REBLOG 2007: iets heel persoonlijks…

Oef, ik heb wel even getwijfeld voor ik dit blogje uitkoos als REBLOG. Ik had er natuurlijk ook gewoon een luchtig stukje uit kunnen pikken, want ik schreef best veel in 2007.

Maar ja, om jullie nu te vermoeien met berichten over toetsweekstress en m’n vriendje uit Houten, mwah. Dan laat ik toch liever iets zien dat wringt, iets waar ik toen mee zat.

Het confronterende is, het blogje hieronder is nog steeds deels waar. Al trek ik het me inmiddels gelukkig een stuk minder aan, ik ben me er toch nog steeds (bijna) elke dag wel van bewust dat ik (te) snel praat. Het is niet altijd handig als mensen je moeilijker kunnen verstaan. Ik zou het graag veranderen maar weet niet goed hoe. Als ik enthousiast of zenuwachtig ben word ik een blablablaspraakwaterval.

PS. Op een gegeven moment verzandt het stuk nogal in puberaal onzeker gedoe, maar het zou flauw zijn dat er nu uit te knippen, nietwaar?

Let the music do the talking

1 maart 2007 [15 jaar]

‘Maar jij praat sowieso snel.’ Een verontschuldiging over mijn vluchtige taalgebruik die ik regelmatig te horen krijg na een presentatie, en het is ook nog eens helemaal waar. Net heb ik mijn presentatie informatica geoefend, en daarna met mijn webcam opgenomen. En oooh, daar schrok ik toch wel van. Damn, waarom kan ik niet gewoon de woorden normaal uitspreken zoals iedereen. Als mensen eens wisten hoeveel ik daarmee zit. Hoe ik me elke ochtend weer voorneem om het vandaag wél goed te doen. Hoe ik in de stress zit als ik voor meer dan één persoon een verhaal moet vertellen. Hoe graag ik het goed wil doen. Maar het lukt gewoon niet, ik kan het niet. Soms heel even, maar zodra ik een wat langer verhaal moet vertellen spring ik weer op de automatische piloot. Het kost me gewoon ongelooflijk veel moeite en ik snap het niet.

Ik wil niet falen, ook niet daar in.

En morgen die presentatie informatica. In mijn eentje. Voor mijn gevoel praat ik zooo langzaam, maar toen ik het net zo opnam was dat dus wél normaal en rustig. Okee, ik ga het proberen. Vanaf morgen doe ik het écht.

Misschien ligt het gewoon wel aan mijn stress die ik veel te veel heb. Onrust, daar doe ik nu sinds kort al wat aan, en ik moet zeggen dat dat wel scheelt in het algemeen. Suus goes Zen, haha.

Verder speelt mijn verlegenheid denk ik ook mee. Als ik voor een groep mensen moet praten, wil ik daar het liefste zo snel mogelijk vanaf zijn. En ja, er snel vanaf zijn, dat gaat het makkelijkst door alles snel achter elkaar op te ratelen. Maar achteraf heb je dan wel een ongelooflijk tuk-gevoel.

Ik haat het als mensen naar me kijken. Het liefst ben ik het onzichtbare meisje, the Invisible Girl, la chica invisible. Mensen recht in de ogen kijken vind ik doodeng, ik sla ze altijd automatisch neer. Zwak heh?

Op de voorlichtingsdag van de Universiteit van Tilburg luisterde ik naar een studente, die anderhalf uur lang een presentatie hield over studeren en alles daaromheen. Aan een groep van zeventig mensen. Damn, dacht ik toen, dat wil ik ook kunnen. Waarom kan ik zoiets niet. Ik wil het. Ik wil het leuk vinden, me op mijn gemak voelen om een verhaal te doen aan mensen. Maar op dit moment sta ik het liefst de hele dag in een hoekje te kijken naar wat de andere mensen doen. Laat mij maar de kat zijn, ik houd wel van bomen.

En nu niet zeggen dat dat ook goed is, want dat is het niet. Ik word er gek van. Mensen gaan me er zelfs van negeren. Ik weet ook wel dat ze me allemaal niet mogen. Dat de hele school een hekel aan mij heeft. Is ook niet gek, I mean, wie wil er nou met mij gezien worden -_-. Half om half heb ik er hartstikke schijt aan hoor. Bij ons op school hoor je er alleen maar bij als je de goede kleren aan hebt, als je haar goed zit, je make-up mooi is (en wat dan mooi is, dat beslist de meerderheid), je vooral niet apart bent.

En daar doe ik niet aan mee nee. Ik hoef er niet bij te horen. Maar als ik dan eens rondkijk bij andere mensen, merk ik hoever ik al ingeburgerd ben op mijn school. Baah, ik wil geen standaard tutje zijn.

