Open en vrij

Dus op 31 juli was het plan: 30 dagen elke dag yoga doen. Maakt niet uit wát of hoe lang, gewoon elke dag even de mat op.

Het is nu 15 september en ik yoga nog steeds dagelijks. Elke ochtend is dat het eerste wat ik doe in de ochtend. Ik schreeuw het nog net niet van de daken: yoga doet me zo, zó goed.

Want de yoga-flow brengt meer veranderingen met zich mee.

Al een paar dagen na het begin van de challenge besloot ik toegevoegde suikers tijdelijk uit m’n dieet te schrappen. Ook bij wijze van experiment: ik was geïnspireerd door voedingscoach Lieke de Bever, die op Instagram als @topfitsuikervrij mensen met hun neus op de feiten drukt.

Suiker zit tegenwoordig in héél veel van onze voeding en het heeft stiekem veel effect op hoe je je voelt. Op een van de checklists die Lieke deelde, kon ik een heleboel symptomen afvinken: energiedips, een constante trek in zoet, vaak een opgeblazen buik, brain fog, mood swings, hangry, altijd na het eten wat zoets willen, cravings naar chocola en taart, PMS-klachten…

Bovendien had ik al weleens gelezen dat suiker ADHD-klachten kan veroorzaken of verergeren (maar die informatie had ik weggedrukt in een hoekje van m’n brein).

Intussen zat ik op een punt waarop ik vrijwel de hele dag door dingen met suiker at. Nee, misschien niet overdreven veel als je het vergelijkt met de rest van Nederland. Ik had nog steeds een gezonde basis als eetpatroon – veel vers, volkoren, grotendeels plantaardig.

Maar zeker toen ik het in het voorjaar zo druk had met werk, was er een tijd waarin ik nauwelijks een uur na het ontbijt al aan de melkchocolade zat. ‘Zodat ik me beter kan concentreren’, maakte ik mezelf wijs. Ik lunchte soms met taart. Had meteen na het avondeten alweer zin in een snackje. Zat onderweg in de trein regelmatig met zo’n grote triple-chocolate-cookie. De repen BonBonBloc witte praline waren bijna niet aan te slepen.

(Sterker nog: toen ik erachter kwam dat m’n favoriete chocola niet leverbaar was, heb ik stad en land afgezocht en uiteindelijk de volledige voorraad van de Spar in Nijmegen – 5 repen van 200 gram – opgekocht. En ik overwoog serieus om Cote d’Or te mailen met de vraag waarom de chocola er niet was en wanneer de wittepralinerepen weer in de winkel zouden liggen. Hoezo verslaafd gedrag?!)

‘Maar Suus, wat maakt dat nou uit joh, jij kunt het toch hebben?’

True, ik werd er niet dik van. Gevalletje geluk en goeie genen, denk ik. En ik vermoed dat het grotendeels biologische eten dat ik als kind kreeg ook veel goeds heeft gedaan voor het microbioom in m’n darmen. Maar aan de binnenkant heeft suiker ook op mij natuurlijk impact. En die giga-pieken en -dalen in mijn bloedsuikerspiegel merkte ik wel degelijk.

Ergens diep vanbinnen wist ik dat het interessant was om af te kicken van suikers. Gewoon, om te kijken wat het zou doen. Ja, ik, de taartjes-liefhebber. ;-)

En dus gooide ik de pot Nutella in de prullenpak, deed de hagelslag de deur uit en borg de BonBonBloc ver op in een hoekje van de kast.

Ik ging cold turkey, nou ja bijna, op de laatste dag van de vakantie in Zweden at ik toch één kaneelbroodje. Ik at toen al bijna 3 weken suikervrij en eerlijk? Ik vond het broodje te zoet.

