Skip to content

Suushi. Posts

REBLOG 2010: De extremen van de jeugd

2010, ook al zo’n moeilijk jaar. Waarom had ik ook alweer bedacht om één blog per jaar opnieuw te plaatsen? 

O ja, overdaad schaadt, daarom. Als je jezelf dwingt om écht te schrappen, te kiezen (of dat nu in kleding, boeken, vakanties of woorden is), dan wordt wat overblijft veel krachtiger.

Dus vandaag lezen jullie niet over de aanloop naar m’n 19e verjaardag (en dat ik het wel prima vond om 18 te zijn). Jullie lezen ook niet . Wat dan wel? Het overkoepelende thema van mijn leven toen.

Toch grappig, om te lezen dat sommige dingen nog wel herkenbaar zijn, maar dat ik inmiddels veel meer rust heb gevonden – en erachter ben gekomen dat veel dingen gewoon met elkaar zijn te verenigen, al lijkt dat op het eerste gezicht niet zo. 

All I want is everything

26 augustus 2010 [19 jaar]

Ik denk zwart-wit en ik wil de extremen. Ik wil heftig liefhebben en keihard vallen. Ik wil geen liefdesverdriet. Ik wil de veiligheid en intimiteit van een relatie, ik wil de spanning van een eerste date en ik wil even helemaal niks, gewoon vrienden zijn met iedereen. Ik wil dat iedereen mij lief en aardig vindt en ik wil rondlopen met piercings en een eigen kledingsstijl en zeggen wat ik vind zonder bang te zijn wat anderen daarvan denken. Ik wil niet vrienden hoeven zijn met iedereen en ik wil open staan voor alle moois in elk persoon.

Ik wil fit en gezond zijn; goed slapen, niet te veel drinken, veel aan sport doen. Ik wil vega en bio eten en ik wil een nachtelijke milkshake en patatje-met als afsluiter van het zoveelste laatgeworden feestje die week. Ik wil hakken van zeven centimeter en ik wil all stars. Ik wil lang en trots zijn, klein en nietig. Ik wil hard en veel werken en dagenlang nietsdoen. Ik wil naar New York en ik wil niet met het vliegtuig want dat is slechter voor het milieu dan je je kunt voorstellen. Ik wil mijn rijbewijs maar niet een zomer lang werken en alle verdiensten daar aan uitgeven. Ik wil helemaal niet autorijden om dezelfde reden als net gezegd met het vliegtuig. Ik wil vliegen.

Ik wil kunnen leven zonder telefoon en Facebook en ik wil makkelijk en veel contact met hen die ik liefheb. Ik wil leven als kluizenares en ik wil het land afreizen om af te spreken met allerlei interessante, mooie, lieve en nieuwe mensen. Ik wil jong moeder worden maar zeker nog lang geen kinderen.

Kon ik maar geen college missen, altijd aantekeningen maken en de beste studente van de werkgroep zijn – en tegelijkertijd feesten tot diep in de nacht en optimaal genieten van wat ze noemen  ‘studententijd’. Kon ik maar elke dag bij Starbucks ontbijten zonder blut en dik te zijn. Waarom kan ik niet mezelf ontdekken en in een relatie zijn tegelijk? Waarom kan ik niet kiezen?

Kon ik maar in alle rust de heftigheid beleven. Ik wil zoeken, ik wil vinden.
Ik wil de extremen, de extremen van de jeugd.

2 reacties

REBLOG 2009: ik drink nooit meer GoldenPower

Jeetje, hoe kon ik uit de enorme berg 2009-blogs nu het stukje kiezen dat ik graag met jullie wil delen? Ploegend door m’n archief kwam ik het ene na het andere stukje tegen dat herinneringen opriep, gedachten terugbracht. 

De dag dat ik mijn derde gaatje liet schietenM’n laatste toetsweek, de eindexamentijd, de diploma-uitreiking. Hoe ik met bonzend hart een paar blogs aan m’n lerares Nederlands liet lezen. Treinreisjes naar Houten, Eindhoven en Den Haag. De ontdekking van Nijmegen, Karpe Noktem en de Zuidkantine. Voor het eerst een tentamen.

