Vasthouden

In de Verenigde Staten, zo las ik in de krant, zijn nu meer mensen gestorven aan covid-19 dan er Amerikaanse soldaten stierven tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het is zo’n feitje dat me weer even doet beseffen dat het allemaal geen grapje is, die pandemie.

Weet je, ik slinger nogal heen en weer. Er zijn weken waarin de hele crisis bijna aan me voorbijgaat – natuurlijk, ik werk thuis en kan niet naar de winkel, maar binnen de perken gaat het leven door – en er zijn momenten waarop ik ineens wakker schrik.

Shit, we zitten hier écht middenin.

Aan de ene kant probeer ik niet te dicht op het nieuws te zitten, ik merk dat dat me onrustig en somber maakt. Tegelijkertijd, als ik me er té veel aan onttrek, word ik laconiek. Ach, één snelle knuffel kan best, we zien beide verder vrijwel niemand. Inderdaad, live afspreken werkt beter, laat ik dat maar doen, het is toch 1-op-1. En oh ja, blijven handen wassen, dat schiet er ook een beetje bij in.

Ik realiseer me dat het enigszins not done is om deze dingen toe te geven. En voor de duidelijkheid: het merendeel van de tijd ben ik een brave burger. Braver dan gemiddeld zelfs, denk ik, aangezien ik samenwoon met een huisarts – natuurlijk wil ik niet dat zijn kwetsbare patiënten ziek worden door mijn onvoorzichtigheid.

Dus ja, ik let goed op. Ik werk al bijna een jaar thuis, ga zo weinig mogelijk naar de supermarkt, en bij het minste flintertje keelpijn zeg ik alle afspraken af. Tweemaal deed ik een coronatest – ik was maar een mini-beetje snotterig, maar ja, je weet nooit. (Beide testen waren overigens negatief.) Ik zegde m’n familiebezoek naar Zweden tweemaal af, houd me aan de regel – pardon, het dringende advies – om maximaal 2 mensen 1 persoon per dag te ontvangen.

Na de aanscherping van woensdag veegde ik de sporadische leuke plannen die ik had uit m’n agenda. Geen weekendje met E en J, geen wijnclub-in-kleine-groepjes. Balen balen balen, niettemin, het is wat het is.

Maar als hier dan een kneiterdepressieve vriend op de bank zit, of een vriendin die niet meer weet waar ze het moet zoeken van eenzaamheid, denk ik maar één ding: jij moet gewoon even worden vastgehouden. Dus dan maak ik een uitzondering en doe ik dat.

Wat ik zo ingewikkeld vind, is hoe verschillend mensen hierin staan. Voor de een is corona nog nauwelijks werkelijkheid, of is het niet dragen van je mondkapje zelfs een daad van verzet. ‘Natuurlijk knuffel je die vriend’, zou zo iemand zeggen, ‘waarom zou je het níet doen?’ Anderen raakten sinds maart 2020 buiten hun partner niemand aan en zitten al maanden vrijwillig in min-of-meer quarantaine. Hen vertel ik liever niet over die sporadische overtreding van de anderhalvemeter-regel, vermoedend dat ze mijn gedrag als asociaal of roekeloos zullen bestempelen.

Het punt is, ik snap beide kanten. Ik kan me best voorstellen dat je, als in je omgeving nog nauwelijks iemand corona heeft gehad – of je zelf alleen lichte griepverschijnselen kreeg – je afvraagt waarom al deze heftige maatregelen worden ingesteld. Ik begrijp ook dat als je de overheid sowiesó al wantrouwde, deze situatie creepy en dystopisch aanvoelt.

En aan de andere kant krijg ik via B de achterkant van het medische circuit mee; zie ik hoe in no-time complete systemen worden opgetuigd om het aantal patiënten enigszins te managen, hoor ik schrijnende verhalen over coronadoden (nee, niet alleen tachtigplussers), bereiken me berichten over ziekenhuizen waarbij het nu allemaal wel érg krap wordt. Zie ik hoe de minister gelijk heeft als-ie zegt dat iedereen kei- en keihard werkt om de boel in de vakken te houden.

