A little bit of everything, all rolled into one

niet zomaar een hobby

Bloggen doe je als hobby, voor je werk, of iets daar tussenin. Maar hoe zit dat eigenlijk bij mij? Ik ben immers schrijver van beroep; vier dagen per week werk ik bij Einder en daarnaast doe ik er regelmatig een freelanceklus bij.

Ja, Suushi is in de eerste plaats een hobby – een passie misschien wel, als ik niet zo’n jeuk kreeg van dat woord. Tegelijkertijd is dit blog een manier om m’n schrijfspier te trainen. Zoals ik laatst al liet vallen in een vlog; stiekem zou ik best wat meer human interest-dingen willen schrijven dan ik nu (professioneel) doe. M’n laatste artikel in Radboud Magazine (‘ziek van corona’, pagina 18 en verder) wijst uit dat dat ook best kan.

Ik zou natuurlijk kunnen beginnen dit blog uit te bouwen. Een niche kiezen, proberen een groter publiek te trekken, partner worden van Bol.com (dan krijg je een paar cent telkens als iemand via jouw blog doorlinkt en daarna wat koopt), merken en pr-bureaus benaderen om samen te werken, uitzoeken wat de mogelijkheden zijn van Google Ads.

Maar weet je: dat wil ik niet. Vorig jaar schreef ik dat al en dat geldt nog steeds.

Ik hoef geen geld te verdienen aan mijn hobby – daar heb ik m’n baan voor. Aan de andere kant: ik geloof niet dat commercie en consumentisme de enige manieren zijn om een online contentplatform rendabel te houden. Kijk naar De Correspondent, dat al bijna zeven jaar draait op bijdragen van haar leden.

En zijn het niet precies gedachten als “het is maar een hobby”, die je klein houden? Blijven zeggen dat je project weinig voorstelt, het niet op waarde schatten of in (serieus) gezelschap zelfs weglachen?

Als ik het van een andere (commerciëlere) kant bekijk: ik ben professioneel tekstschrijver en ik geef hier gratis en voor niets het hele jaar door content van goede kwaliteit weg. Dingen waar mensen iets aan hebben.

Poe, dat klinkt bijna cynisch hè, als ik het zo zeg. ;-)

Nee, serieus: ik doe dat met liefde. Ik ben superblij dat jullie me trouw lezen, en moet er niet aan denken om een paywall of zoiets dergelijks op Suushi te plaatsen.

Bovendien levert dit blog me een hoop op dat niet in geld te vangen is: levensgeluk, mooie mails en gesprekken, persoonlijke ontwikkeling, nieuwe contacten, inspiratie.

Maar ja, deze week werd wél weer 101,56 van mijn bankrekening afgeschreven. Antagonist, m’n hostingprovider, wil immers ook zijn deel voor het mede mogelijk maken van dit webstekje. En over twee weken verloopt m’n 90-dagen-trial van Final Cut Pro – wat betekent dat ik € 325 moet betalen als ik video’s wil blijven maken met een degelijk programma (en dat wil ik, maar ja, het is wel een behoorlijke bak geld.. ik ben er nog niet uit).

Bewijs ;-)

Kortom: hartstikke leuk, zo’n hobby, maar gratis is het niet.

Nou hoeven natuurlijk niet alle hobby’s gratis te zijn, dus er speelt ook iets anders mee: zelf ben ik me de laatste jaren steeds meer bewust van de waarde van dingen die mensen doen en maken – en in toenemende mate bereid daar gepast voor te betalen. Denk aan kunst, journalistiek, films en boeken, maar ook aan actiegroepen over racisme of klimaat en de Deliveroo-bezorger die voor een hongerloontje door de stortregen fietst.

Omdat ik het toejuich dat mensen die dingen doen. Omdat ik graag wil dat ze het blijven doen.

Vanuit die gedachte – hij werkt immers misschien ook wel andersom, richting mij! – zette ik me vorig jaar voor het eerst over m’n schroom heen en vroeg jullie om een vrijwillige donatie per Tikkie. Ik was verrast over de hoeveelheid positieve reacties: maar liefst 18 mensen droegen een steentje bij, met in totaal 35,50 euro (van de 90 euro die Suushi dat jaar kostte).

Dit jaar wil ik je opnieuw de gelegenheid geven om te delen in de onkosten van dit blog. Voor alle duidelijkheid: het blijft hier gewoon gratis. :-) En je bent natuurlijk tot niets verplicht, voel je vrij.

Wil je wél doneren: met elke euro ben ik superblij. Zoals ik vorig jaar schreef: als elke vaste Suushi-lezer één euro bijdraagt, ben ik voor een groot deel uit de kosten. Zie het als een lidmaatschap, zo je wilt.

Blijf ik weer een jaartje lekker voor jullie schrijven.

Doneer aan ‘Suushi in 2020’ via https://tikkie.me/pay/51o8871j499eoap6gpi9

Je kunt doneren tot zaterdag 18 juli.

0

20 dingen voor in 2020: halfway point

Begin januari maakte ik een blog met 20 dingen voor in 2020; een lijstje met dingen die ik dit jaar graag wil doen. Geen harde goede voornemens, schreef ik, maar gewoon: het zou leuk zijn als dit lukt.

En toen kwam corona.

Zo zie je maar weer: het leven valt niet te plannen of te regisseren, zelfs al hebben we die illusie hier in het voorspelbare Nederland vaak.

