Feest! Wie wil een gratis boek?

20160415_140543

Goed, dit blogje had dus al een halve week geleden online moeten staan. Maar ja, gek genoeg ben ik ondanks mijn flexibele werktijden van de laatste weken nog steeds druk druk druk met van alles. En ja, dan schiet het afmaken van zo’n concept-blogje er volledig bij in. (Toch knap hoor, hoe professionele bloggers dat doen met keurig inplannen en vooruit schrijven van stukken!)

Hoe dan ook. Dinsdag was het een maand geleden dat ik de politieke redactie van het AD gedag zei. Het was ook een maand geleden dat ik besloot Suushi van de Maintenance Mode te halen en weer een stukje online te plaatsen.

En wat een goed idee was dat laatste, zeg. Hoewel m’n bezwaren om openlijk te bloggen zeker niet verdwenen zijn, is het ontzettend leuk om on- en offline reacties te krijgen op wat ik hier schrijf.

En toen ik Google Analytics er eens bij pakte, moest ik toch glimlachen: in een maand tijd (11 maart – 11 april) 654 unieke bezoekers en ruim 2.100 pageviews. Valt natuurlijk compleet in het niet bij grote bloggers als Mascha en Annemerel, maar hé, ik ben superblij!

Eigenlijk een goede reden om iets te vieren, dacht ik zo. En na het uitmesten van m’n boekenkast heb ik een hoop leuks weg te geven. Veel boeken doe ik namelijk niet weg omdat ze saai waren, maar omdat ik ze gelezen heb & niet van plan ben dat nog een keer te doen (je kunt nu eenmaal niet elk boek twee keer lezen, toch? Er is nog zo veel nieuws te ontdekken!).

Aangezien ruim 600 lezers Suushi bezochten, wil ik boeken weg te geven aan jullie. Als je het zo bekijkt, heb je dus best een goede kans om er 1 te krijgen, ha.

Vooruit, het zijn natuurlijk geen nieuwe boeken, ik heb ze al gelezen en ze zijn in veel gevallen ook niet recent uitgekomen. Dat geeft me meteen wel een reden om bij elk boek voorin een persoonlijke boodschap te schrijven. Bovendien zijn dit voor sommigen van jullie misschien nu net boeken in de categorie ‘goh, die wilde ik altijd nog een keer lezen maar ik ben er nog niet aan toe gekomen’.

Denk je nu: GEEF MIJ MAAR ZO’N BOEK!

Wat moet je daarvoor doen?
Niet zo veel, eigenlijk:

Laat een reactie achter waarin je zegt welk boek je graag wilt hebben.

Nu zou ik ook kunnen zeggen wat bloggers vaak bij winacties doen: like & share Suushi op Facebook, et cetera. Uiteraard zou ik dat heel leuk vinden (ga gerust je gang en vertel je vrienden waarom ze mij ook moeten lezen! ;p), maar doe vooral waar je zin in hebt.

DE BOEKEN 20160415_135207 1) Myrthe van der Meer – PAAZ

“Als Emma van de ene op de andere dag opgenomen wordt op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis, de paaz, weet ze een ding zeker: hier is een fout gemaakt. Ze heeft namelijk een leuke baan, een geweldige vriend en een goed leven, dus dat ze dood wil kan dan toch geen probleem zijn? Het is het begin van Emma’s zoektocht door de absurde wereld van de psychiatrische kliniek, met al haar regels, pillen en diagnoses.”

Deze autobiografische roman is, ondanks het zware onderwerp, licht en met veel humor geschreven. En wie nog meer over de schrijfster wil weten, kijk vooral eens de aflevering 24 uur met… terug. Aanrader!

20160415_135239 2) Bryony Gordon – Tien jaar chaos

De Britse Bryony werkt op de redactie van een krant, maar doet vooral haar best om niet uit haar huis getrapt te worden, niet bij foute mannen in bed te belanden en niet te vaak een kater te hebben. In feite zijn dit de memoires van haar twintiger jaren. Als je denkt dat je leven wel eens een chaos is, lees dit en je voelt je meteen een stuk beter over jezelf. ;)

Op de achterflap: “Gordon overleefde haar puberteit door te dromen over het leven dat ze zou hebben als ze twintig was. Maar de werkelijkheid komt keihard aan. In Tien jaar chaos maakt ze lezers deelgenoot van haar dagelijkse missers en beschrijft ze hoe te overleven op een dieet van wijn, chips en wodka.”

Voor wie van chicklits houdt is dit een heerlijk boek voor tussendoor.