Pas op, waarschuwde Jaap van Dissel deze week, want eigenlijk zitten we al in pandemie nummer twee. Het oude coronavirus dooft uit en de nieuwe variant, het veel besmettelijker ‘Britse’ virus, neemt naar verwachting over een aantal weken de overhand. Nog steeds niet zo’n ramp, kan de criticus zeggen – maar moet je nagaan, we zitten mét deze draconische maatregelen al aan de top van wat de zorg dragen kan. En wat als het virus opnieuw muteert, en plots wél een stuk dodelijker wordt?

We moeten hier met z’n allen doorheen komen.
Met z’n allen moeten we het overleven.

In de eerste plaats door proberen te voorkomen dat het virus grip op ons krijgt, maar evengoed door elkaar er mentaal doorheen te slepen. Door, als morgen de avondklok ingaat, nog eens extra te denken aan de mensen die dan níet na de werkdag knus met hun partner en/of kinderen op de bank zitten. En die mensen dan gewoon even te bellen. Te sms’en, desnoods, of een kaartje te sturen.

Overdag samen een stukje te wandelen.
Of als het echt niet gaat: te vragen of ze een weekje willen komen logeren.

Want als deze hele lockdown me één ding leert, is het misschien wel dit: sociaal contact, da’s niet alleen leuk en gezellig. Nabijheid is een levensbehoefte.

1+

Publiek

Soms is het wel een gek idee hoor, dat iedereen hier zomaar mee kan lezen. Wat deel ik eigenlijk allemaal, denk ik dan plots, en snijd ik mezelf daar niet ontzettend mee in de vingers?

Daar komt bij dat ik telkens laveer tussen laagdrempelig van me af schrijven en kwaliteit leveren. Immers, als schrijver ben je zo goed als je laatste stuk. En dit mag dan een persoonlijk blog zijn; genoeg mensen uit m’n professionele leven komen hier inmiddels ook. Staat een blogpost vol kromme zinnen, spatiefouten en andere taal-ellende, dan straalt dat onvermijdelijk af op mij als communicatieprofessional.

Dat laatste geldt ook voor de inhoud. Dus is het wel handig dat ik schrijf over m’n ADHD? Is het misschien onverstandig om van alles te vertellen over de liefde? En zou het niet slimmer zijn om overpeinzingen over onzekerheid wat meer voor mezelf te houden?

Ja, wellicht. En toch kom ik telkens weer uit op een heldere, weloverwogen ‘nee’.
Ik geloof hier namelijk in.
Ik geloof in verhalen delen, in je kwetsbaar opstellen en de verbinding die dat teweeg brengt. En ik geloof dat je, door te leven naar je waarden, mensen aantrekt met wie je op één lijn zit. Concreet: als ik open durf te zijn, zijn anderen opener naar mij en krijg ik dus steeds meer van datgene wat ik graag wil en belangrijk vind.

Oké, dat betekent niet dat je jezelf moedwillig voor de leeuwen hoeft te werpen – en ik denk dus heus na over wát ik deel. Tegelijkertijd vind ik dat ik vertrouwen mag hebben.

Er zullen vast mensen afknappen op mijn blogs of video’s (‘jemig waar gaat dit over, weer zo’n navelstarende millennial’ / ‘wat een amateur-vlogger, dit zet je toch niet online?’). Misschien komen sommigen hier wel uit leedvermaak, of gluurt iemand uit m’n verleden stiekem mee om te kijken wat ik tegenwoordig uitspook. Je weet nooit.

Maar dat neemt niet weg dat ik moet doen wat mij te doen staat. En dat is schrijven. Júist ook persoonlijk en openbaar schrijven. Gedachten delen, verhalen vertellen, ideeën droppen. Zo nu en dan een video maken. Puzzelstukjes over de wereld uitstrooien en misschien zo nu en dan ergens een zaadje planten.

En inderdaad, dat is bij vlagen eng. Maar dat telkens weer op zoek gaan naar het kwetsbare in mij – en juist dat durven blootleggen – geeft paradoxaal genoeg enorm veel kracht.

Ik ben hier om te leren dat ik ruimte in mag nemen.
En weet je: als je iedereen tevreden wilt houden, blijft er geen greintje van je over.

