A little bit of everything, all rolled into one

Publiek

Soms is het wel een gek idee hoor, dat iedereen hier zomaar mee kan lezen. Wat deel ik eigenlijk allemaal, denk ik dan plots, en snijd ik mezelf daar niet ontzettend mee in de vingers?

Daar komt bij dat ik telkens laveer tussen laagdrempelig van me af schrijven en kwaliteit leveren. Immers, als schrijver ben je zo goed als je laatste stuk. En dit mag dan een persoonlijk blog zijn; genoeg mensen uit m’n professionele leven komen hier inmiddels ook. Staat een blogpost vol kromme zinnen, spatiefouten en andere taal-ellende, dan straalt dat onvermijdelijk af op mij als communicatieprofessional.

Dat laatste geldt ook voor de inhoud. Dus is het wel handig dat ik schrijf over m’n ADHD? Is het misschien onverstandig om van alles te vertellen over de liefde? En zou het niet slimmer zijn om overpeinzingen over onzekerheid wat meer voor mezelf te houden?

Ja, wellicht. En toch kom ik telkens weer uit op een heldere, weloverwogen ‘nee’.
Ik geloof hier namelijk in.
Ik geloof in verhalen delen, in je kwetsbaar opstellen en de verbinding die dat teweeg brengt. En ik geloof dat je, door te leven naar je waarden, mensen aantrekt met wie je op één lijn zit. Concreet: als ik open durf te zijn, zijn anderen opener naar mij en krijg ik dus steeds meer van datgene wat ik graag wil en belangrijk vind.

Oké, dat betekent niet dat je jezelf moedwillig voor de leeuwen hoeft te werpen – en ik denk dus heus na over wát ik deel. Tegelijkertijd vind ik dat ik vertrouwen mag hebben.

Er zullen vast mensen afknappen op mijn blogs of video’s (‘jemig waar gaat dit over, weer zo’n navelstarende millennial’ / ‘wat een amateur-vlogger, dit zet je toch niet online?’). Misschien komen sommigen hier wel uit leedvermaak, of gluurt iemand uit m’n verleden stiekem mee om te kijken wat ik tegenwoordig uitspook. Je weet nooit.

Maar dat neemt niet weg dat ik moet doen wat mij te doen staat. En dat is schrijven. Júist ook persoonlijk en openbaar schrijven. Gedachten delen, verhalen vertellen, ideeën droppen. Zo nu en dan een video maken. Puzzelstukjes over de wereld uitstrooien en misschien zo nu en dan ergens een zaadje planten.

En inderdaad, dat is bij vlagen eng. Maar dat telkens weer op zoek gaan naar het kwetsbare in mij – en juist dat durven blootleggen – geeft paradoxaal genoeg enorm veel kracht.

Ik ben hier om te leren dat ik ruimte in mag nemen.
En weet je: als je iedereen tevreden wilt houden, blijft er geen greintje van je over.

1+

vrijdag & zaterdag

  • De nieuwste aflevering van Onbehaarde Apen luisteren tijdens m’n ochtendwandeling. Over dat het beeld van de (oer)man als jager nu toch echt – wetenschappelijk bewezen – de deur uit kan. “Een vondst in Peru zet het beeld van de jagende man en de zorgende vrouw op zijn kop. Hoe komt het dat we nog steeds denken in patriarchale termen? Hoe terecht is dat en hoe komen we er vanaf?
  • Even op pad voor een freelanceklus. Op pad! Een live-gesprek! Het deed me belachelijk goed.
  • Eten bij B’s broer. Zijn neefje en nichtje, wat lief en leuk en knuffelig zijn ze toch.
  • Dat M en A hierheen kwamen voor spelletjes, pizza en gezelligheid. Het was mega-fijn om in gezelschap te zijn en de tijd vloog.
  • Sneeuw! Een witte winterwereld, ik had niet gedacht dat dat nog zou gebeuren dit jaar.
  • De zelfgemaakte pizza’s van B die weer zo goddelijk waren. Misschien zelfs lekkerder dan die van O’Panuozzo… Inderdaad, dat zegt wat.
0

