Misschien is het niet normaal

Mag ik even wat ongenuanceerds zeggen?

Ik heb hier vaak gedachten over de laatste tijd, maar aarzel ook om erover te schrijven, want ja, zo’n onderwerp waar iedereen al wel een mening over heeft.

Maar dit dus: wat verwachten we tegenwoordig veel van jonge ouders.
Én wat verwachten we – als jonge ouders – veel van onszelf.

Kijk, ik ben natuurlijk zzp’er en ik heb de luxe dat ik mijn werk redelijk kan indelen zoals ik dat wil. Weliswaar heb ik te maken met de agenda’s van opdrachtgevers, wat bijvoorbeeld betekent dat projecten zelden starten op de dag waarop ze gepland staan (lees: bijna alles loopt bijna altijd uit). En ik heb regelmatig afspraken waarvoor ik de deur uit moet.

Maar verder heb ik behoorlijk veel vrijheid:

  • Ik kan kiezen hoeveel uren werk ik inplan. (Mits er voldoende projecten op me afkomen natuurlijk, maar dat is vrijwel altijd zo.)
  • Ik kan 3 dagen per week werken en daarmee genoeg verdienen om rond te komen.
  • En ik heb dus werk dat – enigszins – haalbaar is om in 3 dagen te doen.
  • Ik kan besluiten om ’s morgens wat rustiger op te starten, als dat zo uitkomt.
  • Rondom m’n zwangerschap kon ik ervoor kiezen om langer verlof te nemen dan in Nederland gebruikelijk is – zowel vóór de geboorte van kleine M als erna. Moest ik natuurlijk wel voor sparen, maar het kon.
  • Ik kan kolven onder werktijd, ook nu kleine M ruim 9 maanden oud is. Niemand die hier wat van vindt of een probleem van maakt, ik hoef me nergens ‘schuldig’ over te voelen.
  • Ik kan op werkdagen tussendoor even naar de kapper gaan, of naar de fysio, of een sessie plannen met m’n coach. Of ik ga midden op de dag een halfuurtje zwemmen, yoga doen of op de crosstrainer. Voor al deze momenten hoef ik geen oppas te regelen, want mijn dochter is al bij de opvang.
  • Of ik doe een paar boodschappen. Of ik stop wat eerder met werken om vast te beginnen aan het avondeten, als we eters krijgen. (Keerzijde: regelmatig werk ik op vrije dagen of in de avond een paar uurtjes extra, om deadlines te halen.)
  • En tot slot, zeker niet onbelangrijk: ik heb een man die óók eigen baas is en ook 3 à 4 dagen werkt, waardoor we de zorg voor onze dochter gelijkwaardig verdelen.

Van al deze vrijheden ben ik me ontzettend bewust. Het voelt enorm luxe. Bijna alsof ik aan het ‘cheaten’ ben, soms. Want dan denk ik aan al die andere jonge ouders, die deze vrijheden niet hebben, en het ook maar allemaal moeten zien te bolwerken.

Dan denk ik: jeetje, hoe dóén al die vaders en moeders dit die gewoon in loondienst zijn, allebei minimaal 4 dagen per week werken?

Ik denk aan leraren die elke ochtend om half 9 voor de klas moeten staan, ook als ze die nacht nauwelijks hebben geslapen. Aan zorgmedewerkers wier dienst klokslag 8 uur begint, ongeacht hoe chaotisch de ochtend thuis verliep. Aan directeuren met tig zakelijke verantwoordelijkheden om te dragen naast hun gezin.

(Interessante side note: ik denk bij al deze voorbeelden vooral aan vrouwen in deze functies, wat stereotyperend van mijn brein zeg. Of veelzeggend?)

Tegelijkertijd vind ik het stom: dat mijn situatie als ‘luxe’ voelt. Dat ik me bijna schuldig voel over mijn ‘bevoorrechte’ positie.
Waarom hebben we een samenleving waarin het zo normaal is geworden, beide ouders die (bijna) fulltime werken en daarnaast een heel gezin plus huishouden runnen?

