Het heeft wél zin

Gisteren kreeg ik een berichtje van een volger: “We staan na het lezen van een van jouw blogs nu in een onbespoten planten-koopplek, in plaats van bij de Intratuin.”

Yeah, ik werd daar zo blij van! Zie, het kan wél. Het heeft zin om te laten zien hoe je duurzaam kunt leven.

Een paar dagen daarvoor had ik ook al een berichtje gekregen van iemand die een paar maanden in Rome zat: “Hey, bedankt nog voor je reistip! Ik heb nu de trein teruggeboekt. De nachttrein naar München. Prijs viel ook echt mee! Was maar 70 euro.”

Weet je, deze berichtjes doen me zo goed. Want ja, soms voelt het als vechten tegen de bierkaai. Dan hoor en zie ik deze zomer mensen om me heen weer massaal het vliegtuig pakken. Dan lees ik dat de vleeslobby een misselijkmakende campagne is begonnen, ‘Nederland Vleesland’, om hun gemartelde stukken dood dier te verkopen (excuse my French).

Dan ontdek ik toevallig via het Instagram-account van Klimaattherapie (de podcast) dat er in Pakistan gigantische overstromingen zijn, waardoor 33 miljoen mensen (drieëndertig MILJOEN!!) zijn geraakt en al meer dan duizend doden zijn gevallen. Ik surfte meteen naar de Volkskrant en NRC, maar daar zag ik alleen maar berichten over Amerikaanse politiek, dure olie en stijgende huurprijzen.

(Een rondje in het archief leerde me dat er wel degelijk over wordt geschreven, maar ik bedoel: het is niet hét onderwerp dat hier de gesprekken bepaalt. Het is niet iets wat de mensen elkaar in de koffiepauze vertellen, ‘goh heb je het gehoord van Pakistan’.)

Anyway, wat ik dus vooral wilde zeggen is dat ik strijdlustig ben. Ja, ik vrees dat het klimaatprobleem dusdanig groot is dat we de komende jaren veel rampen en ellende kunnen verwachten. Maar! Het is nooit te laat. De strijd tegen de opwarming kán niet ‘mislukken’, zoals Jelmer Mommers laatst mooi schreef op De Correspondent.

Het is namelijk niet zwart wit. Er is niet één punt waarop we ‘reddeloos verloren’ zijn. Het is een glijdende schaal, en wij hebben invloed op die schaal. JUIST wij, hier in het rijke westen. We stoten het meeste uit van iedereen en dat betekent dat onze gedragsverandering ook het meeste verschil kan maken.

‘Ja maar de grote bedrijven..’
‘Ja maar de politiek…’

Ja, ook die moeten mee. En die gáán mee, als wij de weg vrij maken. Stap voor stap.

Deze week besloot ik me bewust te focussen op wat ik zelf wél allemaal doe, in plaats van wat nog beter zou kunnen.

De afgelopen 7 dagen was dat bijvoorbeeld:

  • Opnieuw op zoek gaan naar een winkel in Elst met biologische producten – ik dacht dat die er niet was, maar we blijken dus wél net buiten het dorp een streekwinkel te hebben. Bij De Lingegaerdt hebben ze verrassend veel basisproducten, allemaal bio en/of lokaal. Zo blij met deze vondst!
  • Vanmiddag weer m’n wekelijkse bio-groentepakket ophalen bij het afhaalpunt van Tuinderij de Stroom.
  • Toen we maandag uit eten gingen, koos ik voor de vegan optie (zowel bij voor- als hoofdgerecht), terwijl ik eerlijk gezegd best in de verleiding was om een stukje vis te bestellen. B koos ook voor vegan – we motiveerden elkaar –, dubbele impact dus.
  • Gisteren met de trein reizen naar een werkafspraak in Deventer. En ik ga straks ook met de trein naar Utrecht. Eigenlijk is dit de standaard voor me, maar hé, ook dingen die gewoonte zijn/geen moeite kosten hebben impact!
  • Een Instagram-story plaatsen over de voordelen van kleding kopen op Vinted, en een illustratie delen die ik online tegenkwam.
  • Een plantje kopen bij kwekerij De Hessenhof en dat in onze tuin zetten. Gifvrije bloemetjes, jeej!
  • Veruit de meeste van m’n maaltijden plantaardig eten. Ik ontbijt tegenwoordig met havermout (gemaakt met ongezoete amandelmelk, en dan doe ik er appel, banaan of peer doorheen en verschillende noten, zaden en gedroogd fruit), als lunch eet ik meestal boterhammen met pindakaas en hummus (zelfgemaakt, jammie!), tussendoor eet ik fruit, crackers/maiswafels met notenpasta, een extra boterham of de haverkoeken die ik deze week maakte uit het e-book Zoet Zonder Suiker. Dat ik dan af en toe bij het avondeten een klein beetje zuivel eet, vind ik geen ramp.
  • Enthousiast worden van de nieuwe treinmaatschappij-in-oprichting European Sleeper. Da’s natuurlijk nóg geen impact maar voorpret telt ook, vind ik.
  • Me inschrijven voor de training tot klimaatcoach van Klimaatgesprekken. Dit aan mensen vertellen, zodat weer meer mensen weten dat Klimaatgesprekken bestaat.
  • De blogserie van Loes lezen met 7 ongebruikelijke tips voor klimaatactie.
  • In de appgroep van Pad van de Priesteres delen dat ik me zorgen maak om het klimaat en daar verdrietig van word. Ofwel: me uitspreken.
  • Bij het Duurzame Warenhuis in Nijmegen spullen gekocht om mijn afvalberg te verkleinen: wasbare make-upremover-pads, wasbaar maandverband, scheerzeep. Dat gaat op jaarbasis een heleboel plastic afval schelen. Blij mee!
  • De maandelijkse donatie aan klimaatdoelen werd ook weer afgeschreven. We geven nu 50 euro per maand aan Clean Air Task Force, B en ik hebben het erover om daarnaast nog een ander doel te kiezen dat bewezen effectief is. (B is bezig met effectief altruïsme.)
  • Met E en J praten over het onderwerp, herkenning vinden en me een stuk minder gedeprimeerd en alleen voelen. Het idee krijgen om een keer wat te doen met de kale grasveldjes in onze straat. Kunnen we daar niet een weelderige bloementuin van maken? Of een moestuin?? (Eerst maar eens m’n eigen tuin echt onder de knie hebben, maar daarna… wie weet.)

Zo zijn er elke dag grote én kleine stappen die ik kan zetten. Die ik zét. En langzaam maar zeker kom je dan toch ergens. Ik bedoel, dat ik in 2019 nog zorgeloos naar Californië vloog, kan ik me nu nauwelijks meer voorstellen.

En nee, het is niet altijd makkelijk. Vaak genoeg wringt het, vind ik het ingewikkeld om te kiezen tussen ‘sociaal geaccepteerd of mijn idealen volgen’. Het is moeilijk om anders te handelen dan de rest.

Maar vandaag realiseer ik me weer dat het cliché waar is: een betere wereld begint bij jezelf. Bij ónszelf. We hebben niet de macht om met een klein clubje het klimaatprobleem op te lossen. Maar we hebben wél de kracht om onze eigen wereld, en die van de mensen om ons heen, te veranderen.

En wie weet waar dat uiteindelijk toe leidt.

1+

2 reacties op “Het heeft wél zin”

  1. Het heeft zeker wel zin! Maar ik moet mezelf daar soms ook weer even aan herinneren.
    Ik weet nog dat een neefje van een vriendin op fietsvakantie ging omdat zij zo enthousiast had verteld over dat ik dat deed.
    Dat was voor mij een memorabel moment (ik weet nog waar we zaten en wat we dronken toen ik dat hoorde), puur omdat ik toen voelde: ik doe dit niet allemaal maar zelf voor mijn eigen voetafdruk, we zijn allemaal zo verbonden dat wat ik doe invloed heeft op anderen.

    Tof van die planten en treinreizen!
    En keigoed plaatje, al verschilt het per individu en situatie natuurlijk ook. Ik had eergisteren een gesprek met iemand die me zei: ik vind voor dezelfde impact het veel makkelijk om één keer minder te vliegen dan om anderhalf jaar veganistisch te eten.

    Hier in België werd wel meer verslag gedaan van Pakistan, ik had/heb echt moeite om de aantallen te bevatten. Maar ik kijk net op VRT NWS en er staat niets meer…

    1+
  2. Ja! Het heeft echt zin. Verstokte vleeseters die me appen over dat ene vegan recept, daar word ik blij van :-)

    En het vraagt ook om doorzettingsvermogen. Vorige week zaten we te kijken naar een paar dagen weg in de herfstvakantie. Bíjna toch het vliegtuig maar genomen. En toen bedacht ik me: oh nee, dat gingen we niet meer doen. Nu naar Duitsland, ook fijn.

    En ook wasbare wattenschijfjes gekocht! En wasbaar maandverband, maar dat vind ik nog niet zo’n succes. Die drukkers in combinatie met jezelf per fiets verplaatsen… :’)

    0

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.