Maar ook: een blogpauze (want oververmoeid), gebroken harten en slapeloze nachten. Ik was vergeten dat ik tussen m’n 17e en 18e al zo intens leefde. Als ik nu iemand van 17 of 18 zie denk ik toch een beetje: jouw leven moet nog beginnen. Note to self (and maybe to you): dat is een misvatting.

Willen jullie me er alsjeblieft aan houden dat ik nooit meer stop met schrijven? Het archiveren van gebeurtenissen is cruciaal om ze later opnieuw in het juiste perspectief te zien.

2009 was een jaar van transitie. Op 1 januari was ik een schoolgaand, thuiswonend 6vwo-meisje dat veel te veel tegelijk wilde, op 31 december was ik een op kamers wonende studente die… nou ja, nog steeds te veel tegelijk wilde. 

Dus ja, wat doe je als je steeds maar MEER wilt? EneryDrink natuurlijk! Hoewel?

Het is niet al goud wat blinkt

7 september 2009 [18 jaar]

Burp, ik drink nooit meer Golden Power.

Om half één ‘s middags liepen Judith en ik vandaag de collegezaal uit; we hadden net de eerste twee uur hoorcollege erop zitten en we waren duf, flauw en hongerig. We waren wat aan het kletsen met Bart, een super toffe gast die we kennen via Karpe Noktem.

Bart zit technisch gezien in z’n tweede studiejaar, maar vond vorig jaar zijn warme bed telkens verleidelijker dan de colleges Oudheid. Het handige aan ouderejaars is dat ze je veel slimmigheidjes op en rond de uni kunnen bijbrengen – op die manier kwam ik er ook achter dat de chocomel bij de automaat van de studentenbalie gratis is, – al moet je wel een halve kilometer lopen om bij dat gebouw te komen.

Goed. Bart vertelde dat hij even zijn ‘dagelijkse’ broodje bapao ging scoren bij de Aldi. Zowel Judith als ik had nog niemand eerder de naam van deze goedkope supermarkt horen vallen (zelfs niet in een Help-Ik-Ben-Blut-En-De-Maand-Is-Net-Begonnen-gesprek!), dus onze interesse was gewekt. Bart weigerde eerst ons zijn geheimpje te verklappen, maar ging na wat schattigemeisjeslooks toch overstag. Onder één voorwaarde: wij moesten mee. Judith stribbelde licht tegen maar ik zeihet is niet De Refter dus ze hebben er vast dingen die wel eetbaar en betaalbaar zijn en sleepte haar mee.

Over het Verlichte Pad (dat had volgens Bart iets te maken met Golden Power en de initialen van een coole docent) liepen we naar de supermarkt. Ik was niet van plan er iets te halen (in bapao zit toch iets dat op vlees lijkt) maar toen ik de trays met blikjes energy-drink zag, besloot ik dat erop te wagen.  Ja, het is vieze rotzooi, maar nee, ik zou het vast niet nog twee hoorcolleges uithouden zonder enige bron van energie. Eenmaal buiten begon ik direct aan m’n eerste blikje en in de pauze van het tweede college klokte ik de tweede achterover. Wauw, eigenlijk werkte dat spul best goed, dacht ik opgewekt toen ik de collegebank in stuiterde.

Pas tijdens de treinreis terug naar huis begon ik de nadelen van het neongele goedje op te merken. Mijn buik begon raar te borrelen en dat kwam zeker niet door de eierkoek die ik zat te eten. In de bus begon een vaag licht gevoel zich over m’n hoofd te verspreiden en toen ik het laatste stukje naar huis liep, bonkten mijn hersens tegen mijn slaap. Thuis had ik enorme dorst.
Oh ja, daarom hield ik zo van water

Nu ik dit typ – zeker een paar uur later – is de hoofdpijn nog niet verdwenen en ik heb dus wel m’n lesje weer geleerd: als ik me voortaan verlicht wil voelen, loop ik wel gewoon over dat pad. Zonnebloemen kunnen dan wel werken, niet alles wat felgeel is, doet me stralen…

De rest van de avond doe ik het met groene thee!

