Optreden

Gisteravond speelde ik voor het eerst piano voor publiek. Mijn goede vriend J was jarig en hij organiseert elk jaar – tegenwoordig samen met z’n vriendin, nee, verloofde! – een open podium-avond. Zelf maakt J graag en veel muziek. Akoestische gitaar, mondharmonica, mandoline, zang, in bandjes en met vrienden die dan ook gitaarspelen, zingen of een combinatie daarvan. Kortom, genoeg enthousiastelingen op zo’n avond die graag een paar optredens verzorgen. Ook wie geen instrument speelt mag bijdragen – met een gedicht, verhaal of wat dan ook.

Zes jaar geleden was ik voor het eerst bij dit festijn. En, zo bedacht ik me gisteren met een glas grüner veltliner in de hand (‘we hebben kleine onbreekbare glaasjes vanavond, maar ik weet dat jij heel blij wordt van een echt wijnglas’, had J een paar minuten eerder gezegd en pakte er één uit de kast), het is mooi om te zien hoe de muziekfeestjes door de jaren heen veranderen.

Op die eerste feestjes stonden we met z’n allen in J’s studentenkamer, met zo veel mensen dat het nauwelijks paste. Nu stonden we met z’n allen in J en E’s ruime woonkamer in Lombok, met zo veel mensen dat het nauwelijks paste. Destijds was het geluid geregeld met één microfoon en een kleine versterker, nu stond de professionele band-apparatuur opgesteld, met allerlei kasten, kabels, knoppen en twee speakers op palen.

In al die jaren valt een vaste kern aanwezige te ontwaren, worden we allemaal natuurlijk langzaam ouder. Nieuwe partners en vrienden-van-vrienden schuiven aan, van sommige vrouwen weet ik dat ze een kind kregen. Was de avond destijds één groot drankgelag, de gastheer voorop, gisteravond stonden op de sta-tafels vooral lege flesjes Jever Fun, was de ijsthee eerder op dan de wijn en gingen sommigen voor het einde van het laatste optreden alweer huiswaarts – de plicht roept, de oppas wacht.

Daar ging ik dus spelen. E’s digitale piano staat boven in de studeerkamer, naar beneden slepen was geen optie en dus werd het een intieme luistersessie, mensen zaten op haar bureau en ervoor op de grond, tot ver in de smalle gang en het trappenhuis. “Hoi, ik ben Suus”, zei ik, “en jullie zijn mijn eerste piano-publiek.”

Ik speelde Le Moulin van Yann Tiersen en daarna Stella del Mattino van Ludovico Einaudi, en hoewel m’n klamme handjes trilden, ging het verrassend goed. In de aanloop naar dit moment had ik vooral geprobeerd mezelf niet te veel druk op te leggen; het hoeft niet perfect, redelijk is mooi genoeg, en zoals J al zei, ‘het publiek is enorm makkelijk, vinden alles mooi, niets om je zorgen over te maken’.

Bovendien denk ik: ik wil elke kans aangrijpen om voor mensen te spelen, zodat dat minder spannend wordt.

Tweemaal kreeg ik enthousiast applaus. De rest van de avond kon ik ontspannen, luisteren naar de andere muzikanten, waaronder mijn B die met Questa Notte de sterren van de hemel speelde, en J’s band, die dit jaar gewoon nóg strakker is gaan spelen. Rond middernacht, ik had haar net gedag gekust in de keuken, gaf E (die zelf ruim twintig jaar piano speelt) me zelfs een enorm compliment waar ik nog steeds van na-glim.

Ja, ik geloof dat ik dit gewoon volgend jaar weer ga doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.