Lekker eten in Utrecht: Jasmijn & Ik

Een goede kok weet zijn maaltijden zó te bereiden dat je als (semi-)vegetariër niets tekort komt.

Daar schort het nogal eens aan in Nederlandse restaurants (denk: de eeuwige geitenkaas-salade of pasta-met-groenten), maar níet bij Jasmijn & Ik. Dit Aziatische fusion-restaurant in Utrecht staat niet voor niets op vega-websites aangeprezen als ‘vegetariër-vriendelijk’.

Vooruit, de gegrilde eendenborst begeleid met flinterdunne pannenkoekjes is er óók ontzettend lekker, maar geloof mij, eet hier vegetarisch en je komt niets tekort. Sterker nog, na deze avond geloof ik weer steeds meer dat goed vegetarisch eten een groot deel van de oplossing van het vlees-probleem is.

Jasmijn & Ik dus. Ik was hier één keer eerder geweest, toen Eline in 2014 afstudeerde. Sindsdien wilde ik Tom er al mee heen nemen: hij houdt ook enorm van Aziatisch eten en moet nog een beetje overtuigd raken van het feit dat restaurant-voedsel ook lekker kan zijn als het vega is.

Deze week was het zover. En o man, wat was dit goed.

Foto: Jasmijn & Ik
Foto: Jasmijn & Ik

Jasmijn & Ik is Aziatisch eten in een modern jasje. De kaart heeft Chinese, Thaise en Vietnamese invloeden. Je kunt een aantal gerechten bestellen om te delen (Jasmijn-hapjes) of je kunt kiezen voor een viergangendiner, waarvan het hoofdgerecht ook weer uit vier gerechten bestaat (Jasmijn-banket). Wij gingen voor het laatste.

Vooraf kregen we eerst een amuse, een klein kommetje kokos-soep met gepureerde meloen en chili-olie. Daarna kwam het voorgerecht: een grote, dampende kom pittige bouillon. In het midden lag een grote (vlees)tomaat en verder zat er van alles in dat lekker was. Complexe smaken, goed in balans.

Het tussengerecht was een bakje met kleine stukjes watermeloen-salade, afgemaakt met onder andere basilicum, pinda’s (!), vissaus (!) en – opnieuw –  pepertjes. Met een mooigevormd stuk cassave-kroepoek ernaast. Hoewel mijn mond na het eten hiervan enigszins in de fik stond, schraapte ik m’n bordje tot de laaste hap leeg.

En toen kwam het hoofdgerecht!

20160714_211823
Deze foto doet absoluut geen recht aan de kwaliteit van het eten, maar ik had het te druk met smikkelen om foto’s te maken.

Vier grote borden kregen we geserveerd: smaakvolle groene curry met onder andere courgette, broccoli, asperges en een soort vega-stukjes die niet onderdeden voor vlees, een grote schaal Vietnamese koolsalade (die smaakte als friszoete vulling van goede spring rolls), daarnaast gefrituurde filodeeg-buideltjes met een vulling van mungbonen, soja en groenten – deze vond ik het allerlekkerst -, gewokte blokjes tofu in pittige chilisaus (dit smaakte naar de tofu in Taiwan).

Tot slot, speciaal voor Tom, een portie zachtroze gegrilde eendenborstfilet met een stoommandje flinterdunne pannenkoekjes en saus erbij. Afgaande op zijn reactie was dat ook erg smaakvol.

We aten onze buikjes rond, kregen daarna nog toetjes – gestoomde chocoladecake met kokosroom erbij, en spekkoek met o.a. passievruchtencreme – en toen was het ineens laat op de avond.

O ja, niet te vergeten: Jasmijn & Ik heeft zelfgemaakte limonade met citroengras, munt en gember die ongelofelijk lekker is (en verkoelend werkt in je mond). Vanavond dronk ik geen wijn en ik heb het geen seconde gemist.

Nadat ik op Instagram een foto postte van de avond, merkte Aniek terecht op dat je ‘het allerlekkerste eten in Azië eet’. Nietemin: Jasmijn & Ik komt er heel dichtbij.

WAT: Aziatisch fusion-restaurant
WAAR: Utrecht, Kanaalstraat (Lombok), ongeveer een kwartiertje lopen vanaf CS
BUDGET: 4-gangen ‘Jasmijn-banket’ is 34,50 p.p.; Jasmijn-hapjes kosten tussen de 6 en 12 euro per stuk
GAAN, WANT: zo lekker vegetarisch én Aziatisch eet je niet vaak
LET OP
: reserveer op tijd een plekje, want het zit er (ook doordeweeks) vaak vol

 

Dageraad

Zes uur ‘s morgens is het en ik zit in de trein. Buiten is het al licht en daardoor vind ik het eigenlijk helemaal niet erg om op dit tijdstip al wakker te zijn. De wereld is ‘s morgens vroeg altijd zo lekker rustig.