Het virus en de lockdown maakten de mogelijkheden om eropuit te trekken natuurlijk een stuk beperkter. Aan de andere kant leidde dit gekke voorjaar bij mij juist tot allerlei nieuwe inzichten en mogelijkheden – het zou dus te makkelijk zijn om de 20 dingen zonder pardon van tafel te vegen.

En trouwens, sommige voornemens blijken zich niets aan te trekken van een pandemie. Dus laten we ‘m er eens bij pakken!

1. Dagelijks blijven mediteren

Tja, daar is een beetje de klad in gekomen in de eerste maanden. Maar sinds een paar weken pak ik deze goede gewoonte weer op – zelfs als ik dagelijks vijf minuutjes ‘zit’, merk ik hoe goed dat me doet. Ik gebruik altijd de app Insight Timer en doe meestal een mantrameditatie (uit het boek Leven met wind mee van Jelle Hermus).

Conclusie: op de goede weg.

2. Mijn wijnbrevet halen

Nou, gelúkkig ging de WSET2-cursus gewoon door! Als je m’n vlogs kijkt, heb je gezien dat ik afgelopen maanden regelmatig heb zitten proeven en studeren. Helaas is het examen uitgesteld naar begin oktober, dus ik zal nog even moeten wachten voor ik (hopelijk) het papiertje in ontvangst kan nemen.

Conclusie: gaat prima zo.

3. Een dag per week plantaardig gaan eten

Om te beginnen met het goede nieuws: ik ben alweer ruim een halfjaar vegetariër! En dat begint eindelijk écht te wennen. Voelt goed, zelfs. Blij dat dit lukt.

Maar eh.. o ja, ik was van plan om een hele dag per week vegan te eten. Eigenlijk had ik dit in januari ge-downgrade naar ‘een avond per week plantaardig koken’ en dat ging best aardig (haha), maar toen kwam corona en werd ik ziek en wekenlang doodmoe was ik blij als ik überhaupt een maaltijd op tafel kreeg.

Niettemin: regelmatig eten we ‘toevallig’ plantaardig en ik heb wél m’n repertoire vegan recepten uitgebreid – ook met dank aan lezers van Suushi, die me hun favorieten stuurden. Ik maakte bijvoorbeeld:

Conclusie: hier kan – en wil! – ik weer wat bewuster mee omgaan. ‘Plantaardig maandag’ lijkt me een mooi doel om naartoe te werken; laat ik beginnen met bij de weekboodschappen altijd weer één veganistische maaltijd mee te nemen.

4. Weer 10 kilometer kunnen hardlopen

Tja, ik was zo goed op weg in januari… en toen klapte m’n peesontsteking er weer in. Helaas pindakaas. Inmiddels ben ik lekker aan het wielrennen en heb ik het hardlopen even op pauze gezet. Sinds een week heb ik steunzolen die er hopelijk voor gaan zorgen dat ik écht herstel van die hardnekkige blessure.

Conclusie: met de fysio werk ik er naartoe om in het najaar weer voorzichtig te gaan rennen. Maar die 10 kilometer in 2020 laat ik los – ik kan ze er qua conditie vast uit persen, maar dat lijkt me blessuretechnisch een zeer onverstandig plan.

5. Vrijwilligerswerk doen

Yes, dat doe ik, en ik ben zo blij dat ik dit heb opgepakt! Ik haal ontzettend veel plezier uit het wekelijkse voorlezen aan A, mijn lieve voorleeskindje. En hoewel voorlezen door corona ook wat anders liep – twee maanden lang konden we alleen contact hebben via WhatsApp video – hebben we inmiddels een goede band opgebouwd. Tegenwoordig kan ik gelukkig weer op woensdag na werktijd ‘live’ bij haar langs.

Conclusie: vanwege corona mag het gezin nogmaals meedoen met de VoorleesExpress, en ik heb gezegd dat ik deze nieuwe serie van 20 sessies – vanaf september – graag met hen doe. Zijn ze superblij mee. Goed bezig, Suusie.

6. Een lange wandeling maken op een mooie plek in Nederland

Hmm, even denken… volgens mij heb ik dit nog niet gedaan. Wel maakte ik dit jaar natuurlijk – net als de rest van Nederland – meer wandelingetjes door de wijk dan in de rest van m’n leven, maar dat is iets anders dan echt lekker de natuur in. Ik ging trouwens wel naar het strand met A en daar wandelden we een flink stuk, en loop ook zo nu en dan een uurtje langs het water in Utrecht.

Conclusie: ik wil nog steeds graag een dagje wandelen (15 tot 20 km), dus tijd om wat te plannen. Ik ga binnenkort een vriend of vriendin vragen om dit samen te doen.

7. Reizen met de trein

Tja, dit is typisch een voorbeeld van een plan waarbij corona roet in het eten gooide. M’n geplande Londen-tripje ging niet door en hoewel ik al precies had uitgezocht wat de mogelijkheden zijn om naar mijn moeder in Zweden te treinen, was dat afgelopen tijd geen optie. En het plan van B en mij om dit najaar een écht lange treinreis te maken is uitgesteld naar volgend jaar.

Conclusie: ik wil nog steeds graag andere manieren van reizen verkennen. Zodra de grenzen weer wat langer open zijn (en als we geen tweede golf krijgen) pak ik dit voornemen op.

