja, dat was natuurlijk een beetje te verwachten met mijn ‘coronaverleden‘, maar qua planning had ik er geen rekening mee gehouden dat ik me ook donderdag nog beroerd zou voelen. Bleek wel het geval. Dus helaas, geen schrijfcoaching geven en ook geen ander werk, maar dutjes doen op de bank. Tussendoor keek ik trouwens wel de Netflix-miniserie The Queen’s Gambit af. Sterke serie, aanrader!

    Gelukkig voelde ik me vrijdag na een lange nacht slapen weer helemaal fit. Eigenlijk waren die vaccin-bijwerkingen een soort mini-corona, wat ook niet gek is als je bedenkt dat je lijf natuurlijk dénkt dat het corona krijgt. Vrijdag maakte ik dus een flinke inhaalslag qua (Einder)werk. Tussendoor had ik nog een uurtje pianoles, en na vijven fietste ik naar S toe voor een vrijdagmiddagborrel met haar en J. Het was superfijn om hen beiden weer te zien.

    2 dagen na m’n prik; weer een heel stuk vrolijker!

    Op zaterdag zou ik eigenlijk gaan fietsen en borrelen met collega’s in Nijmegen, maar dat ging niet door, dus plots lag het weekend voor me open. Jammer, en stiekem ook wel lekker! Ik begon de dag trouwens weer met een les hatha yoga.

    ‘s Middags besloten B en ik te lunchen bij de Veldkeuken in Amelisweerd. Lunch daar is niet compleet zonder taart, en daarna wandelden we nog een stuk rondom Fort Rijnauwen. Of nou ja, we liepen een stukje en bleven meer dan een uur in het gras zitten om schaapjes te knuffelen. Zo leuk!

    ‘s Avonds waren we beiden uitgeteld, dus we zetten een makkelijke film op (Mowgli, viel een beetje tegen, maar wat wil je hè) en aten ovenrisotto onder een dekentje op de bank. O ja, en we bakten nog appeltaart om zondag mee te nemen naar de jaarlijkse familiedag met B’s familie.

    Zondag ik werd ik brak en groggy wakker, ondanks tien uur slaap (en nee, ik had geen alcohol gedronken). Restjes vaccin-bijwerkingen misschien, maar ik voelde vooral dat de herfst van m’n cyclus flink was ingekickt. Ik wilde heel graag alleen onder een dekentje op de bank liggen en niets hoeven. Helaas kon dat niet, want we gingen naar die familiedag. Dus hup, in de auto naar Leeuwarden. Gelukkig is roadtrippen met B altijd een feestje – en heb ik bij hem allang niet meer het gevoel dat ik sociaal hoef te zijn.

    Rond een uurtje of drie hielden we het voor gezien (#zelfzorg) en eenmaal thuis was het avondprogramma heel eenvoudig: burgers van Meneer Smakers bestellen, Disneyfilm aan en samen cocoonen. Ik koos trouwens een keer voor de veganburger op basis van lupinebonen en wortel. Die was erg lekker, ik vond alleen de mangochutney erbij wat te zoet. De Mevrouw Smakers-burger met vleesvervanger blijft m’n favoriet.

    Zo, en toen was het alweer maandag – vandaag dus. Maar daarover volgende week meer.
    Fijne week!

    1+
  • Dit was week 23

    Een ouderwetse dagboekblog – da’s lang geleden! Maar hey, waarom ook niet. Vanavond neem ik jullie graag mee in m’n afgelopen week. Komt-ie!

    Maandag trok ik met de hoofdredacteur en vormgever van VLOT een eindsprintje om het nieuwe nummer in elkaar te zetten. Daar was ik de ochtend mee zoet; ‘s middags schreef ik een berg webteksten in B1-taal voor Einder. B1-taal is toegankelijk Nederlands, ofwel: eenvoudige woorden, korte zinnen. Ik haal er altijd veel plezier uit om een complexe tekst zó te hertalen, dat-ie voor iedereen makkelijk leesbaar is. Dus dit was een fijn klusje.

    Op dinsdag ging ik met de trein naar Woerden voor de tweede dag van een (tweedaagse ;-)) training Eindredactie. Net als vorige week was dat ontzettend leuk en interessant. Ik wilde al zo lang een gedegen basis leggen onder m’n redactievaardigheden en hiermee is dat behoorlijk gelukt. We hadden ook enorm geluk met de groep, het was een enthousiast en divers clubje mensen. De locatie was ook niet mis trouwens: we zaten in Kasteel Woerden, midden in het centrum van de stad, waar we tussen de middag konden genieten van een heerlijke lunch op het zonnige terras.

