A little bit of everything, all rolled into one

De VEGAPROEF: Restaurant Wally

Zoals je wellicht weet, is uit eten gaan een grote hobby van me. In Google Docs houd ik een lijstje bij van de restaurants, lunchtentjes en taartjescafés waar ik nog graag eens heen wil. En het is dat ik mezelf een budget gesteld heb, anders zou ik minstens twee keer per week buiten de deur dineren.

Eigenlijk was het juist die liefde voor uit eten gaan (en m’n stiekeme droom om ooit culinair recensent te worden), die me lange tijd tegenhield om weer vegetariër te worden. Laat staan veganist! Want zeg nou zelf: hoe vaak zie jij op de menukaart van een gemiddeld restaurant een vegetarische optie staan waarvan je gaat watertanden? Vaak is het toch vlees, vlees, vlees, vis, en als je geluk hebt O JA ook nog iets met groenten. Zelfs (of: juist?) bij de ‘betere’ restaurants staat dood dier nog vaak centraal.

Goed, eerlijk is eerlijk, de afgelopen tien jaar is zéker wat veranderd. Groenten zijn hip, schreef recensent Mac van Dinther begin 2016 al in de Volkskrant. Vega(n) eettentjes schieten als paddenstoelen (haha) uit de grond en elke zichzelf respecterende horecagelegenheid heeft toch tenminste één vegetarische optie op de kaart staan – al is het maar die eeuwige geitenkaassalade of dat broodje hummus.

Zo weet ik inmiddels dat je bij hamburgerrestaurant Wally in Nijmegen (Hertogstraat) de béste black beanburger van Nederland kunt krijgen. Fantastische bite, goeie smaak, zéker met een dun plakje lichtpittige bleu d’Evert erop.

Vegetariër-zijn is dus behoorlijk ingeburgerd, anno 2017. Maar eh, wat nou als je als restaurantganger helemaal niets dierlijks wil eten?

DE VEGAPROEF

Met m’n Nijmeegse vriend Aaron had ik al een tijdje terug afgesproken om burgers te eten bij Wally. Aangezien ik het VeganChallenge-experiment voorlopig voortzet, zat ik daarover enigszins met m’n handen in het haar. Zou ik nu dan de ‘lastige gast’ gaan spelen? Het etentje afzeggen? Of toch, uit sociaal oogpunt, deze avond cheaten?

Omdat Wally een hippe jonge tent is in de groenste stad van Europa, koos ik voor het eerste. Ik zou in elk geval kunnen informeren wat de opties waren, toch? Dus stuurde ik het restaurant een berichtje via Facebook:

Ik houd enorm van jullie vegaburger met black beans, maar nu eet ik deze maand veganistisch dus ik vraag me af: is deze ook helemaal plantaardig (of als zodanig te bereiden)?

Binnen een uur (!) kreeg ik een reactie met het verzoek de chef te mailen. Die – hallo, Stefan! – stuurde een werkelijk alleraardigst mailtje terug, dat er in het kort op neerkwam dat het zéker mogelijk is, al zouden er wat beperkingen zijn. De burger zelf is plantaardig, het broodje helaas niet. De koolsla ook niet, maar hij kon wel speciaal voor mij aparte koolsla maken zonder dressing waar ei in zit. En ook de friet – gebakken in plantaardige olie en een klein deel ossenwit – kon ‘ie apart bereiden, als ik dat wilde. (Ik mailde terug dat dat niet per se nodig was, dan zou ‘ie immers een pan frituurvet moeten wegdoen – ook niet zo milieubewust.)

apc_0071
Ze hebben er trouwens ook lekkere zelfgemaakte limonade. (Foto: Aaron)

‘HOI SUSANNE, WAT KAN IK VOOR JE DOEN?’

Ja uh, en toen stond ik vanavond dus even met m’n mond vol tanden. Want dat was dus Stefan de chef, die bij ons tafeltje kwam. ‘Ja, als jij zo mailt, ga ik je natuurlijk ook even googlen’, grijnsde hij. Gelijk heeft ‘ie natuurlijk.

