• 11 dingen voor in 2022

    Gelukkig nieuwjaar, lieve lezer!

    Voorgaande twee jaren maakte ik een lijst van 20 dingen die ik graag wilde doen. Zo’n lijstje helpt me vaak om koers te houden, om daadwerkelijk de dingen te DOEN die belangrijk voor me zijn – maar die erbij in schieten als de weken voorbijrazen.

    20 x 2021: mijn intenties voor het nieuwe jaar

    20 dingen in 2020: de terugblik

    Maar eerlijk? Op dit moment voel ik er weinig voor om koersen uit te stippelen. Het is een rare tijd, laten we het daarop houden.

    Toch heb ik deze lijst van 11 dingen gemaakt. Omdat ik weet dat ik het later dit jaar jammer ga vinden als ik het niet heb gedaan – en omdat het misschien júíst in rare tijden prettig is om je ergens aan vast te houden.

    Dit hoop ik in 2022 te gaan doen:

    1. Chic uit eten met mijn vriendin S.

    Dat willen we nu al járen doen, we hebben er zelfs beiden al een potje voor gereserveerd. Door de pandemie komt het er steeds niet van, maar ik hoop dat we het dit voorjaar écht kunnen plannen.

    2. Met de trein naar Zweden.

    Liefst vaker dan één keer, om de afstand wat kleiner te maken. Het eerste tripje staat al gepland, eind deze maand. Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat bevallen.

    3. Balans vinden in m’n freelancebestaan.

    Dat wil zeggen: maximaal 20 uur per week aan declarabele uren inplannen (ja, en nu écht ;-)).
    En ook:

    • Niet in het weekend werken. En ook zo min mogelijk in de avonden en op vrijdag. Dit ook duidelijk naar opdrachtgevers communiceren.
    • Pas ná het ontbijt m’n werktaken opstarten. Eerst rustig een eigen ochtendroutine hebben.
    • Kiezen voor de klussen waar ik echt warm voor loop.
    • Te durven vertrouwen op wat ik kan. Minder handelen vanuit angst of onzekerheid.
    • Ook mild naar mezelf zijn als deze dingen soms niet lukken.

    4. De relatie met mezelf verbeteren.

    Ik ben weer erg hard voor mezelf de laatste tijd en mijn hoofd draait overuren. (En het is ook weer moeilijk om dáár geen oordeel op te hebben. ;-)) Uit ervaring weet ik dat het me helpt om:

    • De dag te beginnen in de meditatieruimte. Beetje schrijven, contact maken met m’n lichaam.
    • 2 keer per week een yogales te doen.
    • Regelmatig te wandelen en te sporten.
    • In bad te gaan met een boek.
    • Contact te maken met liefsten. Me openstellen, juist ook als ik de neiging heb om me terug te trekken.
    • Af en toe een goede therapeut of coach op te zoeken om wat dingen open te breken.

    Maar het belangrijkste is eigenlijk dat ik mezelf geen regels opleg waar ik aan moet voldoen. Want zo kan ook een poging tot spirituele ontwikkeling weer een nieuwe uiting van je ego worden. Begrijpelijke valkuil, maar je schiet er uiteindelijk niet veel mee op. (Kern is misschien dat je überhaupt niet hoeft ‘op te schieten’. Het is al goed.)

    5. Met voorleeskindje A naar museum NEMO.

    We zouden in de kerstvakantie gaan, maar ja, toen ging alles weer dicht. Hopelijk in het voorjaar!

    6. Plezier blijven houden / terugvinden in pianospelen.

    Als ik ontspannen ben vind ik pianospelen fijn, maar als ik niet oppas wordt het al snel het zoveelste prestatiedingetje. Het zoveelste waar ik wel of niet goed in ben, waar ik in kan falen. En dan verdwijnt het plezier. Ik wil dat pianospelen me vreugde brengt. En dat het me helpt om te leren voelen.

    7. Regelmatig dates hebben met B.

    Want dat doet ons altijd goed. Gewoon 1 keer per maand een dag of avond prikken waarop we wat leuks doen. Samen naar een museum, uit eten als het weer kan (of thuis een uitgebreid diner koken, en dan niet in je huispak gaan zitten maar je echt even mooi maken, luchtje op, nette schoenen aan). Of eens héél wat anders doen – mountainbiken, whiskeyproeven, een tantracursus, maakt niet uit: quality time.

