A little bit of everything, all rolled into one

REBLOG 2009: ik drink nooit meer GoldenPower

Jeetje, hoe kon ik uit de enorme berg 2009-blogs nu het stukje kiezen dat ik graag met jullie wil delen? Ploegend door m’n archief kwam ik het ene na het andere stukje tegen dat herinneringen opriep, gedachten terugbracht. 

De dag dat ik mijn derde gaatje liet schietenM’n laatste toetsweek, de eindexamentijd, de diploma-uitreiking. Hoe ik met bonzend hart een paar blogs aan m’n lerares Nederlands liet lezen. Treinreisjes naar Houten, Eindhoven en Den Haag. De ontdekking van Nijmegen, Karpe Noktem en de Zuidkantine. Voor het eerst een tentamen.

Maar ook: een blogpauze (want oververmoeid), gebroken harten en slapeloze nachten. Ik was vergeten dat ik tussen m’n 17e en 18e al zo intens leefde. Als ik nu iemand van 17 of 18 zie denk ik toch een beetje: jouw leven moet nog beginnen. Note to self (and maybe to you): dat is een misvatting.

Willen jullie me er alsjeblieft aan houden dat ik nooit meer stop met schrijven? Het archiveren van gebeurtenissen is cruciaal om ze later opnieuw in het juiste perspectief te zien.

2009 was een jaar van transitie. Op 1 januari was ik een schoolgaand, thuiswonend 6vwo-meisje dat veel te veel tegelijk wilde, op 31 december was ik een op kamers wonende studente die… nou ja, nog steeds te veel tegelijk wilde. 

Dus ja, wat doe je als je steeds maar MEER wilt? EneryDrink natuurlijk! Hoewel?

Het is niet al goud wat blinkt

7 september 2009 [18 jaar]

Burp, ik drink nooit meer Golden Power.

Om half één ‘s middags liepen Judith en ik vandaag de collegezaal uit; we hadden net de eerste twee uur hoorcollege erop zitten en we waren duf, flauw en hongerig. We waren wat aan het kletsen met Bart, een super toffe gast die we kennen via Karpe Noktem.

Bart zit technisch gezien in z’n tweede studiejaar, maar vond vorig jaar zijn warme bed telkens verleidelijker dan de colleges Oudheid. Het handige aan ouderejaars is dat ze je veel slimmigheidjes op en rond de uni kunnen bijbrengen – op die manier kwam ik er ook achter dat de chocomel bij de automaat van de studentenbalie gratis is, – al moet je wel een halve kilometer lopen om bij dat gebouw te komen.

Goed. Bart vertelde dat hij even zijn ‘dagelijkse’ broodje bapao ging scoren bij de Aldi. Zowel Judith als ik had nog niemand eerder de naam van deze goedkope supermarkt horen vallen (zelfs niet in een Help-Ik-Ben-Blut-En-De-Maand-Is-Net-Begonnen-gesprek!), dus onze interesse was gewekt. Bart weigerde eerst ons zijn geheimpje te verklappen, maar ging na wat schattigemeisjeslooks toch overstag. Onder één voorwaarde: wij moesten mee. Judith stribbelde licht tegen maar ik zeihet is niet De Refter dus ze hebben er vast dingen die wel eetbaar en betaalbaar zijn en sleepte haar mee.

Over het Verlichte Pad (dat had volgens Bart iets te maken met Golden Power en de initialen van een coole docent) liepen we naar de supermarkt. Ik was niet van plan er iets te halen (in bapao zit toch iets dat op vlees lijkt) maar toen ik de trays met blikjes energy-drink zag, besloot ik dat erop te wagen.  Ja, het is vieze rotzooi, maar nee, ik zou het vast niet nog twee hoorcolleges uithouden zonder enige bron van energie. Eenmaal buiten begon ik direct aan m’n eerste blikje en in de pauze van het tweede college klokte ik de tweede achterover. Wauw, eigenlijk werkte dat spul best goed, dacht ik opgewekt toen ik de collegebank in stuiterde.