    Woensdag was het weer tijd voor een (kort) Einderdagje. Ik schreef aan een interview en werkte de reportage uit die al een paar weken op me lag te wachten. Suboptimaal, dat laatste, want mijn ervaring is dat je verhalen het beste kunt uitwerken vlak nadat je op pad bent geweest. Ook al had ik nu een bandje waar in principe alles op stond – het schrijft gewoon zoveel makkelijker als alles vers in je geheugen zit.

    Halverwege de middag ging ik de deur uit voor een middagje Spoorwegmuseum met voorleeskindje A! En wat was dat leuk, zeg. A is nu bijna zeven jaar en ze was al weken aan het stuiteren voor dit uitje. We hebben het mega-gezellig gehad met z’n tweetjes. Ook fijn om achteraf nog wat te drinken met haar moeder en grote zus. Wat waardevol toch, de band die ik met dit gezin heb gekregen.

    Donderdag begon ik éindelijk weer eens de dag met een ommetje. Ik had namelijk al een paar dagen flink last van m’n voet en moest veel moeite doen om mezelf uit een negatieve gedachtenspiraal te houden (‘shit nee, nu ben ik weer terug bij af’, ‘niet wéér’, ‘ik wil niet stilzitten’, dat soort gedachtes ;-)). Maar nadat ik woensdag juist ruim 13.000 stappen had gezet en daarna alle pijn verdwenen was, moest ik opnieuw concluderen dat de theorie van fysio M lijkt te kloppen. Die ontsteking komt niet door iets fysieks, maar wordt (vooral) getriggerd door spanning en stress. Eerder door mentale dan fysieke overbelasting dus.

    Kortom, niet in paniek schieten en gewoon – met mate – blijven bewegen, want da’s ook goed om je stresslevels laag te houden. En vooral maar weer eens dat meditatiekussentje opzoeken……

    Anyway, verder was donderdag weer een Einderwerkdag (vanuit huis, zoals alle dagen deze week, maar dat spreekt in deze tijd voor zich). Tussendoor ging ik even naar de kapper, voor het eerst naar Hairmonk op de Oudegracht. Daarin ben ik trouwens keihard geïnfluencet ;-), want vlogger Teske tagde deze kapper eens in een video en toen dacht ik: hé, dat is interessant. Nou, dat was het zeker – ik ben superblij met m’n nieuwe haar.

    ‘s Avonds besloten B en ik om eindelijk Henry te stekken. Henry is de grote paradijsvogelplant die we vorig jaar kochten; als je m’n vlogs volgt, heb je hem misschien wel eens voorbij zien komen. Nou gaat het gelukkig erg goed met Henry – zó goed, dat-ie nogal zijn pot uit groeide. Hoog tijd om twee baby-Henry’s een eigen pot te geven dus. We zijn nu een paar dagen verder en het líjkt er gelukkig op dat Henry I, II én III de operatie allemaal hebben overleefd.

    Henry II en III.

    Op vrijdag werkte ik nog een paar uurtjes voor Einder, maar eigenlijk voelde ik meteen ‘s morgens al dat dit niet zo’n lekker dagje ging worden. Ondanks een lange nacht slaap was ik móé, niet normaal. Rond de middag besloot ik dat ik beter nu kon rusten en maandag wat extra’s doen. Nou ja, en de rest van de dag heb je al kunnen lezen.

    Zaterdag werd ik gelukkig een stuk frisser wakker. Om iets voor 10 stonden E en J uit Groenlo voor de deur. E en ik begonnen de dag met een wandeling van twee uur langs het water, waarin we konden bijkletsen. ‘s Middags speelden we met zn vieren Pandemic Legacy seizoen 2 (we zijn inmiddels in oktober aanbeland) en ‘s avonds vierden we hun huwelijk bij de Witte Zwaan, een goed restaurant in De Bilt. Dat etentje was ons huwelijkscadeau voor hen, en nou zijn ze inmiddels al een jaar getrouwd – maar ja, lockdown. We waren blij dat we dit uitje nog voor onze verhuizing konden doen.

    We gingen full out met een zevengangendiner en bijpassende wijnen – al moet ik bekennen dat ik het na vier halve glazen voor gezien gaf, dat is tegenwoordig meer dan genoeg alcohol voor me. E en ik aten trouwens de hele avond veganistisch, en dat viel niet tegen zeg, wauw. Alle gerechten die je hieronder ziet, zijn dus volledig plantaardig! Ik moet bekennen dat we bij de friandises (niet op de foto) wel wat meesnoepten met de niet-vegan fudge die de heren kregen, hey, alles in balans.

