A little bit of everything, all rolled into one

Dit las ik in december: Het Rosie-project

In december las ik niet zo veel. Onderweg naar mijn werk liet ik me iets te vaak afleiden door mijn smartphone (ik las dus wel dingen, maar weinig noemenswaardigs) en verder was de Kerstmaand druk als altijd.

Gelukkig vond ik tóch tijd voor 1 boek: Het Rosie-project. Zo haalde ik overigens op de valreep mijn GoodReads Reading Challenge: 40 boeken in 2016. Jeej!

Maar dat Rosie-project dus. Ik had het al vaak zien liggen in de boekhandel en het was natuurlijk weer zo’n boek dat iedereen al láááng gelezen had en dat ik (daarom) steeds maar niet wilde openslaan. Nu dan toch.

Gramae Simsion, Het Rosie-project **** 

Het boek (Australische auteur, vertaald uit het Engels) gaat over Don Tillman, een verstrooid professor genetica van eind dertig. Al na een paar bladzijden realiseer je je dat Dons brein op een wonderlijke manier werkt – hij heeft het syndroom van Asperger, al weet hij dat zelf niet en wordt het ook nergens expliciet vermeld.

Don is op zoek naar een vrouw om mee te trouwen. Eigenlijk kan ik niet veel méér zeggen zonder de verhaallijn te spoilen, maar dat verhaal is eigenlijk nog de minste reden waarom Het Rosie-project zo’n leuk boek is. Als lezer krijg je alles mee vanuit het perspectief van Don en dat zorgt regelmatig voor een grijns op je gezicht. Bijvoorbeeld omdat je op basis van zijn observaties conclusies trekt over sociale situaties, die Don zelf duidelijk níet trekt.

Van het Abrikozenijs Fiasco, tot het Jas Incident en Olivia de vegetarische hindoe/antropoloog én natuurlijk de enige echte Rosie; ja, dit boek blijft me nog wel een tijdje bij. Op dit moment lees ik trouwens het vervolg, Het Rosie-effect. Schijnt niet zó briljant te zijn als het eerste deel, maar is tot nu toe evengoed erg vermakelijk.

0

Dit las ik in oktober en november

Jongens, nog maar TWEE WEKEN en dan is het jaar alweer voorbij. Niet te geloven, zeg. Ik weet nog dat ik een maand geleden dacht: ‘Ah joh, kerstkaarten, dat hoeft nu echt nog niet, aaaallle tijd…’

Nou, en dan is het plotseling nog maar tien dagen tot Kerstmis. Vanavond hebben Tom en ik in alle haast nog een boom(pje) gescoord bij de Intratuin. Dat ding staat nu een béétje random in de woonkamer, nog niet opgetuigd, want ‘t is al bijna elf uur en ik kom net warm en rozig (en moe) uit bad. Morgen dan maar, ik ben gelukkig een dagje vrij.

Tijd tekort in elk geval dus, om alle dingen te doen die ik zou willen. Zo ook m’n maandelijkse boekenblogjes! Van oktober én november schreef ik nog niets. Of nou ja, er stond wel een half blogje in m’n concepten, maar…

Goed, om de traditie niet te doorbreken: dit las ik de afgelopen twee maanden.

Kim van Kooten – Lieveling *

Oké, laat ik maar met het rampzaligste beginnen, dan hebben we dat ook weer gehad. Want lezen, lézen kun je het niet echt noemen, ik heb hier op een griepige middag in bed maar zo’n beetje doorheen gebladerd. Vreselijk om te zeggen, want het onderwerp van dit boek is natuurlijk zwaar (het gaat over een jong meisje dat seksueel wordt misbruikt door haar stiefvader), maar eh, ja, het is gewoon écht heel slecht geschreven.

Maar eigenlijk kunnen Marja Pruis (en Sylvia Witteman) dat beter onder woorden brengen dan ik.

René Kahn – Op je gezondheid? Over de effecten van alcohol ****

Als ik een top vijf zou maken van boeken die je het aankomende jaar zéker zou moeten lezen (en hey, misschien doe ik dat ook nog wel), dan staat dit boekje van René Kahn er zeker in. Iedereen die wekelijks meer dan twee glazen wijn drinkt, zou dit boek moeten lezen, vind ik. De laatste wetenschappelijke kennis en feiten over alcohol staan er op een goed leesbare manier in beschreven, op zo’n manier dat ‘t niet saai wordt.