Pas tijdens de treinreis terug naar huis begon ik de nadelen van het neongele goedje op te merken. Mijn buik begon raar te borrelen en dat kwam zeker niet door de eierkoek die ik zat te eten. In de bus begon een vaag licht gevoel zich over m’n hoofd te verspreiden en toen ik het laatste stukje naar huis liep, bonkten mijn hersens tegen mijn slaap. Thuis had ik enorme dorst.
Oh ja, daarom hield ik zo van water

Nu ik dit typ – zeker een paar uur later – is de hoofdpijn nog niet verdwenen en ik heb dus wel m’n lesje weer geleerd: als ik me voortaan verlicht wil voelen, loop ik wel gewoon over dat pad. Zonnebloemen kunnen dan wel werken, niet alles wat felgeel is, doet me stralen…

De rest van de avond doe ik het met groene thee!

 

0

REBLOG 2008: over hardlopen en zelfvertrouwen

Stukje over hardlopen vandaag! Leuk trouwens om jullie enthousiasme te horen over de #reblogs tot nu toe. Ik was ergens bang dat ‘t te kazig zou zijn ;) Maar hé, zo zie je maar, soms moet je gewoon dingen doen, ook als je niet zeker weet hoe ze uitpakken. 

En eigenlijk is dat ook zo’n beetje wat ik in het stukje hieronder zeg, namelijk: 

Laat de angst om te verliezen je er niet van weerhouden het spel te spelen

20 juni 2008 [16 jaar]

Regelmatig loop ik een stukje door het bos. Dat kan allerlei redenen hebben: soms ga ik wanneer ik me niet meer kan concentreren op mijn huiswerk en mijn zinnen wil verzetten, of als ik me simpelweg niet fit voel. Daarnaast sta ik soms ‘s morgens vroeg voor dag en dauw op om de wakende wereld waar te nemen. Op zulke momenten kom ik helemaal tot rust.

Echter, de grootste motivatie om mijn sportschoenen weer uit de kast te halen put ik uit eerdere ervaringen: ik weet dat ik me beter ga voelen van een rondje rennen. En hoe vaker ik loop, hoe meer vertrouwen ik krijg in dat gevoel en in mezelf.

Aan de andere kant: denken dat ik het niet kan, dat ik die vijf kilometer vandaag niet zal redden, is funest voor mijn doorzettingsvermogen. Zodra ik deze gekmakende gedachtes de vrije loop laat, daalt mijn gevoel voor eigenwaarde met rasse schreden en ondanks dat ik er lichamelijk absoluut toe in staat zou zijn, maakt negatieve mentaliteit dat ik nauwelijks nog meters verder kom – het plezier in lopen is dan in elk geval ver te zoeken. Het is dus erg belangrijk dat ik blijf vertrouwen op en in mezelf. En geldt dat niet feitelijk voor alles wat we doen?

Algemeen gezegd: handelingen waarvan ik bij voorbaat het gevoel heb dat ze ‘toch wel gaan mislukken’, kosten me tien keer meer moeite. Heb ik daarentegen een ‘eitje-gevoel’ en ben ik ervan overtuigd dat ik de taak moeiteloos zal kunnen volbrengen, dan gaat het me ook niet al te moeilijk af. Beide zijn gebaseerd op eerdere ervaringen (tien keer eerder vijf kilometer hebben gelopen maakt het vertrouwen dat het de elfde keer weer lukt groter), of op inschatting (na een lange luiervakantie heb ik zo m’n twijfels over mijn loopkwaliteiten).

Vandaag de dag wordt het begrip zelfvertrouwen vaak in verband gebracht met uiterlijk – althans, dat is hoe ik dat lange tijd heb geïnterpreteerd. Wie tevreden is met hoe ze eruit ziet, zo wordt wel gesteld, zit goed in haar vel en heeft daarmee eindeloze mogelijkheden. Ze zal uitstralen dat ze zich goed voelt en trots is op haar voorkomen.