Misschien is dat wel helemaal niet normaal.
Misschien is het wel helemaal niet haalbaar.
Misschien is het niet vreemd dat er zoveel dertigers met een burn-out thuiszitten.

Vragen we niet iets dat onmogelijk is?

Afgelopen 3 weken was mijn eigen agenda topdruk. Iets té, eigenlijk – want ja, zo gaat het dus, niet alles valt helemaal te plannen in mijn vak. En da’s dan weer het ‘nadeel’ van zzp’er zijn, je moet het dan toch maar allemaal zelf zien te fixen, niemand aan wie je het even kunt overdragen.

Dus ik werkte een paar dagen extra. En een paar avonden.
(Dit kon, doordat B deze maand juist wat meer vrij was – hij was dus al deze momenten extra thuis met kleine M, terwijl ik me opsloot in de werkkamer. Opnieuw: dankzij ons zzp-werk.)

En dan merk ik, hoe snel dit de hele boel uit balans trekt. Ik voel me aan beide kanten tekortschieten: nét te weinig rust voor m’n schrijfwerk, ook te weinig tijd met mijn dochter. En het huishouden moet overal nog tussendoor gepropt. Gezonde maaltijden bedenken, boodschappen doen, koken, stofzuigen, opruimen, opruimen, opruimen, de tuin bijhouden, de lijst is eindeloos. Nou ja, ik schreef er onlangs al over.

Gelukkig zijn de nachten afgelopen week weer stukken beter (fingers crossed), dat scheelt een boel, maar niettemin voel ik aan alles: dit is geen gezonde balans.

Ik voel mijn lichaam in de kramp schieten. De stress jaagt door m’n borstkas. Ik ga yoga skippen, sla sportmomenten over. Grijp weer naar suikerrijke snacks. Kortom, de zelfzorg keldert.

In mijn geval is deze situatie tijdelijk, maar daardoor denk ik des te meer: jeetje, hoe is dit als je structureel géén (of veel minder) eigen regie hebt over je werkagenda? Als je bent overgeleverd aan de cultuur en gewoonten van de organisatie waar je werkt, als je bijna wordt gedwongen om mee te rennen in de rat race van het bedrijfsleven – omdat je anders de rekeningen niet kunt betalen?

Ik denk dat het ouderschap dan ontiegelijk veel zwaarder is. Tel daarbij op dat heel veel moeders en vaders in Nederland het (bijna) allemaal alleen moeten doen, zonder familie of vrienden dichtbij die af en toe de kinderen opvangen…

Jeetje, mensen, waar zijn we eigenlijk mee bezig.

Dit moet toch anders kunnen?

(Beeld: Pexels/Pixabay)


Geplaatst

in

door

Tags:

Reacties

Eén reactie op “Misschien is het niet normaal”

  1. Fem

    Ja. Dit is ook niet te doen. Niet met 1 kind, laat staan met 3 (1 baby en 2 met zwemleasen, kinderfeestjes, speeldates etc). Mijn man is zzp”er, dus die vangt veel op, maar mijn zorgfunctie leent zich niet voor meegaan in de chaos, boodschappen, wasjes en sportmomenten tussendoor. Dus dat resulteert exact in wat jij beschrijft: geen ontbijt voor mama, geen sporten meer, makkelijke en minder gezonde maaltijden en de wasmanden die uitpuilen. Doorbikkelen, overprikkeld thuiskomen na een te drukke werkdag en dan nóg een dagtaak hebben. Maar ik weet ook, dat wordt weer beter. Functioneren op slaaptekort went, en een baby heeft je non-stop nodig, maar een peuter kan af en toe even een filmpje kijken. En laat ik makkelijker extra achter op de opvang of bij een oppasmeisje.

    Maar ik verzuchtte deze week meer dan eens tegen mijn man: zullen we in een community gaan wonen? Zo’n mini-dorpje waar iedereen elkaar helpt. Want for sure…it takes a village to raise a child. En die village, die bestaat niet meer. :-(

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.