Skip to content

Suushi. Posts

Hello, it’s me

Dus ik deelde voor het eerst een filmpje op Instagram, deze week. Een filmpje met mijn hoofd erop, welteverstaan. Echt veel had ik nog niet te vertellen, maar ineens dacht ik: misschien is dit goed. Leerzaam. Jezelf filmen terwijl je een beetje over dingen loopt te kletsen kun je immers zien als bewijs van hoe egocentrisch en individualistisch onze cultuur is geworden – je kunt het ook zien als er durven zijn.

En er durven zijn, dat is nog wel eens een dingetje bij mij. O, ik kan steeds beter spreken voor groepen (leve vier-presentaties-per-week-geven op m’n werk, de laatste tijd!), voel me minder vaak de awkward weirdo als ik met m’n huisgenootjes of vrienden van B ben, en kan – afhankelijk van mijn bui – best zelfverzekerd zijn over sommige dingen die ik doe en ben.

Ik kan schrijven. Ik kan hardlopen. Ik heb een gezond, sterk en mooi lichaam. Ik weet een beetje over wijn. Ik kan redelijk koken. Ik ben goed in dingen organiseren en mensen met elkaar verbinden. Ik ben goed in enorm genieten van dingen, zoals lekker eten of goede muziek. Ik onthoud datums heel precies (meestal totaal niet nuttig, soms wel leuk). Ik houd van progressieve rock. Ik word vaak blij van moderne kunst. Ik vind het belangrijk om open te zijn over wat er gebeurt in mijn leven – de leuke en de minder leuke dingen. Ik houd er enorm van als andere mensen dan ook doen, en je dan samen hele mooie pure gesprekken kunt voeren. Ik ben aan het leren om ruimte te geven aan mijn kwetsbaarheid. Ik ben best snel in leren pianospelen. Ik ben sowieso best snel in nieuwe dingen oppakken. Ik heb altijd weer nieuwe uitdagingen nodig, maar evengoed ruimte om bij te komen. Als ik iets wil, geef ik niet gauw op. Ik ben best leuk om een avond wijn mee te drinken. Soms kan ik enorm losgaan op de dansvloer.

(Tip: maak ook eens een lijstje van dingen die je kan en bent, en waar je blij mee bent. Doet je goed.) (En vraag het ook eens aan anderen: waar vind jij dat ik goed in ben?)

Maar er zijn, er staan, dat is wat anders. Daar bedoel ik mee: helemaal oké zijn met wie je bent. Met wat leuk aan je is, en ook met wat stom of onhandig of niet zo leuk aan je is. Er ook nog oké mee zijn, als andere mensen iets van jou niet oké vinden.

En ja, als je dan jezelf gaat filmen terwijl je verhaaltjes vertelt en meer dan 100 mensen kijken dat, dan ga je er wel staan. Dat is ook een beetje vragen om mensen-die-daar-iets-van-vinden, misschien. Tegelijkertijd denk ik: ga er maar staan, Susie. Vanavond in de sportschool, toen ik als afsluiting 20 minuutjes aan het fietsen was, keek ik wat video’s op YouTube. Al die mensen die daar hele verhalen houden over van alles en nog wat, die doen dat ook gewoon. Bij hen staat ook niet op hun voorhoofd WAT BEN IK EIGENLIJK AAN HET DOEN EN KAN IK DIT WEL, WIE BEN IK EIGENLIJK OM DIT TE ZEGGEN EN TE VINDEN.

Die mensen doen gewoon. Gáán.

Als ik hardloop doe ik ook gewoon. Als ik in m’n eentje thuis piano zit te spelen, doe ik gewoon. Als ik schrijf in mijn dagboek, doe ik gewoon. En als ik na een halve fles wijn een intens gesprek met iemand voer, doe ik gewoon. Op die momenten ben ik niet (of nauwelijks) meer bezig met of wat ik doe wel goed is. Of iemand me gaat bekritiseren. Of ik het anders of beter zou moeten doen.

Ik gun mezelf meer van die momenten. Ik gun het mezelf dat als ik over een tijdje weer zo’n presentatie geef op m’n werk, ik daar gewoon ga staan – niet onzeker en ook niet met een opgepoetst ego, maar gewoon, zo van: hoi, ik ben Susie, en ik kom hier even iets vertellen.