Toen ik tijdens een cooling-down-wandelingetje aan het bijkomen was van dat laatste rondje lopen afgelopen avond, besefte ik plotseling, dat het vele malen dieper gaat dan dat: het besef van puur vertrouwen in jezelf, dat is wat er waardevol is en wat je als persoon verder zal brengen.

Daarom is het belangrijk om zo dicht mogelijk bij jezelf te staan, en hoe leer je ‘jou’ als persoon beter kennen door heel dicht bij haar te gaan staan? Zelfvertrouwen moet groeien en daartoe ben je gedwongen te experimenteren en je grenzen te verkennen zodra je zelfbewustzijn zich begint te ontwikkelen. Daarbij is het vereist soms een duik te nemen in het diepe onbekende; wellicht precies wat velen ervan weerhoudt te vertrouwen.

Uiteindelijk haal je het beste uit jezelf als je beste maatjes bent met de sterke persoon in jou. Je bereikt dingen die je voorheen nooit voor mogelijk had gehouden, juist omdat je ze wel voor mogelijk houdt. En dat is best handig, aangezien je de rest van je leven op de een of andere manier bij jezelf moet blijven. Dus vertrouw op haar! Want wat heb je te verliezen? Ik ben in elk geval morgen weer in het bos te vinden.

0

REBLOG 2007: iets heel persoonlijks…

Oef, ik heb wel even getwijfeld voor ik dit blogje uitkoos als REBLOG. Ik had er natuurlijk ook gewoon een luchtig stukje uit kunnen pikken, want ik schreef best veel in 2007.

Maar ja, om jullie nu te vermoeien met berichten over toetsweekstress en m’n vriendje uit Houten, mwah. Dan laat ik toch liever iets zien dat wringt, iets waar ik toen mee zat.

Het confronterende is, het blogje hieronder is nog steeds deels waar. Al trek ik het me inmiddels gelukkig een stuk minder aan, ik ben me er toch nog steeds (bijna) elke dag wel van bewust dat ik (te) snel praat. Het is niet altijd handig als mensen je moeilijker kunnen verstaan. Ik zou het graag veranderen maar weet niet goed hoe. Als ik enthousiast of zenuwachtig ben word ik een blablablaspraakwaterval.

PS. Op een gegeven moment verzandt het stuk nogal in puberaal onzeker gedoe, maar het zou flauw zijn dat er nu uit te knippen, nietwaar?

Let the music do the talking

1 maart 2007 [15 jaar]

‘Maar jij praat sowieso snel.’ Een verontschuldiging over mijn vluchtige taalgebruik die ik regelmatig te horen krijg na een presentatie, en het is ook nog eens helemaal waar. Net heb ik mijn presentatie informatica geoefend, en daarna met mijn webcam opgenomen. En oooh, daar schrok ik toch wel van. Damn, waarom kan ik niet gewoon de woorden normaal uitspreken zoals iedereen. Als mensen eens wisten hoeveel ik daarmee zit. Hoe ik me elke ochtend weer voorneem om het vandaag wél goed te doen. Hoe ik in de stress zit als ik voor meer dan één persoon een verhaal moet vertellen. Hoe graag ik het goed wil doen. Maar het lukt gewoon niet, ik kan het niet. Soms heel even, maar zodra ik een wat langer verhaal moet vertellen spring ik weer op de automatische piloot. Het kost me gewoon ongelooflijk veel moeite en ik snap het niet.

Ik wil niet falen, ook niet daar in.

En morgen die presentatie informatica. In mijn eentje. Voor mijn gevoel praat ik zooo langzaam, maar toen ik het net zo opnam was dat dus wél normaal en rustig. Okee, ik ga het proberen. Vanaf morgen doe ik het écht.