    8. Me durven te verbinden met de mensen om me heen.

    Hermitten is prima, maar het kan ook vermijding worden. En soms zit ik misschien een beetje te veel in m’n eigen wereld. Dan vergeet ik dat ik ook om hulp mag vragen. Dat ik kan communiceren wat er echt in me leeft. En dat ik anderen kan vragen naar wat er speelt in hún leven.

    Ik merk nog steeds dat ik jarenlang een (te) groot sociaal netwerk heb willen onderhouden. En juist doordat ik probeerde om (te) veel mensen blij te houden, kunnen die mensen het gevoel krijgen dat ons contact vluchtig is. Dat ik niet echt betrokken ben omdat ik ook meteen weer doorvlieg naar het volgende. Ik zou dat graag een beetje willen veranderen. De waarheid is dat ik het nog doodeng vind en niet goed weet hoe ik het moet aanpakken. Ik ben zo bang voor afwijzing. Maar dit opschrijven helpt misschien al.

    9. Een paar NS-wandelingen maken.

    Alleen of met anderen. Maar gewoon: laagdrempelig de natuur in. Lopen, praten, om je heen kijken. Iemand zin om mee te gaan?

    10. Paar dagen naar een huisje in de natuur.

    Er staan supermooie natuurhuisjes in Nederland maar als ik dan eens eruit wil, zijn die vaak al bezet. Dus: op tijd boeken en dan gewoon gaan. Lekker naar buiten, lezen, wandelen, spelletjes, de omgeving verkennen. (Je merkt, ik ben in wintermodus nu ik dit schrijf.)

    11. Boeken blijven lezen.

    Doet me goed, dus genoeg reden om vaker m’n telefoon weg te (blijven) leggen en gewoon in een verhaal te duiken. Op de planning staan in elk geval nog een boek van David Mitchell, de nieuwe graphic novel van Francine Oomen en jullie aanraders. Ik hoop er dit jaar weer een stuk of 15 te kunnen lezen, maar belangrijker dan het aantal is eigenlijk dat ik gewoon blijf lezen.

    P.S. Aan de lieve mensen die een eindejaarsdonatie deden: dank jullie wel! Jullie warme woorden deden me ook echt goed.

    1+
  • Aan jou

    Lieve lezer,

    Laat ik beginnen te zeggen: vrolijk kerstfeest! Ik hoop dat je heerlijke dagen hebt en dat je ze precies zo viert als je dat het liefste doet.

    Met deze laatste adventblog sluit ik dit decemberproject af. En eigenlijk rest me op dit moment weinig dan jou te bedanken voor je support. Of je hier nu wekelijks komt of eens per jaar, of je nu vaak reageert of vooral meeleest. Dit blogjaar was er niet geweest zonder jou (want eerlijk is eerlijk, schrijven kan ook gewoon in je dagboek). Ik word altijd weer blij als ik in m’n inbox een notificatie van WordPress vind met een reactie op een van m’n posts, of als een bloglezer me een mailtje of sms’je stuurt.

    Dus nogmaals: dankjewel.

    Mijn blog bestond dit jaar 15 jaar. Zelf ben ik inmiddels 30 en dat betekent dat ik as we speak meer dan de helft van m’n leven aan het bloggen ben. Sommigen van jullie lezen al mee sinds dag 1 – wauw, wat een bijzonder besef.

    Soms vraag ik me wel eens af of het niet enorm egocentrisch is, schrijven over jezelf. Vooral deze laatste weken, waarin ik dagelijks hier schreef, bekroop me regelmatig die gedachte: is het niet eens klaar, al dat gemijmer over ‘mij’? De wereld draait niet alleen om mij.

    Tegelijkertijd hoop ik nog altijd dat ik met m’n verhalen en gedachten anderen verder kan helpen. Dat ik, door te verwoorden wat er in mij omgaat, ook jou misschien een stukje verder kan brengen in je proces. Ik weet in elk geval dat het mij vaak helpt om te weten dat ik niet de enige ben met dingen. En dat het tot diepe(re) verbinding kan leiden als je weet wat er in een ander leeft. We zijn allemaal mensen met een imago én een binnenwereld – juist in tijden van social media en maatschappelijke verharding is het goed om onszelf daaraan te herinneren. Om te blijven zoeken naar wat ons bindt.