8. Op Einder-dagen na de lunch een korte wandeling maken

Dit heb ik de eerste maanden van 2020 braaf gedaan – was superfijn en vaak gingen er ook een paar collega’s mee. Nu ik thuis werk, is de grootste uitdaging om inderdaad één of twee keer per dag even de deur uit te gaan – want voor ik het weet blijf ik uren plakken achter m’n beeldscherm, en daar word je niet bepaald frisser of productiever van.

Conclusie: aandachtspuntje, want ik weet hoe goed het me doet. Ik zet nu dagelijks een wekkertje om 11 uur, dan ga ik even wandelen. Ook al is het maar vijf minuten, dat maakt niet uit.

9. Tweedehands kledingwinkels (en sowieso: kringloopwinkels) in Utrecht verkennen

Hmm, dit heb ik nog niet gedaan. Ook hier kan ik weer ‘corona’ zeggen, maar eigenlijk is dat bullshit want de laatste weken ben ik wél weer de stad in geweest voor nieuwe spullen.

Conclusie: een bezoekje aan de kringloopwinkel op 5 minuten fietsen hiervandaan lijkt me een goed begin. Het heeft geen haast, maar mooi als ik hier een keer zin/tijd voor heb.

10. Weer naar Best Kept Secret

Long story short: ging niet door. En volgend jaar kunnen we niet, want dan hebben we een bruiloft. Wat ik trouwens superjammer vind, want ik heb megaveel zin in een weekendje dansen, ciders en chillen aan het water.

O ja, we deden trouwens wel een ‘BKS’-weekendje in het park. Schrale troost, maar was wél gezellig.

Conclusie: helaas pindakaas. Hopelijk is BKS over twee jaar nog niet failliet – juni 2022, we komen eraan.

11. Bewuster nadenken over waar ik mijn geld aan uitgeef

Corona was grappig genoeg een vrij lucratieve tijd voor me, want ja, niet uit eten en niet winkelen en geen drankjes op terrassen en niet treinen of op vakantie. Tegelijkertijd wél twee freelanceklussen naast m’n baan en ook nog een werkgever die zo chill was om mijn reiskostenvergoeding te laten doorlopen.

Maar eerlijk is eerlijk, de laatste weken ligt mijn bestedingspatroon weer een stuk hoger. Die nieuwe wielerhobby van me is niet goedkoop (hoewel ik wél mijn eerste fiets voor 150 euro op Marktplaats kocht in plaats van meteen naar de winkel te sjeezen!), ik ben alweer een paar keer uit eten geweest en ook op terrasjes te vinden.

Conclusie: ik vind het eigenlijk wel prima zo. Nu ons plan om een tijdje te gaan reizen is uitgesteld, is de noodzaak om te sparen een stuk minder. Zolang ik een beetje blijf nadenken of ik werkelijk geld uitgeef aan dingen die belangrijk voor me zijn – en niet aan random zooi – ben ik tevreden.

12. Naar zee

Yes, ik ging naar zee met A! In het Hemelvaartsweekend waaiden we samen uit in Noordwijk. Was sowieso een gave ervaring, want we boekten een megachique hotelsuite en gingen voor het eerst uit eten ‘met maatregelen’.

Conclusie: zee is fijn. Ik wil best nog eens, maar: doel gehaald.

13. Mijn fotoalbums van 2019 en 2018 (af)maken

Klaar!

Conclusie: was een leuk project. Ik wil ook nog eens fotoboeken maken van de andere jaren, maar op dit moment heb ik daar geen zin in. Misschien een mooi kerstvakantieproject voor komend jaar.

14. Lammetjes knuffelen in Zweden

Tja, dat ging dus óók niet door… snik. Stiekem hoop ik dat we ergens in de zomer alsnog kunnen gaan, maar zolang Zweden code oranje heeft is dat geen optie. Ik kan altijd nog vanaf daar werken, maar dat geldt niet voor B. Hopelijk worden deze maatregelen dus snel weer versoepeld…

Conclusie: boeh, stom.

15. Nijmeegse collega’s uitnodigen in mijn huis – en leven – in Utrecht

Best goed gelukt! In februari kwamen N en H eten, een paar dagen later schoof C aan nadat we een dagje op vlogcursus waren geweest in Amsterdam, en vlák voor corona losbarstte dronk ik ook nog wijn met M. O ja, en een andere collega woont tegenwoordig zelfs in Utrecht – biedt ook mogelijkheden.

Conclusie: gelukt, was leuk en voor herhaling vatbaar.

16. Een paar keer een SUUSWEEKEND plannen

Hahahahaha. ‘Gewoon even helemaal niets’ schreef ik. Nou, dat heb ik geweten. Suusweken waren het, wat zeg ik, Suusmáánden!

En dat beviel behoorlijk goed.

Conclusie: ik kan en wil niet meer zonder Suustijd. Sterker nog, ik vind het heerlijk om niet meer wekenlang van tevoren een volle agenda te hebben. Toch blijft afbakenen een dingetje – daarom heb ik een aantal grenzen geformuleerd, regels zo je wilt, die me hierin helpen. Vertel ik nog een keer wat over.

17. Ayahuasca doen

Tja, corona. En volgens mij zijn ceremonies tegenwoordig ook soort van verboden?, dus dit zou nog wel eens ingewikkeld kunnen worden.