 

Laat een reactie achter

REBLOG 2008: over hardlopen en zelfvertrouwen

Stukje over hardlopen vandaag! Leuk trouwens om jullie enthousiasme te horen over de #reblogs tot nu toe. Ik was ergens bang dat ‘t te kazig zou zijn ;) Maar hé, zo zie je maar, soms moet je gewoon dingen doen, ook als je niet zeker weet hoe ze uitpakken. 

En eigenlijk is dat ook zo’n beetje wat ik in het stukje hieronder zeg, namelijk: 

Laat de angst om te verliezen je er niet van weerhouden het spel te spelen

20 juni 2008 [16 jaar]

Regelmatig loop ik een stukje door het bos. Dat kan allerlei redenen hebben: soms ga ik wanneer ik me niet meer kan concentreren op mijn huiswerk en mijn zinnen wil verzetten, of als ik me simpelweg niet fit voel. Daarnaast sta ik soms ‘s morgens vroeg voor dag en dauw op om de wakende wereld waar te nemen. Op zulke momenten kom ik helemaal tot rust.

Echter, de grootste motivatie om mijn sportschoenen weer uit de kast te halen put ik uit eerdere ervaringen: ik weet dat ik me beter ga voelen van een rondje rennen. En hoe vaker ik loop, hoe meer vertrouwen ik krijg in dat gevoel en in mezelf.

Aan de andere kant: denken dat ik het niet kan, dat ik die vijf kilometer vandaag niet zal redden, is funest voor mijn doorzettingsvermogen. Zodra ik deze gekmakende gedachtes de vrije loop laat, daalt mijn gevoel voor eigenwaarde met rasse schreden en ondanks dat ik er lichamelijk absoluut toe in staat zou zijn, maakt negatieve mentaliteit dat ik nauwelijks nog meters verder kom – het plezier in lopen is dan in elk geval ver te zoeken. Het is dus erg belangrijk dat ik blijf vertrouwen op en in mezelf. En geldt dat niet feitelijk voor alles wat we doen?

Algemeen gezegd: handelingen waarvan ik bij voorbaat het gevoel heb dat ze ‘toch wel gaan mislukken’, kosten me tien keer meer moeite. Heb ik daarentegen een ‘eitje-gevoel’ en ben ik ervan overtuigd dat ik de taak moeiteloos zal kunnen volbrengen, dan gaat het me ook niet al te moeilijk af. Beide zijn gebaseerd op eerdere ervaringen (tien keer eerder vijf kilometer hebben gelopen maakt het vertrouwen dat het de elfde keer weer lukt groter), of op inschatting (na een lange luiervakantie heb ik zo m’n twijfels over mijn loopkwaliteiten).

Vandaag de dag wordt het begrip zelfvertrouwen vaak in verband gebracht met uiterlijk – althans, dat is hoe ik dat lange tijd heb geïnterpreteerd. Wie tevreden is met hoe ze eruit ziet, zo wordt wel gesteld, zit goed in haar vel en heeft daarmee eindeloze mogelijkheden. Ze zal uitstralen dat ze zich goed voelt en trots is op haar voorkomen.

Toen ik tijdens een cooling-down-wandelingetje aan het bijkomen was van dat laatste rondje lopen afgelopen avond, besefte ik plotseling, dat het vele malen dieper gaat dan dat: het besef van puur vertrouwen in jezelf, dat is wat er waardevol is en wat je als persoon verder zal brengen.

Daarom is het belangrijk om zo dicht mogelijk bij jezelf te staan, en hoe leer je ‘jou’ als persoon beter kennen door heel dicht bij haar te gaan staan? Zelfvertrouwen moet groeien en daartoe ben je gedwongen te experimenteren en je grenzen te verkennen zodra je zelfbewustzijn zich begint te ontwikkelen. Daarbij is het vereist soms een duik te nemen in het diepe onbekende; wellicht precies wat velen ervan weerhoudt te vertrouwen.

Uiteindelijk haal je het beste uit jezelf als je beste maatjes bent met de sterke persoon in jou. Je bereikt dingen die je voorheen nooit voor mogelijk had gehouden, juist omdat je ze wel voor mogelijk houdt. En dat is best handig, aangezien je de rest van je leven op de een of andere manier bij jezelf moet blijven. Dus vertrouw op haar! Want wat heb je te verliezen? Ik ben in elk geval morgen weer in het bos te vinden.

Laat een reactie achter