    Ik geloof echt dat we dan ontdekken dat er tussen ons meer overeenkomsten dan verschillen zijn. Ook de grootste pestkop van de klas is uiteindelijk maar iemand met onzekerheid en pijn. Die collega die zo vaak hard oordeelt over anderen, is waarschijnlijk vooral knetterhard voor zichzelf. En ouders die onbedoeld hun kind tekort doen of beschadigen, hebben misschien toen ze zelf klein waren nooit geleerd hoe ze het anders kunnen doen.

    Dus ja, laten we vooral onze verhalen blijven vertellen. Laten we delen wat er in ons omgaat, ook al is dat moeilijk of ongemakkelijk.

    Weet je, vanmorgen nog zat ik huilend aan het kerstontbijt met m’n schoonfamilie, tijdens een open gesprek over echtscheidingen en en loyaliteit. Een stukje van mij wilde toen het liefst wegrennen. Weg van het ongemak. Niet dealen met deze confronterende gevoelens. Maar ik bleef zitten en al snel was ik niet de enige bij wie er tranen over de wangen liepen. Ook daar bleek: als we ruimte maken om te vragen naar de ander, om te luisteren naar elkaars gevoelens en ervaringen, blijkt dat we meer gemeen hebben dan we denken. En vanuit die rust en kwetsbaarheid ontstaat écht contact.

    Ha, nou werd het tóch nog een heel verhaal. ;-) Goed, tot zover.
    Wees maar zacht voor jezelf, deze laatste dagen van 2021. Kijk wat jij nodig hebt om bij te tanken. Het is winter, je mag je terugtrekken. Volgend jaar gaan we weer verder.

    Veel liefs!

    PS. Suushi is en blijft mijn hobby – ik hoef niet te verdienen aan dit blog en dat wil ik ook niet. Maar deze website in de lucht houden is niet gratis. Heb je dit jaar met plezier meegelezen, en wil je me steunen? Dat kan. :-) Met een donatie van 1 euro draag je bij aan m’n hostingkosten. Hier vind je een Tikkie.
    Alvast bedankt! <3

    1+
  • Mijn eerste kwartaal als zzp’er

    Zo, en dan is het kerstvakantie. Gisteravond om iets voor tien klapte ik m’n laptop dicht. Alles af, alles gelukt. Klaar voor dit jaar.

    Even bijkomen hoor.

    Nu voelt het net alsof ik uit een lange tunnel kruip. Hé, en ineens is het 24 december – nog maar een week en dan leven we al in 2022. Wat is er veel gebeurd in dit laatste kwartaal. Soms kan ik me nauwelijks voorstellen dat ik nog geen 3 maanden ondernemer ben, zo hard ging het.

    Ik weet dat ik veel voldoening haal uit m’n werk, eigenwaarde ook wel, en hoewel ik besef dat dat in potentie problematisch is (want wie ben je dan zonder je werk, en ben je nog steeds oké met jezelf als een opdrachtgever kritiek levert?) kan ik er niet onderuit dat vandaag de trots en tevredenheid overheersen. Ik heb het toch maar mooi allemaal geflikt.

    Of nee: we hebben het geflikt. Want zoals ik gisteravond al op LinkedIn concludeerde: zzp’en doe je niet alleen. De afgelopen maanden waren alleen mogelijk dankzij de opdrachtgevers die vertrouwen in me hadden, de mede-freelancers die me klussen doorspeelden en af en toe broodnodige support boden, en natuurlijk m’n liefsten – B, familie en vrienden, voor wie ik soms minder tijd en aandacht had dan ik zou willen.

    Toch even een lijstje dan: wat spookte ik allemaal uit?