Natuurlijk niet nieuw, die kennis, maar jongens, houd je vast: alcohol veroorzaakt allerlei vormen van kanker. En nee, dat geldt níet alleen als je probleemdrinker bent. Ook, juist, de mensen die ‘matig’ drinken (tussen de 2 en 10 glazen per week), vomen een risicogroep. Bij vrouwen is 12,5 procent van de gevallen van borstkanker te wijten aan alcoholgebruik en met elk glas dat je per dag extra drinkt, neemt de kans op borstkanker met 10 procent (!) toe. Ontnuchterend (haha) om zulke feiten (er zijn er nog veel meer) zo eens op een rijtje te zien. Goed, schrijf ik ook nog wel eens langer over, maar niet nu.

Wil allemaal overigens niet zeggen dat ik nu nooit meer een glas wijn aanraak, maar ik merk dat dit boek me wel veranderd heeft in de zin dat ik veel bewuster ben gaan drinken.

Voor wie (nog) geen tijd of zin heeft om het (overigens niet eens zo dikke) boek te lezen: de Volkskrant schreef er een goed artikel over, NRC Next ook (vandaag nog!).

Henk van Straten – Bidden en vallen ***

Henk – of nou ja, zijn boek – stond al bijna een jaar in de kast hier (sorry, Henk). Ik gaf ‘m eens aan Tom, maar ja, als de hoofdpersoon (die toch niet de voorbeeldigste blijkt te zijn) dezelfde naam heeft als jij, leest dat toch wat ongemakkelijk. Hoe dan ook, mijn Tom kwam niet door Bidden en vallen heen. En ik, ik had nog zo veel andere dingen die ik óók wilde lezen.

Maar nu dan toch! Bidden en vallen gaat dus over Tom, een in mijn ogen vrij onsympathieke accountmanager bij horlogemerk Omega. Type kalend, groot en in pak, beetje vlezig en misschien zelfs wat onfris (althans zo stel ik me hem voor). Verderop in het boek komen nog een paar andere personages aan het woord.

Wat ik van het boek vond? Tja, ik ben best fan van Henk en z’n teksten. Zeker z’n dagelijkse blogposts vind ik bij vlagen zéér bewonderenswaardig (al kan ik me soms ook vreselijk ergeren, maar ben er op die momenten niet helemaal zeker of dat nu juist z’n bedoeling was) Bidden en vallen is rauw en ongemakkelijk; goed geschreven, maar geen vrolijk boek dat je iemand cadeau doet voor z’n afstuderen. ;-)

Toine Heijmans – Pristina ****

Van mijn oma – 83 en nog steeds ook leesgek – leende ik Pristina, geschreven door m’n oud-Volkskrantcollega Toine Heijmans. En o, Toine, mocht je dit ooit lezen: wat een prachtig werk heb je op je naam staan.

Pristina gaat over Irin, een meisje van onbekende afkomst dat gezocht wordt door de vreemdelingenpolitie. Maar we beginnen met Albert Drilling (mogelijk niet z’n echte naam), ambtenaar op het ministerie, die naar een Waddeneiland afreist om Cira Dosta te vinden. En o, dan is er ook nog de man die namen verzint. En de onheilspellende laatste zin op de achterflap: “Maar op het eiland gelden andere wetten.”

Ik wil ook zo’n verfijnd boek kunnen schrijven.

Giulia Enders – De mooie voedselmachine (De charme van je darmen) ****

Enige tijd geleden was De charme van je darmen overal: bij de AKO op het station – en eigenlijk op de eerste tafel in elke willekeurige boekwinkel -, bij RTL Late Night, op Facebook, in andere blogs.

En eh, ja, als boeken/series/films zo’n overdaad aan exposure krijgen, heb ik meestal al meteen geen zin meer om ze te lezen of bekijken (overigens ga ik deze stelling bij het volgende boek hieronder al ontkrachten, maar ach).

Goed, het darmen-boek van de Duitse geneeskundestudente Giulia had ik dus aan me voorbij laten gaan, maar toen ik het in de bieb zag staan werd ik toch nieuwsgierig. En niet voor niets! Als je darmen hebt, zou je dit boek moeten lezen, sowieso.