2 reacties

Dit was september

Jippie, de maandoverzichten zijn terug! Althans, dit is er eentje, ha. Laat ik jullie niet langer vervelen met intro-praatjes; dit was mijn september 2018.

TEN MILES
De maand begon goed met de hardloopwedstrijd waar ik de hele zomer naartoe had getraind: de Tilburg Ten Miles. Voor de tweede keer liep ik deze 16,1 kilometer door de stad waar ik (een beetje) opgroeide, samen met Eline, een collega van haar en haar vader. Onderweg werden we op verschillende plekken enthousiast door Elines moeder en vriend. Wat een feest!

Helaas waren de TTM ook het begin van een maand vol hardloopellende. Sinds m’n vakantie in Frankrijk begin augustus had ik al regelmatig last van mijn rechter enkel; een zeurende pijn, die vooral komt opzetten als ik een paar kilometer heb gelopen (tijdens de ten miles liep ik de laatste 10 kilometer met die pijn, oeps). Niets ernstigs, gelukkig, concludeerde de fysio. En ik besloot me maar te laten inspireren door de fantastische manier waarop Annemerel met haar (wel vrij ernstige) enkel-ellende omgaat, en niet langer door die pijn heen te lopen. Een maandje OneFit maar weer, en dat beviel me afgelopen weken behoorlijk prima!

GEK WIJF
B en ik hebben iets met Kovacs. Vorige zomer zagen we haar op Lowlands, terwijl we lagen te chillen in een hangmat, en sommige van haar nummers zijn een beetje, nou ja, onze nummers. Dus toen Sharon en haar band naar Tivoli kwamen, waren wij daar natuurlijk bij. Wat een knettergek wijf, zeg. En vooral: wát een stem. Ken je Kovacs niet? Luister vooral haar vorige album, Shades of Black.

TAARTJES EN WIJN
Mijn Eline heeft een nieuwe baan gescoord en zoiets moet je natuurlijk vieren. Normaal zeg ik dan altijd BUBBELS, maar ja, met een vriendinnetje dat geen alcohol drinkt schiet dat niet zo op. ;-) En misschien is taart nog wel een véél beter idee! Ik ging naar de Bakkerswinkel en haalde drie stukken: cheesecake met framboos en witte chocolade, lemon poppy-cake en een good old carrot cake. En we hadden vooral een hele fijne avond vol goede, open gesprekken.

Bij Jaap en Eva gingen B en ik gezellig een vrijdagavond spelletjes spelen. Bezzerwizzer, Dixit en een goede fles wijn (oké, twee). Over wijn gesproken: de Appie bij mij op de hoek ging opnieuw open na verbouwing, dus bij binnenkomst kregen alle klanten een glas prosecco in de hand geduwd. Niet echt een probleem natuurlijk, behalve misschien een beetje als je net uit je werk komt en al uren niet hebt gegeten.

 

KEIHARD WERKEN
Ja ja, met al die plaatjes van voedsel en drank zou je bijna denken dat ik niets anders doe in mijn leven. Integendeel! Hieronder zie je mijn vet serieuze gezicht op de ochtend dat ik en collega E. een belangrijke (en ietwat spannende) presentatie gaven. Die ging VET GOED, en sowieso gaan de presentaties die ik geef laatste tijd VET GOED, dus dat is top. (Dit schrijft iemand bij wie de gedáchte aan een presentatie geven vaak al klamme handjes veroorzaakte.)

Daarna hadden we natuurlijk taart verdiend.

En ja, daar rechts zie je mijn B op de foto, ook met taart, want we moesten nog een keer naar Bond & Smolders. Volgens mij was dit de maand van de taartjes. Oké, wie houd ik eigenlijk voor de gek? Elke maand is de maand van de taartjes.

DICHTBIJE MENSEN
B en ik gingen ook nog eten bij Annemiek en Eef – oude vrienden van m’n moeder en eigenlijk een beetje mijn ‘derde paar ouders’ – en dat was fijn. Daarvoor waaiden we nog even uit aan het strand. Nodig, want het was zo’n zondag waarop mijn hoofd een beetje overliep. Note to self: ga even naar buiten!