    Zondag – vandaag dus – bakte ik een stapel pannenkoeken als ontbijt. We speelden een potje Spirit Island (zie foto linksonder ^), maakten een ommetje door de zon en deden daarna nog een laatste sessie van ons Legacy-spel. Het was een superfijn weekend met z’n vieren.

    Wat ik altijd zo fijn vind met E en J is dat we tijd samen hebben én de vrijheid voelen om onze eigen gang te gaan. ‘s Morgens gingen zij bijvoorbeeld een stuk hardlopen terwijl B en ik uitsliepen, tussendoor kruipt B even achter de piano voor een stukje jazz en ik kan ook gewoon wat aanrommelen in huis terwijl E op de bank zit te lezen.

    Als avondeten bestelden we Thais met z’n vieren, daarna zwaaiden we onze lieve vrienden uit en maakte ik nog een heerlijke avondrit op Ruby het Racemonster.

    En nu is het zondagavond; in m’n ooghoek zie ik op de tv dat het Nederlands Elftal z’n eerste wedstrijd heeft gewonnen. Toch leuk, ik ben benieuwd hoe snel de oranjekoorts gaat stijgen komende week. Maar eerst is het bedtijd; morgen om acht uur wil ik weer de deur uit zijn voor een ommetje. Kijken of het me lukt.

    Fijne week!

    0
  • niet zomaar een hobby

    Bloggen doe je als hobby, voor je werk, of iets daar tussenin. Maar hoe zit dat eigenlijk bij mij? Ik ben immers schrijver van beroep; vier dagen per week werk ik bij Einder en daarnaast doe ik er regelmatig een freelanceklus bij.

    Ja, Suushi is in de eerste plaats een hobby – een passie misschien wel, als ik niet zo’n jeuk kreeg van dat woord. Tegelijkertijd is dit blog een manier om m’n schrijfspier te trainen. Zoals ik laatst al liet vallen in een vlog; stiekem zou ik best wat meer human interest-dingen willen schrijven dan ik nu (professioneel) doe. M’n laatste artikel in Radboud Magazine (‘ziek van corona’, pagina 18 en verder) wijst uit dat dat ook best kan.

    Ik zou natuurlijk kunnen beginnen dit blog uit te bouwen. Een niche kiezen, proberen een groter publiek te trekken, partner worden van Bol.com (dan krijg je een paar cent telkens als iemand via jouw blog doorlinkt en daarna wat koopt), merken en pr-bureaus benaderen om samen te werken, uitzoeken wat de mogelijkheden zijn van Google Ads.

    Maar weet je: dat wil ik niet. Vorig jaar schreef ik dat al en dat geldt nog steeds.

    Ik hoef geen geld te verdienen aan mijn hobby – daar heb ik m’n baan voor. Aan de andere kant: ik geloof niet dat commercie en consumentisme de enige manieren zijn om een online contentplatform rendabel te houden. Kijk naar De Correspondent, dat al bijna zeven jaar draait op bijdragen van haar leden.

    En zijn het niet precies gedachten als “het is maar een hobby”, die je klein houden? Blijven zeggen dat je project weinig voorstelt, het niet op waarde schatten of in (serieus) gezelschap zelfs weglachen?

    Als ik het van een andere (commerciëlere) kant bekijk: ik ben professioneel tekstschrijver en ik geef hier gratis en voor niets het hele jaar door content van goede kwaliteit weg. Dingen waar mensen iets aan hebben.

    Poe, dat klinkt bijna cynisch hè, als ik het zo zeg. ;-)

    Nee, serieus: ik doe dat met liefde. Ik ben superblij dat jullie me trouw lezen, en moet er niet aan denken om een paywall of zoiets dergelijks op Suushi te plaatsen.

    Bovendien levert dit blog me een hoop op dat niet in geld te vangen is: levensgeluk, mooie mails en gesprekken, persoonlijke ontwikkeling, nieuwe contacten, inspiratie.

    Maar ja, deze week werd wél weer 101,56 van mijn bankrekening afgeschreven. Antagonist, m’n hostingprovider, wil immers ook zijn deel voor het mede mogelijk maken van dit webstekje. En over twee weken verloopt m’n 90-dagen-trial van Final Cut Pro – wat betekent dat ik € 325 moet betalen als ik video’s wil blijven maken met een degelijk programma (en dat wil ik, maar ja, het is wel een behoorlijke bak geld.. ik ben er nog niet uit).

    Bewijs ;-)

    Kortom: hartstikke leuk, zo’n hobby, maar gratis is het niet.