Giulia vertelt op een frisse en toegankelijke manier dat de darmen eigenlijk onze tweede hersenen zijn, dat darmbacterien een rol spelen bij vrijwel alle processen in ons lichaam en dat je zelfs depressief kunt zijn doordat je darmen niet goed werken. Ook legt ze nauwgezet uit hóe onze darmen nu eigenlijk werken (maar dan op zo’n manier dat ook ik als niet-beta het onthoud!) en er is ook een hoofdstukje over eh, ontlasting. En over kotsen, trouwens (wist je dat kots ook vaak uit je dunne darm komt? Oké, misschien wilde je dat niet weten.)

Nou ja, lezen dus. Interessant. Op een gegeven moment wordt ‘t wel érg veel feitenkennis, dus ik vond ‘t niet echt een gevalletje “in een ruk uit”, maar zeker een boek om er af en toe weer eens bij te pakken als je buikpijn hebt of wat beter voor jezelf wilt zorgen.

Astrid Holleeder – Judas *****

Ja, jeetje, wat een boek zeg. In het diepste geheim gedrukt en als donderslag bij heldere hemel verschenen. En wow, ik dacht dat Astrid een ghostwriter had maar dat (b)lijkt niet zo te zijn. Wat een intrigerend verhaal – zozeer, dat ik bereid was een paar dagen boete te betalen (het boek is een Sprinter bij de bieb, wat betekent dat je ‘m maar 1 week mocht lenen en dat bleek net wat weinig voor het ruim 500 pagina’s tellende werk).

Astrid, ik vind je ontzettend dapper. En je schreef misschien wel het beste boek van het jaar.

0

Dit las ik in september: van Haro tot Harry (en nog veel meer)

Stephen King stelt in zijn boek On Writing – A Memoir of the Craft dat wie goed wil leren schrijven, twee dingen in elk geval moet doen:

1. Read a lot

2. Write a lot

Geen slecht advies, als je het mij vraagt. Toch ben ik pas ongeveer een jaar geleden voor mijn gevoel weer écht begonnen met lezen. Dat wil zeggen: als kind las ik véél, maar vanaf ongeveer mijn vijftiende kreeg ik andere zaken aan mijn hoofd (en meer onrust vooral, denk ik achteraf). Tijdens mijn studie had ik zo veel studieboeken door te ploegen dat ik als ik eenmaal vrij was, absoluut geen zin meer had in nóg meer lezen.

O, natuurlijk las ik hier en daar wel wat hoor. Sowieso las ik natuurlijk een stapel boeken voor m’n leeslijst (al waren er, zo begreep ik, genoeg klasgenoten die gewoon een samenvatting kopieerden van scholieren.com). En als ik er verder over nadenk, heb ik door de jaren heen toch vast tientallen boeken gelezen, van Eating Animals tot The Kite Runner. Herman Koch, Saksia Noort, Kader Abdolah, van alles eigenlijk. Maar er lag niet, zoals nu, altijd een boek (of twee) op mijn nachtkastje.

Hoe anders is dat nu! Dagelijks twee uur treinen is goed voor de leeshonger. En september was een goede leesmaand. Twee weken vakantie helpen natuurlijk, al las ik toen eigenlijk niets ‘nieuws’: samen besteedden Tom en ik úrenlang aan het elkaar voorlezen van Thea Beckman’s Thule-trilogie. Hij had ze nog nooit gelezen en ik, ach ik vind het geen probleem om mijn favoriete jeugdboeken nog eens te herlezfen.

Dit las ik in september:

Peter van der Meer en Frederike van Oostveen – Wat proef ik? ***(*)

Wijn is zo veel lekkerder als je er meer van weet, luidt de ondertitel van dit handzame boekje. En wie meer wíl weten over wijn, doet er goed aan het te lezen. Wijnstreken, druivenrassen, keurmerken, etiketten lezen; alles wordt aangestipt, genoeg om wat kennis om te doen maar niet té veel, zodat je het als beginnend wijnliefhebber ook daadwerkelijk onthoudt. Een belangrijk deel is – uiteraard – gewijd aan het leren proeven van wijn. Het hoofdstuk waarin stap-voor-stap wordt uitgelegd hoe je dat precies moet aanpakken én hoe je er goede notities van maakt, is voor mij al een reden om dit bieb-boek zelf aan te schaffen.

