Suushi

a little bit of everything, all rolled into one

Heel even

Ik ben niet gemaakt om alleen maar te moederen. Geef mij maar de combi van buiten de deur werken én bij m’n kindjes zijn. Dat voelde ik eerder haarscherp en ik weet dat het waar is. Ik ga goed op afwisseling en dynamiek – zolang er ook genoeg ruimte is voor rust en ontprikkelen. Ik heb een brein dat steeds nieuwe input nodig heeft, anders ligt bore-out op de loer.

In die zin is deze situatie ideaal. Ik bén ook blij met mijn baan. Blij met de uitdaging die het biedt (stom woord, maar ja), alles wat ik leer. De werelden die voor me opengaan. Het salaris natuurlijk, ook prettig.

En toch. Toch breng ik mijn kindjes afgelopen dagen naar de opvang met een gevoel van waarom doe ik dit, kon ik maar lekker bij ze blijven.

Plots is daar de twijfel. Ze zijn maar heel even zo klein. Krijg ik straks geen spijt? Zet ik niet te veel van mezelf opzij voor m’n nieuwe werkgever, omdat ik het graag goed wil doen? (Mijn contract wordt verlengd, hoorde ik vorige week. So far so good. Niet dat daarmee alle onzekerheid weg is.)

Wat is eigenlijk het belangrijkste?

Uit ervaring weet ik: ik ben een betere, geduldiger, meer toegewijde moeder op de momenten dat ik bij ze ben, wanneer er ook tijd ‘voor mij’ is. In dit geval: werk.

Maar ben ik er wel genoeg? Of komt die vraag vanuit een geïnternaliseerd cultureel beeld van wat moederschap is of moet zijn? Hoor je als moeder ’toegewijd’ te zijn?

Van die overpeinzingen.

Is dit de laatste keer dat ik een baby heb? 5 maanden is hij alweer en het gaat zo hard. Ik wil alles opsnuiven en meemaken (letterlijk ook, hij ruikt zo lekker). En het is óók lekker om op kantoor te zitten, tussendoor een fotootje te krijgen van m’n kleine guppies bij de gastouder. Extra van ze te genieten op de dagen dat ik ze wél zie.

Is dat egoïstisch?

Hey en ik ben er toch ook best veel. Ik doe vrijwel alle ochtenden met ze, haal ze van de opvang, we eten ’s avonds samen, ik maak uitgebreid tijd voor M’s bedritueel – met een verhaaltje, kletsen over de dag, een liedje, knuffelen en ‘even op de stoel blijven zitten’. T ligt praktisch de hele nacht tegen me aan. In de weekenden ben ik bewust zo veel mogelijk thuis. Bij ze, met ze.

“Mama, waarom ga ik naar Wendy”, vraagt de 3-jarige. “Kan ik niet gewoon elke dag thuisblijven?”

Ja liefje, dat zou fijn zijn hè.

Hoe weet je of je kind het ‘eventjes minder leuk’ heeft bij de opvang, of ze er structureel niet op haar plek zit? Hoe voel je het verschil? Is dat pas achteraf? Ben ik wel alert genoeg op wat er gebeurt? Zie ik genoeg om de juiste besluiten te nemen? Kán dat wel als je ergens zo met je neus bovenop zit?

En zo dendert de kindertrein voort.

De weinige kindvrije momenten besteed ik in de eerste plaats met B want wij zijn de basis van dit alles, daar ben ik ook van doordrongen. Teambuilding is essentieel. In verbinding blijven. Niet alleen de BV Gezin draaien samen maar ook écht samen zijn, hij en ik. Maandelijks een date, minimaal. Ook nu T zo klein is. Juist nu. Elkaar niet uit het oog verliezen. Zelfs al lukt het maar een paar uurtjes: éven samen eruit. En elke zondagavond wanneer we de week doornemen zorgen we dat er 1 avond gepland staat met aandacht voor elkaar.

Voor sociaal-zijn blijft niet veel tijd en energie over. Dat vermoedde ik al. Wat ik niet wist, is hoe veel je continu ‘sociaal’ bent wanneer je in een gezin leeft. Babbeldebabbeldebabbel, het geklets van mijn lieve dochter gaat de hele dag door. Straks komt mijn zoon daar ook nog bij. Dat mijn eigen behoefte aan sociaal contact – los van de kinderen – daardoor ook verandert.

Soms denk ik: dit zijn de meest intense jaren. Straks zijn ze wat groter, dan komt er ruimte.

Soms denk ik: is dat wel zo? Straks komt er ándere intensiteit voor in de plaats. Logistiek waar we nu nog geen last van hebben. Zwemlessen, sport- en muziekclubjes, heel veel heen en weer fietsen om iedereen te halen en te brengen. Op zondagochtend misschien langs een sportveld staan. Dealen met je kind dat issues heeft in De Buitenwereld.

Wordt het wel écht minder intensief, of wen je aan de intensiteit?

Misschien is het gewoon tijd voor vakantie.

(‘Vakantie’ is overigens, zoals een collega van B laatst treffend zei: parenting in a different place.)

Vind je deze stukjes leuk? Abonneer je, dan krijg je een mailtje bij een nieuwe blog.
(Afmelden kan natuurlijk altijd weer. :))

Vul je e-mailadres in:

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.