    • Voor onderzoekers van de WUR schreef ik een document met de resultaten van hun onderzoek in toegankelijke taal. (Onderwerp is mega-interessant en vertel ik later gráág meer over, maar dat kan nu nog niet. ;-))
    • Ook schreef ik voor de WUR twee wetenschapsverhalen – eentje over een project met genenbanken voor planten en een artikel over de circulaire stad. Beide verhalen verschijnen in een magazine voor EU-beleidsmakers.
    • Met een zorgorganisatie in de regio Arnhem-Nijmegen werk ik aan een nieuwe brochure over hun woonaanbod.
    • Voor een denktank van de leerstoelgroep Politieke Geschiedenis aan de Radboud Universiteit (waar ik zelf in 2014 afstudeerde) verzorg ik de eindredactie van een serie rapporten over onteigend Joods vastgoed. Extra leuk is dat mijn vriendin J de vormgeving van deze rapporten verzorgt.
    • Ik interviewde ruimteonderzoeker Inge Loes ten Kate voor DUB: ‘Mars blijft toch een beetje mijn baby’tje‘.
    • We maakten weer een nieuwe VLOT, alweer het laatste nummer van het jubileumjaar!
    • Ook maakten m’n Einder-collega en ik weer een nieuwe AanZet, samen met het team van ASVZ.
    • Ik kreeg een 1-op-1-coachingsessie van niemand minder dan Jan Renkema. Dat was mega-interessant, op een gegeven moment werd het bijna een psychologische sessie.
    • Deze maand volgde ik een tweedaagse training Interviews schrijven bij de Nederlandse Vereniging van Journalisten. Dikke aanrader! Ook van Brigit Kooijman kon ik veel leren en ze gaf me waardevolle feedback op m’n interview met monnik/hoogleraar Thomas Quartier.
    • Voor de Universiteit Twente interviewde ik ontwerper Lisa Mandemaker – dat verhaal komt na de kerst online.
    • Ook maakte ik voor de UT weer 3 verhalen in de ‘Shaping2030’-serie, waarin UT’ers elkaar interviewen over hun persoonlijke ambities en drijfveren.
    • Voor UWV schreef ik (in opdracht van bureau LVB) een interview met een adviseur van het Leerwerkloket Twente, over hoe je als ondernemer je medewerkers aanspoort om zich te blijven ontwikkelen. Dit stuk wordt begin volgend jaar gepubliceerd in NLWerkt, een magazine voor ondernemers.
    • De Hogeschool van Arnhem en Nijmegen vroeg me om vier testimonial-interviews te maken over hun nieuwe jaarplan.
    • Ik redigeerde het jaarverslag 2021 van het NIOD Instituut voor Oorlogs-, Holocaust- en Genocidestudies. Verschijnt begin volgend jaar.

    En dan ben ik vast nog wat kleine dingetjes vergeten… O ja, daarnaast was ik elke week bezig met offertes maken, netwerkgesprekken, kleine tussendoorvraagjes, planning en projectmanagement, factureren en meer van die dingen.

    En die 25 blogs deze maand schreven zichzelf ook niet. ;-)

    Je snapt: hoog tijd voor even helemaal niets. Uit ervaring weet ik dat het wel een aantal dagen duurt voor ik een beetje uit de doe-modus raak. Een beetje zoals een stripfiguurtje dat over de rand van een ravijn holt en eerst een tijdje in de lucht blijft doorrennen voor-ie beseft dat hij geen grond meer onder zijn voeten heeft.

    Dus wat is het plan voor komende dagen? Uitslapen, lekker eten, spelletjes doen, en hopelijk ook de rust vinden om een boek te pakken. Deze blog schrijf ik vanuit Nunspeet, waar B’s ouders wonen. Vanavond vieren we hier kerst, we blijven slapen en dan gaan we morgen in de loop van de dag op ons gemakje weer naar huis.

    Morgen krijgen jullie nog één laatste kerstblog van me, en daarna log ik ook hier even uit. Er is genoeg getypt dit jaar, genoeg inspanning geleverd. In 2021 geef ik mezelf nog één laatste opdracht: ontspannen.

    1+
  • I Do/Don’t Want A Lot For Christmas

    Zuchtend sloeg ik het kookboek dicht. Hoofd vol, ideeën op. Wat moeten we nou voor lekkers maken met kerst?

    Na een kwartier praten met B daalde het besef dat ik weer eens in m’n eigen valkuil was gelopen. In mijn hoofd is Het Kerstdiner namelijk iets waarvoor je per definitie uren in de keuken moet staan. En het bestaat uit exclusieve gerechten die je nooit eerder hebt gemaakt.