Voor de kenner zal Wat proef ik weinig nieuwe inzichten verschaffen, maar het is des te meer geschreven voor wie graag op een laagdrempelige manier iets leert over dat lekkere drankje in zijn glas.

Thea Beckman – de Thule-trilogie (Kinderen van Moeder Aarde, Het Helse Paradijs, Het Gulden Vlies van Thule****

Zoals gezegd: mijn favoriete jeugdboeken (oké, op Harry Potter na dan). Tom had ze nog nooit gelezen en ik vond dat ie dat écht moest doen – en dus lazen we elkaar onderweg in de auto naar Zuid-Frankrijk om beurten voor. De tijd vloog ;)

J.K. Rowling, John Tiffany and Jack Thorne – Harry Potter and the Cursed Child ***

Zei iemand daar HARRY? Yep, van Judith kreeg ik voor mijn verjaardag de prachtige gebonden editie van het nieuwste “Harry Potter-boek” (dat eigenlijk natuurlijk een toneelscript is). Hoewel ik eerst dacht “ik wacht wel op de Nederlandse versie”, besloot ik dat tóch niet te doen en zo ging Harry last-minute mee in mijn vakantietas.

En daar kreeg ik geen spijt van. Het is namelijk helemaal geen ingewikkeld Engels en het leest zó weg.

Eigenlijk bereidde Annemerel mij nog het best voor op dit boek. Verwacht geen Harry Potterboek, schreef zij, en dan is het nog steeds een leuk verhaal waar je als vanouds door wordt meegesleept.

Jammer vond ik toch wel dat je aan de snelheid waarin de gebeurtenissen zich voltrokken, kunt merken dat het een toneelstuk is. Dat gaat ten koste van de geloofwaadigheid; iets dat op de planken denk ik niet erg is, maar misschien toch een béétje afdoet aan de HP-saga. Op een gegeven moment zit je in zó’n wervelwind van opeenvolgende situaties, dat ik het bijna niet meer kon volgen.

Maar hé, wat zeur ik eigenlijk? MEER HARRY, altijd meer Harry.

Haro Kraak – Lekhoofd ****

Amper dertig jaar, succesvol journalist en dan ook nog debuteren met een geweldig boek – mijn oud-collega van de Volkskrant Haro Kraak deed het (ja jongens, ik zat ooit nog een paar maanden naast hem, ghehe #meeliftenopsucces #grapjehoor). Want ja, wow, wat een debuut! Terecht werd al op de éérste verkoopdag bekend dat er een tweede druk komt.

Goed, Lekhoofd gaat dus over een puberjongen die woorden ruikt en kleuren ziet. Synesthesie heet dat, dat bestaat echt en het lijkt blijkbaar leuker dan het is. Maar eigenlijk gaat Lekhoofd natuurlijk gewoon over een jongen die opgroeit en alle dingen die daarbij horen – en o, wat een mooie woorden, wat een zinnen, wat een prachtpassages.

Hoewel het een aantal bladzijden duurde voordat ik “in” het verhaal zat, kon ik Lekhoofd op een gegeven moment bijna niet meer wegleggen. Maar goed ook, want in de bibliotheek van Utrecht is het boek al een ‘sprinter’, wat betekent dat je hem maar een week mag lenen.

Een beetje jaloersmakend wel, hoor. Op een goede manier. ;) Well done, Haro. Wanneer komt je tweede boek uit?

Richard Sennett – Samen. Pleidooi voor samenwerken en solidariteit ****

Dit boek las ik deze maand eigenlijk voor mijn werk, maar ik vind hem toch ook hier het vermelden waard. Sennett is een gevierd Amerikaans socioloog die zijn leven wijdt aan de vraag hoe mensen zouden moeten samenleven. Samen (de recente Nederlandse vertaling van zijn in 2013 verschenen boek Together) is een pareltje voor wie houdt van nadenken over mens, maatschappij, politiek, geschiedenis, filosofie en aanverwante zaken. Voor heel veel mensen dus. ;)

Hoewel ik een “moeilijk” boek had verwacht, las Samen verrassend makkelijk weg (al is het natuurlijk geen pageturner à la Harry P., althans niet voor mij). Nu moet ik wel zeggen dat er veel namen en theorieen uit de doeken werden gedaan die ik me nog enigszins kon herinneren van mijn studietijd – en die herkennig maakte het leuk.