Misschien ligt het gewoon wel aan mijn stress die ik veel te veel heb. Onrust, daar doe ik nu sinds kort al wat aan, en ik moet zeggen dat dat wel scheelt in het algemeen. Suus goes Zen, haha.

Verder speelt mijn verlegenheid denk ik ook mee. Als ik voor een groep mensen moet praten, wil ik daar het liefste zo snel mogelijk vanaf zijn. En ja, er snel vanaf zijn, dat gaat het makkelijkst door alles snel achter elkaar op te ratelen. Maar achteraf heb je dan wel een ongelooflijk tuk-gevoel.

Ik haat het als mensen naar me kijken. Het liefst ben ik het onzichtbare meisje, the Invisible Girl, la chica invisible. Mensen recht in de ogen kijken vind ik doodeng, ik sla ze altijd automatisch neer. Zwak heh?

Op de voorlichtingsdag van de Universiteit van Tilburg luisterde ik naar een studente, die anderhalf uur lang een presentatie hield over studeren en alles daaromheen. Aan een groep van zeventig mensen. Damn, dacht ik toen, dat wil ik ook kunnen. Waarom kan ik zoiets niet. Ik wil het. Ik wil het leuk vinden, me op mijn gemak voelen om een verhaal te doen aan mensen. Maar op dit moment sta ik het liefst de hele dag in een hoekje te kijken naar wat de andere mensen doen. Laat mij maar de kat zijn, ik houd wel van bomen.

En nu niet zeggen dat dat ook goed is, want dat is het niet. Ik word er gek van. Mensen gaan me er zelfs van negeren. Ik weet ook wel dat ze me allemaal niet mogen. Dat de hele school een hekel aan mij heeft. Is ook niet gek, I mean, wie wil er nou met mij gezien worden -_-. Half om half heb ik er hartstikke schijt aan hoor. Bij ons op school hoor je er alleen maar bij als je de goede kleren aan hebt, als je haar goed zit, je make-up mooi is (en wat dan mooi is, dat beslist de meerderheid), je vooral niet apart bent.

En daar doe ik niet aan mee nee. Ik hoef er niet bij te horen. Maar als ik dan eens rondkijk bij andere mensen, merk ik hoever ik al ingeburgerd ben op mijn school. Baah, ik wil geen standaard tutje zijn.

Ik wil zijn wie ik ben. Het meisje dat in mij zit moet eruit. Maar eerst moet ik normaal leren praten. Ik haat het.

De presentatie duurt meer dan tien minuten.

0

REBLOG 2006: Over hoe pubers hun gezonde lunch wegsmijten

In het kader van ’10 jaar bloggen’ plaats ik komende 10 dagen elke dag een oude blog opnieuw online. Vandaag deel 1: 2006. 

Toegegeven, het kostte me even wat moeite om tussen de blogs over proefwerkwerken, liefdesverdriet, pizza met vriendinnen en msn-perikelen iets lezenswaardigs te vinden. 

Uiteindelijk was het toch nog moeilijk kiezen: zou ik het stukje over de schoolfoto’s nemen, het verslag van een schoolreis naar Lille of toch het betoog over dat jongeren niet meer zonder internet kunnen?

Tot slot was het lastig de verleiding te weerstaan om de tekst te verbeteren, aan te passen, te herschrijven… Ik heb het niet gedaan, promise. Hier m’n stukje over hoe klasgenoten hun door mama gesmeerde bammetjes schaamteloos in de afvalemmer kieperden. Is deze week ook nog eens hartstikke actueel.

LUNCHTIME!

18 september 2006

Nog een punt dat ouders zorgen baart: de grote pauze op school. De middelbare school welteverstaan, op de basisschool is er nog enig toezicht in de vorm van ‘overblijfmoeders’ die een wanhopige poging doen de kinderen discipline bij te brengen (‘Nee Daan, twee schepjes suiker in je thee is genoeg. Geef maar hier die suikerpot – nee, geef terug, nu, of je krijgt een extra taak corvee – wacht, Daan, kom eens hier, – NU!’).

