A little bit of everything, all rolled into one

Opruimen à la Marie Kondo

Zeven dagen thuis. Wat is er sindsdien alweer veel gebeurd. Zoals dit:

  • Tegen al m’n eigen verwachtingen in werkte ik bijna 4 volle dagen. En ik had het ontzettend naar m’n zin als journalist slash tekstschrijver (ik herhaal: dat freelancen is zo gek nog niet!).
  • Dinsdag, de eerste dag dat ik thuis was, bombardeerde ik meteen tot #werkzoekdinsdag. En wow, op Twitter werd mijn oproep meer dan 60 keer gedeeld! Dank is groot.oproepje
  • Ik zette een stapel boeken te koop op Bol.com en verkocht er vast eentje (onder het mom van: alle beetjes helpen)
  • Vrienden van T. uit Engeland kwamen op bezoek. We aten hamburgers bij Meneer Smakers (de beste burgertent van Utrecht, wat mij betreft) en dronken biertjes bij café België.
  • Ik stemde VOOR het associatieverdrag met Oekraine, maar dat mocht helaas niet baten.
  • Zaterdag stond ik voor het eerst sinds oktober weer eens in de Volkskrant. Dat leverde ook nog allerlei leuke reacties op.
  • En: ik halveerde de inhoud van mijn boeken- en kledingkast!

Over dat laatste nu even wat meer. Onlangs vertelde ik jullie al over dat ik eindelijk het boekje van opruimgoeroe Marie Kondo heb gelezen en hoe ik niet kon wachten met het uitmesten van mijn huis. Daarvan was geen woord gelogen: ik was nog geen uur terug van Schiphol, of de complete inhoud van mijn kledingkast last uitgestald op bed.

Dat zag er zo uit:

20160404_151638[1]20160404_151650[1]

En ik dacht dat ik niet bijzonder veel kleren had.

OK, de truc van Marie Kondo is dus: gooi alles uit een bepaalde categorie op 1 hoop (dus letterlijk: elk kledingstuk dat je in huis hebt) en ga dan een voor een de stukken langs. Je gevoel zal je vanzelf vertellen wat je graag wilt houden en wat je wilt wegdoen.

En als het moeilijk is om iets weg te doen: bedenk je waarom je dit ding in eerste instantie had aangeschaft/gekregen. Welke rol moest het vervullen? En heeft het die rol nog steeds, of is zijn taak wellicht volbracht?

Twee uur later had ik twee vuilniszakken vol kleding in de hal staan. Zelfs het jurkje dat ik voor mijn eindexamengala kocht (toen was ik 17, mensen, zeventien) zat erbij. Dat had ik tot nu toe nooit weg kunnen doen (want ja toch een herinnering, en zonde, en hij past op zich nog). Tot ik het ineens vast had en dacht: kom op Suusi, een 25-jarige vrouw trekt toch geen kort paars glimjurkje aan?

20160411_124139[1]
Ongeveer de helft van de hangertjes is nu leeg. Tijd voor nieuwe kleren?
Dit weekend deed ik hetzelfde met mijn boeken. Nu moet je weten: ik houd van boeken en ik kan ze moeilijk wegdoen. De aanblik van een volle boekenkast maakt me ontzettend blij, en bovendien sleep ik veel boeken al zo lang achter me aan dat ze deel van m’n interieur zijn geworden. Boeken weggooien = herinneringen weggooien, dacht ik altijd.

Daar denk ik nu anders over. Ook de boeken gingen alllemaal uit de 2 kasten:

IMG-20160409-WA0005[1]

Uh, ja. Waarom wilde ik al die boeken ook alweer houden? Boeken zijn er om gelezen te worden. Ga ik deze gigantische stapel echt ooit nog eens doorwerken?

OK, eerlijk, makkelijk was het niet. Maar jee, wat ben ik blij met het resultaat. Voorheen was de extra-hoge Billy in de slaapkamer zo vol, dat Tom en ik overwogen om een tweede te kopen. Wat je dus ook gewoon kunt doen: minder spullen hebben.