Nou ja, stof tot nadenken dus. Góeie stof.

Griet Op de Beeck – Kom hier dat ik u kus ***** (eigenlijk gewoon duizend hartjes)

O, Griet, wat ben je toch een schrijfster zeg. En wat ben je prachtig. Nadat ik Vele hemels boven de zevende uit had, zei iedereen: “Kom hier dat ik u kus is nóg mooier”.

Of dat zo is, weet ik nog steeds niet – ik vond Vele hemels ook adembenemend. Maar lieve mensen, als je uit deze hele lijst één boek leest, laat het dan alsjeblieft dit boek zijn.

Beklemmend, rauw, indrukwekkend..ja jeetje, eigenlijk zijn er geen andere woorden aan te geven dan die van Griet zelf. In elk geval gaat Kom hier dat ik u kus (voor mij) over kinderen en ouders, over opgroeien op een plek die niet zo fijn is, over liefde en hoe we daar allemaal naar verlangen. Maar dan een stuk minder kazig opgeschreven dan in dit stukje ;)

PS. En lees na het lezen van Kom hier dat ik u kus vooral ook het interview met Griet Op de Beeck in Volkskrant Magazine terug (feb ’16).

0

Dit las ik in juli: over Jan van Schaffelaar & stedelijk leven in Afrika

We zijn alweer een week in augustus (en daarmee ruim over de helft van 2016!), maar ik had nog niet geschreven over de boeken die ik in juli las.

Op deze rustige zondag – lekker thuis, wasjes doen, goed eten, spelletje – vind ik daarvoor eindelijk de tijd. ;) In mijn verjaardagsmaand las ik “maar” twee boeken, maar het waren beide wel werken van +300 pagina’s, dus hè, geen slechte score toch

O ja, voor mijn verjaardag kreeg ik trouwens van Tom een e-reader! Nu heb ik dus nóg meer te lezen. ;)

Thea Beckman – Hasse Simonsdochter ***

Wie verslond vroeger niet de historische romans van Thea Beckman? Ik ben al jaren verliefd op haar Thule-triologie (toekomstromans waarin Groenland een soort paradijs is geworden), maar sommige andere klassiekers had ik nog altijd niet gelezen.

Hasse Simonsdochter bijvoorbeeld. Hoewel het al op mijn basisschool op de boekenplank stond, trok het boek me nooit genoeg om echt te gaan lezen. Tot ik laatst, na de verhuizing, een Boektoppers-exemplaar vond in een oude doos.

Hasse Simonsdochter speelt in de 15e-eeuwse Nederlanden. Het beschrijft het verhaal van Hasse, een eenvoudig maar vrijgevochten en temperamentvol meisje dat opgroeit in de rietvelden rondom Kampen. Net als in veel andere boeken van Thea Beckman zitten in het verhaal verwijzingen naar bestaande personen – in dit geval Jan van Schaffelaar, één van de hoofdpersonen, en de schilder Jeroen Bosch.

Ik vond Hasse Simonsdochter een fijn verhaal om te lezen. Het prettige van jeugdboeken vind ik soms dat ze lekker weglezen en ik helemaal in het verhaal kan raken, zonder dat het (te) zwaar wordt. Bovendien leer ik en passant een hoop, want ik mag dan wel historica zijn, van de middeleeuwen weet ik stiekem bar weinig.

Niet het állerbeste boek van Thea Beckman als je het mij vraagt – dat blijven toch de Thule-boeken – maar deze historische roman is zeker het lezen waard.

Femke van Zeijl – Gin-tonic & cholera ****

Femke, ik ben fan van je. Vlotte pen, rake observaties… ja, Dit is een boek dat iedereen zou moeten lezen die meer wil weten over de wereld, maar geen zin heeft zich door een saai epistel te werken.

Hoewel de titel misschien anders doet vermoeden, is Gin-tonic & cholera géén chicklit. Integendeel! Dit boek is in feite het reisverslag van journaliste Femke van Zeijl, die een tijd lang woonde in verschillende Afrikaanse steden om zo het stadsleven op dat continent te ontdekken.

