Dit las ik in mei: over cavia’s, journalisten en Bobbi Eden

Sinds kort heb ik weer een abonnement op de bieb. Tot m’n achttiende (ofwel: zo lang het gratis was) kwam ik daar regelmatig, maar toen ik ging studeren vond ik 40-50 euro per jaar toch wat veel geld.

Nu denk ik: what was I thinking? 

Ik word ontzettend blij van de bieb. Net een boekhandel, met als verschil dat je ALLES gratis mee mag nemen. Hoe geweldig is dat? Bovendien is er sinds 2008 (toen ik er zo’n beetje voor het laatst kwam) een hoop veranderd. Daarover binnenkort meer in een apart bieb-blogje.

Dat je via de bieb zo makkelijk nieuwe boeken kunt ‘uitproberen’, heeft als voordeel dat ik nu van alles lees waar ik anders misschien niet voor gekozen zou hebben. Als in: ik geef alleen 20 euro of meer uit aan een boek dat ik echt graag wil hebben, niet aan een boek dat me alleen even een momentje nieuwsgierig maakt.

Deze maand las ik dus drie zeer uiteenlopende boeken. En dit vond ik ervan:

Paulien Cornelisse – De verwarde cavia ****

9200000057564881Een ‘sprinter’ was het bij de bieb, wat betekent dat ik een week de tijd had om het boek te lezen, voor het terug moest. Dat bleek geen enkel probleem: De verwarde cavia is een licht boekje dat je zo in een paar uurtjes treinen weg leest.

De verwarde cavia gaat dus over, uh ja, een cavia. Een echte. Hoewel, eigenlijk gaat het gewoon over ongemakkelijke sociale interacties op kantoor. Ik las laatst al een interview met Paulien Cornelisse in Volkskrant Magazine waarin natuurlijk ook werd verwezen naar haar nieuwe boek (interview door Sara Berkeljon is ook het lezen waard).

Goed die cavia dus. Daar moest ik best even aan wennen, ha. Sterker nog: tot halverwege het boek (en eigenlijk nog steeds) snap ik niet of het nu om een échte cavia gaat, of dat het een absurdistische metafoor is. (Ongetwijfeld dat laatste want ja hè, een pratende cavia op kantoor?!)

Then again: het boekje blijft me wel bij, misschien omdat het die factor absurditeit heeft. En zeker voor wie zelf dagelijks in de kantoortuin vertoeft, is het ontzettend herkenbaar, zag ik al toen Tom het boekje oppakte en de eerste paar hoofdstukken grinnikend las.

En aan het eind van het boek concludeerde ik: ik ben toch wel van die cavia gaan houden.

yolan-witterholt-de-journalist-als-zzperYolan Witterholt – De journalist als zzp’er ****

Van belastingregels tot ideeën pitchen en van tot ‘wat moet er op mijn website’. Met inspirerende ervaringsverhalen van collega-journalisten. Ofwel: een ontzettend handig en acuteel boek (eerste druk, juli 2015) voor elke freelance journalist.

Ik las dit boek net toen ik min of meer besloten had voorlopig alleen te blijven freelancen. Een paar dagen later veranderde dat volledig, maar dat terzijde. ;)

Toegankelijk geschreven, vol nuttige informatie en logisch ingedeeld. Dit boek verduidelijkt, geeft tips en stelt gerust. Must-have dus als je freelance schrijver bent!

Bobbi Eden – Het openhartige verhaal van Nederlands meest succesvolle pornoster ***

O haha, Suus las een boek over porno. Ja. En schrijft daar dan weer over, want hé laten we niet zo preuts doen.

Wist je dat veel pornoactrices een spons (!) inbrengen tijdens hun werk? Ik in elk geval niet. Toch is dit boek méér dan een boek over de industrie.

het-openhartige-verhaal-van-nederlands-meest-succesvolle-pornoster-bobbi-eden-boek-cover-9789038899831Het begint een persoonlijk verhaal: de vader van Priscilla (Bobbi’s echte naam) was alcoholist. Ze schrijft over de problemen in haar gezin, hoe ze al vroeg samen ging wonen met haar eerste vriend, haar eerste (half)naaktshoots als 16-jarig meisje en hoe ze zo langzaam het wereldje in rolde. Het is, en dat verrast misschien, een heel positief verhaal.

