Skip to content

Suushi. Posts

Moed/t

Na bijna twee weken vakantie in Zweden vlieg ik morgen naar huis. Het was de eerste keer sinds de zomer van 2013 dat ik langer dan een week weg ging & niets te doen had. En o, wat was dat een goed idee. (Duh.)

Nu moet ik zeggen, het duurde even hoor. Om los te komen. Los van de zorgen over mijn ‘toekomst’, los van piekeren over wat ik nu eigenlijk wil doen de komende tijd. Los van eindeloos nadenken over alles. Stoppen met twijfelen. (Ik weet niet of ik er echt ‘los’ van ben nu, maar ik kijk er in elk geval een stuk relaxter tegenaan.)

Eigenlijk niet gek ook, dat het even duurde. Op 4 maart 2014 stak een wervelwind op die pas op 21 maart 2016 (even) ging liggen. Vanuit het niets was ik ineens een poppetje in de landelijke journalistiek. 22 jaar, stagiaire. Toen 23 jaar, verslaggeefster. Het weekend van mijn 24e verjaardag vloog ik voor het eerst naar het buitenland voor de krant. Toen een paar intense maanden Den Haag. En nu, een kleine drie maanden voordat ik 25 word, is het plotseling even stil.

Vaak moet ik  denken aan het blog dat Lindsey ruim twee jaar geleden schreefI am not my job. Ook zij had na jarenlang altijd bezig te zijn geweest ineens (relatieve) ruimte in haar agenda.

Ik ben best wel gewend dat alles in het leven gaat zoals ik dat wil. (…) Ik maak een plan en ik voer het uit. Toen ik net afgestudeerd was liep ik ontzettend tegen een muur op. 

(..)

Iedereen is druk druk druk. En ik houd er van om druk te zijn. Druk bezig zijn associëren we met succesvol. (…)  Ik deed het vorig jaar en ontleende een groot deel van mijn identiteit hieraan. Nu een deel van dit wegviel (studeren) kwam er logischerwijs ook een deel vrije tijd. En voelde ik me een kneus vanwege al die vrije tijd. Maar langzaam komt het besef.

I am not my job. En met dat besef komt er ook een soort rust. Natuurlijk hoop ik voor het einde van het jaar mijn droombaan te vinden – maar ik wil mezelf in de tussentijd ook leuk vinden. Ook de moeite waard vinden met wat meer vrije tijd dan gebruikelijk in mijn agenda. En langzaam kom ik tot dat punt. Ik ben nog steeds mezelf. Ik heb nog steeds dezelfde ambities. (..) Ik mag na 2 jaar keihard werken aan mijn master even wat adempauze nemen.

Het is precies dat. Sinds een paar dagen daalt die rust over me heen. Eigenlijk heb ik sinds mijn bachelorscriptie (bijna) altijd doorgewerkt. Goed, af en toe was ik best een weekje of twee vrij, maar er was altijd meteen een volgend plan. Pre-master. Master. Stage. Scriptie. Bijbaan op de universiteit. Publicatie. En zo rolde ik van de ene op de andere dag het werkende leven in. (Bijna) alles ging zoals ik dat wilde, hoopte, verlangde.

Het was allemaal verschrikkelijk gaaf en bijzonder. Ik doe graag veel, leg de lat hoog. En ik houd enorm van het proces – van de knagende onrust voor je begint (HOE GAAT DIT ME IN GODSNAAM OOIT LUKKEN?) tot de adrenalinekick en daaropvolgende tevredenheid als het dan tóch weer is volbracht. Binnen één dag een paginagroot interview tikken? Let’s do it. In krap twee uur tijd en met harde deadline een heftige 800w-reportage in elkaar schrijven? Natuurlijk. Zelf een wetenschappelijk artikel publiceren? Waarom niet. Mijn zegje doen over de krant ten overstaan van 25 ervaren collega’s, waaronder de voltallige hoofdredactie? Goed dan. O, kom maar op met die heuveltraining.