    Nou hoeven natuurlijk niet alle hobby’s gratis te zijn, dus er speelt ook iets anders mee: zelf ben ik me de laatste jaren steeds meer bewust van de waarde van dingen die mensen doen en maken – en in toenemende mate bereid daar gepast voor te betalen. Denk aan kunst, journalistiek, films en boeken, maar ook aan actiegroepen over racisme of klimaat en de Deliveroo-bezorger die voor een hongerloontje door de stortregen fietst.

    Omdat ik het toejuich dat mensen die dingen doen. Omdat ik graag wil dat ze het blijven doen.

    Vanuit die gedachte – hij werkt immers misschien ook wel andersom, richting mij! – zette ik me vorig jaar voor het eerst over m’n schroom heen en vroeg jullie om een vrijwillige donatie per Tikkie. Ik was verrast over de hoeveelheid positieve reacties: maar liefst 18 mensen droegen een steentje bij, met in totaal 35,50 euro (van de 90 euro die Suushi dat jaar kostte).

    Dit jaar wil ik je opnieuw de gelegenheid geven om te delen in de onkosten van dit blog. Voor alle duidelijkheid: het blijft hier gewoon gratis. :-) En je bent natuurlijk tot niets verplicht, voel je vrij.

    Wil je wél doneren: met elke euro ben ik superblij. Zoals ik vorig jaar schreef: als elke vaste Suushi-lezer één euro bijdraagt, ben ik voor een groot deel uit de kosten. Zie het als een lidmaatschap, zo je wilt.

    Blijf ik weer een jaartje lekker voor jullie schrijven.

    Doneer aan ‘Suushi in 2020’ via https://tikkie.me/pay/51o8871j499eoap6gpi9

    Je kunt doneren tot zaterdag 18 juli.

    0
  • 20 dingen voor in 2020: halfway point

    Begin januari maakte ik een blog met 20 dingen voor in 2020; een lijstje met dingen die ik dit jaar graag wil doen. Geen harde goede voornemens, schreef ik, maar gewoon: het zou leuk zijn als dit lukt.

    En toen kwam corona.

    Zo zie je maar weer: het leven valt niet te plannen of te regisseren, zelfs al hebben we die illusie hier in het voorspelbare Nederland vaak.

    Het virus en de lockdown maakten de mogelijkheden om eropuit te trekken natuurlijk een stuk beperkter. Aan de andere kant leidde dit gekke voorjaar bij mij juist tot allerlei nieuwe inzichten en mogelijkheden – het zou dus te makkelijk zijn om de 20 dingen zonder pardon van tafel te vegen.

    En trouwens, sommige voornemens blijken zich niets aan te trekken van een pandemie. Dus laten we ‘m er eens bij pakken!

    1. Dagelijks blijven mediteren

    Tja, daar is een beetje de klad in gekomen in de eerste maanden. Maar sinds een paar weken pak ik deze goede gewoonte weer op – zelfs als ik dagelijks vijf minuutjes ‘zit’, merk ik hoe goed dat me doet. Ik gebruik altijd de app Insight Timer en doe meestal een mantrameditatie (uit het boek Leven met wind mee van Jelle Hermus).

    Conclusie: op de goede weg.

    2. Mijn wijnbrevet halen

    Nou, gelúkkig ging de WSET2-cursus gewoon door! Als je m’n vlogs kijkt, heb je gezien dat ik afgelopen maanden regelmatig heb zitten proeven en studeren. Helaas is het examen uitgesteld naar begin oktober, dus ik zal nog even moeten wachten voor ik (hopelijk) het papiertje in ontvangst kan nemen.

    Conclusie: gaat prima zo.

    3. Een dag per week plantaardig gaan eten

    Om te beginnen met het goede nieuws: ik ben alweer ruim een halfjaar vegetariër! En dat begint eindelijk écht te wennen. Voelt goed, zelfs. Blij dat dit lukt.

    Maar eh.. o ja, ik was van plan om een hele dag per week vegan te eten. Eigenlijk had ik dit in januari ge-downgrade naar ‘een avond per week plantaardig koken’ en dat ging best aardig (haha), maar toen kwam corona en werd ik ziek en wekenlang doodmoe was ik blij als ik überhaupt een maaltijd op tafel kreeg.

    Niettemin: regelmatig eten we ‘toevallig’ plantaardig en ik heb wél m’n repertoire vegan recepten uitgebreid – ook met dank aan lezers van Suushi, die me hun favorieten stuurden. Ik maakte bijvoorbeeld:

    Conclusie: hier kan – en wil! – ik weer wat bewuster mee omgaan. ‘Plantaardig maandag’ lijkt me een mooi doel om naartoe te werken; laat ik beginnen met bij de weekboodschappen altijd weer één veganistische maaltijd mee te nemen.