Doe mij dan maar datgene wat jij bedacht had, zei ik hem. Black bean burger dus, zónder broodje maar met sla, een bak koolsla en frietjes. Aaron ging ook voor de vegaburger, maar dan ‘gewoon’ die van de kaart.

OK, lang verhaal kort: ik heb werkelijk superlekker gegeten. Vooruit, een béétje sip zag het er wel uit, zo’n burger-zonder-broodje op een bord. Maar de smaak was geweldig: goeie bite, perfect gekruid. En nog meer feest: Stefan had zelfs speciaal voor mij vegan mayonaise (zonder ei) gemaakt. ‘Was even experimenteren, maar eigenlijk best leuk: leer ik ook weer eens wat nieuws.’

apc_0070

Kijk, zo’n positieve instelling, daar houden we van! De gezellige chefkok kwam zelfs tot twee keer toe even buurten en vertelde daarbij a) dat ‘ie mijn kookblog gevonden had (‘je bent nog niet zo heel lang veganist, hè?’), b) dat ze bij Wally bezig zijn een tweede vegaburger ‘vast’ op het menu te zetten (NIEUWS!) en c) dat de koolsla-zonder-ei die hij voor me maakte misschien ook wel het vaste recept wordt (‘kunnen we meer vegetariërs blij maken’).

Conclusie: als (parttime) planteneter word je bij tenminste één restaurant in Nederland als VIP behandeld. Was er dan helemaal niets aan te merken op deze ervaring? Vooruit, een burger mét broodje was leuk geweest – brood is vaak gewoon vegan en de biologische bakker zit om de hoek. Maar ja, wie gaat er dan ook veganistisch eten bij een hamburgertent? ;-)

Pluim dus voor Stefan en het team van Wally. Dit restaurant is VEGAPROOF!

apc_0069
De ‘gewone’ vegaburger van Wally. Geloof me: als je dit eet, mis je vlees totaal niet. (Foto: Aaron)

Disclaimer: ik word niet betaald door Wally voor deze post en heb ook geen gratis eten gekregen. Wel een vriendelijke prijs overigens; we betaalden 23,50 voor twee burgers, friet, koolsla én limonade.

0

VeganChallenge dag 5, 6 & 7: er zijn ook andere dingen in het leven

Dag 7 vandaag! Wow, de (mini-)VeganChallenge is alweer bijna ten einde. Tijd om de balans op te maken.

Ik schreef het alik wil hier helemaal niet mee stoppen.
Yeah right Suusie, dat ga je ons niet wijsmaken.
Vooruit dan, eerst even dit. De dingen die ik het meeste mis:

  1. Roomboter
  2. Roomboter
  3. Croissants
  4. Parmezaanse kaas
  5. Pasta met zalm en mascarpone

Maar hé, nu ik erover nadenk: verder eigenlijk niet zo veel. Kaas? Nah. Melk? Nope. Ei? Nauwelijks. Vlees? Totaal niet.

DOORDRAAIEN

‘Eh Suus’, zei een vriendin gisteren. ‘Draai je niet weer een beetje door?’

Ik had haar net een pagina uit het boek De Vegarevolutie van Lisa Steltenpool toe-geappt en gezegd dat dit precies is wat mijn gedachten al tijden zijn.

(c) Lisa Steltenpool, De Vegarevolutie
(c) Lisa Steltenpool, De Vegarevolutie

Ik weet niet of ik doordaai. Want ja hè, dat soort dingen zie je meestal zelf niet als je er middenin zit.

Maar wat ik wél weet, is dat het gevoel dat ik nu heb niet nieuw is, maar dat ik er nu eindelijk naar handel. Afgelopen maanden knaagde het vaker aan me als ik

het stuk geitenkaas op m’n salade at,
of een drilpuddinkje met gelatine,
of verse worst met jus,
of zelfgemaakte pulled pork van biologisch varken,
of een gekookt ei bij de lunch,
of de medium-rare biefstuk die ik bestelde,
of de plakjes gerookte gans over bordjes verdeelde tijdens het kerstdiner.