Hetzelfde overkwam me met de appeltaart die ik eind augustus voorgeschoteld kreeg. Vreemde gewaarwording dat ik het liefst de stukjes appel eraf had gegeten om de rest te laten liggen…

Ja, dat suikervrij-project was – nee, is – een groot succes. Onderweg leerde ik van alles:

  • Ik moet gewoon best veel eten op een dag. Mijn lijf heeft volop brandstof nodig, en da’s misschien ook een reden dat ik vaak naar zoet greep. Ik bedoel, na 4 boterhammen als lunch ‘vond’ ik vaak dat ik wel genoeg had gegeten. Dus dan schakelde ik maar over op wat ‘lekkers’. Hetzelfde in de avond: dan kreeg ik trek en kwam het niet in me op om gewoon nog wat voedzaams te eten, de maaltijden waren immers al voorbij. Nu smeer ik gerust om 22 uur nog een boterham met pindakaas als ik trek krijg.
  • Mijn lijf voelt stukken rustiger, mijn hoofd minder opgefokt. Ik eet niet suikervrij omdat ik mezelf dat opleg. Het voelt prettiger.
  • Ik zit meer ‘in mijn lichaam’ en kan me makkelijker verbinden met m’n gevoel. Hier heeft de yoga natuurlijk ook flinke impact. Het is een gouden combo!
  • Soms heb ik nog wel mentale cravings naar ‘iets lekkers’. Steeds sterker besef ik dat er dan eigenlijk ‘honger’ is naar wat anders: troost, ontspanning, ongemak wegnemen. Hier op dat moment mee gaan zitten is nog vaak moeilijk (soms kies ik voor de zak naturel chips ;-)), maar na ruim 6 weken begint het gevoel steeds helderder te worden dat ik hier wat mee kan doen.
  • Wat zit er in ontzettend veel dingen suiker, zeg. Niet alleen in zoete snacks maar ook in supermarkt-hummus, aardappelkroketjes, bijna alle mayonaise (er is wel suikervrije gelukkig en die is nog lekker ook), veel soorten chips, veel vleesvervangers (daar zit vaak dextrose en/of maltodextrine in, verkapte vormen van suiker) en vegan worstenbroodjes (helaas).
  • Gelukkig blijft er meer dan genoeg over. Olijven als snack bijvoorbeeld, of pistachenootjes. En de schnitzel van de Vegetarische Slager is bijvoorbeeld wel suikervrij!
  • Af en toe mis ik het om taart te eten. Niet de taart zelf, maar gewoon de activiteit van ‘naar een leuk koffietentje gaan en taart eten’. Bedenk nu dat ik natuurlijk alsnog naar koffietentjes kan gaan. ;-)
  • Dingen krijgen steeds meer smaak. Tomaatjes bijvoorbeeld, wat zijn die heerlijk zoet. <3
  • Ik houd ook ineens van meloen, een fruitsoort die ik altijd wat matigjes vond.
  • En ik kan tegenwoordig zonder cravings toekijken terwijl andere mensen zoete dingen eten.

En alsof het zo moest zijn, werd me zaterdag tijdens het laatste Pad van de Priesteres-weekend gevraagd om suikervrij te eten tot onze reis naar Engeland, volgende week. Ha! Piece of cake, of nou ja, niet dus. ;-)

Ik heb het gevoel dat de twee veranderingen die ik deze zomer aanbracht – dagelijks yoga en suikervrij eten – elkaar versterken. Beide maken me rustiger en verankeren me in m’n lijf. Door yoga krijg ik letterlijk meer ademruimte (m’n lijf zit minder vast) en zonder suiker voelt het kalmer en relaxter om contact te maken met mijn basis.

Eindelijk heb ik het gevoel dat ik begin te komen waar ik al jaren heen wil: een plek waar mijn eigen lichaam steeds veiliger, zekerder en gegronder voelt. Het Pad van de Priesteres, de individuele sessies lichaamswerk die ik sinds begin dit jaar doe, en nu deze twee dingen, ze horen allemaal bij een tendens richting meer bewustwording en aanwezig zijn.

Wil dat zeggen dat dit áltijd lukt?
Nee. Nog steeds schiet ik er soms ‘uit’.
Maar dat is oké. Want steeds beter ken ik ook weer de weg terug.

En dat is me heel veel waard.

1+

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.