    4. Weer 10 kilometer kunnen hardlopen

    Tja, ik was zo goed op weg in januari… en toen klapte m’n peesontsteking er weer in. Helaas pindakaas. Inmiddels ben ik lekker aan het wielrennen en heb ik het hardlopen even op pauze gezet. Sinds een week heb ik steunzolen die er hopelijk voor gaan zorgen dat ik écht herstel van die hardnekkige blessure.

    Conclusie: met de fysio werk ik er naartoe om in het najaar weer voorzichtig te gaan rennen. Maar die 10 kilometer in 2020 laat ik los – ik kan ze er qua conditie vast uit persen, maar dat lijkt me blessuretechnisch een zeer onverstandig plan.

    5. Vrijwilligerswerk doen

    Yes, dat doe ik, en ik ben zo blij dat ik dit heb opgepakt! Ik haal ontzettend veel plezier uit het wekelijkse voorlezen aan A, mijn lieve voorleeskindje. En hoewel voorlezen door corona ook wat anders liep – twee maanden lang konden we alleen contact hebben via WhatsApp video – hebben we inmiddels een goede band opgebouwd. Tegenwoordig kan ik gelukkig weer op woensdag na werktijd ‘live’ bij haar langs.

    Conclusie: vanwege corona mag het gezin nogmaals meedoen met de VoorleesExpress, en ik heb gezegd dat ik deze nieuwe serie van 20 sessies – vanaf september – graag met hen doe. Zijn ze superblij mee. Goed bezig, Suusie.

    6. Een lange wandeling maken op een mooie plek in Nederland

    Hmm, even denken… volgens mij heb ik dit nog niet gedaan. Wel maakte ik dit jaar natuurlijk – net als de rest van Nederland – meer wandelingetjes door de wijk dan in de rest van m’n leven, maar dat is iets anders dan echt lekker de natuur in. Ik ging trouwens wel naar het strand met A en daar wandelden we een flink stuk, en loop ook zo nu en dan een uurtje langs het water in Utrecht.

    Conclusie: ik wil nog steeds graag een dagje wandelen (15 tot 20 km), dus tijd om wat te plannen. Ik ga binnenkort een vriend of vriendin vragen om dit samen te doen.

    7. Reizen met de trein

    Tja, dit is typisch een voorbeeld van een plan waarbij corona roet in het eten gooide. M’n geplande Londen-tripje ging niet door en hoewel ik al precies had uitgezocht wat de mogelijkheden zijn om naar mijn moeder in Zweden te treinen, was dat afgelopen tijd geen optie. En het plan van B en mij om dit najaar een écht lange treinreis te maken is uitgesteld naar volgend jaar.

    Conclusie: ik wil nog steeds graag andere manieren van reizen verkennen. Zodra de grenzen weer wat langer open zijn (en als we geen tweede golf krijgen) pak ik dit voornemen op.

    8. Op Einder-dagen na de lunch een korte wandeling maken

    Dit heb ik de eerste maanden van 2020 braaf gedaan – was superfijn en vaak gingen er ook een paar collega’s mee. Nu ik thuis werk, is de grootste uitdaging om inderdaad één of twee keer per dag even de deur uit te gaan – want voor ik het weet blijf ik uren plakken achter m’n beeldscherm, en daar word je niet bepaald frisser of productiever van.

    Conclusie: aandachtspuntje, want ik weet hoe goed het me doet. Ik zet nu dagelijks een wekkertje om 11 uur, dan ga ik even wandelen. Ook al is het maar vijf minuten, dat maakt niet uit.

    9. Tweedehands kledingwinkels (en sowieso: kringloopwinkels) in Utrecht verkennen

    Hmm, dit heb ik nog niet gedaan. Ook hier kan ik weer ‘corona’ zeggen, maar eigenlijk is dat bullshit want de laatste weken ben ik wél weer de stad in geweest voor nieuwe spullen.

    Conclusie: een bezoekje aan de kringloopwinkel op 5 minuten fietsen hiervandaan lijkt me een goed begin. Het heeft geen haast, maar mooi als ik hier een keer zin/tijd voor heb.

    10. Weer naar Best Kept Secret

    Long story short: ging niet door. En volgend jaar kunnen we niet, want dan hebben we een bruiloft. Wat ik trouwens superjammer vind, want ik heb megaveel zin in een weekendje dansen, ciders en chillen aan het water.

    O ja, we deden trouwens wel een ‘BKS’-weekendje in het park. Schrale troost, maar was wél gezellig.