Maar ja hè, dat vervelende gevoel duwde ik dan weg, want ‘gewoon genieten Suusie’ en je niet zo druk maken. Bovendien ging het in alle gevallen om etenswaren die met veel liefde en zorg door mijn naasten waren bereid. Dat weigeren voelt als hén afwijzen.

Bovendien, eerlijk is eerlijk: ik kon ook gewoon ontzettend genieten van die biefstuk,  tosti, bak yoghurt met cruesli, plank met Franse kaasjes. O, en cheesecake. (Hoe zou ik ooit zonder cheesecake kunnen leven?!)

avoaco linzen mango muesli

TOCH GA IK DAT DOEN

Althans, voor nu. Officieel is de challenge dan nog niet voorbij – ik schrijf dit halverwege dag 7 -, ik heb besloten om in elk geval nóg een week plantaardig te blijven eten. Daarna zie ik wel weer verder. Belangrijk is dat ik niet het gevoel wil hebben dat ik mezelf dingen ‘ontzeg’. Ik wil het, omdat het fijn voelt. Fijner.

Het liefst zou ik trouwens zeggen ‘een maand’, maar ik vrees dat dat met m’n trip naar Cuba in het verschiet geen realistisch doel is. Ik vermoed dat die reis al vermoeiend, intensief en uitdagend genoeg is zonder dat ik me ook nog eens aan mijn nieuwverworven voedselwensen ga houden.

Sowieso: eten buiten de deur, dat is eigenlijk waar ik het meest tegenop zie. Lisa Steltenpool omschreef het treffend in haar boek:

whatsapp-image-2017-01-07-at-1-17-34-pm

Het sociale aspect dus, dat lijkt me het lastigst. Denk dat ik er vooral op moet letten dat ik geen ‘vegangelist‘ word want eh ja, die mensen vond ik zelf ook bloedirritant toen ik nog vlees at.

Dus hoewel ik sta te popelen om nog véél meer leuke plantaardige recepten te ontdekken en te delen, ga ik proberen op mijn Instagram-account komende week ook weer meer te delen dan dat alleen. ;-)

Leef en laat leven, kortom. Want in mijn leven is natuurlijk nog véél meer dan (vegan) eten alleen. Deze Belangrijke Zaken bijvoorbeeld:

  • Nog maar 12 weken en dan loop ik de halve marathon van Utrecht
  • Op dit moment lees ik vier boeken tegelijk (maar laat me in de trein ook weer iets te veel afleiden door m’n telefoon…)
  • Vorige week nam ik Tom mee naar Rotterdam, bij wijze van kerstcadeau. We sliepen een nachtje in het Mainport Hotel (<3), aten heerlijk Vietnamees bij Little V en struinden door de mistige stad
  • Over 12 dagen (!!) vlieg ik al naar Havana. Ik vind het eh, een beetje spannend.
  • HOERA, FEEST: gisteren kreeg én tekende ik een vast contract bij Einder!

oenuverder

 

0

VeganChallenge dag 3 & 4: dingen die ik zoal ontdek

HALFWAY POINT! Terwijl ik dit schrijf, zit dag 4 van de VeganChallenge er alweer bijna op. Wat gaat dat snel zeg.

Een oud-klasgenootje van me zei op Facebook, vóórdat ik begon:

Je zult de lekkerste week van het jaar hebben!

Nou, het ziet ernaar uit dat ze gelijk heeft. Voor iedereen die zich nog steeds afvraagt wat je dan in godsnaam eet als je vlees, vis, ei, melk én kaas weglaat: dit stond afgelopen dagen ‘s avonds bij ons op tafel.