    Misschien niet vreemd dat ik dat beeld heb. Loop een willekeurige supermarkt in of sla een magazine open en de boodschap (haha) is duidelijk: Kerstmis = veel en luxe eten. Maar sinds ik met B ben, leer ik dat het ook anders kan. B houdt namelijk niet van koken, niet van eindeloze familie-aangelegenheden en al helemáál niet van dingen die je ‘hoort’ te doen. Dus vorig jaar op Tweede Kerstdag aten wij gewoon vegetarische hamburgers. Het jaar ervoor ook.

    En eerlijk? Dat is best relaxt. Maar ergens voelt het karig. In een hoekje van m’n brein zit een stemmetje dat roept dat het niet genoeg is. Dat we toch niet voor niets het hele jaar zo hard hebben gewerkt. Dat we het er nu eens lekker van mogen nemen. Hup, overdaad, keihard genieten.

    Tegelijkertijd realiseer ik me dat het minstens zo genieten is als je even helemaal niets hoeft. Als je gewoon die drukke supermarkten kunt skippen. Trouwens, we hebben sowieso al twee kerstdiners elk jaar – eentje met B’s ouders, eentje met een groep vrienden. Soms komt daar nog een diner met mijn vader bij. Hoezo ‘even helemaal niets’?

    Ook die kerstavonden bij B’s ouders leerden me dat kerst helemaal niet om eten hoeft te draaien. We koken altijd licht en vegetarisch – oké, behalve dan de pavlova toe. Toegegeven, afgelopen jaren stonden zijn moeder en ik een groot deel van de dag samen in de keuken. Maar dat was vooral op ons gemakje wat kook-projectjes doen. Verder bestaan de avonden uit gezelschapsspelletjes, soms tot diep in de nacht. En als je je even terug wilt trekken met een boek op de bank, kijkt niemand daar raar van op.

    Lang verhaal kort: ik snap wel dat er mensen zijn die een hekel hebben aan kerst (zoals de bedenker van dit blogonderwerp, hoi S!). In veel families liggen er behoorlijk wat verwachtingen op het hele gebeuren. Misschien wel zo veel verwachtingen zelfs, dat het oorspronkelijke doel van zo’n diner – samenzijn, vieren, met respect voor elkaar – ondergesneeuwd raakt. Waardoor iedereen al preventief doodop is van de heisa.

    Kunnen we het niet gewoon weer een beetje simpeler maken?

    JA, roept een deel van mij.
    BOEH NEE, reageert een ander deel.

    Want ja, dat is het dubbele: ik vind het ook léúk, die uitgebreide diners. Met z’n allen samen aan tafel zitten. Het jaar doornemen. Genieten van goed voedsel dat met liefde is bereid. Bijzondere wijn drinken. Bovendien: dit jaar komt mijn broer (uit Zweden) bij ons. Dat is in geen jaren gebeurd, dus ga ik hem dan gewoon een simpele pasta voorschotelen?! Ik heb het gevoel dat ik dat niet kan maken.

    Gisteravond gingen we er nog eens samen voor zitten. We pakten het kookboek Veganista erbij (kwestie van afbakenen: 1 kookboek gebruiken) en eigenlijk waren we er al heel snel uit. Eerste Kerstdag maken we zélf Italiaanse burgers, Tweede Kerstdag een gerecht met paddenstoelen in romige sherrysaus en ovenaardappeltjes met rozemarijn. Lavataartjes (dit vegan recept is goed) en affogado al caramello di caffè als desserts, jammie. Goed glas rood ernaast, top. Mooie balans tussen ‘feestelijk’ en ‘niet te ingewikkeld’.

    Ik krijg er wel zin in.

    2+
  • Wat de pandemie met me doet

    Weten jullie nog, dat er 2 jaar geleden rond kerst berichten naar buiten kwamen over een nieuw virus in China? Het ‘Wuhan-virus’ werd het nog genoemd. Ach, dachten we hier, dat zal wel weer zo’n SARS-achtig ding zijn waar ze in Azië mee moeten dealen. Ver van ons bed, niets om je druk over te maken.

    Weet je nog dat er tijdens de eerste lockdown mensen aan het aftellen waren naar 1 juni 2020, want dan zouden we weer he-le-maal los kunnen? Weet je nog dat de maatregelen tegen het eind van afgelopen zomer zo’n beetje allemaal waren afgeschaft?

