Skip to content

Categorie: plantaardig eten

De VEGAPROEF: Restaurant Wally

Zoals je wellicht weet, is uit eten gaan een grote hobby van me. In Google Docs houd ik een lijstje bij van de restaurants, lunchtentjes en taartjescafés waar ik nog graag eens heen wil. En het is dat ik mezelf een budget gesteld heb, anders zou ik minstens twee keer per week buiten de deur dineren.

Eigenlijk was het juist die liefde voor uit eten gaan (en m’n stiekeme droom om ooit culinair recensent te worden), die me lange tijd tegenhield om weer vegetariër te worden. Laat staan veganist! Want zeg nou zelf: hoe vaak zie jij op de menukaart van een gemiddeld restaurant een vegetarische optie staan waarvan je gaat watertanden? Vaak is het toch vlees, vlees, vlees, vis, en als je geluk hebt O JA ook nog iets met groenten. Zelfs (of: juist?) bij de ‘betere’ restaurants staat dood dier nog vaak centraal.

Goed, eerlijk is eerlijk, de afgelopen tien jaar is zéker wat veranderd. Groenten zijn hip, schreef recensent Mac van Dinther begin 2016 al in de Volkskrant. Vega(n) eettentjes schieten als paddenstoelen (haha) uit de grond en elke zichzelf respecterende horecagelegenheid heeft toch tenminste één vegetarische optie op de kaart staan – al is het maar die eeuwige geitenkaassalade of dat broodje hummus.

Zo weet ik inmiddels dat je bij hamburgerrestaurant Wally in Nijmegen (Hertogstraat) de béste black beanburger van Nederland kunt krijgen. Fantastische bite, goeie smaak, zéker met een dun plakje lichtpittige bleu d’Evert erop.

Vegetariër-zijn is dus behoorlijk ingeburgerd, anno 2017. Maar eh, wat nou als je als restaurantganger helemaal niets dierlijks wil eten?

DE VEGAPROEF

Met m’n Nijmeegse vriend Aaron had ik al een tijdje terug afgesproken om burgers te eten bij Wally. Aangezien ik het VeganChallenge-experiment voorlopig voortzet, zat ik daarover enigszins met m’n handen in het haar. Zou ik nu dan de ‘lastige gast’ gaan spelen? Het etentje afzeggen? Of toch, uit sociaal oogpunt, deze avond cheaten?

Omdat Wally een hippe jonge tent is in de groenste stad van Europa, koos ik voor het eerste. Ik zou in elk geval kunnen informeren wat de opties waren, toch? Dus stuurde ik het restaurant een berichtje via Facebook:

Ik houd enorm van jullie vegaburger met black beans, maar nu eet ik deze maand veganistisch dus ik vraag me af: is deze ook helemaal plantaardig (of als zodanig te bereiden)?

Binnen een uur (!) kreeg ik een reactie met het verzoek de chef te mailen. Die – hallo, Stefan! – stuurde een werkelijk alleraardigst mailtje terug, dat er in het kort op neerkwam dat het zéker mogelijk is, al zouden er wat beperkingen zijn. De burger zelf is plantaardig, het broodje helaas niet. De koolsla ook niet, maar hij kon wel speciaal voor mij aparte koolsla maken zonder dressing waar ei in zit. En ook de friet – gebakken in plantaardige olie en een klein deel ossenwit – kon ‘ie apart bereiden, als ik dat wilde. (Ik mailde terug dat dat niet per se nodig was, dan zou ‘ie immers een pan frituurvet moeten wegdoen – ook niet zo milieubewust.)

apc_0071
Ze hebben er trouwens ook lekkere zelfgemaakte limonade. (Foto: Aaron)

‘HOI SUSANNE, WAT KAN IK VOOR JE DOEN?’

Ja uh, en toen stond ik vanavond dus even met m’n mond vol tanden. Want dat was dus Stefan de chef, die bij ons tafeltje kwam. ‘Ja, als jij zo mailt, ga ik je natuurlijk ook even googlen’, grijnsde hij. Gelijk heeft ‘ie natuurlijk.

