A little bit of everything, all rolled into one

Dit las ik in mei: over cavia’s, journalisten en Bobbi Eden

Sinds kort heb ik weer een abonnement op de bieb. Tot m’n achttiende (ofwel: zo lang het gratis was) kwam ik daar regelmatig, maar toen ik ging studeren vond ik 40-50 euro per jaar toch wat veel geld.

Nu denk ik: what was I thinking? 

Ik word ontzettend blij van de bieb. Net een boekhandel, met als verschil dat je ALLES gratis mee mag nemen. Hoe geweldig is dat? Bovendien is er sinds 2008 (toen ik er zo’n beetje voor het laatst kwam) een hoop veranderd. Daarover binnenkort meer in een apart bieb-blogje.

Dat je via de bieb zo makkelijk nieuwe boeken kunt ‘uitproberen’, heeft als voordeel dat ik nu van alles lees waar ik anders misschien niet voor gekozen zou hebben. Als in: ik geef alleen 20 euro of meer uit aan een boek dat ik echt graag wil hebben, niet aan een boek dat me alleen even een momentje nieuwsgierig maakt.

Deze maand las ik dus drie zeer uiteenlopende boeken. En dit vond ik ervan:

Paulien Cornelisse – De verwarde cavia ****

9200000057564881Een ‘sprinter’ was het bij de bieb, wat betekent dat ik een week de tijd had om het boek te lezen, voor het terug moest. Dat bleek geen enkel probleem: De verwarde cavia is een licht boekje dat je zo in een paar uurtjes treinen weg leest.

De verwarde cavia gaat dus over, uh ja, een cavia. Een echte. Hoewel, eigenlijk gaat het gewoon over ongemakkelijke sociale interacties op kantoor. Ik las laatst al een interview met Paulien Cornelisse in Volkskrant Magazine waarin natuurlijk ook werd verwezen naar haar nieuwe boek (interview door Sara Berkeljon is ook het lezen waard).

Goed die cavia dus. Daar moest ik best even aan wennen, ha. Sterker nog: tot halverwege het boek (en eigenlijk nog steeds) snap ik niet of het nu om een échte cavia gaat, of dat het een absurdistische metafoor is. (Ongetwijfeld dat laatste want ja hè, een pratende cavia op kantoor?!)

Then again: het boekje blijft me wel bij, misschien omdat het die factor absurditeit heeft. En zeker voor wie zelf dagelijks in de kantoortuin vertoeft, is het ontzettend herkenbaar, zag ik al toen Tom het boekje oppakte en de eerste paar hoofdstukken grinnikend las.

En aan het eind van het boek concludeerde ik: ik ben toch wel van die cavia gaan houden.

yolan-witterholt-de-journalist-als-zzperYolan Witterholt – De journalist als zzp’er ****

Van belastingregels tot ideeën pitchen en van tot ‘wat moet er op mijn website’. Met inspirerende ervaringsverhalen van collega-journalisten. Ofwel: een ontzettend handig en acuteel boek (eerste druk, juli 2015) voor elke freelance journalist.

Ik las dit boek net toen ik min of meer besloten had voorlopig alleen te blijven freelancen. Een paar dagen later veranderde dat volledig, maar dat terzijde. ;)

Toegankelijk geschreven, vol nuttige informatie en logisch ingedeeld. Dit boek verduidelijkt, geeft tips en stelt gerust. Must-have dus als je freelance schrijver bent!

Bobbi Eden – Het openhartige verhaal van Nederlands meest succesvolle pornoster ***

O haha, Suus las een boek over porno. Ja. En schrijft daar dan weer over, want hé laten we niet zo preuts doen.

Wist je dat veel pornoactrices een spons (!) inbrengen tijdens hun werk? Ik in elk geval niet. Toch is dit boek méér dan een boek over de industrie.

het-openhartige-verhaal-van-nederlands-meest-succesvolle-pornoster-bobbi-eden-boek-cover-9789038899831Het begint een persoonlijk verhaal: de vader van Priscilla (Bobbi’s echte naam) was alcoholist. Ze schrijft over de problemen in haar gezin, hoe ze al vroeg samen ging wonen met haar eerste vriend, haar eerste (half)naaktshoots als 16-jarig meisje en hoe ze zo langzaam het wereldje in rolde. Het is, en dat verrast misschien, een heel positief verhaal.

Vooruit, goed geschreven is het boek niet. Op een gegeven moment kon ik me (net als een lezer die reviewde op Bol.com) toch niet helemaal aan de indruk onttrekken dat ik een reclamepraatje voor haar website aan het lezen was.

Dat neemt niet weg ik het in een paar uur uitlas. Het grootste deel van het verhaal geeft toch een intrigerend inkijkje geeft in een wereld waar alle buitenstaanders hard – en vaak oppervlakkig – over oordelen. Daarom: best verrijkend.

 

 

 

0

Leesvoer: dit las ik in april

Oeps, en toen was de maand april alweer voorbij. En wat voor maand! 30 dagen geleden nog maar kwam ik terug van 2 weken vakantie in Zweden en sindsdien is er zo veel gebeurd.