    Het is gek om dit blogje van oktober vorig jaar terug te lezen. Doet me beseffen ook, dat het tóch goed is om regelmatig te schrijven over de situatie van dat moment – ook al lijkt die op het moment zelf vanzelfsprekend en vermoeiend. Met de tijd wordt het alemaal zo’n blur en de dingen krijgen zo snel weer een totaal andere perceptie.

    Haha, en daar zitten we dan. December 2021 en de winkels zijn dicht, de scholen gesloten, de sportscholen leeg. Gelukkig kunnen we in elk geval nog naar de bibliotheek. Goed, ik heb niet zo’n zin om het zoveelste zeikverhaal over de coronacrisis af te steken. ;-) Maak je geen zorgen, dat wordt deze post niet.

    Op Instagram ging onlangs een vraag rond: post een foto van jezelf begin 2020, vlak voordat de pandemie losbarstte. Voor de vorm heb ik er twee opgezocht – een selfie en een foto van diezelfde avond:

    Vóór de pandemie leidde ik het leven van twintiger in de grote stad. Druk met werk, vrienden, sporten, etentjes, uitjes. Niet dat ik nou elke week nog in de kroeg te vinden was, integendeel, maar bij vlagen kón het. De foto hierboven is in TivoliVredenburg, bij de laatste Zer00s Heroes die ik voorlopig zou meemaken (maar daar had ik nog geen idee van). De selfie maakte ik een paar uur eerder, tijdens een heerlijke wijnavond met een collega.

    Inmiddels:

    • Ben ik een dertiger
    • Verhuisde ik van Utrecht naar een dorp in Gelderland
    • Heb ik een koophuis en een samenlevingscontract
    • Ontdekte ik dat ik ADHD heb (het voelt NOG STEEDS raar om dit te schrijven)
    • Heb ik m’n baan bij Einder opgezegd en ben voor mezelf begonnen
    • Zijn meerdere goede vrienden een gezinsleven aan het opbouwen

    Nogal wat verandering dus. Maar nog veel meer vond – en vindt – de verandering in mij plaats. Hoewel… welke verandering? Ik vind het moeilijk om er vandaag echt de vinger op te leggen. Lockdown geeft me het gevoel dat ik een beetje in een tunnel zit en dat maakt het moeilijk te onderscheiden welke gevoelens en ervaringen door de pandemie komen, en welke verschuivingen sowieso wel hadden plaatsgevonden.

    Het gaat namelijk een beetje alle kanten op.

    Soms voel ik me rustiger, meer at peace. Soms heb ik juist het gevoel dat ik almaar onzekerder word. Of was die onzekerheid er altijd al, maar is-ie nu minder gemaskeerd door positieve input en succeservaringen?

    Soms voel ik me verbonden met de mensen om me heen. Soms denk ik juist dat ik het allemaal altijd verkeerd zag en helemaal niet in staat ben tot diepe, werkelijke verbinding. Soms ben ik ON FIRE, blij met waar ik sta, soms kijk ik naar mezelf en zie een stuntelende weirdo.

    Ik heb het gevoel dat de mensen om me heen sneller en meer oordelen over elkaar. Of ben ik dat zélf? Een paar maanden geleden, herinner ik me, voelde ik me supersteady en lukte het me eindelijk om grenzen aan te geven tegenover vrienden. De laatste weken loop ik me weer de hele tijd te excuseren over van alles en komt kritiek knetterhard aan.

    Maar wat komt van mij, en wat wordt veroorzaakt door de pandemie? In welke verhoudingen?

    Ik kan alleen maar gissen. Maar als ik om me heen kijk, zie ik veel mensen worstelen. In lockdown 1 had ik al sterk het gevoel dat we hier niet voor gemaakt zijn, voor dit afgescheiden leven. Wij mensen horen dicht bij elkaar te zijn. Op eilandjes kwijnen we weg. En alle videoverbindingen ten spijt, via Teams ben je nooit écht verbonden.

    Dus misschien is dat wel het belangrijkste inzicht: hoezeer we sociale wezens zijn. Hoe we elkaar nodig hebben. Hoe gezond het is om in zo’n mensenmassa te staan, elkaars handen vast te houden, te knuffelen, van dichtbij diep in elkaars ogen te kijken.

    Of ligt ook dát gevoel vooral in mij?

    0