Doe mij dan maar datgene wat jij bedacht had, zei ik hem. Black bean burger dus, zónder broodje maar met sla, een bak koolsla en frietjes. Aaron ging ook voor de vegaburger, maar dan ‘gewoon’ die van de kaart.

OK, lang verhaal kort: ik heb werkelijk superlekker gegeten. Vooruit, een béétje sip zag het er wel uit, zo’n burger-zonder-broodje op een bord. Maar de smaak was geweldig: goeie bite, perfect gekruid. En nog meer feest: Stefan had zelfs speciaal voor mij vegan mayonaise (zonder ei) gemaakt. ‘Was even experimenteren, maar eigenlijk best leuk: leer ik ook weer eens wat nieuws.’

apc_0070

Kijk, zo’n positieve instelling, daar houden we van! De gezellige chefkok kwam zelfs tot twee keer toe even buurten en vertelde daarbij a) dat ‘ie mijn kookblog gevonden had (‘je bent nog niet zo heel lang veganist, hè?’), b) dat ze bij Wally bezig zijn een tweede vegaburger ‘vast’ op het menu te zetten (NIEUWS!) en c) dat de koolsla-zonder-ei die hij voor me maakte misschien ook wel het vaste recept wordt (‘kunnen we meer vegetariërs blij maken’).

Conclusie: als (parttime) planteneter word je bij tenminste één restaurant in Nederland als VIP behandeld. Was er dan helemaal niets aan te merken op deze ervaring? Vooruit, een burger mét broodje was leuk geweest – brood is vaak gewoon vegan en de biologische bakker zit om de hoek. Maar ja, wie gaat er dan ook veganistisch eten bij een hamburgertent? ;-)

Pluim dus voor Stefan en het team van Wally. Dit restaurant is VEGAPROOF!

apc_0069
De ‘gewone’ vegaburger van Wally. Geloof me: als je dit eet, mis je vlees totaal niet. (Foto: Aaron)

Disclaimer: ik word niet betaald door Wally voor deze post en heb ook geen gratis eten gekregen. Wel een vriendelijke prijs overigens; we betaalden 23,50 voor twee burgers, friet, koolsla én limonade.

7 reacties

VeganChallenge dag 5, 6 & 7: er zijn ook andere dingen in het leven

Dag 7 vandaag! Wow, de (mini-)VeganChallenge is alweer bijna ten einde. Tijd om de balans op te maken.

Ik schreef het alik wil hier helemaal niet mee stoppen.
Yeah right Suusie, dat ga je ons niet wijsmaken.
Vooruit dan, eerst even dit. De dingen die ik het meeste mis:

  1. Roomboter
  2. Roomboter
  3. Croissants
  4. Parmezaanse kaas
  5. Pasta met zalm en mascarpone

Maar hé, nu ik erover nadenk: verder eigenlijk niet zo veel. Kaas? Nah. Melk? Nope. Ei? Nauwelijks. Vlees? Totaal niet.

DOORDRAAIEN

‘Eh Suus’, zei een vriendin gisteren. ‘Draai je niet weer een beetje door?’

Ik had haar net een pagina uit het boek De Vegarevolutie van Lisa Steltenpool toe-geappt en gezegd dat dit precies is wat mijn gedachten al tijden zijn.

(c) Lisa Steltenpool, De Vegarevolutie
(c) Lisa Steltenpool, De Vegarevolutie

Ik weet niet of ik doordaai. Want ja hè, dat soort dingen zie je meestal zelf niet als je er middenin zit.

Maar wat ik wél weet, is dat het gevoel dat ik nu heb niet nieuw is, maar dat ik er nu eindelijk naar handel. Afgelopen maanden knaagde het vaker aan me als ik

het stuk geitenkaas op m’n salade at,
of een drilpuddinkje met gelatine,
of verse worst met jus,
of zelfgemaakte pulled pork van biologisch varken,
of een gekookt ei bij de lunch,
of de medium-rare biefstuk die ik bestelde,
of de plakjes gerookte gans over bordjes verdeelde tijdens het kerstdiner.

Maar ja hè, dat vervelende gevoel duwde ik dan weg, want ‘gewoon genieten Suusie’ en je niet zo druk maken. Bovendien ging het in alle gevallen om etenswaren die met veel liefde en zorg door mijn naasten waren bereid. Dat weigeren voelt als hén afwijzen.