Op de middelbare school wordt het allemaal anders, dan is er opeens die vreselijk aantrekkelijke catering, de snoepautomaten en de mogelijkheid je brood te dumpen in een van de honderd tafelprullenbakjes die overal in de aula te vinden zijn. Tja, en dan roept heel Nederland wanhopig dat de jeugd te dik wordt, teveel ongezonde dingen eet en dat het bijna hopeloos is, de hele samenleving ‘verdikt’, ten onder gaat aan vet-tacks blablabla… maar intussen zijn de suikerwafels wel twee keer zo goedkoop als de broodjes gezond. Zeg nou zelf, dan is de keuze toch makkelijk gemaakt? Zeker als je dan naar de inhoud van je broodtrommel kijkt en daar een hoopje platgedrukt, snel in je ochtendhaast in elkaar geflanst brood weg ziet schimmelen..

Wie nemen er nog brood mee naar school, en eten het ook echt op? Juist, de wuppen! (voor de niet-scholieren onder ons: brugklassers dus) En niet zomaar brood, nee, dat wordt dan vervoerd in een keurig broodtrommeltje waar allerlei lekkernijen zitten, variërend van witte broodjes tot stukjes appeltaart en winegums, speciaal en met liefde door mama klaargemaakt voor de kleine scholier. Die kleine scholier kan het de eerste weken natuurlijk nog niet over zijn of haar zuivere hartje verkrijgen om die heerlijke broodjes weg te gooien en in te ruilen voor een goedkope lolly (tja, wuppen moeten rondkomen van hun magere portie zakgeld he..).

De broodtrommel zelf is trouwens ook nog een hot item op zich. Zeer populair op dit moment zijn de grote groene Albert Heijn-broodtrommels, uitgevoerd in knalgroen of oranje (zeker in de Bonus.. ‘zooo handig, die KON ik niet laten liggen lieverd! Twee voor de prijs van 1 nog wel, ideaaaal toch?!’), compleet met een rond plaatsje voor een appel, gezond bedoelt maar waar natuurlijk nog een extra zakje snoep in gepropt kan worden.

Een klein wandelingetje door de aula een paar dagen geleden zei genoeg over de populariteit van die dingen: Valerie en ik telden maar liefst 20 (!!!) Appie-trommels, alleen al bij de wuppen! 

Stelletje na-apers . Ik voorspel dat ze binnen een maand verslaafd zijn aan de diepvries-suikerwafels, de verbrande appelflappen en de oudbakken worstenbroodjes.

De volgende dag zijn er dan extra corveediensten nodig vanwege overvolle prullenbakken.. leve de vuilnisemmer!

 

0

Tien jaar bloggen

Deze maand bestaat mijn blog 10 jaar. Tien! Jaar! Op 25 mei 2006 maakte ik een blog aan, toen nog bij web-streepje-log punt nl: asmilemakesyourday.web-log.nl.

Veertien was ik. Ik zat me gewoon een middag te vervelen op internet en dan was het mijn hobby om op allerlei random profielensites accounts aan te maken (denk: Cu2, Sugababes en wat had je nog meer allemaal?). Puur toevallig kwam ik dus op web-log.nl terecht, verzon ter plekke een accountnaam en tikte aldaar mijn eigen ‘Hello World’:

NIEUW OP WEB-LOG.NL

mei 25, 2006
Door admin op 16:43

Hoihoi, Goed, ik heb ook maar ‘ns een weblog aangemaakt.. je moet toch wat he  ! Ik ben alle instellingen nog aan het uitproberen, en ik hoop ook binnenkort mijn eigen lay-out te kunnen maken. Je ziet het wel!

Tja, waarom ik ‘a smile makes your day’ een goed plan vond weet ik ook niet meer. ASMYD werd het al gauw in gesprekken met vriendinnen (spreek uit: esmit), dat was tenminste nog een beetje uit te spreken. Wie ik vond dat ik toen was:

WHO’S THE GIRL?

