Hoe ik herinnerd wil worden

30 dagen lang voer ik een blog-tag uit: steeds een stukje schrijven over een van tevoren bepaald onderwerp. Vandaag: hoe ik herinnerd wil worden.

Er was een tijd dat ik nooit ‘nee’ durfde te zeggen. Ik ben altijd goed geweest in het volplannen van m’n agenda, en met een druk sociaal leven heb je eigenlijk elk weekend wel genoeg opties om je geen minuut te vervelen. Dus als iemand mij iets vroeg, dan zei ik ja, zonder erbij stil te staan of ik dat zelf eigenlijk wel wilde. Zin om af te spreken? Ja. Kom je ook naar dat feestje? Tuurlijk. Je bent er toch ook wel bij? Uiteraard.

Maar ja, zo leer je natuurlijk nooit om te luisteren naar je hart. Gevolg was dat mijn lichaam me na verloop van tijd steeds vaker dwong tot rust. Want diep in mij wist ik best wat ik wel en niet wilde, alleen ik durfde er niet naar te luisteren. Dan vond ik mezelf weer paniekerig van vermoeidheid, zo instabiel als een zandkasteel in de brandende zon, uitgeteld, opgefokt. En nog steeds met het gevoel dat ik faalde. Dat ik lang niet aan alle verplichtingen kon voldoen.

Gelukkig worden we allemaal ouder en zo leerde ik steeds vaker om de rem erop te zetten. Niet zomaar tegen alles ja zeggen, de dingen eerst overdenken, en geen dingen doen waar ik me niet comfortabel bij voel. Dan mis je wel eens wat, maar ach, je kunt niet alles tegelijk. Zo hervond ik langzaam mijn rust, en de controle over m’n agenda.

Tot het begon te wringen. Ik zei namelijk steeds vaker dingen af. Dan dacht ik dat ik zondag nog wel zin had in een avondje gezelligheid, maar bleek het weekend uiteindelijk voller dan verwacht, en dan vloog die paniek me aan en zei ik sorry, een andere keer. En hoewel ik liefsten om me heen heb die dat respecteren, begon ik me er steeds minder fijn bij te voelen. Hoewel ik nog steeds vindt dat een vriendschap vooral geen ‘moeten’ moet zijn – en ik heb dus liever dat een vriend(in) besluit een afspraak te cancellen als dat om reden X beter uitkomt! – merk ik dat ik ook steeds meer waarde begin te hechten aan het nakomen van afspraken. En aan het laten zien dat ik er wil zijn voor iemand, niet met woorden maar met daden. Dus door er ook daadwerkelijk te zijn.

En dus besloot ik een paar maanden geleden, na een serieus gesprek met twee vrienden, om het voortaan anders te doen. Natuurlijk wil ik niet meer terug naar over mijn eigen grenzen heen gaan, en mezelf elke paar maanden huilend in een hoekje aantreffen. Evenmin wil ik weer dat mijn agenda zo vol wordt dat ik geen ruimte meer heb om te ademen. Maar ik wil ook een trouwe vriendin zijn. En niet alles draait altijd om mij (no shitSherlock Suusie). Soms voel ik me misschien niet helemaal top of zou ik liever thuis blijven, maar is het voor iemand in mijn omgeving wel heel belangrijk dat ik bij een gebeurtenis in zijn/haar leven ben. Soms is het weekend misschien wat te vol, maar dan compenseer ik dat in de week erna wel weer door dan wat meer op mezelf te zijn. Zonder afspraken te schenden.

En 9 van de 10 keer blijkt dat, wanneer ik mezelf eenmaal het huis uit heb gesleept, het eigenlijk allemaal wel meevalt. Dat het zelfs leuk is. Dat ik weer dingen beleef die ik anders niet zou hebben meegemaakt. En belangrijker, dat ik deel ben van het leven van m’n liefsten. Dat er dankbaarheid is. Wat leuk dat je er was. En zo langzamerhand ben ik steeds minder bang dat ik zomaar ‘out of the blue’ instort omdat ik weer te druk ben geweest. Omdat mijn basis, mijn randvoorwaarden verbeterd zijn. Ik heb een regelmatig weekritme, weekend is ook echt weekend (wat betekent dat ik op uitzonderingen na mijn werkverplichtingen even laat voor wat ze zijn) en in het ergste geval: ergens heen gaan hoeft niet altijd de hele avond te duren.

Anders gezegd: nu ik stabieler ben en meer rust en vertrouwen heb, kan ik ook weer socialer worden. Ik zeg niet dat het altijd goed gaat; soms maak ik de verkeerde inschatting, en dan moet ik toch prioriteiten stellen. Ook komt het voor dat de dag anders loopt dan gedacht, je kunt nu eenmaal niet op twee plaatsen tegelijk zijn. Maar ik doe meer dan ooit mijn best om er te zijn, al is het soms maar even mijn gezicht laten zien.

En dat is hoe ik later wil worden herinnerd. Als iemand die klaarstaat voor anderen, als een trouwe vriendin. Niet als iemand die ‘vast uiteindelijk toch niet komt’. En tegelijkertijd als iemand die haar grenzen kan aangeven, en de mensen om haar heen ook ruimte geeft om dat te doen. Ik zou nooit willen dat iemand zich verplicht voelt om naar mijn feestjes te gaan. Het belangrijkste is dat ‘t goed met je gaat, anders heeft niemand er lol aan. Maar het is natuurlijk wel leuk als je er bent. ;)

577364a67274cc3c6421be42cefac566

0
close

Kom je hier vaker?

En wil je graag 1x per maand een lijstje met nieuwe Suushi-blogs in je mailbox? Meld je aan voor m'n kersverse maandoverzicht. Leuk!

5 Comments

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.