Bovendien, eerlijk is eerlijk: ik kon ook gewoon ontzettend genieten van die biefstuk,  tosti, bak yoghurt met cruesli, plank met Franse kaasjes. O, en cheesecake. (Hoe zou ik ooit zonder cheesecake kunnen leven?!)

avoaco linzen mango muesli

TOCH GA IK DAT DOEN

Althans, voor nu. Officieel is de challenge dan nog niet voorbij – ik schrijf dit halverwege dag 7 -, ik heb besloten om in elk geval nóg een week plantaardig te blijven eten. Daarna zie ik wel weer verder. Belangrijk is dat ik niet het gevoel wil hebben dat ik mezelf dingen ‘ontzeg’. Ik wil het, omdat het fijn voelt. Fijner.

Het liefst zou ik trouwens zeggen ‘een maand’, maar ik vrees dat dat met m’n trip naar Cuba in het verschiet geen realistisch doel is. Ik vermoed dat die reis al vermoeiend, intensief en uitdagend genoeg is zonder dat ik me ook nog eens aan mijn nieuwverworven voedselwensen ga houden.

Sowieso: eten buiten de deur, dat is eigenlijk waar ik het meest tegenop zie. Lisa Steltenpool omschreef het treffend in haar boek:

whatsapp-image-2017-01-07-at-1-17-34-pm

Het sociale aspect dus, dat lijkt me het lastigst. Denk dat ik er vooral op moet letten dat ik geen ‘vegangelist‘ word want eh ja, die mensen vond ik zelf ook bloedirritant toen ik nog vlees at.

Dus hoewel ik sta te popelen om nog véél meer leuke plantaardige recepten te ontdekken en te delen, ga ik proberen op mijn Instagram-account komende week ook weer meer te delen dan dat alleen. ;-)

Leef en laat leven, kortom. Want in mijn leven is natuurlijk nog véél meer dan (vegan) eten alleen. Deze Belangrijke Zaken bijvoorbeeld:

  • Nog maar 12 weken en dan loop ik de halve marathon van Utrecht
  • Op dit moment lees ik vier boeken tegelijk (maar laat me in de trein ook weer iets te veel afleiden door m’n telefoon…)
  • Vorige week nam ik Tom mee naar Rotterdam, bij wijze van kerstcadeau. We sliepen een nachtje in het Mainport Hotel (<3), aten heerlijk Vietnamees bij Little V en struinden door de mistige stad
  • Over 12 dagen (!!) vlieg ik al naar Havana. Ik vind het eh, een beetje spannend.
  • HOERA, FEEST: gisteren kreeg én tekende ik een vast contract bij Einder!

oenuverder

 

1 reactie

VeganChallenge dag 3 & 4: dingen die ik zoal ontdek

HALFWAY POINT! Terwijl ik dit schrijf, zit dag 4 van de VeganChallenge er alweer bijna op. Wat gaat dat snel zeg.

Een oud-klasgenootje van me zei op Facebook, vóórdat ik begon:

Je zult de lekkerste week van het jaar hebben!

Nou, het ziet ernaar uit dat ze gelijk heeft. Voor iedereen die zich nog steeds afvraagt wat je dan in godsnaam eet als je vlees, vis, ei, melk én kaas weglaat: dit stond afgelopen dagen ‘s avonds bij ons op tafel.

Zondag: paddestoelenrisotto met doperwtjes, zongedroogde tomaat en citroen
Maandag: penne arrabbiata met walnootgehakt (heerlijk diepe, rokerige smaak door de gegrilde paprika)
Dinsdag: boerenkoolstoofpotje met quinoa, wortel/pastinaak, witte bonen en balsamico (súpergezond, licht en lekkerder dan ik stiekem dacht)
Woensdag: wintergroenten uit de oven (pastinaak, zoete en gewone aardappel, wortel, rode ui, tomaatjes) en restjes van het bovenstaande

arrabiata

Maar eh, overdag dan?