Conclusie: wil ik nog steeds, al ben ik de laatste tijd ook op zoek naar andere (missschien mildere) manieren om aan de slag te gaan met de diepere lagen in mezelf. Binnenkort heb ik een afspraak voor een holistische massage en een vriendin wees me ook op regressietherapie. Het is een ‘alternatief’ pad waar ik deels kritisch over ben – er zijn immers veel kwakzalvers die de onzekerheid van mensen uitbuiten – maar ik geloof ook dat we in het westen vaak te beperkt kijken naar lichaam, geest en gezondheid.

Iets om verder uit te zoeken dus.

18. Nieuwe muziek (blijven) ontdekken

Zonder festivalzomer schiet dit er een beetje bij in. Wel heb ik begin dit jaar Billie Eilish ontdekt en alleen daarom al zeg ik: gaat top dit.

Conclusie: je kunt nu eenmaal niet alles tegelijk in je leven. Maar tips voor fijne en gave artiesten zijn altijd welkom!

19. Actief oefenen met kleine, dagelijkse zelfzorg

Hier doe ik nog steeds mijn best voor. Automatisch kleine dingen opruimen gaat langzaam beter (dit kost mij blijkbaar buitensporig veel energie) en ik neem meer tijd om goed en lekker ontbijt en lunch te maken.

En jullie waren het die me erop wezen dat ik een poosje bezig was met ‘bewust jezelf aaien‘ (deel van de zelfcompassietraining die ik deed) – daar ben ik weer mee begonnen.

Conclusie: zelfzorg is key voor de manier waarop ik wil leven. Ik ben blij dat ik dit blijf oefenen.

20. Een grote reis maken (ja, zonder vliegtuig)

Niet vliegen‘ is natuurlijk ook een doel voor me in 2020 en in die zin is corona juist top: we hebben met z’n állen radicaal minder gevlogen. Dat maakt me blij.

Maar ja, die grote reis (per trein) gaat dit jaar dus niet door. Ik heb er op Suushi nog weinig over verteld – bewust, ik wilde het eerst wat concreter maken – maar ik denk dat ik er binnenkort wel wat over kan schrijven. Stiekem weten we namelijk best goed wat we willen. De vraag is alleen even wanneer dat weer mogelijk is.

Conclusie: voorlopig nog even geen lange reisjes, helaas. Maar met een beetje geluk gaan we deze zomer wél twee weken naar Italië.

Iseomeer
Vorig jaar was Italië namelijk fantastisch.
0

ik wil even wat zeggen (en vragen)

Lieve lezers! Ik wil graag even wat tegen jullie zeggen.

Wie me kent, weet dat ik nogal een cijfernerd ben. Niet dat ik nu zo goed in wiskunde was op school, ik bedoel dat ik een hoofd heb dat dingen als bepaalde datums, verjaardagen en tijdstippen supergoed onthoud en dat ik blij word van ‘leuke’ getallencombinaties (zoals de nieuwe auto van B, die kort na aanschaf de kilometerstand 65456 had, erg prettig).

Zo weet ik ook nog dat ik op 25 mei 2006 voor het eerst een blogje schreef. Ik had web-log.nl ontdekt en schreef als vwo-scholiertje over mijn dagelijkse belevenissen (stomme proefwerken!).

Ik was toen 14 jaar, nu ben ik 28 en dat betekent dat ik nu letterlijk mijn halve leven aan het bloggen ben.

Dat is best wel wat, toch?

En bijna nog leuker om me te realiseren: sommigen van jullie volgen me hier ook al zo lang. Wauw.

Een ode aan jou
Dus lieve lezer, deze post is allereerst een ode aan jou. Dankjewel, dat je me leest. En dankjewel, dat je vaak ook nog eens de tijd neemt om te reageren, jouw visie of gedachten met mij te delen.

Zeker de laatste tijd merk ik weer hoe vaak jullie die moeite doen en ik word ook na 14 jaar nog telkens weer blij als ik een reactie in m’n mailbox zie verschijnen.

Laat ik ook niet de momenten vergeten die ik ‘in real life’ met jullie besteedde. Natuurlijk een aantal van mijn lezers ken ik uit het offline leven, maar daarnaast leerde ik sommigen van jullie juist kennen door dit blog. En ook als dat bleef bij één of een paar keer een drankje doen, omdat je nu eenmaal geen tig vriendschappen kunt onderhouden, kijk ik er met blijdschap en dankbaarheid op terug.

Laat ik niet vergeten dat ik nota bene mijn eerste studentenkamer – en misschien zelfs m’n keuze voor Nijmegen – heb te danken aan dit blog (hoi F!). En ik moet ineens ook denken aan de lezer die, toen hij vernam dat ik AH Kristalzegels spaarde, een hele berg van die dingen kwam langsbrengen op mijn werk.

Wat een lieverds zijn jullie.

Kijkje achter de schermen
Jullie zijn ook met best veel, trouwens, vind ik. Voor de gelegenheid pakte ik m’n Google Analytics-statistieken erbij (transparantie is sowieso natuurlijk heel 2020):

Het aantal Suushi-bezoekers in de afgelopen 90 dagen… (gebruikers zijn in principe unieke bezoekers, sessies het aantal pageviews)
..en in het afgelopen jaar (sinds 9 juni 2019). Ik vermoed dat hier ook een heel aantal ‘eenmalige’ bezoekers bij zitten (zo schijnt dit blogje het nog altijd best goed te doen in Google).