20160411_124100[1]
Yep, dit is de ‘na’-foto. Hoe het er hiervoor uit zag, wil je echt niet weten…
En toen ik toch bezig was, besloot ik ook maar meteen de kast in de woonkamer te fatsoeneren. Ook van de drie rommellaatjes gooide ik ongeveer de helft van de inhoud weg (wat moet je met een reservesleutel van een fiets die je niet meer hebt? En waarom bewaarde ik nog 32MB-memorysticks van mijn oude digitale camera – die het niet eens meer doet?)

De spellen, die voorheen in het kleine vakje rechtsonder zaten gepropt, staan nu netjes geordend en de kookboeken hebben een prominenter plek gekregen. Ik ben blij!

20160411_124008[1]
Volgens Marie Kondo is het een goed idee om de dingen in je kast van donker naar licht (links-rechts) te sorteren. Het menselijk brein ziet daar *blijkbaar* een schuine lijn omhoog in en dat geeft een positief gevoel. Geef toe: het werkt.
Klaar ben ik nog niet: we hebben nog een inloopkast met random dingen die we nooit gebruiken en ook de hal is nog niet netjes. Vooral, moet ik toegeven, omdat het er nu vol vuilniszakken kleding en boeken staat.

Gaan die dan allemaal de container in? Welnee. De kringloopwinkel kan vast nog wat kleding gebruiken (de stukken die versleten waren daargelaten, die heb ik gewoon weggegooid natuurlijk). En ook voor de boeken heb ik al een plan: op Hoog-Catharijne is tegenwoordig een ‘boekenspot’ waar je je eigen exemplaar achter kunt laten en/of gratis een boek kunt meenemen. Laatst zag ik al een semi-wanhopige oproep dat de kasten leeglopen… Ik geloof dat ik daar wel wat aan kan doen.

Hoewel – behalve een paar boeken die ik jullie, lezers in het bijzonder wil aanraden. Stay tuned voor een mini-weggeefactie later deze week!

0

Moed/t

Na bijna twee weken vakantie in Zweden vlieg ik morgen naar huis. Het was de eerste keer sinds de zomer van 2013 dat ik langer dan een week weg ging & niets te doen had. En o, wat was dat een goed idee. (Duh.)

Nu moet ik zeggen, het duurde even hoor. Om los te komen. Los van de zorgen over mijn ‘toekomst’, los van piekeren over wat ik nu eigenlijk wil doen de komende tijd. Los van eindeloos nadenken over alles. Stoppen met twijfelen. (Ik weet niet of ik er echt ‘los’ van ben nu, maar ik kijk er in elk geval een stuk relaxter tegenaan.)

Eigenlijk niet gek ook, dat het even duurde. Op 4 maart 2014 stak een wervelwind op die pas op 21 maart 2016 (even) ging liggen. Vanuit het niets was ik ineens een poppetje in de landelijke journalistiek. 22 jaar, stagiaire. Toen 23 jaar, verslaggeefster. Het weekend van mijn 24e verjaardag vloog ik voor het eerst naar het buitenland voor de krant. Toen een paar intense maanden Den Haag. En nu, een kleine drie maanden voordat ik 25 word, is het plotseling even stil.

Vaak moet ik  denken aan het blog dat Lindsey ruim twee jaar geleden schreefI am not my job. Ook zij had na jarenlang altijd bezig te zijn geweest ineens (relatieve) ruimte in haar agenda.

Ik ben best wel gewend dat alles in het leven gaat zoals ik dat wil. (…) Ik maak een plan en ik voer het uit. Toen ik net afgestudeerd was liep ik ontzettend tegen een muur op. 

(..)

Iedereen is druk druk druk. En ik houd er van om druk te zijn. Druk bezig zijn associëren we met succesvol. (…)  Ik deed het vorig jaar en ontleende een groot deel van mijn identiteit hieraan. Nu een deel van dit wegviel (studeren) kwam er logischerwijs ook een deel vrije tijd. En voelde ik me een kneus vanwege al die vrije tijd. Maar langzaam komt het besef.

I am not my job. En met dat besef komt er ook een soort rust. Natuurlijk hoop ik voor het einde van het jaar mijn droombaan te vinden – maar ik wil mezelf in de tussentijd ook leuk vinden. Ook de moeite waard vinden met wat meer vrije tijd dan gebruikelijk in mijn agenda. En langzaam kom ik tot dat punt. Ik ben nog steeds mezelf. Ik heb nog steeds dezelfde ambities. (..) Ik mag na 2 jaar keihard werken aan mijn master even wat adempauze nemen.