    Conclusie: helaas pindakaas. Hopelijk is BKS over twee jaar nog niet failliet – juni 2022, we komen eraan.

    11. Bewuster nadenken over waar ik mijn geld aan uitgeef

    Corona was grappig genoeg een vrij lucratieve tijd voor me, want ja, niet uit eten en niet winkelen en geen drankjes op terrassen en niet treinen of op vakantie. Tegelijkertijd wél twee freelanceklussen naast m’n baan en ook nog een werkgever die zo chill was om mijn reiskostenvergoeding te laten doorlopen.

    Maar eerlijk is eerlijk, de laatste weken ligt mijn bestedingspatroon weer een stuk hoger. Die nieuwe wielerhobby van me is niet goedkoop (hoewel ik wél mijn eerste fiets voor 150 euro op Marktplaats kocht in plaats van meteen naar de winkel te sjeezen!), ik ben alweer een paar keer uit eten geweest en ook op terrasjes te vinden.

    Conclusie: ik vind het eigenlijk wel prima zo. Nu ons plan om een tijdje te gaan reizen is uitgesteld, is de noodzaak om te sparen een stuk minder. Zolang ik een beetje blijf nadenken of ik werkelijk geld uitgeef aan dingen die belangrijk voor me zijn – en niet aan random zooi – ben ik tevreden.

    12. Naar zee

    Yes, ik ging naar zee met A! In het Hemelvaartsweekend waaiden we samen uit in Noordwijk. Was sowieso een gave ervaring, want we boekten een megachique hotelsuite en gingen voor het eerst uit eten ‘met maatregelen’.

    Conclusie: zee is fijn. Ik wil best nog eens, maar: doel gehaald.

    13. Mijn fotoalbums van 2019 en 2018 (af)maken

    Klaar!

    Conclusie: was een leuk project. Ik wil ook nog eens fotoboeken maken van de andere jaren, maar op dit moment heb ik daar geen zin in. Misschien een mooi kerstvakantieproject voor komend jaar.

    14. Lammetjes knuffelen in Zweden

    Tja, dat ging dus óók niet door… snik. Stiekem hoop ik dat we ergens in de zomer alsnog kunnen gaan, maar zolang Zweden code oranje heeft is dat geen optie. Ik kan altijd nog vanaf daar werken, maar dat geldt niet voor B. Hopelijk worden deze maatregelen dus snel weer versoepeld…

    Conclusie: boeh, stom.

    15. Nijmeegse collega’s uitnodigen in mijn huis – en leven – in Utrecht

    Best goed gelukt! In februari kwamen N en H eten, een paar dagen later schoof C aan nadat we een dagje op vlogcursus waren geweest in Amsterdam, en vlák voor corona losbarstte dronk ik ook nog wijn met M. O ja, en een andere collega woont tegenwoordig zelfs in Utrecht – biedt ook mogelijkheden.

    Conclusie: gelukt, was leuk en voor herhaling vatbaar.

    16. Een paar keer een SUUSWEEKEND plannen

    Hahahahaha. ‘Gewoon even helemaal niets’ schreef ik. Nou, dat heb ik geweten. Suusweken waren het, wat zeg ik, Suusmáánden!

    En dat beviel behoorlijk goed.

    Conclusie: ik kan en wil niet meer zonder Suustijd. Sterker nog, ik vind het heerlijk om niet meer wekenlang van tevoren een volle agenda te hebben. Toch blijft afbakenen een dingetje – daarom heb ik een aantal grenzen geformuleerd, regels zo je wilt, die me hierin helpen. Vertel ik nog een keer wat over.

    17. Ayahuasca doen

    Tja, corona. En volgens mij zijn ceremonies tegenwoordig ook soort van verboden?, dus dit zou nog wel eens ingewikkeld kunnen worden.

    Conclusie: wil ik nog steeds, al ben ik de laatste tijd ook op zoek naar andere (missschien mildere) manieren om aan de slag te gaan met de diepere lagen in mezelf. Binnenkort heb ik een afspraak voor een holistische massage en een vriendin wees me ook op regressietherapie. Het is een ‘alternatief’ pad waar ik deels kritisch over ben – er zijn immers veel kwakzalvers die de onzekerheid van mensen uitbuiten – maar ik geloof ook dat we in het westen vaak te beperkt kijken naar lichaam, geest en gezondheid.

    Iets om verder uit te zoeken dus.

    18. Nieuwe muziek (blijven) ontdekken

    Zonder festivalzomer schiet dit er een beetje bij in. Wel heb ik begin dit jaar Billie Eilish ontdekt en alleen daarom al zeg ik: gaat top dit.