Hi there! Ik ben Suus (officieel gezien heet ik Susanne, maar Suus is gewoon veel… Suusiger!). Sinds 23 juli behoor ik tot het rijk der Veertienjarigen. Het allerliefst zit ik de hele dag in mijn eigen wereldje op mijn bed of achter de computer, te schrijven en te lezen, maar helaas bestaat er ook nog zoiets als school. Daar gaat het overigens wel goed, als een waar Stuusje zit ik in vwo4. Verder fitness ik zo’n 3x per week (Irresuustible sixpack, here I come, haha) en hou ik heel veel van mijn lieve vrienden <3. Ook ben ik muziekverslaafd, ik luister eigenlijk van alles. Helaas heb ik nog geen iPod, en aangezien ik geen tijd heb om te werken zal het nog wel even duren voordat ik me de trotse bezitter van zo’n geweldig ding mag noemen…

Wil je nog meer over mij te weten komen, volg dan dit stappenplan:
1. Klik op het gele sterretje in je IE-Browser [ik heb geen flauw idee hoe het eruit ziet in Firefox] en voeg asmyd toe aan je favorieten.
2. Ga vervolgens elk vrij uurtje achter je computer zitten om te kijken of er nieuwe berichten op bovengenoemde site zijn geplaatst.
3. Lees als vanzelfsprekend ook alle archieven met enige regelmaat door.
4. Tot slot: reageer in overvloed op elk bericht, voor nog meer Suus-kennis!

Succes verzekerd  .

O, slechte woordspelingen! Internet Explorer! iPods! School-is-stom-meisjespraat! Ernstig. Dit was voordat Google Chrome bestond, voordat Facebook in Nederland hip werd, zelfs voordat ik ooit mijn eerste eigen centen had verdiend als kaasmeisje bij Albert Heijn.

Twee lay-outs uit die tijd:

asmyd1asmyd2

In 2007 verhuisde ik m’n blogstekje naar XIZY (waar daar voor stond weet ik niet eens meer), in 2008 blogde ik op vik.web-log.nl en in 2009 registreerde ik suushi.nl.

OK, eerlijk is eerlijk: tussen eind 2014 en begin 2016 heb ik hier niet geblogd. Waarom, dat vertelde ik al eens. Op een privé-webstekje elders na blogde ik in die periode überhaupt weinig, maar dat neemt niet weg dat het nu tien jaar geleden is dat ik met bloggen begon.

Dat wil ik niet ongemerkt voorbij laten gaan!

Het leuke is dat ik alle blogs die ik ooit schreef op asmyd, xizy, vik en Suushi nog heb. Vanwege mijn werk als journalist (en sowieso: het feit dat ik nu werk) staat het vrijwel allemaal offline – ik vind het niet zo’n lekker idee dat elke gek tien jaar aan online dagboeken van tiener-ik en student-Suus kan teruglezen.

Toch is het soms ook jammer, want af en toe zat er best een leuk stukje bij. Vandaar dit plan: komende 10 dagen komt hier op Suushi elke dag een #REBLOG (hashtags for the win, man). Morgen een uit 2006, zondag uit 2007, enzovoorts, tot en met 2015. Omdat van dat laatste jaar dus geen (publieke) blogs zijn, verplaats ik een stukje van dat tijdelijke blog dat ik had hierheen.

Een kleine trip down memory lane dus, voor mijzelf en voor de lezers die me al langer volgen. (Wie is er nog lezer van het eerste uur?!) Voor nieuwe lezers misschien ook leuk om te lezen wat ik vroegah allemaal schreef.

Overigens, ik garandeer niet dat m’n tien jaar geleden geproduceerde schrijfsels van geweldige kwaliteit zijn. Dus vind je het allemaal maar niets, negeer deze reblog-streak dan gerust. Voor wie wel blijft hangen: veel leesplezier!

 

0