Nu ik aan al die dingen terugdenk, gaat m’n hart alweer sneller kloppen. Groeien, groeien. Wanneer mag ik weer? Maar soms vergt het meer moed om de leegte er even te laten zijn. Zoals op een uitgeput stuk landbouwgrond niets meer groeit, zo moet je denk ik ook in je leven soms even ruimte maken om dingen op hun beloop te laten. Zodat er iets nieuws kan ontspruiten.

En wat die stilte betreft: het is zo stil als ik het maak, natuurlijk. Niet alsof, nu ik niet aan één krant tegelijk gebonden ben, mijn zzp-onderneming ineens ophoudt. Integendeel. Dat freelancen is zo gek nog niet – ik snap ineens wat al die zelfstandigen bedoelen met ‘vrijheid’.* Tekstschrijven vanaf een tropisch eiland, anyone? ;)

En dan nog dit. Ik weet nu: ook zonder volle agenda vind ik nog steeds dezelfde dingen leuk (hardlopen, lekker eten, boeken lezen, goede gesprekken voeren). En zoals het er nu naar uitziet vindt niet iedereen mij ineens stom of waardeloos. Misschien sta ik zelfs niet eens zo ‘stil’ als ik zelf steeds vind. Groei is niet altijd tastbaar of uit te drukken in cijfers.

Dit mag dan zweverig klinken, maar: ergens wist ik altijd al dat deze tijd van ‘bezinning’ er even moest zijn nu. En joh, het is ook allemaal maar zo groot als je het zelf maakt. Komende week schrijf ik weer een rubriek voor de krant en ik heb er ontzettend veel zin in.

*Vrijheid is ook: lekker tikken hier op Suushi & minder bang zijn wat anderen daarvan denken. Joh, iedereen doet maar wat. En/of houdt zichzelf voor de gek.

2 reacties

Nog meer leestips: lievelingsblogs

De blogwereld is veranderd. Dat hoor ik mede-bloggers vaak zeggen en ik was altijd een van de eersten om het te beamen. Maar nu ik er nog eens over nadenk: misschien is het niet zo zwart-wit.

Ja, natuurlijk is de blogwereld veranderd sinds het concept ‘influencer‘ zijn intrede heeft gedaan. Sinds marketingjongens en -meisjes zich met bloggen zijn gaan bemoeien en sinds grote bedrijven reclamecampagnes voeren via (grote) blogs. Uiteraard verandert daardoor de toon, opzet en onafhankelijkheid van blogs die ervoor kiezen hieraan mee te werken – los van of je dat nu een goede ontwikkeling vindt of niet. Uiteraard is de blogwereld veranderd sinds blogs een verdienmodel zijn geworden. Sinds mensen er hun brood mee verdienen.

(In het kort: ik vind het enerzijds jammer, voor mijn gevoel gaat een stukje authenticiteit verloren. Tegelijkertijd snap ik ook dat wie ervoor kiest van bloggen z’n werk te maken, nu eenmaal ook de huur ermee moet betalen – Annemerel heeft dat treffend opgeschreven op haar About-pagina. Bovendien: als een merk mij 800 euro zou bieden om ‘even’ een stukje te schrijven rondom hun product…. Ik twijfel of ik de verleiding zou kunnen weerstaan, zeker als het een product is dat ik zelf sowieso wel zou kopen, zoals thee, hardloopkleding of goede wijn. En als je daardoor ook weer tijd hebt om andere stukken te schrijven.. Wat jij?)

Goed, dit stukje was niet bedoeld om een moreel oordeel te vellen over die verandering. Want! Mijn punt is: die ándere blogs, de niet-commerciële webstekjes, bestaan nog wel degelijk. Ze zijn soms kleiner, minder zichtbaar, maar waren de ‘grote’ bloggers van weleer dat tien jaar geleden niet ook?