Het is precies dat. Sinds een paar dagen daalt die rust over me heen. Eigenlijk heb ik sinds mijn bachelorscriptie (bijna) altijd doorgewerkt. Goed, af en toe was ik best een weekje of twee vrij, maar er was altijd meteen een volgend plan. Pre-master. Master. Stage. Scriptie. Bijbaan op de universiteit. Publicatie. En zo rolde ik van de ene op de andere dag het werkende leven in. (Bijna) alles ging zoals ik dat wilde, hoopte, verlangde.

Het was allemaal verschrikkelijk gaaf en bijzonder. Ik doe graag veel, leg de lat hoog. En ik houd enorm van het proces – van de knagende onrust voor je begint (HOE GAAT DIT ME IN GODSNAAM OOIT LUKKEN?) tot de adrenalinekick en daaropvolgende tevredenheid als het dan tóch weer is volbracht. Binnen één dag een paginagroot interview tikken? Let’s do it. In krap twee uur tijd en met harde deadline een heftige 800w-reportage in elkaar schrijven? Natuurlijk. Zelf een wetenschappelijk artikel publiceren? Waarom niet. Mijn zegje doen over de krant ten overstaan van 25 ervaren collega’s, waaronder de voltallige hoofdredactie? Goed dan. O, kom maar op met die heuveltraining.

Nu ik aan al die dingen terugdenk, gaat m’n hart alweer sneller kloppen. Groeien, groeien. Wanneer mag ik weer? Maar soms vergt het meer moed om de leegte er even te laten zijn. Zoals op een uitgeput stuk landbouwgrond niets meer groeit, zo moet je denk ik ook in je leven soms even ruimte maken om dingen op hun beloop te laten. Zodat er iets nieuws kan ontspruiten.

En wat die stilte betreft: het is zo stil als ik het maak, natuurlijk. Niet alsof, nu ik niet aan één krant tegelijk gebonden ben, mijn zzp-onderneming ineens ophoudt. Integendeel. Dat freelancen is zo gek nog niet – ik snap ineens wat al die zelfstandigen bedoelen met ‘vrijheid’.* Tekstschrijven vanaf een tropisch eiland, anyone? ;)

En dan nog dit. Ik weet nu: ook zonder volle agenda vind ik nog steeds dezelfde dingen leuk (hardlopen, lekker eten, boeken lezen, goede gesprekken voeren). En zoals het er nu naar uitziet vindt niet iedereen mij ineens stom of waardeloos. Misschien sta ik zelfs niet eens zo ‘stil’ als ik zelf steeds vind. Groei is niet altijd tastbaar of uit te drukken in cijfers.

Dit mag dan zweverig klinken, maar: ergens wist ik altijd al dat deze tijd van ‘bezinning’ er even moest zijn nu. En joh, het is ook allemaal maar zo groot als je het zelf maakt. Komende week schrijf ik weer een rubriek voor de krant en ik heb er ontzettend veel zin in.

*Vrijheid is ook: lekker tikken hier op Suushi & minder bang zijn wat anderen daarvan denken. Joh, iedereen doet maar wat. En/of houdt zichzelf voor de gek.

0

Nog meer leestips: lievelingsblogs

De blogwereld is veranderd. Dat hoor ik mede-bloggers vaak zeggen en ik was altijd een van de eersten om het te beamen. Maar nu ik er nog eens over nadenk: misschien is het niet zo zwart-wit.

Ja, natuurlijk is de blogwereld veranderd sinds het concept ‘influencer‘ zijn intrede heeft gedaan. Sinds marketingjongens en -meisjes zich met bloggen zijn gaan bemoeien en sinds grote bedrijven reclamecampagnes voeren via (grote) blogs. Uiteraard verandert daardoor de toon, opzet en onafhankelijkheid van blogs die ervoor kiezen hieraan mee te werken – los van of je dat nu een goede ontwikkeling vindt of niet. Uiteraard is de blogwereld veranderd sinds blogs een verdienmodel zijn geworden. Sinds mensen er hun brood mee verdienen.