Ik ben op weg naar mijn werk in Hoofddorp. Met een omweg, want door werkzaamheden ligt het (directe) traject Utrecht-Schiphol eruit. Nu zit ik dus in de sprinter naar Overvecht, Hilversum, Weesp, om vervolgens alsnog via Diemen, Duivendrecht en Schiphol naar Hoofddorp te reizen. De route is bijna twee keer zo lang als normaal; genoeg tijd voor een blogje dus.

Al de hele week zoek ik naar een moment om te schrijven. Correctie: om hier te schrijven, want ik besteed een groot deel van mijn week schrijvend en dat vind ik heerlijk.

Twee weken werk ik nu bij Einder. De combinatie met #werkenbijnupuntnl (normaalgesproken op donderdag, deze zomermaand op donderdag, vrijdag én een weekenddienst aan huis) bevalt me prima. Goed, 45 uur per week werken (verspreid over zes dagen, plus reistijd van 2-3 uur per dag) is niet iets dat ik maanden vol wil/kan houden, maar nu het zo lang licht is vind ik het prima te doen.

Dan over Einder. Wat een geluksvogel ben ik zeg! Ik had het nooit kunnen vermoeden maar deze baan is alles dat ik wilde, en meer. Een fijne plek waar ik de hele dag kan schrijven over interessante dingen, maar dat niet alleen. Ik mag ook mijn eigen projecten van begin tot eind coordineren en ga de komende maanden/(jaren?) veel leren over communicatiestrategie. Bovendien organiseert Einder expert-meetings en schrijftrainingen, dus wie weet wat er allemaal mogelijk is in de toekomst…

Maar eigenlijk nog het belangrijkste: het is een geweldige club en ik heb ontzettend relaxte en gezellige collega’s. Elke dag lunchen we samen aan een lange, gedekte tafel. En dat alles in Nijmegen, stiekem toch nog een beetje mijn lievelingsstad.

Hoe mijn week er nu dus uitziet: maandagochtend stap ik tussen zeven en half acht in de trein. Dan ben ik half negen bij Einder. (Die reis valt me tot nu toe trouwens erg mee, want ik zit 55 minuten in dezelfde trein en dat is precies genoeg tijd om een boek te lezen/blogje te tikken/serie te kijken. Bovendien is het meestal rustig in de coupé – al vraag ik me wel af is hoe dat gaat als straks het collegejaar weer begint.)

Maandag, dinsdag en woensdag ben ik dan bij Einder. Donderdag – en deze maand dus ook vrijdag – bij NU.nl. De rest van mijn tijd besteed ik aan hardlopen, uit eten gaan (ik moet daar vaker over bloggen maar een review tikken kost altijd zoveel tijd!) en kopjes thee drinken met vrienden. Al met al is het een prima zomer.

‘Maar Suusie, ga je eigenlijk nog op vakantie?’

Zéker. In september, welteverstaan. Plan is nu om naar Zuid-Frankrijk te rijden met een tentje in de achterbak, maar dat vinden zowel Tom (die nog nooit gekampeerd heeft) als ik (die al tien jaar niet gekampeerd heeft en nog nooit zonder ouders) best spannend. Tips dus welkom. En ach, een beetje avontuur en uit je comfort zone is nooit mis. En dan zullen we wel zien.

20160715_062811

PS. Ik werd dus wakker met een push-bericht van NU.nl over de aanslag in Nice. En man o man daar schrok ik toch behoorlijk van – jullie waarschijnlijk niet minder. Moest de neiging  bedwingen om Tom direct wakker te maken, zeg maar. We gaan vandaag vast meer horen en de naschokken voelen.. Op dit moment weet ik verder even niet goed wat ik erover moet zeggen. Maar jongens toch, wat gebeurt er allemaal. En op 14 juli nog wel, de dag van de vrijheid…

Waarom ik (nog) geen vegetariër (meer) ben

Ja, waarom eigenlijk? Dat weet ik momenteel zelf niet zo goed.

Goed, om bij het begin te beginnen: er was een tijd dat ik 100 procent vegetariër was. Voor mijn gevoel was dat jarenlang, maar ik geloof dat het in feite hooguit twee, drie jaar geduurd heeft. En zelfs toen at ik nog wel soms vis.

Daarna was er nog wel een lange periode waarin ik hooguit een paar keer per jaar biefstuk of bitterballen at, maar inmiddels kan ik er eigenlijk niet meer onderuit: ik ben een vleeseter geworden.