    Conclusie: je kunt nu eenmaal niet alles tegelijk in je leven. Maar tips voor fijne en gave artiesten zijn altijd welkom!

    19. Actief oefenen met kleine, dagelijkse zelfzorg

    Hier doe ik nog steeds mijn best voor. Automatisch kleine dingen opruimen gaat langzaam beter (dit kost mij blijkbaar buitensporig veel energie) en ik neem meer tijd om goed en lekker ontbijt en lunch te maken.

    En jullie waren het die me erop wezen dat ik een poosje bezig was met ‘bewust jezelf aaien‘ (deel van de zelfcompassietraining die ik deed) – daar ben ik weer mee begonnen.

    Conclusie: zelfzorg is key voor de manier waarop ik wil leven. Ik ben blij dat ik dit blijf oefenen.

    20. Een grote reis maken (ja, zonder vliegtuig)

    Niet vliegen‘ is natuurlijk ook een doel voor me in 2020 en in die zin is corona juist top: we hebben met z’n állen radicaal minder gevlogen. Dat maakt me blij.

    Maar ja, die grote reis (per trein) gaat dit jaar dus niet door. Ik heb er op Suushi nog weinig over verteld – bewust, ik wilde het eerst wat concreter maken – maar ik denk dat ik er binnenkort wel wat over kan schrijven. Stiekem weten we namelijk best goed wat we willen. De vraag is alleen even wanneer dat weer mogelijk is.

    Conclusie: voorlopig nog even geen lange reisjes, helaas. Maar met een beetje geluk gaan we deze zomer wél twee weken naar Italië.

    Iseomeer
    Vorig jaar was Italië namelijk fantastisch.
    0
  • ik wil even wat zeggen (en vragen)

    Lieve lezers! Ik wil graag even wat tegen jullie zeggen.

    Wie me kent, weet dat ik nogal een cijfernerd ben. Niet dat ik nu zo goed in wiskunde was op school, ik bedoel dat ik een hoofd heb dat dingen als bepaalde datums, verjaardagen en tijdstippen supergoed onthoud en dat ik blij word van ‘leuke’ getallencombinaties (zoals de nieuwe auto van B, die kort na aanschaf de kilometerstand 65456 had, erg prettig).

    Zo weet ik ook nog dat ik op 25 mei 2006 voor het eerst een blogje schreef. Ik had web-log.nl ontdekt en schreef als vwo-scholiertje over mijn dagelijkse belevenissen (stomme proefwerken!).

    Ik was toen 14 jaar, nu ben ik 28 en dat betekent dat ik nu letterlijk mijn halve leven aan het bloggen ben.

    Dat is best wel wat, toch?

    En bijna nog leuker om me te realiseren: sommigen van jullie volgen me hier ook al zo lang. Wauw.

    Een ode aan jou
    Dus lieve lezer, deze post is allereerst een ode aan jou. Dankjewel, dat je me leest. En dankjewel, dat je vaak ook nog eens de tijd neemt om te reageren, jouw visie of gedachten met mij te delen.

    Zeker de laatste tijd merk ik weer hoe vaak jullie die moeite doen en ik word ook na 14 jaar nog telkens weer blij als ik een reactie in m’n mailbox zie verschijnen.

    Laat ik ook niet de momenten vergeten die ik ‘in real life’ met jullie besteedde. Natuurlijk een aantal van mijn lezers ken ik uit het offline leven, maar daarnaast leerde ik sommigen van jullie juist kennen door dit blog. En ook als dat bleef bij één of een paar keer een drankje doen, omdat je nu eenmaal geen tig vriendschappen kunt onderhouden, kijk ik er met blijdschap en dankbaarheid op terug.

    Laat ik niet vergeten dat ik nota bene mijn eerste studentenkamer – en misschien zelfs m’n keuze voor Nijmegen – heb te danken aan dit blog (hoi F!). En ik moet ineens ook denken aan de lezer die, toen hij vernam dat ik AH Kristalzegels spaarde, een hele berg van die dingen kwam langsbrengen op mijn werk.

    Wat een lieverds zijn jullie.

    Kijkje achter de schermen
    Jullie zijn ook met best veel, trouwens, vind ik. Voor de gelegenheid pakte ik m’n Google Analytics-statistieken erbij (transparantie is sowieso natuurlijk heel 2020):

    Het aantal Suushi-bezoekers in de afgelopen 90 dagen… (gebruikers zijn in principe unieke bezoekers, sessies het aantal pageviews)
    ..en in het afgelopen jaar (sinds 9 juni 2019). Ik vermoed dat hier ook een heel aantal ‘eenmalige’ bezoekers bij zitten (zo schijnt dit blogje het nog altijd best goed te doen in Google).