Ik wil zijn wie ik ben. Het meisje dat in mij zit moet eruit. Maar eerst moet ik normaal leren praten. Ik haat het.

De presentatie duurt meer dan tien minuten.

REBLOG 2006: Over hoe pubers hun gezonde lunch wegsmijten

In het kader van ’10 jaar bloggen’ plaats ik komende 10 dagen elke dag een oude blog opnieuw online. Vandaag deel 1: 2006. 

Toegegeven, het kostte me even wat moeite om tussen de blogs over proefwerkwerken, liefdesverdriet, pizza met vriendinnen en msn-perikelen iets lezenswaardigs te vinden. 

Uiteindelijk was het toch nog moeilijk kiezen: zou ik het stukje over de schoolfoto’s nemen, het verslag van een schoolreis naar Lille of toch het betoog over dat jongeren niet meer zonder internet kunnen?

Tot slot was het lastig de verleiding te weerstaan om de tekst te verbeteren, aan te passen, te herschrijven… Ik heb het niet gedaan, promise. Hier m’n stukje over hoe klasgenoten hun door mama gesmeerde bammetjes schaamteloos in de afvalemmer kieperden. Is deze week ook nog eens hartstikke actueel.

LUNCHTIME!

18 september 2006

Nog een punt dat ouders zorgen baart: de grote pauze op school. De middelbare school welteverstaan, op de basisschool is er nog enig toezicht in de vorm van ‘overblijfmoeders’ die een wanhopige poging doen de kinderen discipline bij te brengen (‘Nee Daan, twee schepjes suiker in je thee is genoeg. Geef maar hier die suikerpot – nee, geef terug, nu, of je krijgt een extra taak corvee – wacht, Daan, kom eens hier, – NU!’).

Op de middelbare school wordt het allemaal anders, dan is er opeens die vreselijk aantrekkelijke catering, de snoepautomaten en de mogelijkheid je brood te dumpen in een van de honderd tafelprullenbakjes die overal in de aula te vinden zijn. Tja, en dan roept heel Nederland wanhopig dat de jeugd te dik wordt, teveel ongezonde dingen eet en dat het bijna hopeloos is, de hele samenleving ‘verdikt’, ten onder gaat aan vet-tacks blablabla… maar intussen zijn de suikerwafels wel twee keer zo goedkoop als de broodjes gezond. Zeg nou zelf, dan is de keuze toch makkelijk gemaakt? Zeker als je dan naar de inhoud van je broodtrommel kijkt en daar een hoopje platgedrukt, snel in je ochtendhaast in elkaar geflanst brood weg ziet schimmelen..

Wie nemen er nog brood mee naar school, en eten het ook echt op? Juist, de wuppen! (voor de niet-scholieren onder ons: brugklassers dus) En niet zomaar brood, nee, dat wordt dan vervoerd in een keurig broodtrommeltje waar allerlei lekkernijen zitten, variërend van witte broodjes tot stukjes appeltaart en winegums, speciaal en met liefde door mama klaargemaakt voor de kleine scholier. Die kleine scholier kan het de eerste weken natuurlijk nog niet over zijn of haar zuivere hartje verkrijgen om die heerlijke broodjes weg te gooien en in te ruilen voor een goedkope lolly (tja, wuppen moeten rondkomen van hun magere portie zakgeld he..).

De broodtrommel zelf is trouwens ook nog een hot item op zich. Zeer populair op dit moment zijn de grote groene Albert Heijn-broodtrommels, uitgevoerd in knalgroen of oranje (zeker in de Bonus.. ‘zooo handig, die KON ik niet laten liggen lieverd! Twee voor de prijs van 1 nog wel, ideaaaal toch?!’), compleet met een rond plaatsje voor een appel, gezond bedoelt maar waar natuurlijk nog een extra zakje snoep in gepropt kan worden.

Een klein wandelingetje door de aula een paar dagen geleden zei genoeg over de populariteit van die dingen: Valerie en ik telden maar liefst 20 (!!!) Appie-trommels, alleen al bij de wuppen! 

Stelletje na-apers . Ik voorspel dat ze binnen een maand verslaafd zijn aan de diepvries-suikerwafels, de verbrande appelflappen en de oudbakken worstenbroodjes.

De volgende dag zijn er dan extra corveediensten nodig vanwege overvolle prullenbakken.. leve de vuilnisemmer!

 

Tien jaar bloggen

Deze maand bestaat mijn blog 10 jaar. Tien! Jaar! Op 25 mei 2006 maakte ik een blog aan, toen nog bij web-streepje-log punt nl: asmilemakesyourday.web-log.nl.