Dan iets anders. Gek toch, hoe je met sommige mensen zo’n verbondenheid voelt terwijl je hen helemaal niet vaak ziet. Ik ging een avondje bijkletsen met vriendinnetje M, die ik jaren geleden leerde kennen via mijn blog. Volgens mij is het aantal keren dat we elkaar ‘live’ zagen nog steeds op twee handen te tellen. En toch voelt ze zó dichtbij. Trouwens, ze kan ook superlekker koken, zoals je op de rechter foto ziet.

JAPANNER AAN DE KADE
Sinds kort zit er een nieuwe Japanner in de stad. Aan de Oosterkade – voor de Utrechtkenner: op de plek waar eerst restaurant Vaartsche Rijn zat – huist nu Don Kounosuke, een ‘fine dining’ concept. Dat je echt een keer moet uitproberen. B nam mij er mee heen op een zondagavond waarop we geen zin hadden om te koken. Dat bleek een goed plan. En ja, zoals je ziet was ik nog steeds een matige vegetariër deze maand.

MELODIEUZE PROGROCK
Natuurlijk was er nog véél meer deze maand. Een tripje naar IKEA bijvoorbeeld, waar ik Lars de Grote IJsbeer vond, een dagje Amsterdam, wat avondjes zweten bij de Workout hier aan de Oudegracht en de ontdekking dat escape games die je aan de keukentafel kunt doen écht heel gaaf zijn. Voor al die dingen (en meer) moet je me maar volgen op Instagram.

Ik eindig deze blogpost graag met een wel heel prettig concert, zaterdagavond in de Melkweg. The Pineapple Thief is mijn (onze, als ik ook voor B spreek, maar spreken in termen van ‘ons’ klinkt zo klef) nieuwste ontdekking op progrock-gebied. Liefhebbers van Porcupine Tree, andere Steven Wilson-projecten en vergelijkbare muziek zullen dit ook erg fijn vinden. Hun nieuwste album Dissolution kreeg onlangs in de Volkskrant 4 sterren. Het is overigens, zoals ik in een andere review las, ‘een grote inteelt’ in de prog-wereld, want de voormalige drummer van Porcupine Tree is nu vast bandlid van The Pineapple Thier – maar dat terzijde.

Goed, de ananasdief was een cadeautje van B voor mijn verjaardag. En dus aten we ‘s middags voordat we naar het concert gingen, jawel, taartjes. Maar het concert was dus erg fijn. Benieuwd naar hoe dat klinkt? Zoek op Spotify vooral maar eens de nummers In Exile, Threatening War en The Final Thing on my Mind.

Ja, daar word ik wel een blije Suusie van.

  

Laat een reactie achter

Voluit leven

Op Instagram deelde ik gisteren de eerste twee pagina’s uit een boek waar ik net in begonnen ben. Voluit leven, heet het, en volgens mij heb ik nog nooit zo veel reacties kregen op een story. Niet gek eigenlijk, want het heeft een boodschap die ingaat tegen veel van wat we zien en leren in deze maatschappij.

De auteurs verwoorden hun boodschap enorm treffend, dus ik denk dat je het beste zelf de eerste twee pagina’s kunt lezen:

 

Wie wel eens mindfulness en/of zelfcompassie beoefent, bekend is met boeddhisme en spiritualiteit of zelfhulpboeken leest, herkent deze denkgang misschien wel. Leren aanvaarden, voelen, dingen doorleven in plaats van vermijden, dat gaat je uiteindelijk verder brengen. Terwijl we toch met z’n allen enorm aan het zoeken zijn naar die ‘truc’ om gelukkig te leven.

Ja, dacht ik toen ik dit las. Ja, ja, ja. Niet dat ik er trouwens altijd naar handel. Ik kan inmiddels wel wéten dat het niet helpt om emoties en vervelende dingen weg te stoppen, mijn neiging om dat te doen is er natuurlijk nog evengoed. Ik zie het mezelf regelmatig doen, dat vermijden van pijn, of denken dat er wat ‘mis’ is als iets tegenvalt. Wie niet? Het is menselijk. En niet voor niets ga ik komende maanden samen met m’n therapeute met dit boek aan de slag.