    Ik zou nu van alles kunnen zeggen om deze cijfers in perspectief te zetten (vergeleken met ‘grote’ blogs stelt dit geen klap voor, en zo) maar daarmee zou ik mezelf én jullie geen eer aandoen. Per maand zit ik momenteel op zo’n 700 unieke bezoekers – moet je eens nagaan hoeveel klaslokalen vol dat zijn. Supervet!

    In de verleiding
    De laatste weken ben ik weer een beetje aan het brainstormen over welke kant ik op wil met Suushi. Best een zoektocht (niet voor het eerst trouwens), want uiteraard wil elke schrijver gelezen worden, elke videomaker wil views. Maar Google op termen als ‘meer lezers/kijkers’ kom je al gauw op allerlei strategische adviezen en SEO-trucjes. Dingen die ik in m’n werk ook aan klanten adviseer.

    Dingen als: post regelmatig, kies een niche voor je content (schrijf dus hoofdzakelijk over één onderwerp), zorg voor pakkende koppen (‘Zo weet jij hoe…’ / ’10 redenen waarom…’), combineer altijd tekst en beeld, wees goed zichtbaar op sociale media.

    En ik zal niet ontkennen: heel even ben ik dan in de verleiding. Zal ik toch weer op Instagram en Twitter? Zal ik (weer eens) een uitgekiende blogplanning opzetten met terugkerende categorieën op vaste dagen van de week of maand? Meer reageren op andere blogs in de hoop dat mensen op die manier bij mij terechtkomen?

    Authentiek
    Toch kom ik steeds weer uit op één belangrijke conclusie: ik word er niet blij van om mezelf in een formatje te proppen. Ik vind kwaliteit belangrijker dan kwantiteit. Voedende content en geen vulling. Intuïtief schrijven, over wat er op dat moment speelt. Dingen die vanuit mijn hart komen, die puur en oprecht zijn, die mij (en misschien jou ook) een stukje verder brengen.

    Misschien ben ik liever een VPRO-serie dan Dancing With The Stars. Liever geen blockbuster, maar een arthousefilm. Misschien is mijn lezersgroep kleiner dan die van sommigen, maar dit is wel precies het publiek dat ik wil.

    Niet dat je met een businessplan voor je blog niet authentiek kan zijn, natuurlijk. Bovendien, er zijn zeker dingen die ik kan doen om Suushi beter vindbaar te maken zonder dat dat invloed heeft op de kwaliteit van m’n schrijfsels (berichten goed labelen bijvoorbeeld, veel in- en extern linken, niet bang zijn om mensen in mijn omgeving te vertellen over m’n blog).

    Allemaal gedachten en ideeën dus. Uiteindelijk, kun je zeggen, is het mijn blog en doe ik hier wat ik wil – en dat doe ik ook zeker. Zo blijf ik voorlopig nog wel doorgaan met de 3-leuke-dingen-van-de-dag, omdat ik daar op dit moment blij van word. Maar weet je, een goede schrijver denkt ook na over zijn publiek. Over wat jij wilt lezen, dus. Wat jouw interesse wekt, wat je verder brengt.

    En eerlijk is eerlijk: ik zou het wel gezellig vinden als jullie met twee keer zo veel zouden zijn! (En laat het feit dat veel van jullie me al jaren lezen, niet zien dat dit best een leuk plekje is om te bezoeken?)

    Zo heb ik de afgelopen dagen een aantal dingen bedacht die ik zou kúnnen doen met Suushi. Die me ook leuk lijken om te doen. Dingen die dit blog misschien verder kunnen brengen. Maar voor ik daarmee aan de slag ga, wil ik je iets vragen.

    Heb je 3 minuutjes voor me?
    Als je helemaal tot hier hebt gelezen, heb je misschien nog wel 3 minuutjes tijd. :-) En dus wil ik je ook nog wat vragen.

    Ik heb een kleine enquête gemaakt, een SurveyMonkey met 10 korte vragen over Suushi. Grotendeels meerkeuze, goed te doen. Wil je me helpen door ‘m in te vullen? (Ik realiseer me hoe we allemaal al dagelijks worden volgespamd met irritante GEEF JE MENING-verzoeken, dus voel je vooral niet verplicht – maar als je wilt, graag!)

    Klik hier voor de vragenlijst

    Alvast enorm bedankt! Ga ik gewoon weer lekker verder met stukjes schrijven (en video’s maken).

    0