Ik zou nu van alles kunnen zeggen om deze cijfers in perspectief te zetten (vergeleken met ‘grote’ blogs stelt dit geen klap voor, en zo) maar daarmee zou ik mezelf én jullie geen eer aandoen. Per maand zit ik momenteel op zo’n 700 unieke bezoekers – moet je eens nagaan hoeveel klaslokalen vol dat zijn. Supervet!

In de verleiding
De laatste weken ben ik weer een beetje aan het brainstormen over welke kant ik op wil met Suushi. Best een zoektocht (niet voor het eerst trouwens), want uiteraard wil elke schrijver gelezen worden, elke videomaker wil views. Maar Google op termen als ‘meer lezers/kijkers’ kom je al gauw op allerlei strategische adviezen en SEO-trucjes. Dingen die ik in m’n werk ook aan klanten adviseer.

Dingen als: post regelmatig, kies een niche voor je content (schrijf dus hoofdzakelijk over één onderwerp), zorg voor pakkende koppen (‘Zo weet jij hoe…’ / ’10 redenen waarom…’), combineer altijd tekst en beeld, wees goed zichtbaar op sociale media.

En ik zal niet ontkennen: heel even ben ik dan in de verleiding. Zal ik toch weer op Instagram en Twitter? Zal ik (weer eens) een uitgekiende blogplanning opzetten met terugkerende categorieën op vaste dagen van de week of maand? Meer reageren op andere blogs in de hoop dat mensen op die manier bij mij terechtkomen?

Authentiek
Toch kom ik steeds weer uit op één belangrijke conclusie: ik word er niet blij van om mezelf in een formatje te proppen. Ik vind kwaliteit belangrijker dan kwantiteit. Voedende content en geen vulling. Intuïtief schrijven, over wat er op dat moment speelt. Dingen die vanuit mijn hart komen, die puur en oprecht zijn, die mij (en misschien jou ook) een stukje verder brengen.

Misschien ben ik liever een VPRO-serie dan Dancing With The Stars. Liever geen blockbuster, maar een arthousefilm. Misschien is mijn lezersgroep kleiner dan die van sommigen, maar dit is wel precies het publiek dat ik wil.

Niet dat je met een businessplan voor je blog niet authentiek kan zijn, natuurlijk. Bovendien, er zijn zeker dingen die ik kan doen om Suushi beter vindbaar te maken zonder dat dat invloed heeft op de kwaliteit van m’n schrijfsels (berichten goed labelen bijvoorbeeld, veel in- en extern linken, niet bang zijn om mensen in mijn omgeving te vertellen over m’n blog).

Allemaal gedachten en ideeën dus. Uiteindelijk, kun je zeggen, is het mijn blog en doe ik hier wat ik wil – en dat doe ik ook zeker. Zo blijf ik voorlopig nog wel doorgaan met de 3-leuke-dingen-van-de-dag, omdat ik daar op dit moment blij van word. Maar weet je, een goede schrijver denkt ook na over zijn publiek. Over wat jij wilt lezen, dus. Wat jouw interesse wekt, wat je verder brengt.

En eerlijk is eerlijk: ik zou het wel gezellig vinden als jullie met twee keer zo veel zouden zijn! (En laat het feit dat veel van jullie me al jaren lezen, niet zien dat dit best een leuk plekje is om te bezoeken?)

Zo heb ik de afgelopen dagen een aantal dingen bedacht die ik zou kúnnen doen met Suushi. Die me ook leuk lijken om te doen. Dingen die dit blog misschien verder kunnen brengen. Maar voor ik daarmee aan de slag ga, wil ik je iets vragen.

Heb je 3 minuutjes voor me?
Als je helemaal tot hier hebt gelezen, heb je misschien nog wel 3 minuutjes tijd. :-) En dus wil ik je ook nog wat vragen.

Ik heb een kleine enquête gemaakt, een SurveyMonkey met 10 korte vragen over Suushi. Grotendeels meerkeuze, goed te doen. Wil je me helpen door ‘m in te vullen? (Ik realiseer me hoe we allemaal al dagelijks worden volgespamd met irritante GEEF JE MENING-verzoeken, dus voel je vooral niet verplicht – maar als je wilt, graag!)

Klik hier voor de vragenlijst

Alvast enorm bedankt! Ga ik gewoon weer lekker verder met stukjes schrijven (en video’s maken).

0

Tips voor Málaga

Nog nagenietend van Cuba boekte ik begin februari een vliegticket naar Málaga. Meer Spaans, tapas, zon en avontuur, daar had ik wel zin in. Inmiddels ben ik weer terug en ik deel graag mijn tips voor Málaga met jullie!

4 dagen dus in Zuid-Spanje. Alleen, zonder plan. Ik boekte een hostel, schafte een reisgids aan – tot zover m’n voorbereiding, want tot op het laatste moment was ik druk met allerlei andere dingen.

23 maart was het zover! Donderdagochtend stapte ik in de trein naar Eindhoven en ruim op tijd was ik op de luchthaven. Mijn enige zorgenpuntje, namelijk of mijn medium-sized backpack zou voldoen aan de strenge bagage-eisen van Ryanair, bleek ongegrond. Zonder al te veel gedoe kwam ik door de veiligheidsscans heen. Ruim drie uur later landde ik in Málaga.

backpacken

OKE, DACHT IK. EN NU?

M’n reisgids leerde me dat ik voor 1,80 euro met de trein in het stadscentrum kon komen. Eenmaal daar bedacht ik dat het slim was om eerst m’n hostel te vinden, zeker omdat mijn telefoon bijna leeg was en ik het adres nergens had uitgeprint. Zonder verdwalen vond ik het Lights Out Hostel – leve MAPS.ME!