(In het kort: ik vind het enerzijds jammer, voor mijn gevoel gaat een stukje authenticiteit verloren. Tegelijkertijd snap ik ook dat wie ervoor kiest van bloggen z’n werk te maken, nu eenmaal ook de huur ermee moet betalen – Annemerel heeft dat treffend opgeschreven op haar About-pagina. Bovendien: als een merk mij 800 euro zou bieden om ‘even’ een stukje te schrijven rondom hun product…. Ik twijfel of ik de verleiding zou kunnen weerstaan, zeker als het een product is dat ik zelf sowieso wel zou kopen, zoals thee, hardloopkleding of goede wijn. En als je daardoor ook weer tijd hebt om andere stukken te schrijven.. Wat jij?)

Goed, dit stukje was niet bedoeld om een moreel oordeel te vellen over die verandering. Want! Mijn punt is: die ándere blogs, de niet-commerciële webstekjes, bestaan nog wel degelijk. Ze zijn soms kleiner, minder zichtbaar, maar waren de ‘grote’ bloggers van weleer dat tien jaar geleden niet ook?

Omdat ik nog steeds enorm geniet van zulke blogs, of ze nu klein of groter zijn, wil ik graag mijn favorieten met jullie delen. Ze verdienen wat mij betreft (nog) meer aandacht. ;) Dus wie op zoek is naar (levens)inspiratie, mooie woorden of gewoon even lekker wat leesvermaak – kijk vooral eens in dit lijstje.

1. Mille Pagine is een anoniem blog dat ik al jaren volg. Deze 25-jarige jonge vrouw werkt in het ziekenhuis, heeft een liefde voor Italiaans en is steeds op zoek naar manieren om bewuster/meer ecofriendly te leven. Zo heeft ze mij al vaak verrast met originele en goede ideeën in haar ‘Living Like Larry‘-posts. Inspirerend vond ik ook haar recente stuk over alcohol en waarom ze het moeilijk vindt om dat te drinken. Bovendien weet ze ontmoetingen tussen mensen treffend te schetsen. En op basis van de twee keer dat ik haar nu in het echt heb ontmoet, kan ik zeggen: mooi mens, topwijf.

2. Op Vijf koffie graag blogt Lisa over alles in het leven. Voor mij vaak een feest van herkenning qua onderwerpen, en o wat weet zij het fris en treffend te verwoorden. Bijvoorbeeld over waar ze als kersverse veganist zoal tegenaan loopt en waarom rennen beter is dan de sportschool. (Thanks Lisa, dat zorgde ervoor dat ik de verleiding om ‘makkelijk’ te doen een duur abo af te sluiten weer even kan weerstaan.)

3. Jormun Gandr is het blog van mijn vriendinnetje Judith. Ze schrijft er op semi-onregelmatige basis over bijvoorbeeld de overgang van student-zijn naar het werkend leven, over leuke koffietentjes en goed voedsel. O ja, en wie kookinspiratie zoekt, bekijk ook eens haar – prachtig vormgegeven! – website Mosterdgeel.

4. Des Schrijft is volgens mij inmiddels aardig bekend in de blogwereld, maar Des is altijd gewoon Des gebleven. Ik volgde haar al vóórdat ze getrouwd was en twee baby’s kreeg in 1,5 jaar tijd, maar gelukkig hebben de grote verschuivingen in haar leven geen enkele invloed gehad op haar frisse stukjes. Straight from the heart.

5. Ashleylynn is ook zo iemand die ik al vijf eeuwen volg (ok niet helemaal, maar you get the idea). Behalve dat ze prachtige foto’s maakt, kan ze ook gewoon heel leuk schrijven. Ik word altijd heel rustig/zen van haar stukjes. Bijvoorbeeld deze, waarin ze haar periode van zoeken-naar-werk aanduidt als ‘brainstormfase‘.

Ik heb in ieder geval wel ontdekt dat je dingen moet blijven doen en absoluut niet op die bank moet blijven zitten. Wat je ook doet, het is altijd weer een stapje “vooruit”. Schrijf dát verhaal, maak die foto’s, maak muziek, verstuur die sollicitatiebrief, lees die inspirerende artikelen, bak die taart, maak dat schilderijtje (ook al ziet het er uit als vingerverf van een driejarige ↑) praat met verschillende mensen en wissel ideeën uit, publiceer die blog… Je weet nooit waar of wat het je brengt!