Femke neemt je mee naar Luanda (Angola), Bukavu (Democratische Republiek Congo), Ibadan (Nigeria), Jinja (Oeganda), Maputo (Mozambique) en Bobo-Dioiulasso (Burkina Faso). In elk land licht ze een thema uit: de enorme verschillen tussen rijk en arm, familie en traditie versus het moderne leven, seks en liefde, het (klein)-crimineel circuit.

De verhalen in dit boek lezen een beetje als blogs; je volgt Femke terwijl ze mensen ontmoet en hun verhalen vertelt. Dat alles doet ze op een aanstekelijke manier – hoewel ze soms best in details treedt, wordt het nooit saai.

Toch moet ik eerlijk zeggen dat het wel een paar weken duurde voor ik dit boek uit had. Dat komt denk ik vooral doordat het geen lopend fictie-verhaal is met een spanningsboog, waardoor ik op vermoeide middagen in de trein soms m’n aandacht verloor. Maar zat ik eenmaal weer in het verhaal, dan werd ik er meteen ook weer goed in getrokken, dus dit heeft misschien ook meer te maken met mijn soms wat korte spanningsboog.

Om eerlijk te zijn: voordat ik dit boek was, wist ik weinig van Afrika – het continent was voor mij toch altijd een beetje één groot, stereotiep geheel. Maar de verhalen uit Gin-tonic & cholera zijn blijven hangen en zorgen ervoor dat ik nu veel genuanceerder over het leven in Afrikaanse steden denk. Mooi!

0

Dit las ik in juni: over oorlog, tieten en het (tot nu toe) mooiste boek van het jaar

En toen was het alweer juli! De helft van het jaar is voorbij en dat betekent dat ik ook op de helft van mijn 2016-challenge van GoodReads ben:

challengesuushi

Niet slecht, toch? Zeker als je bedenkt dat ik vorig jaar in totaal hooguit tien boeken las (ik heb dat toen niet precies bijgehouden).

Het komende half jaar zit ik vijf dagen per week 2-3 uur in de trein (want ja, ik ben deze week begonnen bij Einder! En het is zo leuk! Daarover vertel ik graag meer, maar niet vandaag).

Al dat treinen betekent genoeg tijd om te lezen (en om blogjes te tikken ja, mits ik daar na een werkdag schrijven nog energie voor heb). Dus als jullie nog goede boeken weten die ik móet lezen, this way please. Nu op mijn nachtkastje o.a. Haar naam was Sarah en Joe Speedboot. (Je merkt al, ik loop hopeloos achter, qua literatuur de laatste jaren, maar hé, ik ben hard bezig aan een inhaalslag!)

Goed, zo ver zijn we nog niet, maar ook in juni las ik een stapel(tje) boeken. Welke & wat vond ik ervan?

John Williams – Stoner ****

‘O, je bent mijn lievelingsboek aan het lezen’, riep Judith verheugd toen ze Stoner op mijn keukentafel zag liggen. Ik snap wel waarom.

stoner_1Stoner is het levensverhaal van William Stoner, een nogal doorsnee man met een nogal doorsnee leven. Ondanks alles – of juist daarom – ga je van hem houden. Zozeer, dat ik het laatste hoofdstuk in tranen heb gelezen. Daar houd ik van, als boeken me ontroeren.

Ik herinner me wel dat Stoner een aantal jaar terug in alle bestsellerlijstjes van de boekhandels lag, maar wist eigenlijk helemaal niet dat het een heruitgave is van een veel ouder boek. En dat de auteur, John Williams, dus al lang niet meer leeft. Hier kwam ik pas achter toen ik het boek uit had – in stijl is het boek dus vrij tijdloos, zou ik zeggen – of althans, de Nederlandse vertaling is dat.

Als je Stoner nog niet hebt gelezen en van ietwat rauwe verhalen houdt over mensen & het leven: doen. Al kan ik me ook voorstellen dat dit boek juist verwarrend werkt, als je al een beetje in de war bent over het leven en jezelf.

Astrid Lindgren – Oorlogsdagboek (1939-1945) ****

9200000046155217Sinds ik de biografie van Femke Halsema las, vind ik het steeds leuker om (auto)biografisch werk te lezen. Dus toen ik in de bieb het dagboek van Astrid Lindgren zag liggen op de tafel met Sprinters (=boeken die zo populair zijn dat je ze maar 1 week mag lenen), aarzelde ik geen moment.