Veertien was ik. Ik zat me gewoon een middag te vervelen op internet en dan was het mijn hobby om op allerlei random profielensites accounts aan te maken (denk: Cu2, Sugababes en wat had je nog meer allemaal?). Puur toevallig kwam ik dus op web-log.nl terecht, verzon ter plekke een accountnaam en tikte aldaar mijn eigen ‘Hello World’:

NIEUW OP WEB-LOG.NL

mei 25, 2006
Door admin op 16:43

Hoihoi, Goed, ik heb ook maar ‘ns een weblog aangemaakt.. je moet toch wat he  ! Ik ben alle instellingen nog aan het uitproberen, en ik hoop ook binnenkort mijn eigen lay-out te kunnen maken. Je ziet het wel!

Tja, waarom ik ‘a smile makes your day’ een goed plan vond weet ik ook niet meer. ASMYD werd het al gauw in gesprekken met vriendinnen (spreek uit: esmit), dat was tenminste nog een beetje uit te spreken. Wie ik vond dat ik toen was:

WHO’S THE GIRL?

Hi there! Ik ben Suus (officieel gezien heet ik Susanne, maar Suus is gewoon veel… Suusiger!). Sinds 23 juli behoor ik tot het rijk der Veertienjarigen. Het allerliefst zit ik de hele dag in mijn eigen wereldje op mijn bed of achter de computer, te schrijven en te lezen, maar helaas bestaat er ook nog zoiets als school. Daar gaat het overigens wel goed, als een waar Stuusje zit ik in vwo4. Verder fitness ik zo’n 3x per week (Irresuustible sixpack, here I come, haha) en hou ik heel veel van mijn lieve vrienden <3. Ook ben ik muziekverslaafd, ik luister eigenlijk van alles. Helaas heb ik nog geen iPod, en aangezien ik geen tijd heb om te werken zal het nog wel even duren voordat ik me de trotse bezitter van zo’n geweldig ding mag noemen…

Wil je nog meer over mij te weten komen, volg dan dit stappenplan:
1. Klik op het gele sterretje in je IE-Browser [ik heb geen flauw idee hoe het eruit ziet in Firefox] en voeg asmyd toe aan je favorieten.
2. Ga vervolgens elk vrij uurtje achter je computer zitten om te kijken of er nieuwe berichten op bovengenoemde site zijn geplaatst.
3. Lees als vanzelfsprekend ook alle archieven met enige regelmaat door.
4. Tot slot: reageer in overvloed op elk bericht, voor nog meer Suus-kennis!

Succes verzekerd  .

O, slechte woordspelingen! Internet Explorer! iPods! School-is-stom-meisjespraat! Ernstig. Dit was voordat Google Chrome bestond, voordat Facebook in Nederland hip werd, zelfs voordat ik ooit mijn eerste eigen centen had verdiend als kaasmeisje bij Albert Heijn.

Twee lay-outs uit die tijd:

asmyd1asmyd2

In 2007 verhuisde ik m’n blogstekje naar XIZY (waar daar voor stond weet ik niet eens meer), in 2008 blogde ik op vik.web-log.nl en in 2009 registreerde ik suushi.nl.

OK, eerlijk is eerlijk: tussen eind 2014 en begin 2016 heb ik hier niet geblogd. Waarom, dat vertelde ik al eens. Op een privé-webstekje elders na blogde ik in die periode überhaupt weinig, maar dat neemt niet weg dat het nu tien jaar geleden is dat ik met bloggen begon.

Dat wil ik niet ongemerkt voorbij laten gaan!

Het leuke is dat ik alle blogs die ik ooit schreef op asmyd, xizy, vik en Suushi nog heb. Vanwege mijn werk als journalist (en sowieso: het feit dat ik nu werk) staat het vrijwel allemaal offline – ik vind het niet zo’n lekker idee dat elke gek tien jaar aan online dagboeken van tiener-ik en student-Suus kan teruglezen.

Toch is het soms ook jammer, want af en toe zat er best een leuk stukje bij. Vandaar dit plan: komende 10 dagen komt hier op Suushi elke dag een #REBLOG (hashtags for the win, man). Morgen een uit 2006, zondag uit 2007, enzovoorts, tot en met 2015. Omdat van dat laatste jaar dus geen (publieke) blogs zijn, verplaats ik een stukje van dat tijdelijke blog dat ik had hierheen.

Een kleine trip down memory lane dus, voor mijzelf en voor de lezers die me al langer volgen. (Wie is er nog lezer van het eerste uur?!) Voor nieuwe lezers misschien ook leuk om te lezen wat ik vroegah allemaal schreef.

Overigens, ik garandeer niet dat m’n tien jaar geleden geproduceerde schrijfsels van geweldige kwaliteit zijn. Dus vind je het allemaal maar niets, negeer deze reblog-streak dan gerust. Voor wie wel blijft hangen: veel leesplezier!