Zondag: paddestoelenrisotto met doperwtjes, zongedroogde tomaat en citroen
Maandag: penne arrabbiata met walnootgehakt (heerlijk diepe, rokerige smaak door de gegrilde paprika)
Dinsdag: boerenkoolstoofpotje met quinoa, wortel/pastinaak, witte bonen en balsamico (súpergezond, licht en lekkerder dan ik stiekem dacht)
Woensdag: wintergroenten uit de oven (pastinaak, zoete en gewone aardappel, wortel, rode ui, tomaatjes) en restjes van het bovenstaande

arrabiata

Maar eh, overdag dan?

Nou, ik schreef al dat ik ontbijt met bircher-muesli. Plan is om later deze week een keer deze kiwi-kickstartsmoothie te maken. Voor de trek tussendoor neem ik bananenbrood, balletjes van walnoot/gedroogd fruit/kokos/cacao mee. O ja, en vandaag carrot cake! Vreselijk dus. ;)

Lunch is ook heerlijk. Maiswafels met avocado, zout & peper waren al langer favoriet hier en nu eet ik er gerust een hele stapel van. Tomaatjes erbij, jammie. T. neemt daarnaast een bakje mee met avondeten van de vorige dag – zoals hij overigens al minstens een jaar doet, hij heeft ‘t niet zo op brood. Ik eet wel brood (bijv. met hummus of tapenade), linzen uit blik, sinaasappel, komkommer of rijstwafels met notenpasta. Kortom, keus genoeg. En dan heb ik nog niet eens de lekkere lunchrecepten van het VeganChallenge-weekmenu uitgeprobeerd.

Eigenlijk denk ik nu al: de rest van het jaar wil ik óók zo lekker eten. Dus waarom stoppen na 7 dagen? Goed, ik probeer m’n enthousiasme (‘ik word gewoon helemaal vegan!’) vooralsnog een beetje te temperen, eerst maar eens deze challenge voltooien en dan zien we wel verder.

Maar wat ik wel weet:

  • Ik voel me de hele dag door rustiger, fijner en helderder. Dat komt denk ik vooral doordat ik een stuk minder (want bijna geen) zoete meuk eet. De koek- en droptrommels op m’n werk laat ik voor wat ze zijn en ik eet ook geen boterhammen met hagelmix, triple chocolate chip cookies van AH to go, zalmsalade op brood (zit ook suiker in) en chocomel met (gezoete) slagroom meer.
  • Het is best relaxed om door de supermarkt te lopen en 3/4 van de schappen gewoon te kunnen negeren.
  • Ik geef deze week significant meer geld uit aan eten; noten en gedroogd fruit zijn relatief duur. Hoewel: normaalgesproken zou ik misschien doordeweeks een keer uit eten gaan, terwijl ik dat nu niet doe. En linzensoep maken kost bijna niets. Al met al valt het wellicht dus mee.
  • Vegan eten betekent absoluut niet per se ‘gezond eten’ (naturelchips, kristalsuiker en margarine zijn ook plantaardig, net als trouwens al deze supermarktproducten), maar doordat ik bewuster met voedsel bezig ben neig ik daar wel automatisch naar.
  • Ik moet ‘s ochtends tien minuten eerder opstaan (half zeven ipv. 6:40 uur), om m’n ontbijt klaar te maken en spullen bij elkaar te leggen voor tussendoor.
  • Een blik linzen is bij berehonger een prima pre-dinner snack.
  • Ik heb een nieuwe (betere, grotere) keukenmachine nodig. Van hummus tot noten-chocoballetjes, vegaburgers en carrot cake; plantaardig eten bevat opvallend vaak fijngemalen noten/fruit/peulvruchten/kokos/haver.

keukenkastje

Ook T. bekende gisteren tijdens het avondeten dat de plantaardige leefstijl hem tot dusver goed bevalt. “Je eet gewoon wat je bij je hebt, verder niets. Wel zo rustig en overzichtelijk.”

Toegegeven: ik heb niet veel zin om élke week twee avonden in de keuken te besteden, om al die tussendoor-snacks te maken. Tegelijkertijd denk ik dat het nu een leerproces is, een kwestie van er handigheid in krijgen. Nu ben ik nog een groot deel van de tijd bezig met recepten lezen, uitzoeken waar ik bepaalde ingredienten kan vinden en hoe ik ze moet verwerken. Eigenlijk een beetje alsof je opnieuw leert koken.