Gelukkig vind ik vandaag tussen het werken, verhuisdozen uitpakken en  #werkzoekdinsdag door ook nog even tijd om wat te schrijven. Dat is een stuk makkelijker aan een nieuwe keukentafel – en die hebben we sinds gisteren!

20160503_104922(0)
(Nee, ik heb niet even de moeite genomen om de laptopkabels uit de weg te ruimen voor ik deze foto maakte. Sorrynotsosorry.)

De afgelopen weken voltrokken zich in een stroomversnelling. Het is alsof ik hier gisteren pas voor het eerst naar binnen liep, samen met de aanhuurmakelaar en de jongen die het huis óók graag wilde.

Dat was 14 april, nog geen 3 weken geleden. En amper twee weken later gingen we ineens verhuizen. Nu zit ik aan deze mooie witte eettafel, in een prachtig lichte keuken. Als ik uit het raam kijk, zie ik groen en het is levendig op straat. Kortom, ik ben blij.

Maar dat is niet waar dit blogje over moest gaan. Ik had jullie namelijk beloofd om elke maand m’n gelezen boeken te delen. Nu vind ik het de laatste weken nogal moeilijk om rustig op de bank te zitten lezen, met al die adrenaline in mijn lijf de hele tijd. (Want: verhuizen, sollicitatiegesprekken, goed/slechtnieuwsmails, leuke nieuwe mensen in je leven, et cetera.)

Gelukkig las ik toch in elk geval één boek uit en dat pareltje wil ik graag met jullie delen.

Elizabeth Gilbert – Big Magic

9200000046552335

Wie heeft er niet Eat Pray Love gelezen – of de Nederlandse versie Eten, bidden, beminnen? Elizabeth Gilbert schreef sinds die bestseller nog een aantal boeken (die ik overigens nog moet lezen), maar haar nieuwste boek trok meteen mijn aandacht.

Vooruit, in eerste instantie knapte ik nogal af op de wat Amerikaans aandoende titel ‘Big Magic’. Zó spiritueel ben ik nu ook weer niet aangelegd dus stiekem verwachtte ik iets te veel zweverigheid. Bovendien dacht ik altijd dat ik weinig op had met ‘zelfhulpboeken’ (al kom ik daar inmiddels op terug, maar da’s een verhaal voor een andere keer).

Waarom het dan toch mijn aandacht trok? Vriendinnetje Aniek bleef maar zeggen: ‘dat boek is echt iets voor jou, Suus’ ;-). Zelfs De Correspondent (toch niet echt een zweverig medium) schreef erover.

Conclusie: lézen, jongens, echt. Big Magic gaat over creatief leven in de breedste zin van het woord. Nuttig als je inspiratie zoekt – voor je teksten, schilderijen of gewoon je leven. Maar ook als je het allemaal even niet meer ziet of op zo’n punt in je leven beland bent dat je denkt: uh, ja, en nu?

Ik heb het boek inmiddels uitgeleend aan een vriendin, anders zou ik graag nog even een passage erbij hebben gepakt ter illustratie. Nu moeten jullie het maar met dit blogje doen.

Steeds als ik me even onzeker of vervelend voelde over de toekomst of wat ik wil & kan, en ik las een stukje Big Magic, voelde ik me daarna altijd opgekikkerd. ‘Liz’ Gilbert spreekt je moed in, toont je inzichten, schopt je aan het werk en maant je lief voor jezelf te zijn.

En is dat niet wat elk mens af en toe nodig heeft?

0

Ik lees weer! & dit las ik in maart

Ooit was ik een boekenwurm. Dat wil zeggen: ik wás er een, en ik bén het weer. Na de middelbare school stopte ik met lezen – vooruit, een stapel bestsellers en wat niemendalletjes daargelaten. Sinds een maand of zes durf ik hardop te zeggen: ik lees weer.

Niet dat ik daarvoor niets las, hoor. Elke week ploegde ik door stapels kranten, magazines, internetartikelen. Maar aan boeken kwam ik, ook daardoor, amper toe.*

(*Ik tel hier studieboeken natuurlijk niet mee. Die las ik tot vervelens toe. Meestal dan.)

Maar Stephen King zei het al: om een goed schrijver te worden moet je twee dingen doen. Read a lot, write a lot. En toen die studie klaar was, had ik geen excuus meer.

Zo halverwege vorige zomer begon ik, heel voorzichtig, weer aan een boek. Eerst wat luchtige chicklits, toen hier en daar wat dikker werk. En nu, nu verslind ik ze weer. De serie van Jean M. Auel op mijn nachtkastje, altijd een boek in m’n tas en meestal in drie dingen tegelijk aan het lezen. Hoi boekenvretertje in mij, welkom terug.