MAPS.ME is de offline kaartenapp die in Cuba al een aantal keer mijn leven redde ;) Ditmaal downloadde ik van tevoren de kaart van Málaga en dat bleek een slimme zet. Niet alleen wijst de gps-functie je prima de weg, ook staan op de kaarten een boel restaurantjes, winkels en andere nuttige plaatsen.

En wow, wat een hostel! Wie naar Málaga gaat, raad ik van harte aan om hier te overnachten. Voor 15 euro per nacht slaap je in een comfortabel bed, in een frisse en schone kamer met je eigen stopcontact. De badkamers hebben een regendouche, de toiletten zijn schoon (da’s in hostels soms wel anders) en alle kamers worden dagelijks grondig gelucht en gereinigd (da’s ook wel eens anders). Onder de bedden zijn grote lades die je met een (zelf meegebracht) slotje kunt afsluiten. Als je – zoals ik – met niet te veel bagage reist, past alles daar makkelijk in.

Het hostel heeft ook een keuken waar je je eigen maaltijden kunt koken, een koelkast waar je eten in kunt bewaren, een gezamenlijke ruimte én dakterras met cocktailbar.

En o ja, had ik al gezegd dat de locatie perfect is? Direct naast de Mercado Atarazanas, de grote en enorm leuke markthal waar je stapels vers fruit en verse sapjes kunt halen, en dichtbij alles. Ik ben fan!

WIJN EN CHURROS

Goed, eenmaal gesettled & spullen gedropt besloot ik op ontdekkingstocht te gaan in de stad. Bovendien had ik inmiddels behoorlijk honger gekregen – het was al bijna vier uur en ik had sinds m’n ontbijt niets meer gegeten.

Na wat omzwervingen belandde ik op het terras van een tentje op de hoek van een levendig plein. Ik bestelde een salade met brood en een glas witte wijn. Vakantiemodus AAN!

Málaga wine
Málaga
Málaga

De rest van de middag struinde ik verder rond in de stad. Ik zat een tijdje in de zon op het Plaza de la Constitución, at churros bij Casa Aranda (volgens m’n reisgids de beste van Málaga), las een boek en keek wat rond. Stiekem wachtte ik een beetje op de avond; in het hostel kon je voor vijf euro een maaltijd eten mét gratis sangria erbij en ik hoopte dat dat een goede gelegenheid zou zijn om andere reizigers te ontmoeten.

EN DAT WAS HET!

Dat vind ik nou het leuke van alleen-reizen: in een mum van tijd heb je gesprekken met mensen van over de hele wereld. Andere soloreizigers zijn net zo goed op zoek naar gezelschap, dus je vindt altijd wel iemand om drankjes/hapjes mee te doen of samen dingen mee te ondernemen. Fijn, ook omdat je zo spreekt met mensen aan wie je anders voorbij zou zijn gelopen – omdat ze jonger, ouder of gewoon anders zijn dan jij. Als je reist, waardeer je iedereen veel sneller zoals ‘ie is, is mijn ervaring. Iedereen heeft zijn verhaal.

Lang verhaal kort: ik besloot mee te doen met de pub crawl die dagelijks werd georganiseerd en de avond eindigde urenlang dansend in The Gallery, één van de clubs in Málaga. Ik vond deze club zelf trouwens niet heel geweldig, maar het was lekker om te dansen, in het bijzonder doordat de muziek erg leek op wat in Cuba werd gedraaid. Om half vijf kroop ik moe maar voldaan in bed. ;)

Málaga
Nee, ik besloot me niet te wagen aan tequila. Maar de tinto de verano smaakte ook prima ;)

BEETJE CULTUUR SNUIVEN

De volgende ochtend bleef ik lekker lang in bed liggen. Eenmaal wakker en opgefrist sprak ik met Maike, het Duitse meisje dat ik een avond eerder had leren kennen, af om samen de stad te verkennen. We streken neer op een terrasje aan het Plaza de la Constitución en genoten een tijdje van de zon.

Daarna wandelden we naar het Alcazaba, het ‘Alhambra’ van Málaga. Dit Moorse fort ligt op een heuvel die uitkijkt over de stad. Gaaf om te zien en doorheen te lopen.

Alcazaba Málaga
Alcazaba Málaga
Alcazaba Málaga
Alcazaba Málaga

Toen we trek kregen, sleepte Maike me mee naar een superleuk vega-eettentje. We aten er heerlijke fajita’s en zaten uren te kletsen over van alles en nog wat.

Na een pitstop van een paar uurtjes in het hostel sleepte ik Maike en Adrien, een Parijzenaar die we ook in het hostel ontmoetten, mee naar een wijnbar/proeflokaal dat om de hoek van het hostel bleek te zitten. Verwacht in Antigua Casa de Guardia geen chique gedoe, maar gewoon een lange toog met daarachter enorme tonnen wijn waar direct uit wordt getapt in kleine glaasjes. Ze schenken er voornamelijk zoete witte wijn uit de streek (o.a. Moscatel). Leuke ervaring!

‘s Avonds at ik weer in het hostel en daarna was ik zo gesloopt, dat ik (enigszins) op tijd naar bed ging.