Maar zoals ik ook ooit moest leren hoe ik brownies, pesto gnocchi en pannenkoeken maakte – en dat nu op de automatische piloot doe -, zo ben ik er ook van overtuigd dat ik kan leren om efficient (en budgetvriendelijk) veganistisch te koken. Ik geef het dus maar even de tijd; des te meer reden om het experiment straks voort te zetten.

boerenkoolstoof

0

VeganChallenge dag 1 & 2: wat is dit eigenlijk leuk

Zo, de kop is eraf! Dag 1 van de VeganChallenge is volbracht, dag 2 al ruim over de helft. En jeetje, eigenlijk is dit hartstikke makkelijk. Vooruit, ik bracht gisteren wat meer tijd door in de keuken dan meestal op zondag, maar eigenlijk voelde dat juist fijn.

Een aantal jaar terug kookte ik vaak, veel en vooral: vega. Al in 2010 maakte ik mijn eerste Green Monster, met plezier volgde ik destijds blogs als The Fruit Pursuit (dat helaas niet meer bestaat) en ik was regelmatig te vinden in de natuurwinkel voor een nieuwe lading linzen, agavesiroop en notenpasta.

Zeker sinds ik werk, ben ik wat gemakkelijker (of: gemakzuchtiger?) geworden. Ik ga vaker uit eten en restaurants hebben nu eenmaal lang niet altijd aantrekkelijke vega-opties (gelukkig wel steeds meer!) En eerlijk is eerlijk, Tom’s spaghetti carbonara en pasta met zalm en mascarpone zijn ook gewoon hartstikke lekker.

Niettemin at ik dit jaar twee van de vier kerstdiners vegetarisch en in beide gevallen had ik niet het gevoel dat ik iets ‘miste’. Integendeel. Dus zondag, gisteren, begonnen T. en ik vol goede moed aan de VeganChallenge.

Het fijne aan die georganiseerde challenge is dat je elke dag tips in je mailbox krijgt én ze een weekmenu maken met suggesties voor elke maaltijd. Afgelopen week had ik al even gekeken welke dingen me daarvan lekker lijken en op basis daarvan heb ik een plan gemaakt voor wat we ‘s avonds gaan eten deze week. Ook vond ik een paar goede recepten bij De Groene Meisjes, Vegadutchie en Lisa Goes Vegan.

risotto

Op Nieuwjaarsdag maakten T. en ik een brunch van scrambled tofu met boerenkool, die we aten met afgebakken broodjes. Toegegeven: dit was veel lekkerder en smaakvoller dan ik had gedacht. Tip: doe er hot ketchup bij. Met z’n tweetjes aten we de hele pan (‘voor 4 personen’) leeg, oeps. ;-)

Als avondeten bereidde ik een pan paddenstoelenrisotto met doperwtjes en zongedroogde tomaten, met daarnaast wat veldsla met vinaigrette. Ik was huiverig voor een risotto zónder Parmezaanse kaas (en zelfs zonder roomboter!), maar eerlijk is eerlijk: dit is voor herhaling vatbaar. En ik maakte een dubbele hoeveelheid, zodat er genoeg over was voor de lunch vandaag.

En o ja, ‘s middags bakte ik nog een bananenbrood (goed recept!) en maakte choco-kokosballetjes, zodat ik tijdens werkdagen tussendoor ook wat lekkers te happen heb.

balletjes Waar T. een beetje tegenaan loopt, is dat ‘vegan’ eten op dit moment qua imago nogal in het #fitgirl/hippie/healthfoodie-hoekje zit. Hoe legt hij dan als nuchtere jongen aan z’n familie en collega’s uit dat hij een week plantaardig eet?