Thanks Ash. Je hebt mij net weer een stukje verder geholpen. :)

6. Elinederland — Ok, ik ben hier niet echt objectief aan het zijn, maar ook mijn liefste vriendin Eline houdt een online dagboek bij. In het Engels, en meestal over hardlopen & wedstrijden, haar leven als promovendus en de avonturen die ze beleeft tijdens haar werkreisjes naar de Verenigde Staten.

7. Loessoep.  Nóg zo iemand die jaloersmakend goed kan schrijven is Loes, mijn voormalige buurmeisje. Ze won al meerdere prijzen met haar gedichten en korte verhalen. Haar blog wordt niet heel vaak geupdate, maar alles dat online verschijnt is zeer de moeite waard.

8. Last but not least: schrijver Henk van Straten timmert sinds enige tijd flink aan de weg op zijn site. ‘Elke dag een stukje’, schrijft hij zichzelf voor. Rauw, persoonlijk, ongemakkelijk. Altijd prachtig opgeschreven. Het was één van de dingen die mij inspireerde om ook weer met regelmaat iets op te tikken.

PS. Zoals velen lees ik ook Dailylin, Selfhelphipster, Annemerel, Webkim. Maar die kennen jullie vast al. ;)

Disclaimer: Dit overzicht is ongetwijfeld niet compleet. Ik heb momenteel geen goede feedreader dus ‘vergeet’ zo nu en dan ook blogs die ik dan een paar maanden later weer dolgelukkig herontdek. Heb jij meer goede tips voor mij? Of heb je zelf een blog? Laat een reactie achter!

0

Ik lees weer! & dit las ik in maart

Ooit was ik een boekenwurm. Dat wil zeggen: ik wás er een, en ik bén het weer. Na de middelbare school stopte ik met lezen – vooruit, een stapel bestsellers en wat niemendalletjes daargelaten. Sinds een maand of zes durf ik hardop te zeggen: ik lees weer.

Niet dat ik daarvoor niets las, hoor. Elke week ploegde ik door stapels kranten, magazines, internetartikelen. Maar aan boeken kwam ik, ook daardoor, amper toe.*

(*Ik tel hier studieboeken natuurlijk niet mee. Die las ik tot vervelens toe. Meestal dan.)

Maar Stephen King zei het al: om een goed schrijver te worden moet je twee dingen doen. Read a lot, write a lot. En toen die studie klaar was, had ik geen excuus meer.

Zo halverwege vorige zomer begon ik, heel voorzichtig, weer aan een boek. Eerst wat luchtige chicklits, toen hier en daar wat dikker werk. En nu, nu verslind ik ze weer. De serie van Jean M. Auel op mijn nachtkastje, altijd een boek in m’n tas en meestal in drie dingen tegelijk aan het lezen. Hoi boekenvretertje in mij, welkom terug.

Hoogste tijd dus, om dat met jullie te delen. Gewoon, omdat het leuk is. En omdat ik zelf ook graag boekentips krijg – dus wie weet heb je hier nog wat aan, de volgende keer dat iemand je vraagt wat je nu weer voor je verjaardag wilt.

boekjesmaar

Dit las ik in maart & dit vond ik ervan:

Femke Halsema – Pluche ✽ ✽ ✽ ✽

imagesHet zal weinigen zijn ontgaan: oud-GroenLinks-leider Femke Halsema publiceerde haar memories. Ze werd er ook al uitgebreid over geïnterviewd (o.a. hier en hier). Maar zelfs wie dat allemaal heeft gelezen & gevolgd, komt genoeg nieuws tegen in Pluche. Bovendien kan Femke ontzettend lekker schrijven (wat kan die vrouw niet?!), dus ook als je niet bovenmatig geïnteresseerd bent in politiek, is het de moeite waard. Omdat Femke heel erg vanuit zichzelf als persoon schrijft – duh, daar zijn het natuurlijk memoires voor.

