Skip to content

Categorie: impressies

Impressies #1, vijf minuten

Laat je telefoon nou eens voor wat die is en, als je op een station staat, kijk dan eens goed om je heen. Maar dan echt: oefen wat ze in romans “de omgeving in zich opzuigen” zouden noemen.

Zo veel dingen gebeuren er altijd tegelijkertijd. Met je ogen de donkere avond observeren is in die zin minstens zo interessant als scrollen over je Instagramfeed. Driebergen-Zeist is nou niet wat je zou zeggen een eneverende plaats, maar geen moment stilte hier, althans, voor wie goed kijkt.

Tak, tak, hakken over de tegels. Tok, tok, herenschoenen er niet ver vandaan, net niet samen in de pas.

Sigarettenwalm, een blik opzij: bij de rookpaal staat een vrouw met een vaalzwarte trui, blauwe spijkerbroek. Op het bankje drie passen verderop ook een vrouw, maar zo anders: geelblondgeverfd haar, met witte oortelefoons in haar oren, vrolijk kletsend met een vriendin terwijl ze over Facebook scrollt. ‘Ja, ik weet het ook niet, we hebben geen gemeenschappelijke vrienden…’

De mens gereduceerd tot wie hij kent.

Slagbomen klinken, wazig rood daar verderop in de mist. Aan de overzijde van het spoor komt een intercity schurend tot stilstand. Treinstel 8661. Twee minuten later maar en dan is mijn eigen sprinter er al.

De trein ruikt naar triplex. Een vrouw stoot met de trapper van haar vouwfiets tegen de steunpaal.


Schrijven is niet alleen voelen. Het is ook zien, horen, ruiken, ja soms ook proeven. Om mijn zintuigen te trainen en te oefenen in het onder woorden brengen van ervaringen, wil ik vaker even alles ‘open’ zetten. Ik zit natuurlijk, zoals veel mensen, veel te veel in m’n koppie en op een scherm, terwijl de noemenswaardige dingen om me heen gebeuren. Vervolgens moet ik mezelf leren om niet al tijdens het schrijven te oordelen over de woorden die eruit willen. Lees gerust mee.

Laat een reactie achter