Málaga
wine Spain
Met een krijtje schrijft de barman het totaalbedrag op de bar. Deze 4,60 betaalden we voor drie glaasjes wijn – niet slecht, toch?
Hostel Málaga
Dakterras van het hostel.

RENNEN IN DE ZON

Zaterdagochtend besloot ik voor het ontbijt een stuk te gaan hardlopen! Ik vind hardlopen op reis altijd heel leuk, omdat je vaak veel meer van de omgeving opneemt dan wanneer je ‘gewoon’ een stadswandeling maakt of met de bus gaat.

Ik liep onder andere een stuk langs het strand en legde in totaal zeven kilometer af. Meestal ben ik niet zo goed in rennen vóór ik iets gegeten heb, maar dit ging eigenlijk best lekker.

beach palm trees

Terug in het hostel had ik weer met Maike afgesproken om samen op pad te gaan. We haalden een heerlijk sapje bij de overdekte markthal tegenover ons hostel, de geweldige Mercado Ataranzas. Sowieso heel leuk om een tijdje over deze markt te struinen: superveel fruit, noten, olijven, groenten (vlees, vis) – alles ziet er even heerlijk uit.

Málaga market
Ja, dat zijn aardbeien (!) daar vooraan. Gigantische én smaakvolle dingen voor 1 euro per kilo…
market
market
fresh juice
Dit sapje met biet, appel, citroen en gember kwam als geroepen…

Daarna gingen we naar La Recova, een typisch Andalusisch ontbijt-restaurantje dat verstopt zit achter een winkeltje vol broccante kitsch. Ik denk dat dit tentje inmiddels de weg naar de LonelyPlanet heeft gevonden, want het was er behoorlijk druk (hij stond ook in mijn Nederlandse reisgids).

Niettemin het wachten waard: verse toast met allerlei smeersels, olijfolie, tomaten, koffie, thee en sap… En dat alles voor 2,50 euro per persoon. Nice!

La Recova Málaga
Food

BEETJE HIER, BEETJE DAAR

Zaterdag slenterden we verder wat door de stad, dronken koffie/chocomel, aten nog wat hier en daar en gingen tenslotte naar het Picasso Museum. De beroemde schilder is geboren in Málaga en daar zijn ze in deze stad natuurlijk maar wat trots op. De moeite waard, dit museum! Informatief, afwisselend en precies ‘groot’ genoeg als je het mij vraagt.

Málaga Plaza de la Merced
Plaza de la Merced.
food and drinks
De ‘cola cao’ (warme choco) en carrot cake bij Noviembre waren érg lekker.
Pablo Picasso
selfie
Selfie in de winkelstraat ;)

SEQUENCE

‘s Avonds was het weer tijd om uit te gaan! Zaterdagavond, leuke stad, fijne mensen…wat heb je nog meer nodig? Ditmaal besloot ik niet mee te gaan met de pubcrawl, maar m’n eigen plan gemaakt. In de afgelopen 2,5 dag had ik immers genoeg leuke barretjes voorbij zien komen tijdens m’n ontdekkingstochten.

Maar niet voordat we nog een potje Sequence speelden op het dakterras. De Saudische Mohammed had dat spel bij zich – ik kende het nog niet, maar het was zeker voor herhaling vatbaar (en niet alleen omdat hij en ik wonnen ;)).

Card game

De avond bestond verder uit dansjes en drankjes. Om kwart over drie ‘s nachts bedacht ik me pas dat de zomertijd was ingegaan – nou ja, de volgende dag kon ik toch weer uitslapen.

Málaga
Party
blacklight
Blacklight etc..

En toen was het alweer zondag! Tijd voor een fietstocht – want ik had gehoord dat dat ook heel leuk was om te doen in Málaga. Na een ochtend chillen in de zon op het dakterras (het was eindelijk echt goed warm en windstil!) gingen Maike, ik en Annika – een ander Duits meisje dat bij ons was aangesloten – op zoek naar een plek om fietsen te huren. De ‘gewone’ fietsen waren helaas allemaal uitverkocht, dus toen huurden we maar e-bikes. Dat bleek, toch wel een beetje tegen mijn verwachting in, een prima ervaring.

Málaga
Málaga
Málaga

We fietsten een heel stuk langs de kustlijn (gaat lekker zo, op 25 kilometer per uur!) en streken tussendoor ergens neer voor goeie lunch.

Málaga
Juist ja… lunch ;)
food
Deze salade met zalm, avocado, feta, broccoli en olijfolie was echt to die for. (Ja, er zat wat vis in… ik ben een travelling omnivore, zo is besloten tijdens deze reis ;)).
Málaga
Málaga

& HET LAATSTE AVONDMAAL

Rozig en tevreden van de zon en het fietsen keerden we tegen de avond weer terug in de stad. In mijn beste Spaans boekte ik telefonisch een tafeltje bij Vineria Cervantes, een populaire wijn- & tapasbar waar we twee dagen eerder al tevergeefs hadden geprobeerd een tafeltje te krijgen.

Wat een goed idee bleek dat! De tapas waren fantastisch, de wijn zo mogelijk nog beter en het was leuk om met vijf verschillende mensen aan tafel te zitten en zo een heerlijke laatste avond te hebben.

Na middernacht dook ik m’n bed in – stiekem alsnog te laat, want om 04:45 uur zou de wekker gaan… in alle vroegte (6:25 uur) zat ik weer in het vliegtuig naar huis.