Vooruit, thuis eet ik nog steeds 80 procent van de tijd vegetarisch. En eerlijk is eerlijk, kiloknallers komen er hier niet in – als ik al vlees koop, is het biologisch. (Maar, toegegeven: ik haal dan wel weer AH basic-zalm. En in een restaurant eet ik vaak wel vlees, ook als het niet biologisch is, dus ja, hoe goed ben ik eigenlijk bezig?!)

Feit is dat ik een beetje aan het struisvogelen ben. Hoewel ik de bio-industrie ontzettend k*t vind en me regelmatig boos maak over de manier waarop we met z’n allen deze aarde verpesten, verzuim ik te doen wat eigenlijk erg logisch is voor iemand die het beste met de wereld voor heeft: vegetarisch eten.

Dus dit jaar in januari besloot ik dat de maat vol was. Geen rosbief, zalmsalade en kroketten uit het Tweede Kamerrestaurant (waar ik toen werkte) meer voor mij, ik wilde even back to basics en een maand lang vegetarisch eten. Ik sleepte zelfs Tom mee in dat ambitieuze plan.

En ik verbaasde me erover hoe ontzettend moeiteloos het ging.

reasonsvega

Twee moeilijke momenten waren er: tijdens een familie-etentje in een buffetrestaurant waar vrijwel alle schotels vlees of vis bevatten (ons ‘hoofdgerecht’ was zonder de kalfsoester en het stoofvlees weinig meer dan een beetje gebakken aardappeltjes met wat slappe wokgroenten) en de keer dat we zelf uit eten gingen in een restaurant (en de biefstuk & eend links moesten liggen).

Helaas verbaasde ik me er ook over hoe makkelijk de vlees-eet-gewoonte er na die maand weer in sloop. Ik was dan ook blij verrast toen Tom halverwege juni voorstelde het experiment te herhalen: in juli, een half jaar later, weer een maand vegetarisch eten.

Maar oef, jongens, dat blijkt moeilijker dan gedacht zeg. Op 2 juli zat ik met V. bij Pronto Pronto, en pas toen het bestelde bruschetta assorti voor onze neus stond, realiseerde ik me dat op de helft van de prachtig opgemaakte broodjes vlees of vis zat. En afgelopen vrijdag, 9 juli, kon ik het na twee wijntjes met J. niet laten om een hapjesplank te bestellen – en ook van de salami te eten.

20160702_184054
Fun fact: ik en mijn (vleesetende) tafelpartner waren het erover eens dat de -vega!- bruschetta met salsa het allerlekkerst was.

Yes, I confess, I’m a meat cheater.

En eigenlijk vind ik dat raar. Want weet je, al die jaren dat ik (vrijwel) vleesloos at, ging dat (vrijwel) moeiteloos. Ik zag de bitterballen op de kaart amper, ik twijfelde niet over wel-of-geen-carpaccio. Mijn focus lag bij andere dingen en daardoor miste ik niets.

Nu heb ik wel het gevoel dat ik iets mis als ik stop met vlees eten. Dat de keus ‘beperkt’ is, zeker in restaurants (en ik houd van uit eten gaan). Soms is dat misschien zo, maar volgens mij praat ik het mezelf ook gewoon een beetje aan. En moet ik de focus verleggen: andere restaurants uitzoeken, creatief denken met koken, op feestjes de plank met vleeshapjes negeren in plaats van er verlekkerd naar kijken.

Ik denk namelijk nog steeds dat de wereld veel beter af is als we allemaal minder vlees eten. En dat het een kwestie is van verandering op gang brengen – als niemand het doet, verandert er nooit wat.

De laatste tijd betrap ik mezelf erop dat ik zelfs de half-uitgesproken gedachten van mijn vleesetende collega’s, familie en vrienden heb overgenomen. Gedachten in de categorie: ‘vegetarisch, wat saai’ / ‘o je bent zeker zo’n gekke health freak’ / ‘joh, geniet gewoon en doe niet moeilijk’.

WhereProtein

Punt is: ik wil mezelf geen dingen opleggen of verbieden. Dat werkt averechts – ik spreek uit ervaring. Maar ik kan natuurlijk wel bedenken hoe ik het liefst leef: met respect voor de wereld, zonder mee te doen aan bloederige martelpraktijken en mishandeling van levende wezens.

Daarvoor helpt het, denk ik, als ik weer wat concreter voor mezelf weet te verwoorden waarom ik geen vlees en vis wil eten. En als ik duidelijke plannen heb over de mogelijkheden en voordelen die het wel biedt om te leven op een grotendeels plantaardig dieet.

Dus lieve lezers, hebben jullie goede linkjes, leestips, filmpjes, docu’s en andere positieve vega-propaganda voor me? (Mits natuurlijk realistisch en onderbouwd..) Het is zeer welkom!

Dan ga ik nu proberen de rest van de maand juli wel door te komen zonder dode dieren in m’n mond te stoppen.