Pluche beschrijft precies de politiek-maatschappelijke periode waarin ik ben opgegroeid: de jaren 1998-2010 (ik was toen 7-19 jaar). Vrijwel alles dat voorbij komt is daardoor bekend – de moorden op Fortuyn en Van Gogh, de film van Geert Wilders, het referendum over de Europese Grondwet, het conflict tussen Verdonk en Hirsi Ali, et cetera. Maar aan veel ervan heb ik slechts een vage, beperkte eigen herinnering; ik heb er alleen over geleerd vanuit de kennis van nu (>2011). Femke beschrijft de gebeurtenissen vanuit de periode zélf. Ik merk dat ik daardoor een veel rijker perspectief heb gekregen op de 21e-eeuw-tot-nu-toe-in-Nederland.

Ook wie al wel volwassen was toen Halsema GroenLinks leidde, moet Pluche lezen. Al is het maar om de kritische, enorm rake observaties over politiek Nederland & onze maatschappij. En als ik zo vrij mag zijn: verplicht leesvoer voor journalisten.

Jelle Brandt Corstius – As in tas ✽ ✽ ✽

asintasOver As in tas schreef ik – indirect – natuurlijk al een stukje. Eigenlijk heb ik daar weinig aan toe te voegen: prima boekje in zijn soort. Zeker boeiend voor wie graag reflecteert op ouder-kindrelaties en voor wie graag (fiets)reizen maakt.

Op het literair blog Hanta kwam ik deze passage tegen, die het werkje treffend samenvat: ‘Jelle Brandt Corstius heeft een mooie manier gevonden om te delen wat hij over de vader, de wiskundige en de taalfanaat Hugo Brandt Corstius kwijt wil.’ 

Lees hier en hier wat de profs ervan vonden.

Marie Kondo – Opgeruimd! De manier om orde en rust in je leven te brengen ✽ ✽ ✽

opgeruimnd

Vooruit, de halve wereld las het boekje van Marie Kondo – een petite Japans vrouwtje van 30 dat tot opruimgoeroe is gebombardeerd – vorig jaar al. Maar hé, een goed boek hoeft niet persé nieuw te zijn, toch?

Nu las ik dit boekje de eerste twee dagen dat ik in Zweden was, en sindsdien jeuken mijn handen om thuis aan de slag te gaan. Ineens lijkt het een stuk makkelijker om de spullen waar ik gehecht aan ben, weg te doen. En de gedachte eraan lucht me nú al op. Minder zooi, meer vrijheid.

Afgaande op reviews van mijn GoodReads-vrienden ben ik niet de enige die enthousiast is. ‘Het heeft de manier waarop ik naar bezittingen kijk veranderd,’ schrijft R. bijvoorbeeld. Vriendinnetje J. was kritischer en gaf het boek maar twee sterren: ‘Again, a non-fiction book that can be summarized in a few sentences.’ 

Tja, daar zit ook wat in.

Lees hier wat De Groene Meisjes vinden van het boek. En Aaf Brandt Corstius schreef er een ontnuchterende column over (en een langer, informatief stuk).

Esther Gerritsen – Broer ✽ ✽ ✽ ✽

broerIk zal maar meteen bekennen: de Boekenweekgeschenken van de afgelopen drie jaar liggen nog steeds ongelezen op een stapeltje in mijn kast. En dat ik Broer van Esther Gerritsen uberhaupt in mijn bezit kreeg, mag een wonder heten: op de laatste dag van de boekenweek racete ik een half uur voor sluitingstijd nog even naar de boekwinkel in Vleuten. Niet omdat ik nu zó graag een gratis boek wilde, maar omdat mijn lief met de trein moest en op vertoon van Broer vrij kon reizen. De aardige boekverkoopster gaf me zelfs een tweede exemplaar mee toen ik het verhaal uitlegde. (En ja, ik kócht er ook gewoon een boek bij, hoor, zo gierig ben ik dan ook weer niet.)

Maar doordat ik hier en daar een paar positieve woorden had gelezen over het boekje (‘verrassend goed’, aldus de Volkskrant), besloot ik het mee te nemen op vakantie.

