A little bit of everything, all rolled into one

recept: Italiaanse vegaburgers

Zin om vanavond iets te eten wat lekker én makkelijk is? Of ben je nu al tijden aan het speuren naar een goed recept voor vegetarische hamburgers? Zoek niet verder! Ik heb namelijk een superlekker nieuw recept op mijn kookblog EAT gedeeld: Italiaanse monster(vega)burgers met mozzarella, tomaat en pesto.

En heb je geen zin om te koken, lees dan in elk geval het gezellige verhaaltje erbij. ;-)

vegetarische burger
0

zijpaadje

Ik had een droom vannacht. Samen met een vriendin was ik, en we kregen een hevige discussie. Ik zag haar in allerlei oude valkuilen trappen, terug een doodlopend pad op gaan.

Waar het precies over ging maakt niet uit – het komt erop neer dat haar gedrag destructief was.

En op een gegeven moment zei ik helder en duidelijk tegen haar: waarom ben je dit nou weer aan het doen? Het brengt je niet verder.

Toen schrok ik wakker van de wekker.

Die laatste woorden galmden na in mijn hoofd. Het brengt je niet verder. Al snel besefte ik dat het misschien geen woorden richting mijn vriendin waren, maar een wijze boodschap die vanuit mijn onderbewuste doorsijpelde naar mezelf.

‘Het brengt je niet verder’. Eigenlijk is het een mooi criterium om te bepalen of een bepaalde actie, keuze of richting een goed idee is. Misschien meer vragend geformuleerd: brengt dit je verder?

Met wel de kanttekening dat je ‘verder’ natuurlijk op veel manieren kunt interpreteren – en ik bedoel nu uitdrukkelijk niet de gedisciplineerde, eisende betekenis ervan (‘hup je moet verder, groeien jij, een betere versie van jezelf worden’), maar verder in de zin van: verrijkt het je als mens?

Zo kunnen een uitbundige avond waarin tóch die tweede fles wijn opengaat en je tot diep in de nacht goede gesprekken voert, een spontane actie op de dansvloer of een baaldag waarin je eindeloos moet huilen en niet meer weet wat je met jezelf aanmoet, evengoed verrijkend zijn als je gewoonte om boeken te lezen of dagelijks te mediteren.

Verder is geen oordeel, maar een uitnodiging, met in de vraag een klank verscholen: wat zegt je hart, waar wil je graag naartoe?

Gisteren las ik in Psychologie Magazine een interessant stuk over hoe belangrijk we zelfdiscipline in deze wereld vinden, hoe hoog we het achten – maar dat het in tegenstelling tot wat we schijnen te denken niet zaligmakend is.

In het hoofdredactioneel commentaar schreef Sterre van Leer er het volgende over:

In een wereld waarin iedereen concurreert om de plekken met het beste uitzicht doen we er alles aan om uitgeslapen, fit en instagrammable aan de start te verschijnen. We eten netjes onze groenten, we mijden suiker, we lopen hard om het hoofd leeg te maken. Minder vlees, meer mediteren. Niet vreemdgaan, wel vroeg naar bed (…)

Zelfbeheersing is de nieuwe taal van de elite. Begrijpelijk. Maar ook reuze saai. Bloedeloos. (…)

Want zelfdiscipline is bepaald niet zo zaligmakend. Sterker nog, te veel zelfdiscipline is net zo ongezond als te weinig. Het snijdt je af van je intuitie en vervlakt je gevoelsleven. (…)

Daarom een pleidooi voor losser leven. Voor meer plezier en minder moeten. Voor de scharrelsigaret, de baaldag en de hangmat op dinsdagochtend. Zeker in een periode dat onze zelfbeheersing toch al behoorlijk op de proef wordt gesteld, lijken me dat heel zinnige ‘ventielzeden’ – uitspattingen van periodieke onmatigheid die het makkelijker maken om daarna weer netjes in te voegen.

Ja, dacht ik toen ik dat las. Ja ja ja. En precies daarom werkt het niet – in elk geval niet voor mij – om strikte leefregels op te leggen. Je doet jezelf, en de veelzijdigheid van het leven, er enorm mee tekort.

Het grappige is dat ik tegelijkertijd merk dat het wél kan werken om een intentie uit te spreken die uit je hart komt. Zie zo’n intentie als de weg die je voor jezelf uittekent: dáár wil ik heen. Dat is mooi, en nuttig – het geeft richting en helpt je om te leren leven in lijn met je waarden.

Maar het laat onverlet dat je veel meer van de route ziet als je zo nu en dan een zijpaadje kiest. Denk maar aan de langste handelsroute in Catan, of de race om de meeste treintjes in Ticket to Ride: verder is geen rechte lijn.

Wie zijpaadjes neemt, komt uiteindelijk veel vérder.


Lees je Suushi graag? Doe een kleine bijdrage aan de jaarlijkse kosten van dit blog: https://tikkie.me/pay/51o8871j499eoap6gpi9 Mijn dank is groot!