1+

vrijdag & zaterdag

  • De nieuwste aflevering van Onbehaarde Apen luisteren tijdens m’n ochtendwandeling. Over dat het beeld van de (oer)man als jager nu toch echt – wetenschappelijk bewezen – de deur uit kan. “Een vondst in Peru zet het beeld van de jagende man en de zorgende vrouw op zijn kop. Hoe komt het dat we nog steeds denken in patriarchale termen? Hoe terecht is dat en hoe komen we er vanaf?
  • Even op pad voor een freelanceklus. Op pad! Een live-gesprek! Het deed me belachelijk goed.
  • Eten bij B’s broer. Zijn neefje en nichtje, wat lief en leuk en knuffelig zijn ze toch.
  • Dat M en A hierheen kwamen voor spelletjes, pizza en gezelligheid. Het was mega-fijn om in gezelschap te zijn en de tijd vloog.
  • Sneeuw! Een witte winterwereld, ik had niet gedacht dat dat nog zou gebeuren dit jaar.
  • De zelfgemaakte pizza’s van B die weer zo goddelijk waren. Misschien zelfs lekkerder dan die van O’Panuozzo… Inderdaad, dat zegt wat.
0

woensdag & donderdag

  • Mensen die spullen komen ophalen via Marktplaats. Hun blije gezichten én het lichtere gevoel dat ik heb als er weer wat de deur uit is. Dubbel fijn om dingen gratis weg te geven!
  • ‘s Middags even met een collega bellen en me daarna sociaal een tikje opgekikkerd voelen.
  • Dat A ‘s avonds spontaan kwam eten. Daarna samen een filmpje kijken op de bank en tot laat blijven praten, met ook B erbij. Mooie open en respectvolle gesprekken.
  • Wandelen in de ochtend. En vooral: dat dat nu al een paar weken goed gaat, elke dag 20-30 minuten wandelen zonder pijn. Ik wandel tegenwoordig op mijn hardloopschoenen (met steunzool erin) en dat lijkt verschil te maken!
  • Dat mijn spiraal is verwijderd door de gynaecoloog. Oké, het gebeuren zelf was geen pretje maar ik ben ZO BLIJ dat dat ding eruit is (en dat het niet alsnog later met een roesje moest).
  • Alweer een lekker recept maken uit het kookboek Bish Bash Bosh!, dit keer gepofte zoete aardappels met zwartebonen-guacamole. Voor herhaling vatbaar.

PS. Doe je ook mee met team Blokkie in de Ommetje-app? Download de app en gebruik teamcode KWWTL. #samenwandelen

0

maandag & dinsdag

  • In tien minuten (!) helemaal uitgeput worden door fysio M; even geleden dat ik zo de grenzen van mijn lijf voelde. Intens, maar lekker. Bij thuiskomst zo rozig dat ik zowaar een powernap deed (hallo down time!).
  • Een heel mooi groen vest vinden op Vinted. Precies mijn kleur en ik kon ‘m ook nog gewoon ophalen in Utrecht. Superblij mee.
  • Erachter komen dat de podcast Klimaattherapie een nieuw seizoen heeft. De eerste aflevering (Cecilia’s solopodcast) luisteren tijdens een avondwandeling en aan één stuk door herkenning vinden. Cecilia Adorée maakt deze podcast helemaal in haar eentje, zonder opdrachtgever. Ze heeft nu een Petje Af-pagina gemaakt waar je kunt doneren aan de podcast, vertelt ze aan het eind van de aflevering. Ik doneerde meteen 25 euro – deze podcast heeft me op veel terreinen verder gebracht.
  • Weer eens ontbijten met havermout uit de oven. Hmm, warme bak comfortfood is dat toch. Voordeel van de versie met zomerfruit is dat je altijd twee porties maakt; ook meteen ontbijt voor morgen!
  • Beginnen met het leegruimen van mijn Gmail-inbox. Duizend e-mails gooide ik weg. Ja, dat lees je goed Duizend. Nog eh, heel veel te gaan. ;-)
  • Na werktijd eerst naar m’n voorleeskindje en daarna eten bij vriendin A. De hele avond praten tot het ineens bijna middernacht was. Bij elkaar zijn, samen lachen en huilen.
0