Hoogste tijd dus, om dat met jullie te delen. Gewoon, omdat het leuk is. En omdat ik zelf ook graag boekentips krijg – dus wie weet heb je hier nog wat aan, de volgende keer dat iemand je vraagt wat je nu weer voor je verjaardag wilt.

boekjesmaar

Dit las ik in maart & dit vond ik ervan:

Femke Halsema – Pluche ✽ ✽ ✽ ✽

imagesHet zal weinigen zijn ontgaan: oud-GroenLinks-leider Femke Halsema publiceerde haar memories. Ze werd er ook al uitgebreid over geïnterviewd (o.a. hier en hier). Maar zelfs wie dat allemaal heeft gelezen & gevolgd, komt genoeg nieuws tegen in Pluche. Bovendien kan Femke ontzettend lekker schrijven (wat kan die vrouw niet?!), dus ook als je niet bovenmatig geïnteresseerd bent in politiek, is het de moeite waard. Omdat Femke heel erg vanuit zichzelf als persoon schrijft – duh, daar zijn het natuurlijk memoires voor.

Pluche beschrijft precies de politiek-maatschappelijke periode waarin ik ben opgegroeid: de jaren 1998-2010 (ik was toen 7-19 jaar). Vrijwel alles dat voorbij komt is daardoor bekend – de moorden op Fortuyn en Van Gogh, de film van Geert Wilders, het referendum over de Europese Grondwet, het conflict tussen Verdonk en Hirsi Ali, et cetera. Maar aan veel ervan heb ik slechts een vage, beperkte eigen herinnering; ik heb er alleen over geleerd vanuit de kennis van nu (>2011). Femke beschrijft de gebeurtenissen vanuit de periode zélf. Ik merk dat ik daardoor een veel rijker perspectief heb gekregen op de 21e-eeuw-tot-nu-toe-in-Nederland.

Ook wie al wel volwassen was toen Halsema GroenLinks leidde, moet Pluche lezen. Al is het maar om de kritische, enorm rake observaties over politiek Nederland & onze maatschappij. En als ik zo vrij mag zijn: verplicht leesvoer voor journalisten.

Jelle Brandt Corstius – As in tas ✽ ✽ ✽

asintasOver As in tas schreef ik – indirect – natuurlijk al een stukje. Eigenlijk heb ik daar weinig aan toe te voegen: prima boekje in zijn soort. Zeker boeiend voor wie graag reflecteert op ouder-kindrelaties en voor wie graag (fiets)reizen maakt.

Op het literair blog Hanta kwam ik deze passage tegen, die het werkje treffend samenvat: ‘Jelle Brandt Corstius heeft een mooie manier gevonden om te delen wat hij over de vader, de wiskundige en de taalfanaat Hugo Brandt Corstius kwijt wil.’ 

Lees hier en hier wat de profs ervan vonden.

Marie Kondo – Opgeruimd! De manier om orde en rust in je leven te brengen ✽ ✽ ✽

opgeruimnd

Vooruit, de halve wereld las het boekje van Marie Kondo – een petite Japans vrouwtje van 30 dat tot opruimgoeroe is gebombardeerd – vorig jaar al. Maar hé, een goed boek hoeft niet persé nieuw te zijn, toch?

Nu las ik dit boekje de eerste twee dagen dat ik in Zweden was, en sindsdien jeuken mijn handen om thuis aan de slag te gaan. Ineens lijkt het een stuk makkelijker om de spullen waar ik gehecht aan ben, weg te doen. En de gedachte eraan lucht me nú al op. Minder zooi, meer vrijheid.

Afgaande op reviews van mijn GoodReads-vrienden ben ik niet de enige die enthousiast is. ‘Het heeft de manier waarop ik naar bezittingen kijk veranderd,’ schrijft R. bijvoorbeeld. Vriendinnetje J. was kritischer en gaf het boek maar twee sterren: ‘Again, a non-fiction book that can be summarized in a few sentences.’ 

Tja, daar zit ook wat in.

Lees hier wat De Groene Meisjes vinden van het boek. En Aaf Brandt Corstius schreef er een ontnuchterende column over (en een langer, informatief stuk).

Esther Gerritsen – Broer ✽ ✽ ✽ ✽

broerIk zal maar meteen bekennen: de Boekenweekgeschenken van de afgelopen drie jaar liggen nog steeds ongelezen op een stapeltje in mijn kast. En dat ik Broer van Esther Gerritsen uberhaupt in mijn bezit kreeg, mag een wonder heten: op de laatste dag van de boekenweek racete ik een half uur voor sluitingstijd nog even naar de boekwinkel in Vleuten. Niet omdat ik nu zó graag een gratis boek wilde, maar omdat mijn lief met de trein moest en op vertoon van Broer vrij kon reizen. De aardige boekverkoopster gaf me zelfs een tweede exemplaar mee toen ik het verhaal uitlegde. (En ja, ik kócht er ook gewoon een boek bij, hoor, zo gierig ben ik dan ook weer niet.)

Maar doordat ik hier en daar een paar positieve woorden had gelezen over het boekje (‘verrassend goed’, aldus de Volkskrant), besloot ik het mee te nemen op vakantie.

Waar het over gaat? Tja – familiebanden, mensen, en eigenlijk gewoon het leven dus. Levendige personages, sterke dialogen. Verder veel show, don’t tell, zoals het een goed schrijver betaamt. Lees dat boek. En als je ‘m niet in huis hebt, stuur me even een berichtje. Ik heb er twee weg te geven. ;)

 

 

 

0