20160415_1352543) Tom Rachman – De onvolmaakten

Prachtig boek dit, met allemaal losse verhalen van mensenlevens – die op de een of andere manier toch allemaal met elkaar verbonden zijn, want ze werken allemaal in Rome bij een grote internationale krant (waar het niet zo goed mee gaat). Treffende dialogen, heerlijke – en soms vreselijk irritante – personages, bovenal heel veel menselijkheid. Dikke aanrader.

20160415_135313 4) Thich Nhat Hanh – Mindfulness

In dit fijne, handzame boekje bespreekt de beroemde Vietnamese boeddhistische leraar Thich Nhat Hanh de basisprincipes van de mindfulness. De gedachte is: wanneer je aandachtiger leeft, meer bewust bent van je handelingen, word je gelukkiger. Ook gaat je concentratie erop vooruit en je hebt minder last van angsten, spanning en boosheid (let wel: dat betekent niet per se dat ze verdwijnen, maar juist dat je er veel beter mee om kunt gaan).

Ik merk zelf altijd dat ik van deze oefeningen erg rustig en kalm word. Dit boekje heeft me vaak geholpen; ik doe het nu weg omdat ik inmiddels genoeg andere boekjes & meditatie-cd’s heb.

20160415_135303 5) Hedi de Vree – Blijven ademhalen

Nog zo’n feelgoodboekje vol nuttige (levens)lessen. Op vakantie naar Mallorca las ik dit boekje. Het gaat over yoga, maar eigenlijk ook gewoon over het leven. Het deed me een beetje denken aan het boekje dat Lianne eens schreef (Girl Meets Yoga). Hedi vertelt aan de hand van haar persoonlijke verhaal en ervaringen hoe ze van een worstelende, verdrietige vrouw door haar yogalessen milder, krachtiger en wijzer werd. Leest lekker weg en liet mij geïnspireerd achter.

20160415_135225 6) Ilja Gort – De nieuwe wijnsurvivalgids

Om het ‘lekkerste’ dan maar tot het laatst te bewaren: wie van wijn houdt en/of graag op een toegankelijke manier meer over wijn wil leren, kan ik dit boekje zeer aanraden. Ilja Gort wisselt handige weetjes en feitjes af met persoonlijke wijnverhalen. Boekje bevat ook een hoofdstuk over allerlei soorten katers ;) en Gort vertelt je welke wijnstreken druivensoorten vaak verrukkelijke producten hebben – en waar je beter ver vandaan kunt blijven.

|| Dus, vertel! Welk boek mag ik jouw kant op sturen?

Opruimen à la Marie Kondo

Zeven dagen thuis. Wat is er sindsdien alweer veel gebeurd. Zoals dit:

  • Tegen al m’n eigen verwachtingen in werkte ik bijna 4 volle dagen. En ik had het ontzettend naar m’n zin als journalist slash tekstschrijver (ik herhaal: dat freelancen is zo gek nog niet!).
  • Dinsdag, de eerste dag dat ik thuis was, bombardeerde ik meteen tot #werkzoekdinsdag. En wow, op Twitter werd mijn oproep meer dan 60 keer gedeeld! Dank is groot.oproepje
  • Ik zette een stapel boeken te koop op Bol.com en verkocht er vast eentje (onder het mom van: alle beetjes helpen)
  • Vrienden van T. uit Engeland kwamen op bezoek. We aten hamburgers bij Meneer Smakers (de beste burgertent van Utrecht, wat mij betreft) en dronken biertjes bij café België.
  • Ik stemde VOOR het associatieverdrag met Oekraine, maar dat mocht helaas niet baten.
  • Zaterdag stond ik voor het eerst sinds oktober weer eens in de Volkskrant. Dat leverde ook nog allerlei leuke reacties op.
  • En: ik halveerde de inhoud van mijn boeken- en kledingkast!

Over dat laatste nu even wat meer. Onlangs vertelde ik jullie al over dat ik eindelijk het boekje van opruimgoeroe Marie Kondo heb gelezen en hoe ik niet kon wachten met het uitmesten van mijn huis. Daarvan was geen woord gelogen: ik was nog geen uur terug van Schiphol, of de complete inhoud van mijn kledingkast last uitgestald op bed.

Dat zag er zo uit:

20160404_151638[1]20160404_151650[1]

En ik dacht dat ik niet bijzonder veel kleren had.

OK, de truc van Marie Kondo is dus: gooi alles uit een bepaalde categorie op 1 hoop (dus letterlijk: elk kledingstuk dat je in huis hebt) en ga dan een voor een de stukken langs. Je gevoel zal je vanzelf vertellen wat je graag wilt houden en wat je wilt wegdoen.

En als het moeilijk is om iets weg te doen: bedenk je waarom je dit ding in eerste instantie had aangeschaft/gekregen. Welke rol moest het vervullen? En heeft het die rol nog steeds, of is zijn taak wellicht volbracht?