4+

maandag, dinsdag & woensdag

  • Na het eten een wandeling door de avondzon en hoeveel beter ik me daarna voelde dan ervoor.
  • Dat B lekkere wraps had gemaakt en daarna ook nog de keuken opruimde, omdat ik even klaar was met de dag.
  • Lieve donaties voor Suushi, zeven mensen nu, dank jullie wel jongens.
  • Spoed-schrijfklusje op m’n werk, lekker om zo in actiemodus te zijn en snel te schakelen.
  • Weer een interessante ‘extra’ wijncursus-op-afstand, het was dit keer een heel technisch verhaal en hoewel ik niet alles snapte voelde ik me vet nerdy.
  • ‘s Avonds rustig de tijd om verder na te denken over wat ik qua schrijven en blog wil.
  • Een superleuk gesprek/interview in Enschede, echt zo’n ontmoeting waar je energie van krijgt.
  • Op de terugweg lunchen bij E en J in Groenlo <3
  • Een nieuw plantaardig recept proberen en dat dat een succes was (zo eentje waarvan je bijna niet zou verwachten dat het vegan is ;-))
0

op stap

Drie dagen ben ik nu aan het wandelen. Dat wil zeggen: al drie dagen op rij tik ik dagelijks de 10.000 stappen aan. Dat is natuurlijk nog niet zo lang, en toch sta ik versteld van wat het al teweegbrengt.

10.000 stappen – je hoort wel eens dat je zo veel dagelijks moet lopen om in goede gezondheid te blijven. Maar hoeveel is dat eigenlijk, 10.000 stappen?

Ik heb al een paar jaar een Fitbit, dus ik wist dat ik op een gemiddelde werkdag tussen de 5.000 en 8.000 stappen zette. Dat wil zeggen: een gemiddelde werkdag pre-corona. Fietsen naar de trein, lopen van de fietsenstalling naar het perron en terug, regelmatig door het kantoorpand lopen voor overleg met collega’s… en dan maakte ik vaak ook nog een lunchwandeling.

Ging ik hardlopen, dan werden het al gauw 12.000 tot 30.000 stappen (dat laatste in de hardloop-hoogtijdagen waarin ik halve marathons rende).

Dat is tegenwoordig wel even anders. Als ik niet oppas, zit ik vrijwel de hele dag op m’n stoel – en kom daar alleen af om te eten of naar het toilet te gaan. Trouwens, die Fitbit lag al een jaar in een la, dus ik werd nauwelijks geconfronteerd met m’n sedentair gedrag. Tijd voor actie, besloot ik dit weekend. Mijn doel: een week lang elke dag 10.000 stappen lopen.

Gek genoeg had ik me nooit gerealiseerd dat 10.000 stappen best een wandeling is, misschien omdat ik ‘vroeger’ vrijwel automatisch de 8.000 aantikte. 10.000 stappen jongens, dat is bijna anderhalf uur lopen.

Kost best veel tijd dus, zou je zeggen.
Klopt, en toch denk ik nú al: dit moet ik blijven doen. Dit is een investering die me op lange termijn ontzettend veel oplevert.

Wandelen, besef ik, is veel meer dan je ene voet voor de ander zetten. Nu ik dagelijks loop, ervaar ik heel sterk hoe lichaam en geest met elkaar verbonden zijn. Het is alsof de fysieke activiteit ook mijn hoofd in beweging brengt. Alsof ik, puur door mijn lijf in gang te zetten, ook de radertjes in mijn hoofd laat draaien. Zodat ze soepel en gesmeerd blijven.

Gisteravond kwam ik bijvoorbeeld moe en sip thuis. Dat ik na het eten nog een wandeling ging maken, was puur omdat ik pas op 6.500 stappen zat. Ik liep een half uur en toen ik terugkwam keek B me verbaasd aan. ‘Zo, jij ziet er opgekikkerd uit.’

Het klopte, dat simpele halfuurtje had m’n interne mist doen optrekken. En ook vandaag merkte ik dat het me goed deed om de thuiswerkdag te onderbreken met een uur wandelen langs het kanaal. Daarna kon ik met frisse moed verder, problemen leken plots een stuk minder groot.

Natuurlijk is drie dagen écht te kort om al conclusies te trekken – en eigenlijk ook om dingen te roepen als ‘DIT WIL IK BLIJVEN DOEN!’ (ja jongens, ik ken mezelf zo onderhand een beetje ;-))

Maar die 10.000 stappen kunnen wel eens de opstap vormen naar een heel ander leven.


Lees je Suushi graag? Doe een kleine bijdrage aan de jaarlijkse kosten van dit blog: https://tikkie.me/pay/51o8871j499eoap6gpi9 Mijn dank is groot!

2+

holistische massage, snel praten en een beetje chaos

Deze week verkende ik de grenzen van mijn zweverigheid… of ik werkte aan mezelf, dat is maar net hoe je het ziet. ;-) In elk geval boekte ik voor het eerst een holistische massage. Hoe dat was, en wat het met me deed? Dat vertel ik je graag.

Verder in deze video: over dat ik altijd zo snel praat, weer een bezoeker in huis en waarom ik na 50 kilometer wielrennen op een zonnige zomeravond toch níet zo voldaan was…

Veel kijkplezier!

2+