Omdat ik nog steeds enorm geniet van zulke blogs, of ze nu klein of groter zijn, wil ik graag mijn favorieten met jullie delen. Ze verdienen wat mij betreft (nog) meer aandacht. ;) Dus wie op zoek is naar (levens)inspiratie, mooie woorden of gewoon even lekker wat leesvermaak – kijk vooral eens in dit lijstje.

1. Mille Pagine is een anoniem blog dat ik al jaren volg. Deze 25-jarige jonge vrouw werkt in het ziekenhuis, heeft een liefde voor Italiaans en is steeds op zoek naar manieren om bewuster/meer ecofriendly te leven. Zo heeft ze mij al vaak verrast met originele en goede ideeën in haar ‘Living Like Larry‘-posts. Inspirerend vond ik ook haar recente stuk over alcohol en waarom ze het moeilijk vindt om dat te drinken. Bovendien weet ze ontmoetingen tussen mensen treffend te schetsen. En op basis van de twee keer dat ik haar nu in het echt heb ontmoet, kan ik zeggen: mooi mens, topwijf.

2. Op Vijf koffie graag blogt Lisa over alles in het leven. Voor mij vaak een feest van herkenning qua onderwerpen, en o wat weet zij het fris en treffend te verwoorden. Bijvoorbeeld over waar ze als kersverse veganist zoal tegenaan loopt en waarom rennen beter is dan de sportschool. (Thanks Lisa, dat zorgde ervoor dat ik de verleiding om ‘makkelijk’ te doen een duur abo af te sluiten weer even kan weerstaan.)

3. Jormun Gandr is het blog van mijn vriendinnetje Judith. Ze schrijft er op semi-onregelmatige basis over bijvoorbeeld de overgang van student-zijn naar het werkend leven, over leuke koffietentjes en goed voedsel. O ja, en wie kookinspiratie zoekt, bekijk ook eens haar – prachtig vormgegeven! – website Mosterdgeel.

4. Des Schrijft is volgens mij inmiddels aardig bekend in de blogwereld, maar Des is altijd gewoon Des gebleven. Ik volgde haar al vóórdat ze getrouwd was en twee baby’s kreeg in 1,5 jaar tijd, maar gelukkig hebben de grote verschuivingen in haar leven geen enkele invloed gehad op haar frisse stukjes. Straight from the heart.

5. Ashleylynn is ook zo iemand die ik al vijf eeuwen volg (ok niet helemaal, maar you get the idea). Behalve dat ze prachtige foto’s maakt, kan ze ook gewoon heel leuk schrijven. Ik word altijd heel rustig/zen van haar stukjes. Bijvoorbeeld deze, waarin ze haar periode van zoeken-naar-werk aanduidt als ‘brainstormfase‘.

Ik heb in ieder geval wel ontdekt dat je dingen moet blijven doen en absoluut niet op die bank moet blijven zitten. Wat je ook doet, het is altijd weer een stapje “vooruit”. Schrijf dát verhaal, maak die foto’s, maak muziek, verstuur die sollicitatiebrief, lees die inspirerende artikelen, bak die taart, maak dat schilderijtje (ook al ziet het er uit als vingerverf van een driejarige ↑) praat met verschillende mensen en wissel ideeën uit, publiceer die blog… Je weet nooit waar of wat het je brengt!

Thanks Ash. Je hebt mij net weer een stukje verder geholpen. :)

6. Elinederland — Ok, ik ben hier niet echt objectief aan het zijn, maar ook mijn liefste vriendin Eline houdt een online dagboek bij. In het Engels, en meestal over hardlopen & wedstrijden, haar leven als promovendus en de avonturen die ze beleeft tijdens haar werkreisjes naar de Verenigde Staten.

7. Loessoep.  Nóg zo iemand die jaloersmakend goed kan schrijven is Loes, mijn voormalige buurmeisje. Ze won al meerdere prijzen met haar gedichten en korte verhalen. Haar blog wordt niet heel vaak geupdate, maar alles dat online verschijnt is zeer de moeite waard.