Vooruit, goed geschreven is het boek niet. Op een gegeven moment kon ik me (net als een lezer die reviewde op Bol.com) toch niet helemaal aan de indruk onttrekken dat ik een reclamepraatje voor haar website aan het lezen was.

Dat neemt niet weg ik het in een paar uur uitlas. Het grootste deel van het verhaal geeft toch een intrigerend inkijkje geeft in een wereld waar alle buitenstaanders hard – en vaak oppervlakkig – over oordelen. Daarom: best verrijkend.

 

 

 

Lekker eten in Utrecht: dineren in de watertoren

Sinds ik een jaar geleden voor het eerst hoorde over ‘het restaurant in de watertoren’, wilde ik naar WT Urban Café & Kitchen. Al helemaal toen één van mijn AD-collega’s er was geweest: zo stampvol, zei hij, dat je twee maanden van tevoren een tafeltje moet boeken.

Duidelijk: dat moest ik meemaken.

Begin mei gingen we in Tolsteeg wonen, om de hoek bij de watertoren. Nu keek ik elke dag uit op die toren, met in de top het mysterieuze restaurant dat in mijn hoofd al bijna mythische proporties aannam.

Maar hé, als freelancer in betweeen opdrachtgevers ga je niet zomaar >50 euro p.p. uitgeven aan een avondje uit. ‘Zodra ik weer voltijd wérk heb’, beloofde ik Tom, ‘neem ik je mee.’

Dus deze week was het zover! (JA, ik heb werk en JA het is geweldig, ik vertel er gauw meer over, maar niet vandaag.)

1050_groot
De watertoren. (Foto: Architectuurbureau.nl)
12107913_940359312699610_931949258202231152_n-225x300
Deze foto is gemaakt vanuit een hijskraan in de buurt. (Foto: Bouwbedrijf Stokkers)
watertoren4
Laatste 3 foto’s (c) WT Urban Cafe & Kitchen

watertoren3 watertoren2

‘Het is een beetje de Eiffeltoren, maar dan voor Utrecht’, zei Tom toen we op de verjaardag van Joyce waren en hij ook vanuit haar huis de toren kon zien. De watertoren is een ijkpunt in de stad, of in elk geval in dit stadsdeel.

Restaurant WT Urban Cafe & Kitchen zit op de 9e en 10e verdieping. (Ik kon zo gauw niet vinden hoe hoog de toren precies is, weet iemand dat?) Met de lift ga je naar boven. Hoewel het 1 restaurant is, reserveer je specifiek voor 1 van de verdiepingen, omdat die erg verschillend zijn.

De 9e verdieping is industrieel ingericht, met weliswaar kleine ramen maar fijne zitjes en zicht op de open keuken. Een wenteltrap brengt je omhoog naar de 10e verdieping, die muren van glas heeft en een prachtig uitzicht geeft op Utrecht.

Gaaf dus, die 10e verdieping en dat is ook te zien aan de wachttijden: ik had het geluk dat ik op de avond zelf nog even keek op de site en er 1 plekje vrij was. Anders was de eerstvolgende datum met vrije plaatsen 1 augustus (!!) geweest. Op de 9e verdieping kun je nu ongeveer half juni terecht – of dus, als je geluk hebt, spontaan op een avond wanneer andere gasten hebben afgezegd.

Genoeg over praktische zaken. Belangrijker: HOE IS HET ETEN?

Tom1voorgerecht

We begonnen de avond beiden met een goed glas chardonnay. (Cliché misschien, maar van de soorten wijnen die de serveerster opnoemde klonk deze gewoon het lekkerst.) Al gauw kwam daar een warm, knapperig broodje bij met beurre noisette en wat gerookte ham. Nom.

Bij WT Urban Café & Kitchen kies je een 3-, 4- of 5-gangenmenu (voor 34 / 39 / 44 euro). Bijpassende wijnen zijn 6 euro per glas.

Wij gingen voor vier gangen. Mijn voorgerecht was een soort vijgentaartje op bladerdeeg, met frambozen, iets van room en nog wat smaakmakers. Ik had eigenlijk de gemarineerde zalm besteld, maar blijkbaar was er iets misgegaan bij het bestellen en ik vond dit eigenlijk ook wel prima.