woensdag & donderdag

  • Mensen die spullen komen ophalen via Marktplaats. Hun blije gezichten én het lichtere gevoel dat ik heb als er weer wat de deur uit is. Dubbel fijn om dingen gratis weg te geven!
  • ‘s Middags even met een collega bellen en me daarna sociaal een tikje opgekikkerd voelen.
  • Dat A ‘s avonds spontaan kwam eten. Daarna samen een filmpje kijken op de bank en tot laat blijven praten, met ook B erbij. Mooie open en respectvolle gesprekken.
  • Wandelen in de ochtend. En vooral: dat dat nu al een paar weken goed gaat, elke dag 20-30 minuten wandelen zonder pijn. Ik wandel tegenwoordig op mijn hardloopschoenen (met steunzool erin) en dat lijkt verschil te maken!
  • Dat mijn spiraal is verwijderd door de gynaecoloog. Oké, het gebeuren zelf was geen pretje maar ik ben ZO BLIJ dat dat ding eruit is (en dat het niet alsnog later met een roesje moest).
  • Alweer een lekker recept maken uit het kookboek Bish Bash Bosh!, dit keer gepofte zoete aardappels met zwartebonen-guacamole. Voor herhaling vatbaar.

PS. Doe je ook mee met team Blokkie in de Ommetje-app? Download de app en gebruik teamcode KWWTL. #samenwandelen

0

maandag & dinsdag

  • In tien minuten (!) helemaal uitgeput worden door fysio M; even geleden dat ik zo de grenzen van mijn lijf voelde. Intens, maar lekker. Bij thuiskomst zo rozig dat ik zowaar een powernap deed (hallo down time!).
  • Een heel mooi groen vest vinden op Vinted. Precies mijn kleur en ik kon ‘m ook nog gewoon ophalen in Utrecht. Superblij mee.
  • Erachter komen dat de podcast Klimaattherapie een nieuw seizoen heeft. De eerste aflevering (Cecilia’s solopodcast) luisteren tijdens een avondwandeling en aan één stuk door herkenning vinden. Cecilia Adorée maakt deze podcast helemaal in haar eentje, zonder opdrachtgever. Ze heeft nu een Petje Af-pagina gemaakt waar je kunt doneren aan de podcast, vertelt ze aan het eind van de aflevering. Ik doneerde meteen 25 euro – deze podcast heeft me op veel terreinen verder gebracht.
  • Weer eens ontbijten met havermout uit de oven. Hmm, warme bak comfortfood is dat toch. Voordeel van de versie met zomerfruit is dat je altijd twee porties maakt; ook meteen ontbijt voor morgen!
  • Beginnen met het leegruimen van mijn Gmail-inbox. Duizend e-mails gooide ik weg. Ja, dat lees je goed Duizend. Nog eh, heel veel te gaan. ;-)
  • Na werktijd eerst naar m’n voorleeskindje en daarna eten bij vriendin A. De hele avond praten tot het ineens bijna middernacht was. Bij elkaar zijn, samen lachen en huilen.
0

Uitgang

En ineens vliegt het me allemaal enorm aan. Nóg drie weken lockdown, minstens, plus misschien wel een avondklok. Nee, natuurlijk is dat geen verrassing. En uiteraard weet ik dat de pandemie ook half februari heus niet ineens voorbij is.

Maar juist dat besef: we zitten hier nog wel even in. Of eigenlijk niet ‘even’, dus. De coronacrisis is allang meer geworden dan een tijdelijke onderbreking van ons ritme. Wanneer wordt een situatie structureel?

