Publiek

Soms is het wel een gek idee hoor, dat iedereen hier zomaar mee kan lezen. Wat deel ik eigenlijk allemaal, denk ik dan plots, en snijd ik mezelf daar niet ontzettend mee in de vingers?

Daar komt bij dat ik telkens laveer tussen laagdrempelig van me af schrijven en kwaliteit leveren. Immers, als schrijver ben je zo goed als je laatste stuk. En dit mag dan een persoonlijk blog zijn; genoeg mensen uit m’n professionele leven komen hier inmiddels ook. Staat een blogpost vol kromme zinnen, spatiefouten en andere taal-ellende, dan straalt dat onvermijdelijk af op mij als communicatieprofessional.

Dat laatste geldt ook voor de inhoud. Dus is het wel handig dat ik schrijf over m’n ADHD? Is het misschien onverstandig om van alles te vertellen over de liefde? En zou het niet slimmer zijn om overpeinzingen over onzekerheid wat meer voor mezelf te houden?

Ja, wellicht. En toch kom ik telkens weer uit op een heldere, weloverwogen ‘nee’.
Ik geloof hier namelijk in.
Ik geloof in verhalen delen, in je kwetsbaar opstellen en de verbinding die dat teweeg brengt. En ik geloof dat je, door te leven naar je waarden, mensen aantrekt met wie je op één lijn zit. Concreet: als ik open durf te zijn, zijn anderen opener naar mij en krijg ik dus steeds meer van datgene wat ik graag wil en belangrijk vind.

Oké, dat betekent niet dat je jezelf moedwillig voor de leeuwen hoeft te werpen – en ik denk dus heus na over wát ik deel. Tegelijkertijd vind ik dat ik vertrouwen mag hebben.

Er zullen vast mensen afknappen op mijn blogs of video’s (‘jemig waar gaat dit over, weer zo’n navelstarende millennial’ / ‘wat een amateur-vlogger, dit zet je toch niet online?’). Misschien komen sommigen hier wel uit leedvermaak, of gluurt iemand uit m’n verleden stiekem mee om te kijken wat ik tegenwoordig uitspook. Je weet nooit.

Maar dat neemt niet weg dat ik moet doen wat mij te doen staat. En dat is schrijven. Júist ook persoonlijk en openbaar schrijven. Gedachten delen, verhalen vertellen, ideeën droppen. Zo nu en dan een video maken. Puzzelstukjes over de wereld uitstrooien en misschien zo nu en dan ergens een zaadje planten.

En inderdaad, dat is bij vlagen eng. Maar dat telkens weer op zoek gaan naar het kwetsbare in mij – en juist dat durven blootleggen – geeft paradoxaal genoeg enorm veel kracht.

Ik ben hier om te leren dat ik ruimte in mag nemen.
En weet je: als je iedereen tevreden wilt houden, blijft er geen greintje van je over.

1+
close

Kom je hier vaker?

En wil je graag 1x per maand een lijstje met nieuwe Suushi-blogs in je mailbox? Meld je aan voor m'n kersverse maandoverzicht. Leuk!

2 gedachtes over “Publiek”

  1. Misschien is het leuk als je lezers zich voorstellen en vertellen waarom ze hier zijn.
    Ik ben een 55 jarige kunstenares en woon in Australie. Ik heb je lang geleden gevonden omdat je over Taiwan schreef en ik daar zelf ook een link mee had.
    Daarna verdween je jarenlang uit mijn digitale leven totdat ik onlangs een oude folder in mijn computer terugvond. Voordat ik de delete-knop in zou drukken keek ik eerst even na of er nog iets interessants tussen stond. “Oh ja, Suus was toen interessant. Misschien nog steeds wel”.
    En nu hang ik hier nog steeds rond. Precies vanwege je 4e alinea. In de essentie is schrijven misschien niet zo heel anders dan schilderen; je creëert iets waar anderen van alles van kunnen vinden …

    2+
  2. Wow Suus, zo raak! Ik schreef net een (piepklein) stukje over mijn onzekerheid en stond ook op het punt om die alinea te verwijderen. Want misschien komt het onzeker en daarmee slapjes over? Maar het is wat nu speelt en waarom zou ik mijzelf alleen goed willen voordoen? Chapeau voor je openheid.

    0

Wat denk jij?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.