Het dagboek geeft een inkijkje in het leven van een gewoon Zweeds burgergezin tijdens de Tweede Wereldoorlog. Lindgren beschrijft nauwgezet de gebeurtenissen in Europa en daarbuiten, terwijl zij zelf in het neutrale (en dus betrekkelijk vredige) Zweden steeds tussen twee vuren staat. Bij vlagen heftig, maar nuchter en toch met gevoel opgeschreven.

Zoals ik al zei: het boek was een Sprinter, dus de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het niet helemaal uit heb kunnen lezen. Want ja, toen kreeg ik plots dat ongeluk en had ik weinig puf voor lezen. Maar: dat ga ik zeker doen als ik binnenkort nog eens de kans krijg. Zoals al in het voorwoord staat, is dit een uniek perspectief.

Rebecca Wolff – De beginners *

1001004011538303Tja, wat zal ik zeggen… Dit boek was een goede reden om mijn GoodReads-account op te frissen. Pas nadat ik andere reviews las, drong tot me door dat ik wellicht gewoon een slecht boek had gelezen.

Nou ja, gelezen, op een gegeven moment begon ik maar een beetje door te bladeren. Eindeloze vage passages, enorm wollig taalgebruik en uberhaupt een heel onrealistisch verhaal. Nee, ik vond dit niks. En voor de duidelijkheid: dat heb ik echt niet vaak.

Opmerkelijk is wel dat ruim driekwart van de reviewers precies verwoordt wat ik dacht toen ik De beginners (‘Een schitterend debuut’, aldus het omslag) dichtsloeg, terwijl er ook een paar mensen zijn die juist zeggen dat ze het boek geweldig vonden. Dus hè, misschien toch een kwestie van smaak – dat, of ik ben een cultuurbarbaar die niets van Hoge Literatuur begrijpt.

Francien Regelink – Francien laat je tieten nog eens zien **(*)

francien-laat-je-tieten-nog-eens-zien-francien-regelink-boek-cover-9789021561813Als ik een puberdochter had, zou ik haar dit boek absoluut laten lezen. Als ik een puberzoon had trouwens ook. Francien Regelink beschrijft haar tienerjaren rondom één gebeurtenis: op een dag stuurt ze een foto van haar borsten naar een jongen die ze leuk vindt. Binnen de kortste keren hangt het webcam-screenshot door de hele school. Behoorlijk ingrijpend natuurlijk voor een 15-jarige. Pas ruim tien jaar later maakt Francien haar verhaal openbaar – inmiddels is ze succesvol blogger en oogst ze lof met haar bekentenis.

Ik vind het dapper van Francien dat ze dit verhaal vertelt en ik denk zeker dat het veel anderen kan helpen. Zeker de laatste hoofdstukken lezen lekker weg. Toch gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat ik het geen geweldig boek vond, om de simpele reden dat het nogal wisselend is geschreven. De eerste hoofdstukken gaan in mijn ogen erg traag en er worden details beschreven die verder totaal niet ter zake doen.

Goed, misschien is Francien haar schrijfstijl niet de mijne. En wellicht behoor ik gewoon niet tot de doelgroep. Al sluit ik ook niet uit dat er een kern van waarheid huist in de review van een andere GoodReads-gebruiker: ik dacht de druk van de deadline te merken (dit geeft Francien zelf ook wel een beetje toe).

Wat ik overigens wél erg leuk vond, was dat ik die beschrijvingen veel herinneringen naar boven kwamen uit mijn eigen middelbareschooltijd. De coopertest, de Bosloop, gekke leraren en door de gangen slenteren.. ik zag het Mill-Hillcollege ineens weer levendig voor me. :-)

Griet Op de Beeck – Vele hemels boven de zevende *****

het-vlaamse-vele-hemels-boven-de-zevende-is-een-feest-voor-taalliefhebbersNa het interview met haar in Volkskrant Magazine én de lovende woorden van Des móest ik wel snel een boek van Griet op de Beeck lezen. Ik besloot haar debuut Vele hemels boven de zevende mee te nemen op vakantie naar Texel.

En daar kreeg ik geen spijt van. Zonder te veel te spoilen: wow, wat een boek. Heerlijk geschreven, ontroerend, herkenbaar, prachtig, schokkend. Gaat dat lezen. Ik ben benieuwd of ik dit jaar nog een beter boek ga lezen dan dit. (Wie heeft er tips?)

0