Hoewel: het was lekker, maar ik had ook een beetje het gevoel dat ik een toetje aan het eten was. Nu ben ik best een zoetekauw, maar (zelfs) wat mij betreft had dit voorgerecht wel een tikje hartiger gekund.

Tom had intussen sashimi van hamachi, een Japanse vissoort die lijkt op makreel. Smaakte goed.

Als ‘tussengerecht’ had ik burrata, een soort verse mozzarella die is ingespoten met room, zodat ie fluweelzacht wordt. Tom had eend met een Aziatisch tintje. Niets op aan te merken.

Eend (Tom) en burrata (Suus).
Eend (Tom) en burrata (Suus).

Het hoofdgerecht spande voor mij de kroon. Ik had rundvlees uit Nieuw-Zeeland – tja, erg milieuvriendelijk was het niet, maar wel erg lekker. Fluweelzacht, goed gegaard vlees met fantastische sauzen en garnituren erbij (zoete wortel, tuinbonen, waterkers, mousse van bieten).

Het lamsvlees van Tom was ook heerlijk. Hij had er een soort currypasta bij met veel komijn, en ook asperges en nog wat andere groenten.

Voor de oplettende kijker:  ja, halverwege de avond zijn Tom en ik inderdaad van plek gewisseld. Zodat hij ook eens direct uitzicht had op de stad!
Voor de oplettende kijker: ja, halverwege de avond zijn Tom en ik inderdaad van plek gewisseld. Zodat hij ook eens direct uitzicht had op de stad!
watertoren3
Bijzonder: de zwarte ‘spikkels’ zijn stukjes gerookte zwarte olijf. De ziltige smaak ervan paste goed bij de maaltijd.

Overigens: noem me een barbaar, maar een bakje verse frites of iets anders aardappel-achtigs had hierbij niet misstaan.

En dan het toetje! Ik heb er helaas geen foto’s van, maar geloof mij: het was heerlijk. Zodra de serveester de woorden ‘moelleux au chocolat‘ uitsprak, wist ik genoeg – dat ging ik eten, sowieso. Mijn tafelpartner had een creatief dessert met peer op vier manieren. Omdat we de volgende dag weer vroeg op moesten besloot ik de dessertwijn te skippen, maar aan de tafel naast ons zag ik al dat dat ook een goed idee was geweest.

Na afloop van het diner liepen we nog even naar buiten, een rondje om de toren heen.

watertoren5
Deze & de andere foto’s van het restaurant: WT Urban Cafe & Kitchen.

watertoren6

OK, recap please: wat vonden we ervan?

GOED:

  • Mooi menu, verse ingrediënten, prima presentatie op je bord. Kortom, een ‘luxe’ uitstraling heeft WT Urban Café & Kitchen zeker. Knisperende groenten, het vlees is goed gaar en de wijnen passen er uitstekend bij.
  • Het unique selling point van dit restaurant is natuurlijk het uitzicht over de stad maakt. Dinner with a view, dat maakte voor mij toch wel echt de ervaring. Spectaculair.
  • De serveersters weten waar ze het over hebben. Van tevoren werd het menu goed uitgelegd, bij elke gang werd een toelichting gegeven en ook met de wijnkennis zit het goed.
  • We kregen zonder problemen een karaf kraanwater geserveerd en het broodplankje vooraf was inclusief (/gratis). Zeker dat eerste mag je misschien ook verwachten als je meer dan 100 euro betaalt voor 2 personen, maar ik vind het toch altijd een fijn pluspunt als men niet moeilijk doet over water, wanneer je al wijn hebt besteld. Dat is helaas nog niet overal zo…

MINDER:

  • Het eten was prima, maar ik heb in deze prijsklasse ook (nog) beter gegeten. Waar dat aan lag? Ik kan er de vinger niet goed op leggen. Misschien waren sommige gerechten toch net iets te veel verschillende smaken. Drupje van dit, drupje van dat, allemaal lekker maar daardoor springt niets er echt uit.
  • Op de 10e verdieping stonden de tafels wel érg dicht op elkaar. Halverwege de avond wisten we van de drie stellen om ons heen precies wie ze waren en wat ze te bespreken hadden (en zij dus ongetwijfeld ook van ons). Ruimte om ‘privé’ met elkaar te praten was er voor mijn gevoel te weinig.
  • Klein maar niet onbelangrijk puntje: de stoelen – die toch comfortabel ogen – zaten een beetje matig. Halverwege de avond kregen Tom en ik allebei pijn in onze onderrug en we zagen ook verschillende andere gasten over hun rug wrijven en steeds verzitten.