Waar het over gaat? Tja – familiebanden, mensen, en eigenlijk gewoon het leven dus. Levendige personages, sterke dialogen. Verder veel show, don’t tell, zoals het een goed schrijver betaamt. Lees dat boek. En als je ‘m niet in huis hebt, stuur me even een berichtje. Ik heb er twee weg te geven. ;)

 

 

 

0

Briefje

In mijn Facebook-timeline verscheen deze tekst:

993570_593607894122132_7208434048513437124_n

Nu zat ik rustig op de bank te scrollen en wat te lezen, maar prompt stond ik op en ging aan de keukentafel zitten.

Toevallig is het vandaag exact een jaar geleden dat Tom en ik de sleutel van ons appartement kregen. Mooi moment dus, om deze gedachte op me te laten inwerken: wat zou ik schrijven aan de Suus van een jaar geleden?

Laat ik maar gewoon beginnen.

Lieve Suus, zou ik zeggen, maak je in godsnaam niet zo druk. Het komt wel goed met dat werk van jou, met dat leven van jou. Wat je nu nog niet weet, is dat je in juni gebeld wordt door het AD. Dat je aan het eind van dit jaar (2015 dus) een paar maanden terug gaat naar Den Haag. En dat je in juli, als je teruggaat naar de binnenlandredactie van de Volkskrant, een geweldige tijd zult hebben. Je mag zelfs naar het buitenland voor de krant!

Hoe dan ook, de details doen er eigenlijk niet toe. De grote lijn is: ook al weet je nu nog niet zo goed hoe het allemaal gaat lopen – en geloof me, over een jaar weet je dat nog stééds niet -, dat hoeft je er niet van te weerhouden om mooie avonturen te beleven en elke dag wakker te worden met zin in de dag. Dat bepaal je namelijk helemaal zelf. Ik bedoel: dat is niet afhankelijk van de kansen die andere mensen je wel of niet geven.

Als je altijd maar blijft wachten op de zekerheid en stabiliteit, dan kom je bedrogen uit. Die zal er nooit écht zijn. Die moet je voor jezelf creëren.

Je gaat het dit jaar soms erg lastig vinden, maar: (ont)houd die onafhankelijkheid. Oefen er tenminste een beetje mee. Kan nooit kwaad. ;)

Verder, lieve ik: denk na waar je je geld aan uitgeeft. Welke dingen zijn echt belangrijk? Je hebt niet zo veel nodig als je denkt. En ook ervaringen (uit eten gaan, dagjes weg) zijn niet minder leuk als ze on a budget worden beleefd.

O, en wat je huis betreft: pak rustig alle verhuisdozen uit en settle down. Jullie hebben dan wel een contract voor zes maanden getekend, over een jaar woon je hier nog gewoon. Dus voel je maar thuis, verken de buurt en hang die schilderijen op. (Opnieuw: als je gaat zitten wachten tot de plek waar alles definitief is – succes ermee, dan kun je lang wachten.)

Mooi trouwens dat je deze week een rondje ging hardlopen. Vier kilometer is een goed begin. Je kunt het je nu nog niet voorstellen (en je gaat me waarschijnlijk uitlachen), maar binnen een jaar loop je een halve marathon. 21,1 kilometer, ja. Met andere woorden: niets is onmogelijk en je bent in staat tot zó veel meer dan je denkt. Ik weet dat je het lastig vindt, maar vertrouw daar nou eens op!

Dat wil trouwens niet zeggen dat je stil moet gaan zitten en niets doen – van hard werken is nog nooit iemand doodgegaan. Maar dat hoef ik jou niet te vertellen, eerder het tegenovergestelde: het is oké om af en toe je rust te pakken. Niemand zal je daar minder om waarderen (en zo wel, dan is dat iemand voor wie je toch niet echt wilt werken).

Tot slot: dit jaar zullen steeds meer van je vrienden aan het werk gaan – je vriendschappen veranderen, verdiepen, sommige zullen verwateren. Cliché wellicht, maar: zo is het leven. Veel dingen zijn niet voor altijd, maar dat maakt ze niet minder waardevol. Bedenk je goed welke mensen je leven verrijken en wie juist energie wegneemt. Durf keuzes te maken – en vergeet jezelf niet.

|| Wat zou jij zeggen tegen jezelf-een-jaar-geleden?

 

 

0