Wat een heerlijk weekend zo, zeg. Málaga is een fijne stad en zo even een paar dagen op avontuur, dat ga ik vaker doen!

wine shop
dinner party
0

Spullen kopen

Als me van Cuba één meta-ding is bijgebleven, dan dit: we leven hier in het westen in een overprikkelde samenleving. En daar raakt je hoofd ontzettend vol en moe van.

Ik schreef al dat je in Cuba niet zo heel lekker kunt eten (nou ja, je moet vaak goed zoeken). Dat klinkt misschien ‘stom’, maar eigenlijk was het ook een zegen. Hier in Nederland – en eigenlijk in alle landen waar ik tot nu toe was – vind je op bijna elke straathoek wel een eettent. Herkenbare eettentjes, ook nog: Starbucks, McDonald’s, Albert Heijn.

Hetzelfde met kleding. De grote winkelketens – H&M, Zara, Mango, Perry Sport, Hunkemoller, HEMA, Costes, Vero Moda, Only, Jack & Jones, Open32, Esprit, moet ik doorgaan? – zitten praktisch in elke stad. En anders adverteren ze er wel. En dus is er altijd de optie om iets te kopen (helemaal nu je ook digitaal kunt shoppen).

We weten, kortom, wat we leuk en lekker vinden (dankzij reclame en vaste menu’s – zie Starbucks/McDo) én dat dat altijd binnen handbereik is. Telefoonabonnementen. iPads. Auto’s. Winterlaarzen. M&M’s. Chocomel. Kauwgom. Tony’s Chocolonely. Parfum. Bier. Bodylotion. Scheermesjes. Overal zijn advertenties van Alles Wat Je Maar Wilt.

Gevolg is dat je eigenlijk de hele tijd – bewust of onbewust – de keus moet maken om NIET te consumeren. ‘Oh lekker’, denkt mijn brein als ik langs AH to go loop (of uberhaupt op een station ben, want ik weet dat op praktisch elk station een AH to go is). ‘Zal ik een triple chocolate cookie nemen?’ En in een flits, als ik langs Steps loop: ‘Zal ik even kijken of ze een leuk jurkje hebben voor dat-en-dat feestje?’

Om nog maar te zwijgen over alle reclameboodschappen die ik dagelijks tegenkom op Instagram (‘hmm, ik moet die nieuwe Tony’s echt snel uitproberen!’).

Kortom: bij elke confrontatie met DINGEN OM TE KOPEN (of dat nu om pizza, een nieuwe jas of die meditatiecursus gaat) moet je weer de afweging maken om dat wel of niet te doen. Vaak gebeurt het misschien half-onbewust, maar eigenlijk is het best vermoeiend. Helemaal omdat we 95% van al die dingen helemaal niet nodig hebben.

Eh Suus, zul je zeggen, maar dat wisten we toch allang?

Natuurlijk, ik weet dat dit geen nieuwe gedachten zijn. De rat-race en het principe van “we werken hard zodat we spullen kunnen kopen om indruk te maken op mensen die we nauwelijks kennen” zijn natuurlijk al zo vaak beschreven.

Toch moet je sommige dingen denk ik ervaren om ze te begrijpen en ernaar te kunnen handelen. Ik besefte dat ik in Cuba helemaal geen minder leuke tijd had door het matige eten. Ja, natuurlijk was ik blij als ik ergens een lekkere salade vond en natuurlijk genoot ik van de uitgebreide ontbijtjes met vers fruit, maar mijn focus lag gewoon op andere dingen.

Bovendien (her)ontdekte ik: ik heb helemaal niet zo veel nodig om me fijn te voelen. Op een fles rum, een paar sigaren en een setje oorbellen na heb ik niets gekocht in Cuba. Mijn geld ging op aan levensonderhoud en ervaringen: voedsel, vervoer, mojito’s. En ik had de tijd van mijn leven.

Vooruit, ik had van tevoren goed nagedacht en alles meegenomen dat ik nodig had. En eerlijk is eerlijk, ik baalde best van het feit dat ik geen conditioner in m’n tas had gestopt voor m’n droge pluishaar. Met andere woorden, natuurlijk is het niet zo zwart-wit en ik wil hier helemaal niet het “consumeren als geheel” afkraken.

Ik denk alleen wel dat het al zo veel zou helpen als we allemaal wat beter nadenken voor we weer gedachteloos iets kopen.

Voor de duidelijkheid: dat wil niet zeggen dat je het allemaal niet moet doen, hè. Soms word je gewoon blij van spullen. Of van een luxe fles wijn. Ik tenminste wel. Van altijd maar calvinistisch de hand op de knip houden is volgens mij ook niemand echt blij geworden.

Maar er is volgens mij een verschil tussen jezelf dingen gunnen (wat je in mijn ogen áltijd moet doen) en dingen kopen omdat je denkt dat je jezelf er een plezier mee doet. Vaak is dingen aanschaffen óók gewoon een beetje een gewoonte geworden. Of misschien wel: een gevolg van de PRIKKELS om te kopen die er de hele tijd zijn.

En op dat moment is het best interessant om eens aan die etalageruit voorbij te lopen.
Die Fitbit niet te kopen.
In plaats van weer een nieuwe fles wijn te kopen, er eentje te drinken die je nog hebt liggen.

En eens te kijken wat er dan gebeurt.

En in het kader van ‘YOLO en je moet wel léven’ boekte ik gisteravond (na een week twijfelen) een weekendje Málaga ;)

0