HET HOORT ERBIJ
Toch begin ik me af te vragen in hoeverre we überhaupt doorhebben, dát we zo doordrenkt zijn van die overtuiging van maakbaarheid en dat streven naar continu gelukkig zijn, altijd gave dingen doen, ons steeds maar goed voelen. En: het een probleem vinden of zelfs in paniek raken, als dat even niet zo is. Na m’n post van gisteren vroeg mijn huisgenootje of ik haar de pagina’s wilde sturen; ze wilde ze laten lezen aan haar vriend. O, zei die, “dus het is niet altijd leuk en dat hoort er gewoon bij. Interessante kijk.”

Kortom, het klonk als ‘nieuw’ voor hem. Misschien is het wel nieuw voor veel van ons. Het is in elk geval relatief nieuw voor mij. Nog maar anderhalf jaar geleden besloot ik eindelijk, na 20 jaar, het oude verdriet van de scheiding van m’n ouders onder ogen te zien. Ja, ook ik was ontzettend goed in hard rennen en dansen door het leven, in almaar meer en beter willen, in m’n onrust ontwijken, in denken dat er iets ‘mis’ was als ik me ergens vervelend of ongemakkelijk over voelde. Nog maar kort besef ik dat ik me best rot mag voelen dat mijn moeder geëmigreerd is naar Zweden, ook al ben ik écht blij voor haar. En nog maar pas lukt het me om me écht kwetsbaar te tonen en te huilen bij goede vrienden. Toe te geven dat ik in de war ben, of troost nodig heb.

Reacties als die van de vriend van m’n huisgenoot zijn precies de reden dat ik deze dingen deel. Ook al heb ik soms het idee dat mensen daardoor denken dat het ‘niet zo goed met me gaat’. (Waarom zou ik anders immers een psycholoog nodig hebben?) Maar misschien is dat mijn eigen invulling – net als dat ik de neiging heb haastig te zeggen “dat het gewoon goed met me gaat hoor, het juist interessant is om met diepere lagen van mezelf aan de slag te zijn, super leerzaam en zo, top, alles”.

Ben ik blijkbaar ergens toch bang dat mensen me als ‘minder’ zien. Minder sterk, veerkrachtig, wat dan ook. Terwijl ik ervan overtuigd ben dat aan jezelf werken alleen maar supernuttig is.

EN/EN
Hoe dan ook: ik denk dat het belangrijk is, dat we hierover praten. Dat het normaler wordt om je af en toe een tijdje niet goed te voelen. Dat we opener worden over de shit in onze relaties, zoals Esther Perel onlangs bij Zomergasten betoogde. Dat we leren dat als er iets niet goed gaat in ons leven, het niet onze (of iemands) schuld is. Dat we niet falen. Dat je relatie niet mislukt is als je soms naar je geliefde kijkt en denkt: “ugh, you’re still here“. Dat het normáál is om verdriet te hebben om dingen – ook als je rationeel hebt bedacht dat het niet nodig is om verdrietig te zijn. Dat je soms een kutdag hebt op je werk. Of een kutperiode. Dat dat er – tot op zekere hoogte natuurlijk – gewoon bij hoort.

Voluit leven is, zeggen de auteurs van het boek, is positieve én negatieve emoties ervaren. Geluk én lijden. “Het is leven vanuit en/en. En we zijn somber, gespannen, onzeker, en we doen intussen toch wat we belangrijk vinden.”

Nu ik dit schrijf, besef ik dat het inderdaad echt kan samengaan. Ik ga goed op mijn werk de laatste tijd, en ik schrijf dit terwijl ik twee dagen weekend zonder afspraken voor me heb liggen. Dat vooruitzicht vind ik fantastisch: lekker op de bank met een boek, De Sims 3, een reep chocola, thee, misschien nog wel in bad, even naar de sportschool, struinen door de bieb, of ergens een taartje eten, vooral precies wat ik op dat moment wil. Leven.

Tegelijkertijd hebben B en ik best moeilijke weken, waarin we tegen onze beider ‘ingewikkeldheden’ aan lopen, we samen een nieuwe balans moeten vinden. Ook leven. En we zijn óók gisteren gezellig naar IKEA geweest, bestelden Thais, kropen op de bank voor een aflevering Band of Brothers. Kortom, het is er allemaal, en antwoorden of panklare oplossingen zijn er vaak niet. Lekker optimistisch hè ;-) Dus ik zou zeggen, laten we elkaar vooral een beetje helpen onderweg.

2 reacties