8. Last but not least: schrijver Henk van Straten timmert sinds enige tijd flink aan de weg op zijn site. ‘Elke dag een stukje’, schrijft hij zichzelf voor. Rauw, persoonlijk, ongemakkelijk. Altijd prachtig opgeschreven. Het was één van de dingen die mij inspireerde om ook weer met regelmaat iets op te tikken.

PS. Zoals velen lees ik ook Dailylin, Selfhelphipster, Annemerel, Webkim. Maar die kennen jullie vast al. ;)

Disclaimer: Dit overzicht is ongetwijfeld niet compleet. Ik heb momenteel geen goede feedreader dus ‘vergeet’ zo nu en dan ook blogs die ik dan een paar maanden later weer dolgelukkig herontdek. Heb jij meer goede tips voor mij? Of heb je zelf een blog? Laat een reactie achter!

5 reacties

Ik lees weer! & dit las ik in maart

Ooit was ik een boekenwurm. Dat wil zeggen: ik wás er een, en ik bén het weer. Na de middelbare school stopte ik met lezen – vooruit, een stapel bestsellers en wat niemendalletjes daargelaten. Sinds een maand of zes durf ik hardop te zeggen: ik lees weer.

Niet dat ik daarvoor niets las, hoor. Elke week ploegde ik door stapels kranten, magazines, internetartikelen. Maar aan boeken kwam ik, ook daardoor, amper toe.*

(*Ik tel hier studieboeken natuurlijk niet mee. Die las ik tot vervelens toe. Meestal dan.)

Maar Stephen King zei het al: om een goed schrijver te worden moet je twee dingen doen. Read a lot, write a lot. En toen die studie klaar was, had ik geen excuus meer.

Zo halverwege vorige zomer begon ik, heel voorzichtig, weer aan een boek. Eerst wat luchtige chicklits, toen hier en daar wat dikker werk. En nu, nu verslind ik ze weer. De serie van Jean M. Auel op mijn nachtkastje, altijd een boek in m’n tas en meestal in drie dingen tegelijk aan het lezen. Hoi boekenvretertje in mij, welkom terug.

Hoogste tijd dus, om dat met jullie te delen. Gewoon, omdat het leuk is. En omdat ik zelf ook graag boekentips krijg – dus wie weet heb je hier nog wat aan, de volgende keer dat iemand je vraagt wat je nu weer voor je verjaardag wilt.

boekjesmaar

Dit las ik in maart & dit vond ik ervan:

Femke Halsema – Pluche ✽ ✽ ✽ ✽

imagesHet zal weinigen zijn ontgaan: oud-GroenLinks-leider Femke Halsema publiceerde haar memories. Ze werd er ook al uitgebreid over geïnterviewd (o.a. hier en hier). Maar zelfs wie dat allemaal heeft gelezen & gevolgd, komt genoeg nieuws tegen in Pluche. Bovendien kan Femke ontzettend lekker schrijven (wat kan die vrouw niet?!), dus ook als je niet bovenmatig geïnteresseerd bent in politiek, is het de moeite waard. Omdat Femke heel erg vanuit zichzelf als persoon schrijft – duh, daar zijn het natuurlijk memoires voor.

Pluche beschrijft precies de politiek-maatschappelijke periode waarin ik ben opgegroeid: de jaren 1998-2010 (ik was toen 7-19 jaar). Vrijwel alles dat voorbij komt is daardoor bekend – de moorden op Fortuyn en Van Gogh, de film van Geert Wilders, het referendum over de Europese Grondwet, het conflict tussen Verdonk en Hirsi Ali, et cetera. Maar aan veel ervan heb ik slechts een vage, beperkte eigen herinnering; ik heb er alleen over geleerd vanuit de kennis van nu (>2011). Femke beschrijft de gebeurtenissen vanuit de periode zélf. Ik merk dat ik daardoor een veel rijker perspectief heb gekregen op de 21e-eeuw-tot-nu-toe-in-Nederland.