WT zit er pas anderhalf jaar. Het is een goed restaurant, dat zeker ook nog ruimte heeft voor verbetering. Ik denk dat ik de volgende keer kies voor de 9e verdieping – daar heb je weliswaar geen uitzicht, maar wel wat meer ruimte om in rust te dineren.

Het loont in elk geval de moeite om over een tijdje nog eens te gaan kijken.

 

 

Leesvoer: dit las ik in april

Oeps, en toen was de maand april alweer voorbij. En wat voor maand! 30 dagen geleden nog maar kwam ik terug van 2 weken vakantie in Zweden en sindsdien is er zo veel gebeurd.

Gelukkig vind ik vandaag tussen het werken, verhuisdozen uitpakken en  #werkzoekdinsdag door ook nog even tijd om wat te schrijven. Dat is een stuk makkelijker aan een nieuwe keukentafel – en die hebben we sinds gisteren!

20160503_104922(0)
(Nee, ik heb niet even de moeite genomen om de laptopkabels uit de weg te ruimen voor ik deze foto maakte. Sorrynotsosorry.)

De afgelopen weken voltrokken zich in een stroomversnelling. Het is alsof ik hier gisteren pas voor het eerst naar binnen liep, samen met de aanhuurmakelaar en de jongen die het huis óók graag wilde.

Dat was 14 april, nog geen 3 weken geleden. En amper twee weken later gingen we ineens verhuizen. Nu zit ik aan deze mooie witte eettafel, in een prachtig lichte keuken. Als ik uit het raam kijk, zie ik groen en het is levendig op straat. Kortom, ik ben blij.

Maar dat is niet waar dit blogje over moest gaan. Ik had jullie namelijk beloofd om elke maand m’n gelezen boeken te delen. Nu vind ik het de laatste weken nogal moeilijk om rustig op de bank te zitten lezen, met al die adrenaline in mijn lijf de hele tijd. (Want: verhuizen, sollicitatiegesprekken, goed/slechtnieuwsmails, leuke nieuwe mensen in je leven, et cetera.)

Gelukkig las ik toch in elk geval één boek uit en dat pareltje wil ik graag met jullie delen.

Elizabeth Gilbert – Big Magic

9200000046552335

Wie heeft er niet Eat Pray Love gelezen – of de Nederlandse versie Eten, bidden, beminnen? Elizabeth Gilbert schreef sinds die bestseller nog een aantal boeken (die ik overigens nog moet lezen), maar haar nieuwste boek trok meteen mijn aandacht.

Vooruit, in eerste instantie knapte ik nogal af op de wat Amerikaans aandoende titel ‘Big Magic’. Zó spiritueel ben ik nu ook weer niet aangelegd dus stiekem verwachtte ik iets te veel zweverigheid. Bovendien dacht ik altijd dat ik weinig op had met ‘zelfhulpboeken’ (al kom ik daar inmiddels op terug, maar da’s een verhaal voor een andere keer).

Waarom het dan toch mijn aandacht trok? Vriendinnetje Aniek bleef maar zeggen: ‘dat boek is echt iets voor jou, Suus’ ;-). Zelfs De Correspondent (toch niet echt een zweverig medium) schreef erover.

Conclusie: lézen, jongens, echt. Big Magic gaat over creatief leven in de breedste zin van het woord. Nuttig als je inspiratie zoekt – voor je teksten, schilderijen of gewoon je leven. Maar ook als je het allemaal even niet meer ziet of op zo’n punt in je leven beland bent dat je denkt: uh, ja, en nu?

Ik heb het boek inmiddels uitgeleend aan een vriendin, anders zou ik graag nog even een passage erbij hebben gepakt ter illustratie. Nu moeten jullie het maar met dit blogje doen.

Steeds als ik me even onzeker of vervelend voelde over de toekomst of wat ik wil & kan, en ik las een stukje Big Magic, voelde ik me daarna altijd opgekikkerd. ‘Liz’ Gilbert spreekt je moed in, toont je inzichten, schopt je aan het werk en maant je lief voor jezelf te zijn.

En is dat niet wat elk mens af en toe nodig heeft?