Twee uur later had ik twee vuilniszakken vol kleding in de hal staan. Zelfs het jurkje dat ik voor mijn eindexamengala kocht (toen was ik 17, mensen, zeventien) zat erbij. Dat had ik tot nu toe nooit weg kunnen doen (want ja toch een herinnering, en zonde, en hij past op zich nog). Tot ik het ineens vast had en dacht: kom op Suusi, een 25-jarige vrouw trekt toch geen kort paars glimjurkje aan?

20160411_124139[1]
Ongeveer de helft van de hangertjes is nu leeg. Tijd voor nieuwe kleren?
Dit weekend deed ik hetzelfde met mijn boeken. Nu moet je weten: ik houd van boeken en ik kan ze moeilijk wegdoen. De aanblik van een volle boekenkast maakt me ontzettend blij, en bovendien sleep ik veel boeken al zo lang achter me aan dat ze deel van m’n interieur zijn geworden. Boeken weggooien = herinneringen weggooien, dacht ik altijd.

Daar denk ik nu anders over. Ook de boeken gingen alllemaal uit de 2 kasten:

IMG-20160409-WA0005[1]

Uh, ja. Waarom wilde ik al die boeken ook alweer houden? Boeken zijn er om gelezen te worden. Ga ik deze gigantische stapel echt ooit nog eens doorwerken?

OK, eerlijk, makkelijk was het niet. Maar jee, wat ben ik blij met het resultaat. Voorheen was de extra-hoge Billy in de slaapkamer zo vol, dat Tom en ik overwogen om een tweede te kopen. Wat je dus ook gewoon kunt doen: minder spullen hebben.

20160411_124100[1]
Yep, dit is de ‘na’-foto. Hoe het er hiervoor uit zag, wil je echt niet weten…
En toen ik toch bezig was, besloot ik ook maar meteen de kast in de woonkamer te fatsoeneren. Ook van de drie rommellaatjes gooide ik ongeveer de helft van de inhoud weg (wat moet je met een reservesleutel van een fiets die je niet meer hebt? En waarom bewaarde ik nog 32MB-memorysticks van mijn oude digitale camera – die het niet eens meer doet?)

De spellen, die voorheen in het kleine vakje rechtsonder zaten gepropt, staan nu netjes geordend en de kookboeken hebben een prominenter plek gekregen. Ik ben blij!

20160411_124008[1]
Volgens Marie Kondo is het een goed idee om de dingen in je kast van donker naar licht (links-rechts) te sorteren. Het menselijk brein ziet daar *blijkbaar* een schuine lijn omhoog in en dat geeft een positief gevoel. Geef toe: het werkt.
Klaar ben ik nog niet: we hebben nog een inloopkast met random dingen die we nooit gebruiken en ook de hal is nog niet netjes. Vooral, moet ik toegeven, omdat het er nu vol vuilniszakken kleding en boeken staat.

Gaan die dan allemaal de container in? Welnee. De kringloopwinkel kan vast nog wat kleding gebruiken (de stukken die versleten waren daargelaten, die heb ik gewoon weggegooid natuurlijk). En ook voor de boeken heb ik al een plan: op Hoog-Catharijne is tegenwoordig een ‘boekenspot’ waar je je eigen exemplaar achter kunt laten en/of gratis een boek kunt meenemen. Laatst zag ik al een semi-wanhopige oproep dat de kasten leeglopen… Ik geloof dat ik daar wel wat aan kan doen.

Hoewel – behalve een paar boeken die ik jullie, lezers in het bijzonder wil aanraden. Stay tuned voor een mini-weggeefactie later deze week!

Moed/t

Na bijna twee weken vakantie in Zweden vlieg ik morgen naar huis. Het was de eerste keer sinds de zomer van 2013 dat ik langer dan een week weg ging & niets te doen had. En o, wat was dat een goed idee. (Duh.)

Nu moet ik zeggen, het duurde even hoor. Om los te komen. Los van de zorgen over mijn ‘toekomst’, los van piekeren over wat ik nu eigenlijk wil doen de komende tijd. Los van eindeloos nadenken over alles. Stoppen met twijfelen. (Ik weet niet of ik er echt ‘los’ van ben nu, maar ik kijk er in elk geval een stuk relaxter tegenaan.)

Eigenlijk niet gek ook, dat het even duurde. Op 4 maart 2014 stak een wervelwind op die pas op 21 maart 2016 (even) ging liggen. Vanuit het niets was ik ineens een poppetje in de landelijke journalistiek. 22 jaar, stagiaire. Toen 23 jaar, verslaggeefster. Het weekend van mijn 24e verjaardag vloog ik voor het eerst naar het buitenland voor de krant. Toen een paar intense maanden Den Haag. En nu, een kleine drie maanden voordat ik 25 word, is het plotseling even stil.