Ook wie al wel volwassen was toen Halsema GroenLinks leidde, moet Pluche lezen. Al is het maar om de kritische, enorm rake observaties over politiek Nederland & onze maatschappij. En als ik zo vrij mag zijn: verplicht leesvoer voor journalisten.

Jelle Brandt Corstius – As in tas ✽ ✽ ✽

asintasOver As in tas schreef ik – indirect – natuurlijk al een stukje. Eigenlijk heb ik daar weinig aan toe te voegen: prima boekje in zijn soort. Zeker boeiend voor wie graag reflecteert op ouder-kindrelaties en voor wie graag (fiets)reizen maakt.

Op het literair blog Hanta kwam ik deze passage tegen, die het werkje treffend samenvat: ‘Jelle Brandt Corstius heeft een mooie manier gevonden om te delen wat hij over de vader, de wiskundige en de taalfanaat Hugo Brandt Corstius kwijt wil.’ 

Lees hier en hier wat de profs ervan vonden.

Marie Kondo – Opgeruimd! De manier om orde en rust in je leven te brengen ✽ ✽ ✽

opgeruimnd

Vooruit, de halve wereld las het boekje van Marie Kondo – een petite Japans vrouwtje van 30 dat tot opruimgoeroe is gebombardeerd – vorig jaar al. Maar hé, een goed boek hoeft niet persé nieuw te zijn, toch?

Nu las ik dit boekje de eerste twee dagen dat ik in Zweden was, en sindsdien jeuken mijn handen om thuis aan de slag te gaan. Ineens lijkt het een stuk makkelijker om de spullen waar ik gehecht aan ben, weg te doen. En de gedachte eraan lucht me nú al op. Minder zooi, meer vrijheid.

Afgaande op reviews van mijn GoodReads-vrienden ben ik niet de enige die enthousiast is. ‘Het heeft de manier waarop ik naar bezittingen kijk veranderd,’ schrijft R. bijvoorbeeld. Vriendinnetje J. was kritischer en gaf het boek maar twee sterren: ‘Again, a non-fiction book that can be summarized in a few sentences.’ 

Tja, daar zit ook wat in.

Lees hier wat De Groene Meisjes vinden van het boek. En Aaf Brandt Corstius schreef er een ontnuchterende column over (en een langer, informatief stuk).

Esther Gerritsen – Broer ✽ ✽ ✽ ✽

broerIk zal maar meteen bekennen: de Boekenweekgeschenken van de afgelopen drie jaar liggen nog steeds ongelezen op een stapeltje in mijn kast. En dat ik Broer van Esther Gerritsen uberhaupt in mijn bezit kreeg, mag een wonder heten: op de laatste dag van de boekenweek racete ik een half uur voor sluitingstijd nog even naar de boekwinkel in Vleuten. Niet omdat ik nu zó graag een gratis boek wilde, maar omdat mijn lief met de trein moest en op vertoon van Broer vrij kon reizen. De aardige boekverkoopster gaf me zelfs een tweede exemplaar mee toen ik het verhaal uitlegde. (En ja, ik kócht er ook gewoon een boek bij, hoor, zo gierig ben ik dan ook weer niet.)

Maar doordat ik hier en daar een paar positieve woorden had gelezen over het boekje (‘verrassend goed’, aldus de Volkskrant), besloot ik het mee te nemen op vakantie.

Waar het over gaat? Tja – familiebanden, mensen, en eigenlijk gewoon het leven dus. Levendige personages, sterke dialogen. Verder veel show, don’t tell, zoals het een goed schrijver betaamt. Lees dat boek. En als je ‘m niet in huis hebt, stuur me even een berichtje. Ik heb er twee weg te geven. ;)

 

 

 

2 reacties