Nu is daar gelukkig Sjoerd, vriend van ‘Vegadutchie’ Jolijn, die met z’n nieuwe website Sam Greens ook een mannelijk en ‘nuchter’ publiek wil aanspreken. One of my best friends used to have me listed in his phone as ‘Meat Master’, but then things changed.”

Zijn drie redenen om plantaardig te eten sluiten precies aan bij de mijne. Ja, natuurlijk hoop ik dat ik me lekkerder ga voelen nu, maar klimaat en dierenleed zijn minstens zulke belangrijke redenen om vlees en zuivel te laten staan.

Wat overigens niet wil zeggen dat je dan “niets meer” kunt eten. In de woorden van Sam Greens:

It’s not really about skipping meat at all. It’s about eating all the delicious other things you probably never bothered to look at.

Nu ik toch linkjes aan het delen ben: publicist Peter de Haan schreef een sterk stuk over ‘de grootste stilzwijgende code in de beschaafde wereld‘. Een fragment:

(…) Aan al die miljoenen eettafels is er dan [met kerst], maar eigenlijk het hele jaar door, een stilzwijgende code van kracht. Het komt erop neer dat we de juiste dingen vinden en zeggen: hongersnood Zuid-Soedan – heel erg. Trump blijft laconiek over de opwarming van de aarde – zorgelijk. Weer tienduizenden dieren omgekomen bij een stalbrand – vreselijk. Vuurwerk brengt luchtkwaliteit op veel plekken tot onder alarmgrens – tjeetje. We kijken er serieus bij, maar het mooie is: we hoeven er verder niks mee te doen als we in de winkel staan.

Ik herken dit heel erg. Regelmatig hoor ik mensen dingen zeggen over de wereld en dan denk ik: tja, ik ben het hier zo niet mee eens. Of ik zou, als aan tafel wordt gepraat over schattige huisdieren, een opmerking willen maken over de grote hoeveelheden dood dier op diezelfde tafel.

Maar ja hè, als ik dat doe bereik ik niets, ik stuit slechts op irritatie. Mensen houden er nu eenmaal niet van om aangesproken te worden op hun leefstijl (eerlijk is eerlijk: ik ook niet). Bovendien: ik doe zelf ook niet alles perfect, dus als je de discussie aangaat, beland je al gauw in bekvechten… in plaats van dat je elkaar inspireert.

En toch:

Idealisten die het kunnen opbrengen hun consumptie écht te veranderen om minder schadelijk te zijn voor de wereld: het zijn de grootste spelbrekers van onze tijd. Want als zij het kunnen, kunnen we het allemaal en daar hebben we he-le-maal geen zin in. Mijn goede voornemen voor 2017: de grootst mogelijke spelbreker zijn. Wie doet er mee?

Over inspiratie gesproken: de nuchtere blogs van Lisa van Vijf Koffie Graag zijn een aanrader om te lezen. Bijvoorbeeld haar post over een jaar veganist zijn: de balans. Of haar pleidooi tégen het veganisme.

Maar als je veganistisch eet, mis je dan niet allerlei voedingsstoffen? Nee hoor, mits je het natuurlijk goed aanpakt. Diëtiste Lisa Steltenpool – sowieso, leuke chick! – vertelt je hoe een gezond vegan dagmenu eruit ziet. En dat Vitamine B12 en Vitamine D verstandig zijn om daarnaast te slikken. (Die laatste overigens ook als je wel vlees/vis eet!)

Genoeg overpeinzingen dus zo, in twee dagen tijd. Maar vooral veel LEKKER ETEN: vanochtend ontbeet ik weer met de bircher-muesli die ik al een paar weken maak als ontbijt (m’n lievelings!) en als lunch at ik een restje van de risotto, die vandaag nóg lekkerder was, en een stapel maiswafels met avocado, zout & zwarte peper. O, en natuurlijk bananenbrood en choco-notenbollejes. Honger heb ik vandaag, kortom, nog niet gehad.

Eigenlijk heb ik me in weken niet zo fris in m’n hoofd gevoeld.
Later meer!

ircher

0