Nou, ik schreef al dat ik ontbijt met bircher-muesli. Plan is om later deze week een keer deze kiwi-kickstartsmoothie te maken. Voor de trek tussendoor neem ik bananenbrood, balletjes van walnoot/gedroogd fruit/kokos/cacao mee. O ja, en vandaag carrot cake! Vreselijk dus. ;)

Lunch is ook heerlijk. Maiswafels met avocado, zout & peper waren al langer favoriet hier en nu eet ik er gerust een hele stapel van. Tomaatjes erbij, jammie. T. neemt daarnaast een bakje mee met avondeten van de vorige dag – zoals hij overigens al minstens een jaar doet, hij heeft ‘t niet zo op brood. Ik eet wel brood (bijv. met hummus of tapenade), linzen uit blik, sinaasappel, komkommer of rijstwafels met notenpasta. Kortom, keus genoeg. En dan heb ik nog niet eens de lekkere lunchrecepten van het VeganChallenge-weekmenu uitgeprobeerd.

Eigenlijk denk ik nu al: de rest van het jaar wil ik óók zo lekker eten. Dus waarom stoppen na 7 dagen? Goed, ik probeer m’n enthousiasme (‘ik word gewoon helemaal vegan!’) vooralsnog een beetje te temperen, eerst maar eens deze challenge voltooien en dan zien we wel verder.

Maar wat ik wel weet:

  • Ik voel me de hele dag door rustiger, fijner en helderder. Dat komt denk ik vooral doordat ik een stuk minder (want bijna geen) zoete meuk eet. De koek- en droptrommels op m’n werk laat ik voor wat ze zijn en ik eet ook geen boterhammen met hagelmix, triple chocolate chip cookies van AH to go, zalmsalade op brood (zit ook suiker in) en chocomel met (gezoete) slagroom meer.
  • Het is best relaxed om door de supermarkt te lopen en 3/4 van de schappen gewoon te kunnen negeren.
  • Ik geef deze week significant meer geld uit aan eten; noten en gedroogd fruit zijn relatief duur. Hoewel: normaalgesproken zou ik misschien doordeweeks een keer uit eten gaan, terwijl ik dat nu niet doe. En linzensoep maken kost bijna niets. Al met al valt het wellicht dus mee.
  • Vegan eten betekent absoluut niet per se ‘gezond eten’ (naturelchips, kristalsuiker en margarine zijn ook plantaardig, net als trouwens al deze supermarktproducten), maar doordat ik bewuster met voedsel bezig ben neig ik daar wel automatisch naar.
  • Ik moet ‘s ochtends tien minuten eerder opstaan (half zeven ipv. 6:40 uur), om m’n ontbijt klaar te maken en spullen bij elkaar te leggen voor tussendoor.
  • Een blik linzen is bij berehonger een prima pre-dinner snack.
  • Ik heb een nieuwe (betere, grotere) keukenmachine nodig. Van hummus tot noten-chocoballetjes, vegaburgers en carrot cake; plantaardig eten bevat opvallend vaak fijngemalen noten/fruit/peulvruchten/kokos/haver.

keukenkastje

Ook T. bekende gisteren tijdens het avondeten dat de plantaardige leefstijl hem tot dusver goed bevalt. “Je eet gewoon wat je bij je hebt, verder niets. Wel zo rustig en overzichtelijk.”

Toegegeven: ik heb niet veel zin om élke week twee avonden in de keuken te besteden, om al die tussendoor-snacks te maken. Tegelijkertijd denk ik dat het nu een leerproces is, een kwestie van er handigheid in krijgen. Nu ben ik nog een groot deel van de tijd bezig met recepten lezen, uitzoeken waar ik bepaalde ingredienten kan vinden en hoe ik ze moet verwerken. Eigenlijk een beetje alsof je opnieuw leert koken.

Maar zoals ik ook ooit moest leren hoe ik brownies, pesto gnocchi en pannenkoeken maakte – en dat nu op de automatische piloot doe -, zo ben ik er ook van overtuigd dat ik kan leren om efficient (en budgetvriendelijk) veganistisch te koken. Ik geef het dus maar even de tijd; des te meer reden om het experiment straks voort te zetten.

boerenkoolstoof

Laat een reactie achter