Hoe langer dit allemaal duurt, hoe meer het oude vervaagt. Weet je nog dat er vorig jaar mensen waren die een feestje gingen bouwen als het ‘1 juno’ was, woehoe terug naar normaal? Nou heb ik nooit gedacht dat er in deze crisis een ‘teruggaan naar’ bestaat. We zijn in transitie, we gaan ergens heen. Maar waarheen, en vooral: wat doen we in de tussentijd – is dit eigenlijk nog wel een ‘tussentijd’?

Hoe ziet het straatbeeld eruit als de winkels en horeca – of wat daarvan over is – weer open mogen?
Ga ik straks wél weer op pad voor interviews, of willen bedrijven voortaan alleen nog maar op afstand werken om kosten te besparen?
Zullen we elkaar opgelucht in de armen vliegen en breekt straks een nieuwe losbandige hippietijd aan, of zijn we het knuffelen juist verleerd en behoren verjaardagszoenen en handenschudden definitief tot het verleden?

En hoe kruipen alle mensen dan uit hun holletjes? Moe, bleek en depressief? Krúipen we er allemaal wel weer uit?

Ik scroll over de site van de Rijksoverheid en ineens komt keihard binnen wat een bizarre plek de wereld is geworden. Winkels gesloten, op last van de overheid. Evenementen verboden. Zo’n beetje alle publieke voorzieningen dicht. Openbaar vervoer alleen bedoeld voor noodzakelijke reizen. Geen samenkomst van groepen. Blijf thuis, blijf thuis, blijf alsjeblieft zo veel mogelijk thuis. Sta stil en beheers je.

Mijn voorleeskindje van zes kan zich al niet meer herinneren hoe de wereld vóór corona was. Mondkapjes horen voor haar gewoon bij het leven. Huh, hoefde je er vroeger geen op?

Als ik naar het postkantoor ga om een pakketje op te halen, staat daar steevast een rij van twintig minuten. Het zijn van die dingen waar je aan went, waar je als het ware rekening mee gaat houden.

Begrijp me niet verkeerd; een jaar terugschakelen heeft mij ook veel gebracht. En ik denk dat ik daar niet de enige in ben. We hadden wel érg weinig introspectie, rust, down time in ons leven, tolden steeds sneller om onze as. De crisis dwong ons tot stilstand – nee, koersverandering – en dat is voor veel mensen waardevol.

Maar als je van koers verandert, moet je wel de kans krijgen om die koers te gaan varen. We zijn ook mens om te vieren, om onbevangen en uitbundig te zijn. En die uitbundigheid is nu wel erg ver te zoeken – ja, of je moet ingeven aan illegale coronafeestjes, maar da’s dan ook weer niet mijn ding.

Toch begin ik steeds beter te snappen hoe je daar zó naar kunt snakken, dat de impuls je brave burgerplicht overstemt. Even stel ik me voor hoe ik een paar vrienden zou uitnodigen, gewoon hier aan de keukentafel. Lekkere pan eten, muziekje op, fles wijn erbij.

Maar ja, waar zullen de gesprekken over gaan?
Gaan we dansen in de woonkamer alsof er niets aan de hand is?
En knuffelen we elkaar dan ineens wel gedag?
Ook aan een daad van verzet gaat een afweging vooraf en het is nu juist die afweging die zo moe maakt, die beklemmend werkt. Zal ik… of toch niet?
Corona is overal.

Ineens moet ik denken aan RollerCoaster Tycoon, dat computerspel waar je pretparken bouwt. Ik voel me zo’n poppetje dat doelloos rondwandelt, zigzaggend over eindeloze paadjes terwijl z’n behoeftenbalkjes steeds verder leeglopen en de grijns op z’n gezicht eerst verflauwt en dan vertrekt naar een boze frons. Verdwaald is hij, uitgeput en radeloos.

Ik kan de uitgang van het pretpark niet vinden.

Micro Park in RollerCoaster Tycoon 2 : gaming
Beeld: Reddit.


2+