Vaak moet ik  denken aan het blog dat Lindsey ruim twee jaar geleden schreefI am not my job. Ook zij had na jarenlang altijd bezig te zijn geweest ineens (relatieve) ruimte in haar agenda.

Ik ben best wel gewend dat alles in het leven gaat zoals ik dat wil. (…) Ik maak een plan en ik voer het uit. Toen ik net afgestudeerd was liep ik ontzettend tegen een muur op. 

(..)

Iedereen is druk druk druk. En ik houd er van om druk te zijn. Druk bezig zijn associëren we met succesvol. (…)  Ik deed het vorig jaar en ontleende een groot deel van mijn identiteit hieraan. Nu een deel van dit wegviel (studeren) kwam er logischerwijs ook een deel vrije tijd. En voelde ik me een kneus vanwege al die vrije tijd. Maar langzaam komt het besef.

I am not my job. En met dat besef komt er ook een soort rust. Natuurlijk hoop ik voor het einde van het jaar mijn droombaan te vinden – maar ik wil mezelf in de tussentijd ook leuk vinden. Ook de moeite waard vinden met wat meer vrije tijd dan gebruikelijk in mijn agenda. En langzaam kom ik tot dat punt. Ik ben nog steeds mezelf. Ik heb nog steeds dezelfde ambities. (..) Ik mag na 2 jaar keihard werken aan mijn master even wat adempauze nemen.

Het is precies dat. Sinds een paar dagen daalt die rust over me heen. Eigenlijk heb ik sinds mijn bachelorscriptie (bijna) altijd doorgewerkt. Goed, af en toe was ik best een weekje of twee vrij, maar er was altijd meteen een volgend plan. Pre-master. Master. Stage. Scriptie. Bijbaan op de universiteit. Publicatie. En zo rolde ik van de ene op de andere dag het werkende leven in. (Bijna) alles ging zoals ik dat wilde, hoopte, verlangde.

Het was allemaal verschrikkelijk gaaf en bijzonder. Ik doe graag veel, leg de lat hoog. En ik houd enorm van het proces – van de knagende onrust voor je begint (HOE GAAT DIT ME IN GODSNAAM OOIT LUKKEN?) tot de adrenalinekick en daaropvolgende tevredenheid als het dan tóch weer is volbracht. Binnen één dag een paginagroot interview tikken? Let’s do it. In krap twee uur tijd en met harde deadline een heftige 800w-reportage in elkaar schrijven? Natuurlijk. Zelf een wetenschappelijk artikel publiceren? Waarom niet. Mijn zegje doen over de krant ten overstaan van 25 ervaren collega’s, waaronder de voltallige hoofdredactie? Goed dan. O, kom maar op met die heuveltraining.

Nu ik aan al die dingen terugdenk, gaat m’n hart alweer sneller kloppen. Groeien, groeien. Wanneer mag ik weer? Maar soms vergt het meer moed om de leegte er even te laten zijn. Zoals op een uitgeput stuk landbouwgrond niets meer groeit, zo moet je denk ik ook in je leven soms even ruimte maken om dingen op hun beloop te laten. Zodat er iets nieuws kan ontspruiten.

En wat die stilte betreft: het is zo stil als ik het maak, natuurlijk. Niet alsof, nu ik niet aan één krant tegelijk gebonden ben, mijn zzp-onderneming ineens ophoudt. Integendeel. Dat freelancen is zo gek nog niet – ik snap ineens wat al die zelfstandigen bedoelen met ‘vrijheid’.* Tekstschrijven vanaf een tropisch eiland, anyone? ;)

En dan nog dit. Ik weet nu: ook zonder volle agenda vind ik nog steeds dezelfde dingen leuk (hardlopen, lekker eten, boeken lezen, goede gesprekken voeren). En zoals het er nu naar uitziet vindt niet iedereen mij ineens stom of waardeloos. Misschien sta ik zelfs niet eens zo ‘stil’ als ik zelf steeds vind. Groei is niet altijd tastbaar of uit te drukken in cijfers.

Dit mag dan zweverig klinken, maar: ergens wist ik altijd al dat deze tijd van ‘bezinning’ er even moest zijn nu. En joh, het is ook allemaal maar zo groot als je het zelf maakt. Komende week schrijf ik weer een rubriek voor de krant en ik heb er ontzettend veel zin in.

*Vrijheid is ook: lekker tikken hier op Suushi & minder bang zijn wat anderen daarvan denken. Joh, iedereen doet maar wat. En/of houdt zichzelf voor de gek.